Zweden – een ‘kort’ reisverslagje ;)

En toen, toen was het compleet onverwachte bezoek aan Zweden plots voorbij. Zo snel het idee gekomen is, zo snel is het voorbij gevlogen! Maar niet zomaar, er blijven vele waardevolle herinneringen achter en natuurlijk hebben we ook nog de foto’s ;)
Wat als een droomreis moest beginnen, leek eerst een serieuze nachtmerrie. De avond voor vertrek laat Monique haar camera vallen… en het apparaat laat gelijk weten dit niet leuk te vinden. Gelukkig blijkt achteraf de net aangekochte nieuwe lens nog intact te zijn, maar de camera zelf laat niets meer dan een donkere waas zien. Goed, dit nieuws even verwerken en zo snel mogelijk proberen los te laten.
Dan lijkt het tij te keren, want met de gloednieuwe spoorlijn ‘sporen’ we op 11 minuten van Mechelen naar de luchthaven van Zaventem. Geen auto die ons dit zomaar kan nadoen! Voor de echte racers onder ons: we stonden dan ook direct in de terminal J Het was echter gigadruk op Zaventem en overal luidde de alarmbel: er zat een koffer vast op de bagageband en dus moesten veel, heel veel, koffers handmatig naar de juiste plek gebracht worden. Die van ons dus inclusief! Afijn, de mens en het handmatige werk moet af en toe het voordeel van de twijfel krijgen en zo vertrokken we dan ook met een bijna gerust hart via Copenhagen naar Oslo. Kwestie van zo goed als heel Scandinavië op 1 dag gezien te hebben ;)  Eens op Oslo aangekomen… geen koffer! Een mens probeert zo heerlijk naïef lang te wachten op dat ding dat niet komen zal. Je ziet meer en meer mensen vertrekken, behalve de mensen die ook vanuit Brussel zijn vertrokken en dan geeft het bordje de boze boodschap: Last bag on belt! En zo weet je dat er spannende tijden te wachten staan. We konden direct aangifte doen en de koffers zouden dezelfde avond nog op Oslo aankomen. Geen enkele Belg bleef echter in de buurt van Oslo hangen, ook wij niet. Wij hadden nog een autorit van een kleine 5 uur voor de boeg en zo hebben we dit dan ook meegedeeld. Bij het horen van de bestemming ‘Zweden’, slaakte de mevrouw een diepe zucht en zo vertrokken wij richting de huurauto. Ook hier verliep het niet van een leien dakje, maar dit werd met zo’n 15 minuten opgelost. Sofie en Monique kropen in een sportieve Audi A1 met slechts twee kleine rugzakjes, op weg naar het best wel hoge Noorden in Zweden.
Via Hamar, Elverum reden we even later Zweden in waar we in Särna iets hebben gegeten (knoflooksaus met wat kebab op een sponsig broodje!) en nog een beetje verder en vele uurtjes later arriveerden we op onze bestemming: Lofsdalen in de provincie Jämtland-Härjedalen. Een provincie ongeveer net zo groot als Vlaanderen en met zo’n 10.000 inwoners. Plaats genoeg om regelmatig echt helemaal niemand tegen te komen. Niet op de weg en niet op de uitgestippelde wandelpaden. Een oase van rust, een droom van een landschap en zeer zuivere lucht om in te ademen! Het is dé plaats waar twee ecosystemen samenkomen en waar je telkens een andere wandeling kunt beleven: op de rotsachtige bergen, in het moeras, in het bos of soms over een veld. Afwisseling genoeg! Bovendien weet je nooit wat te verwachten: een eland langs de weg, een rendier tijdens je lunch of een bruine beer door een verrekijker. Natuurlijk zijn er nog mogelijkheden (bever, wolf, lynx, adder, roofvogels,…), teveel om op te noemen. Gedurende onze reis verwelkomden wij effectief een groepje rendieren bovenop een berg terwijl we zelf genoten van een snel ineengestoken lunch, we hebben elanden langs de weg gezien, maar tot onze grote spijt kunnen we niet bluffen over een bruine beer. Niet tijdens onze eigen wandelingen (o.a. Hovärken, Sonfjället National Park) en helaas ook niet tijdens de voor ons vastgelegde berensafari onder leiding van de Nederlandse ‘wildernis’ gids Pieter. Zo’n uitstap is trouwens razend aan te bevelen. Vanuit Dalsvallen vertrokken wij met Pieter naar een stukje ongerepte natuur. Er was geen officieel wandelpad, dus normaliter zou je hier niet eens komen! We wandelden door een oud bos en waarschijnlijk nog het enige ‘onaangetaste’ in de wijde omtrek. Al snel vonden we berensporen: serieus bekraste boomstammen vol met klauwsporen, berenpoep en gekraakte mierenhopen. Hoe zo’n geweldig grote beer het in zijn hoofd haalt om daar op zoek te gaan naar miereneitjes, snap ik tot op vandaag nog altijd niet. Hoe krijgt zo’n beest die ieniemini eitjes te pakken? En hoeveel moet hij er van eten om een soort van gevoel van voldoening te krijgen? De vragen die de gids zich nog altijd stelt, zijn er van een ander kaliber: Hoe kan een beer in zijn (afgesloten) hol tijdens zijn winterslaap ademen? Hoe kan het dat zo’n beer nog altijd op zijn poten kan staan terwijl het zojuist zo’n 6 maanden heeft stil gelegen? Ook wij, de toeristische bezoekers, moesten hem het antwoord schuldig blijven. Na een eerste wandeling doorheen vooral moerassig gebied, sprokkelden wij wat hout bij elkaar zodat Pieter een kampvuur kon beginnen. We werden getrakteerd op een kop koffie en daarna op een heuse warme maaltijd, allemaal opgewarmd op het vuurtje. Daarnaast voorzag de gids enkele paaltjes om de intussen nat geworden sokken op te laten drogen. Ervaring leert… dat zal best! De aardappeltjes, groenten en het elandenvlees smaakte verrukkelijk en bovendien genoten we van het aanwezige zonnetje! Na de stevige maaltijd is het tijd voor het echte werk: beren spotten. We reden iets verderop en beklommen daarna een berg om uiteindelijk bovenop de rotsen te eindigen. We vonden allemaal een plekje en tuurden ofwel door een verrekijker ofwel door de telescoop van Pieter naar de bergflank op zoek naar de beruchte bruine beer. Er zijn er zo’n 300-400 in de regio wat maakt dat het hier gaat om een van de dichtstbevolkte berenpopulaties in Zweden en waarschijnlijk ook in Europa. Dit geldt eveneens voor de elanden en ook de bevers zijn in volle aantocht. Jaarlijks wordt er ook op de dieren gejaagd en zo mogen er 80 beren en maar liefst 60.000 elanden per jaar worden neergeschoten. Heel toevallig werd er net begin juli nog een bruine beer doodgeschoten in Linsell (zogezegd het volgende stadje) omdat het waarschijnlijk best aardige beest te dicht bij de mensen kwam. Maar goed, terug naar de berensafari! We zagen binnen 5 minuten een prachtig eland aan de rand van het bos staan, aan het begin van onze wandeling siste er bijna een adder voor ons uit en bovenop ‘onze’ rots vloog er nog een visarend voorbij. Helaas bleef het hier bij en hebben we zelfs geen glimp op kunnen vangen van de door ons zo graag geziene beer. Na 2,5 uur besloten we dat het tijd was om terug te keren en zo dropen we lichtjes teleurgesteld de berg weer af. We stapten terug in de auto en gaven verder onze ogen nog eens goed de kost, want waar je uiteindelijk ook kijkt, elke blik is even prachtig!
De beversafari mag eigenlijk ook niet ontbreken tijdens een verblijf in deze regio. Wij vertrokken met de Duitse Herbert en nog twee Vlaamse gezinnen op een wandeltocht van zo’n 20 minuten totdat we bij een wonderschoon riviertje aankwamen. We sprongen over de kanaaltjes en konden de beverburcht van heel dichtbij bekijken. Wist je trouwens dat de ingang van zo’n burcht altijd onder water te vinden is? De gids Herbert weet smakelijk te vertellen over zijn stukje paradijs op aarde en blijft zeer rustig onder het zoemend geweld van de zeer talrijke muggen en/of knutjes. Godzijdank bestaan deze laatste niet in ons land. Vrees je muggen? Dan ken je overduidelijk de knutjes nog niet. Ze bijten, blijven rond je hoofd slingeren en zijn blijkbaar immuun voor alle leuke anti-insecten sprays, oliën en/of zalfjes. Dus zoals onze wijze gids Herbert liet verstaan: You have to like them. Then you know it’s Swedish summer! We hebben het in ieder geval geprobeerd, maar zijn bij Sododalen, middenin het Sonfjället National Park toch gaan lopen tijdens onze picknick. Zowel tijdens de berensafari als tijdens de beversafari hebben we genoten van het landschap, maar zeker ook van alle leuke anekdotes en interessante weetjes, verteld door de aanwezige gidsen. Over het prachtige Sonfjället National Park kan gerust nog een hele bladzijde geschreven worden, maar uiteindelijk moeten jullie daar gewoon zelf eens een kijkje gaan nemen. Wedden dat je wilt terugkeren?
Wij verbleven overigens in het stadje Lofsdalen in een van de luxueuze blokhutten (Beverhytta) van het prachtige Fjällripan Lodge domein. Hier staan zo’n 8 ecologische lodges voor 2 – 18 personen, allemaal even smaakvol ingericht en voorzien van alle hedendaagse comfort. Vanuit elke lodge geniet je van het uitzicht op het meer van Lofsdalen dat zich over zo’n 20 km uitstrekt. Een genot om ’s ochtends je ontbijt buiten op de picknickbank of op je eigen terras te verorberen terwijl je uitkijkt over het meer naar de achterliggende bergen en het water zachtjes tegen de aangelegde steiger hoort klotsen. Onze reis in het heel kort? Een prachtige regio, vriendelijke mensen, zalige wandelingen, fantastische vergezichten, lichte nachten (in de zomer wordt het niet echt donker!), afwisselend decor in de natuur en meer dan de moeite waard! Tips? Voorzie ademende regenkledij voor de verre wandeltochten, liefst hoge, waterdichte en stevige wandelschoenen en vergeet je anti-muggenspul niet. Verder… geniet van wat deze regio je biedt!

4 Reacties so far »

  1. 1

    Fabienne De Cubber said,

    So much for “kort reisverslagje”!!!!:0)
    Megavetcool!!

  2. 3

    Wouter Noyez said,

    Beste,
    Mooi reisverslag hierboven!
    Wij zouden volgend jaar ook voor 14 dagen naar Lofsdalen Fjallripan Lodge willen gaan met ons gezin met 2 kindjes van 3 en 6 jaar oud. Is dit doenbaar qua slaapcomfort in de kleine lodges aan het meer?
    Kunnen jullie de precieze locatie van de berenexcursiewandeling met Pieter eens doormailen aub? Ik bedoel dan waar juist dit bos en berg zich bevinden waar jullie 2.5 uur hebben zitten zoeken naar beren? Ik had deze locatie namelijk ook zelf graag bezocht dan met ons gezin volgend jaar (zonder gids indien mogelijk).
    Alvast bedankt voor jullie email antwoord op bovenstaande vragen.
    Met vriendelijke groeten,
    Wouter Noyez

    • 4

      mblanken said,

      Hoi Wouter
      Bedankt voor je reactie! Qua comfort is het daar zeker goed te doen,de lodges zijn prima uitgerust! De precieze locatie van de berenwandeling weet ik eigenlijk niet meer precies. Het was in de richting van Dravagen dacht ik. De gids Pieter heeft ons toen met zijn jeep nog een stuk het bos in gebracht. Dit stuk bos is overigens niet zomaar toegankelijk zonder gids. Boek gerust een wandeling met hem, zeker aan te raden. De eigenaars van de lodges zijn overigens zeer behulpzaam (o.a. Steven Coppens), dus vraag het zeker nog eens bij hen na. We hebben toen ook een verhaal gehoord dat een wandelaar aan de andere kant van het meer een beer was tegengekomen… het kan dus zomaar!
      Het is echt een prachtige locatie, geniet ervan! Groetjes Monique


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: