Einde WK

Gisterenavond werd de laatste wedstrijd gespeeld van het WK 2014. We kunnen wel zeggen dat dit het eerste grote toernooi is dat de kinderen echt bewust meemaken. Wellicht door het goede elftal dat België voor een keer stuurde of door de overenthousiaste Emma die het niet onder stoelen of banken stak dat ze absoluut voor de Nederlanders supporterden. Het WK kwam geregeld hier thuis ter sprake en puur op enthousiasme en aanwezigheid heeft Nederland wel gewonnen hier ;)
De vlaggetjes wapperden vanaf het begin van ’s werelds grootste voetbaltoernooi, de Nederlandse vlaggenschminkstift werd bij een Nederlandse tante besteld, de Belgische vlaggetjes werden niet direct opgehangen, de Belgische driekleur was zéér aanwezig op school, Emma hield vol met ‘haar’ Nederlandse driekleur en zo kunnen we verder gaan. Of je nu voor of tegen het land bent, je moet gewoon vóór Emma geweest zijn tijdens deze periode. Zij durfde het aan om met Nederlandse vlaggetjes op school te verschijnen, zij moest de plaagpartijen van klasgenootjes doorstaan, zij kreeg mama ook meerdere malen zover om in het rood-wit-blauw naar school te komen, zij leek Nederlands’ grootste mascotte in België wel. Wellicht was/is ze dat ook.
Emma klonk elke keer oprecht trots op Oranje en in haar enthousiasme trok ze zelfs soms mensen mee (niet alleen mama, maar er waren plots ook Belgische kinderen op school die ‘Hup Holland Hup’ begonnen te zingen). Mooi. Ongeremd. Natuurlijk. Fascinerend.
Uiteindelijk kunnen we terugkijken op een mooi eindresultaat. België stond bijna in de halve finale en wat zou dat leuk geweest zijn… Dan zouden de Rode Duivels het hebben moeten opnemen tegen het Nederlands Elftal. Dan zou het hier thuis zowel feest als (even) oorlog geweest zijn. Allemaal niet erg, zolang Oranje maar zou winnen natuurlijk. Helaas mocht het niet zijn. Nederland haalde die halve finale wel en verdiende eigenlijk om in de finale te staan… maar ja, dan moeten ze wel een doelpunt maken uiteraard! Jammer. Maar om het allemaal mooi af te sluiten, lieten we de kinderen naar de laatste wedstrijd kijken van Nederland, dit maal tegen Brazilië voor de 3e en 4e plaats. Opnieuw liep Emma de hele dag al in haar geliefde rood-wit-blauw. Ook al reden we die dag nog door stad en land op zoek naar barkrukken. Mama werd vriendelijk verzocht haar oranje jurkje nog eens aan te trekken. Tuurlijk doen we dat schatteke!
En zo schoven we ’s avonds voorzien van shirts van het Nederlands Elftal, met een mega oranje hand, met vlaggetjes op ons gezicht en de nog altijd wapperende vlaggetjes aan de voorgevel buiten, voor de televisie. Gelukkig wonnen we, met 3-0. Meer dan verdiend, al was het maar voor ons Emmaatje.
Haar trotsheid toonde ze trouwens open en bloot. Een van de twee vlaggenlijntjes hadden we al eens moeten binnenhalen omdat er aan het balkon gewerkt moest worden. De ochtend na het behalen van een bronzen medaille op het WK vonden we deze vlaggenlijn weer terug, namelijk in Emma haar kamer:10487349_10152250221971243_5510480618441630222_n

Er worden altijd voetballers genomineerd tijdens zo’n toernooi: man van de wedstrijd, beste keeper, beste speler etc. Hier vielen telkens dezelfde namen: Emma gaat absoluut voor Robben, Daan kan niet kiezen (kan ie nooit, dus dat klopt wel) en heeft dus een poule van Robben, Van Persie, Kompany en Messi. Lotte gaat voor een ander kaliber – en dit was nog vóór de beste jongen van het veld ging met een bloedend hoofd, daar wat nietjes kreeg en vrolijk het veld terug op spurtte – namelijk Kuyt. Mooi. Goed gekozen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: