Stapje terug in de tijd

Nadat onze kroost opnieuw een midweek mocht vertoeven onder toeziend oog van opa en oma Brussel, was het vorige vrijdag weer tijd om hen op te halen. Deze tweede keer verbleven ze niet aan zee, maar in het bungalowpark Molenheide in Belgisch Limburg. Het bleek een schot in de roos: een zalig huisje, een megafantastisch zwembad, veel leuke doe-dingen, fijne buren met buurmeisjes en zo verder. Eenieder heeft genoten, en dat is uiteraard de bedoeling.
Joos en Monique sjeesden van Durbuy naar Houthalen om hun bengels op vrijdagochtend op te halen. Bijna op tijd kwamen ze op de plaats van bestemming aan en na alles te hebben ingeladen, begonnen we aan een gezellig familie-uitstapje. Zowel Emma als Daan en Lotte smeekten ons bijna om toch nog een dag te gaan zwemmen, maar we waren iets anders van plan nu we toch hier in de buurt waren. We wilden een stapje terug doen. Een stapje terug in de tijd welteverstaan. Daar waar we nog niet konden spreken van internet en televisie of zelfs van auto’s en elektriciteit. We gingen niet 20, ook niet 50, maar wel maar liefst 100 jaar terug in de tijd! We gingen naar het openluchtmuseum van Bokrijk. Eigenlijk mag dit best een nagebouwd dorp genoemd worden waar het personeel je een briljante kijk geeft op het leven van toen. De kinderen keken hun ogen uit en Emma liet al snel verstaan dat ze dit een geweldig leuke dag vond! Ze konden niet alleen rondkijken, maar ze konden hier en daar ook ‘doen’. En dat spreekt een kind nu eenmaal geweldig aan. Zo konden er ergens stropopjes gemaakt worden. Met een kleine uitleg van de begeleiders kunnen de kinderen – van alle leeftijden – aan de slag om hun eigen creatie van stro te fabriceren.
Popjes van stro
Ook konden we jetons kopen om aan nóg een activiteit te kunnen deelnemen. Uiteindelijk kozen ze alle drie voor het maken van een lederen armbandje. Ze mochten dit bandje zelf bewerken met sjabloontjes en een fikse klap op de hamer. De meneer die dit begeleidde, heeft onze kinderen mooi onder zijn hoede genomen. Hij had al snel door dat Lotte dit wel een beetje te spannend vond en dus heeft hij haar met nagenoeg alle letters van haar naam geholpen. De meneer, die zelf al een aantal delen van zijn vingers miste, zag het niet zitten om de linkshandige Daan te helpen, dus deze taak werd zorgvuldig aan papa Joos overgelaten ;) Deze papa laat zich dit natuurlijk geen twee keer zeggen en hield standvastig de tang vast zodat Daan niet direct op papa zijn vingers zou kletsen. Bij Emma ging het rustig en gezapig verder en zij kon al snel haar eindresultaat aan ons laten zien. Vol trots verlieten ze deze stal met een bewerkt lederen armbandje rond hun pols.
Lederen armbandjes bewerken
En opnieuw vervolgden we onze ‘oude’ weg doorheen Bokrijk. We zagen een oude watermolen, uiteraard ook een windmolen, we ontmoetten een zeer vriendelijke weefster (mag zo’n iemand zo genoemd worden?). Deze mevrouw liet ons zien hoe er geweefd werd. Omdat we zo geïnteresseerd leken, vertelde ze ons daarna over de oorsprong van sommige uitdrukkingen. Bijvoorbeeld ‘aan de haal gaan’, de hele geschiedenis rond de ‘rijke stinkerds’ en ‘stinkend rijk’ werd ook uit de juist geweefde doeken gedaan. Fantastisch! Zeker Emma genoot met volle teugen. Een hele extra uitleg die niet iedereen krijgt :)
Voordat we zouden vertrekken, moesten we natuurlijk ook bij de smid langs. Dit personage spreekt toch echt tot de verbeelding van de kinderen. Toen we aankwamen, bleek de smid hard aan het werk te zijn op deze toch al warme dag. Hij was niet erg spraakzaam eigenlijk. Toch hielden we vol en voor we het wisten, waren we nog de enige toeschouwers. Niet erg, dan is er tijd om vragen te stellen. En dat doen we. Verder stonden de kinderen opnieuw met (bijna) open mond te kijken. De smid was gecharmeerd en sprak hen rechtstreeks aan: ‘Jullie lijken zo geïnteresseerd, we gaan speciaal iets voor jullie maken! Een hoefijzer. Niet zomaar een hoefijzer, maar een hoefijzer voor een kabouterpony!’. Bij de vraag of er iemand zou willen helpen, liet Emma er geen gras over groeien en dus werd zij – zo speciaal – toegelaten tot de werkruimte van de smid. Ze heeft ervoor moeten werken. Telkens als het vuur moest worden aangewakkerd, sprong ze naar de blaasbalg (ze kon er immers niet direct bij) en gaf zij het vuur een nieuw elan totdat de vonken er weer af vlogen. We kregen intussen de hele uitleg mee, stap voor stap. De smid was zelf losgeslagen en werd enthousiaster met de minuut. Nu weten we alles over het hoefijzer met de ritsen, de hakjes en de stop. Als klap op de vuurpijl mocht Emma dit hoefijzertje meenemen! Emma blij, Daan geïnteresseerd, Lotte teleurgesteld. Zo gaat het in het echte leven. Ook 100 jaar geleden waarschijnlijk ;)
Hét hoefijzertje

1 Response so far »

  1. 1

    Fabienne De Cubber said,

    Prachtig!!!!


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: