Visit to England :)

De kinderen waren nog niet goed of wel bekomen van hun schoolreis naar respectievelijk Sy – Ardennen (Emma) en Roosendael – Sint-Katelijne-Waver (Daan en Lotte) of de koffertjes konden opnieuw worden ingepakt. Mama stond voor de uitdagende taak om de vuile was discreet uit de ingepakte tassen te verwijderen en om de juiste spullen opnieuw in de daarvoor ontvangen koffertjes te steken. Rond 15.00 uur konden de kleuters op het domein van Roosendael worden opgehaald. Met een volgeladen auto reden we dan nog naar school om Emma op te pikken zodat we daarna huiswaarts konden keren. We hadden nog even de tijd, dus werden de zojuist terug gekeerde twins zorgvuldig gebadderd. Kwestie van dat maar gehad te hebben ;)
Daarna mochten ze elk hun eigen koffertje naar de auto brengen en vervolgden we onze weg naar de luchthaven. De kinderen waren er al een aantal keer geweest, maar nog niet eerder mochten ze deze keer uitstappen om zelf weldra de lucht in te worden geschoten. Ze vonden het alle drie spannend, maar wisten dit gevoel goed onder controle te houden. Ze hebben prima opgelet, waren rustig genoeg en hebben netjes hier en daar gewacht! Kortom: als papa en mama ben je dan apetrots :)
Emma liet wel duidelijk verstaan dat ze het toch wel een beetje eng vond. Fijn dat ze dat laat weten, want dan kunnen we er heerlijk rustig over praten. Vanwege dit feit hebben we ons strategisch opgesplitst in het vliegtuig: Lotte en Daan hielden papa rustig, terwijl mama en Emma in de rij ervoor samen naar buiten konden kijken. Uiteindelijk viel het allemaal fantastisch goed mee en landden we ruim een uur later op het vliegveld van Liverpool! Detail: ons vliegtuig vertrok en arriveerde een kwartier eerder dan gepland! Wie heeft dat al eens meegemaakt zeg?
Eenmaal op Engelse bodem hebben we ons horloge een uur achteruit gedraaid, hebben we moeten rennen om de koffer nog te kunnen pakken en stapten we in de eerste de beste taxi. Binnen 15 minuten arriveerden we in ons hotel – het Best Western Alicia Hotel, aan de rand van Sefton Park. We hadden een fijne kamer met genoeg bedden – wie zelf meer dan twee kinderen heeft, weet dat dit geen simpele opdracht is – waar we de kids eerst nog even hebben laten spelen voordat we iedereen naar dromenland stuurden. Stiekem was het namelijk toch al bijna middernacht… Lotte presteerde het overigens nog om midden in de nacht uit haar bedje te vallen! Nog voordat mama bij haar was, kroop ze er al zelf terug in en bij de confrontatie van dit gebeuren (de volgende dag) bleek ze zich hier helemaal NIETS van te herinneren. Oftewel – in Lotte haar eigen woorden: ‘Ik was daar alleszins niet bij!’
De volgende ochtend hadden we allemaal de zware opdracht om naar de wekker te luisteren om nog een beetje op tijd bij het ontbijt te verschijnen. Ook hier genoten de kinderen volop: er was ei, er was spek, er waren sapjes, er waren lekkere broodjes, er was fruit…. Keuze te over wat resulteerde in heel blije gezichtjes en meer dan tevreden buikjes! Na het ontbijt hebben we een wandeling gemaakt door het park, we hebben de ‘Palm House’ bezocht en een gevonden speeltuin onveilig gemaakt. Daarna keerden we terug naar het hotel voor een warme chocomelk – nee, het was er inderdaad niet zo warm! – om ons dan binnen een kwartier om te kleden voor de trouwerij. De taxi was besteld, de jurkjes werden met plezier aangetrokken en de das van zowel papa als Daan werd recht gelegd. Oftewel, we waren er klaar voor! We kwamen netjes op tijd aan bij de kerk waar de plechtigheid zou plaatsvinden, alwaar de bruidegom – ons maatje Tris – ons welkom heette. Hij was zijn afspraak nagekomen! Hij vertelde ons namelijk twee weken terug dat hij in een rok zou trouwen. Niks bleek minder waar, hij stond daar in de traditionele trouwkleding van een Welshman. Voor wie denkt dat alleen Schotse mannen in een kilt trouwen… Niet juist, ook de Welsh-mannen laten zich van hun meest gerokte kant zien. Deze kilt van Tris bleek echter iets te groot waardoor een zeer gênante situatie zeker voor onze ogen zou kunnen plaatsvinden ;) Na de officiële ceremonie in de kerk vluchtten we (te voet!) door de kou en regen naar de locatie van de receptie. Gelukkig was Carnatic Hall praktisch aan de overkant gelegen waardoor een serieus fiasco uit bleef! We dronken en praatten er wat totdat het tijd was om aan tafel te gaan. Voor de kinderen werd goed gezorgd: ze kregen een aparte kindermaaltijd en ontvingen aan het einde zelfs een doosje met nog lekkers in + een speelgoedje. Misschien wel het leukste onderdeel van het eten was de ‘kale’ bruidstaart die niet alleen bij ons op tafel stond. Elke tafel beschikte over een taart, die reeds mooi bekleed was met suikerpasta. De opdracht was echter om deze tijdens het diner te versieren met de ter beschikking gestelde materialen. Elke tafel had een aantal materialen en dus kon je ook bij je buren gaan piepen om te zien of zij wellicht mooiere kleurtjes hadden. Onze kinderen hebben zich kostelijk geamuseerd met dit taakje en vermits ze de enige aanwezigen waren die GEEN Engels konden spreken, ‘verdween’ er af en toe iets van de andere tafels zonder het netjes te vragen! Hun harde werk werd beloond toen afgeroepen werd dat ‘hun’ taart samen met die van tafel 3 gewonnen had!!! Als klap op de vuurpijl werden deze twee taarten tijdens het avondfeest tentoongesteld terwijl de andere taarten versneden werden tot kleine stukjes en zo als dessert dienden. Het leven kan hard zijn!
Nog voor het avondfeest echt van start ging, nestelden we ons nog even in de bar en kwamen de door ons meegebrachte papiertjes en stiften mooi van pas. Emma, Daan en Lotte begonnen ijverig te tekenen en kleuren en dat trekt kinderen aan zoals honing dat met bijen doet. Heel mooi om te zien is dan eigenlijk dat onze kinderen – die dus (om even te herhalen) geen Engels spreken – andere kinderen aanhalen om zo samen met hen te komen spelen. Alleen hierover zouden we al een heel blog kunnen schrijven! Al heel snel was Lauren (10 jaar) niet meer bij ons vandaan te slaan en onze meisjes vonden dat prachtig! En op een heel natuurlijke wijze probeerden deze drie meisjes elkaars taal te leren. Emma tekende een varken, een poes, een paard en een slang. Hierboven schreef ze telkens het bijhorende woordje. Lauren kopieerde deze tekeningen gelijk en deed hetzelfde. Daarna vroeg Lauren aan deze mama om een aantal woordjes te vertalen, zoals ‘hallo’, ‘dag’, ‘bedankt’, ‘knuffel’ etc. en ook deze werd door haar gekopieerd zodat ze dit papiertje mee naar huis kon nemen. De rest van de dag waren ze beste vriendinnen! Naast Lauren kwam er ook een tweejarig meisje kijken naar de tekeningen en Lotte betrok ook dit meisje snel en prachtig bij hun tekenplezier! Met Lauren echter werd er ook nog ‘1,2, 3, piano’ gespeeld, evenals verstoppertje en uiteindelijk gedanst op het avondfeest. Zo mooi om te zien dat het eigenlijk allemaal niet uitmaakt welke taal men spreekt. En hoe grappig is het eigenlijk dat wij ons altijd maar druk maken om de juiste woorden en/of grammatica te gebruiken?!
Afijn, we hebben eens heerlijk samen gedanst en vermits het feest toch rond 00.30 uur zou worden afgerond, hebben wij rond 23.30 uur de plaat gepoetst en bracht de taxi ons weer heelhuids naar ons hotel.
Op zondag restte er ons nog een goeie halve dag en besloten we dus om – na het ontbijt en na de algehele inpaksessie – het centrum van Liverpool te bezoeken. We kochten kaartjes voor een blitsbezoek met een ‘cabrio-bus’ en zagen zo de meest opvallende stukjes van het centrum van deze Engelse stad. We zeggen met opzet ‘zagen’, want de lokale gids op de bus bleek een ietwat oudere man te zijn die het nodig vond om de microfoon minstens voor de helft in zijn mond te steken waardoor hij – helaas – nagenoeg niet te verstaan was. We hebben onze ogen goed de kost gegeven en keerden daarna met de taxi – via het hotel om even snel onze koffers op te halen – naar het vliegveld van Liverpool. We maakten het merendeel van onze ponden op door een heerlijke (verse!) pizza te eten onder toeziend oog van de hoger geplaatste John Lennon.
Aan al het moois komt een einde, zo ook aan ons Engels avontuur met de kinderen! Maar niet voordat Daan een dansje maakte onder het poortje van de beveiliging, waardoor hij eruit gehaald werd, zijn schoenen moest uitdoen en gefouilleerd werd ;) Ook tweelingzusje Lotte werd vriendelijk doch serieus verzocht haar laarsjes uit te doen. Eind goed, al goed en we mochten allemaal, inclusief onze bagage vertrekken naar Brussel. Dit keer zaten alle meisjes op een rij in het vliegtuig en konden ze Daan en papa goed in de gaten houden in de rij ervoor. Stipt op tijd kwamen we in Brussel aan, haalden we onze koffer van de band en sjokten we terug naar onze geparkeerde auto.
Het was fantastisch om op de bruiloft van Tris & Emma te kunnen zijn, het was overweldigend om te zien hoe onze kinderen omgaan met andere kinderen en het was indrukwekkend om ze te zien glunderen bij het vertrek van ons vliegtuig!
 
Deze laatste foto werd opgedragen aan opa Poekie voor wie Liverpool gelijk staat aan ‘The Beatles’. De foto is echter genomen op zondagmiddag en zoals jullie kunnen zien… de kids waren intussen te moe om zelfs hun handjes nog omhoog te steken :)

2 Reacties so far »

  1. 1

    Fabienne De Cubber said,

    Amai,wat een avontuur!!!En wat een flinke kids!!


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: