Archive for Algemeen

Run4Harte – Dwars Door Mechelen – 2016

Afgelopen zondag vond voor de zoveelste keer Dwars Door Mechelen plaats. Een geweldig evenement waarvoor je je loopschoenen moet vastbinden en je een zalig parcours voorgeschoteld krijgt. Al jaren doen we mee. De kinderen lopen al sinds hun 6e jaar mee met de Kids Run van 1 kilometer. Mama liep dan de 5 kilometer, een mooie afstand :)
Sinds het jaar 2013 pakten we het soms wat anders aan. Dit jaar overleed ons vriendinnetje Harte en werd en bleef ze zichtbaar vanwege de Prinses Harte t-shirts. Het is en blijft een prachtig zicht om nagenoeg 200 shirts in het straatbeeld van Mechelen te zien rondhuppelen. In 2013 liep ook papa een keer mee, de 5 km, en liet mama zich overhalen om de 10 km te lopen. Zo gezegd, zo gedaan!
Nu werd dit jaar ook weer een beetje speciaal, want onze kleine grote meid die nu alweer een paar weken naar het middelbaar onderwijs gaat, is te oud om zich in te schrijven voor de Kids Run. Maar ze wilde wel héél graag meedoen, in haar Prinses Harte shirt. Dus schreef mama zichzelf opnieuw voor de 5 km in tezamen met Emma! Zo trainden mama en Emma de afgelopen weken om deze voor sommigen hachelijke afstand te halen. De eerste trainingen waren letterlijk de hel voor Emma. Vanaf het begin had ze last van steken, ze kwam geen meter vooruit, de afschuw stond op haar gezichtje geschreven. Gelukkig beet ze door en trok mama haar vooruit en zo verliep het na de vijfde training al een stuk beter. Ze liep nog altijd niet over van volle blijdschap, maar ze liep en bleef lopen… zonder steken.
Helaas vlogen de weken voorbij en werd het trainingsschema voor de 5 km niet volledig afgerond, maar de generale repetitie van een week voor het echte werk leek aan te kondigen dat het allemaal wel zou moeten lukken. De ambities werden opgesomd: Emma loopt de 5 km (officieel liet het parcours ons 4,7 km lopen) zónder te stappen en we halen de eindmeet binnen de 35 minuten!
Eens het startschot werd gegeven door Elke, de mama van Harte, liepen we heerlijk rustig in het zonnetje en brokkelden de zenuwen van Emma stukje bij beetje af. Na zo’n 1,5 à 2 km had ze even last van een dipje, om daarna blijkbaar toch nog goed gas te kunnen geven. De laatste kilometer versnelde ze onbewust en de laatste paar 100 meter gooiden we er nog een schepje bovenop. We liepen over van trots dat het uiteindelijk allemaal zo goed verlopen is! Nee, ze heeft niet gewandeld! O, en de tijd is sowieso fantastisch: 30.28 minuten! Wie had dat ooit gedacht??!?!!!! Trots, dat zijn we!
En natuurlijk niet alleen op Emma, ook op Daan en Lotte die hun 1 km ook zonder problemen afwerkten. Daan was enigszins (lees: tot aan de maan en terug) teleurgesteld. Hij ging immers voor de eerste plaats, maar had de afstand verkeerd ingeschat en gaf pas te laat gas. Hij had dus nog tonnen energie en conditie over toen hij de finish passeerde. Laten we dit dan maar als generale repetitie zien voor volgend jaar!
Editie 2016 is opnieuw meer dan geslaagd! Het zonnetje was van de partij, we zetten weer mooie resultaten neer en genoten van de massale aanwezigheid van Prinses Harte!
14457555_10153997768961243_3143985086016730847_n14440937_10153997769036243_5047770983124319113_n14445830_1119125748175118_1628300816_n14390989_10153998201806243_1318730279172948729_n

Advertenties

Comments (3) »

Bijna weer routine

De eerste schooldag is alweer afgerond. Zo stond ze voor de deur en zo hebben we de deur weer dicht gesmeten. En eigenlijk is het allemaal prima verlopen. Nog heel even en we zitten weer volop in de routine. Bijna dan, want het begin van het schooljaar gaat ook nog altijd gepaard met alle paperassen. Tegenwoordig dus van twee scholen alles in de gaten te houden. Daar bovenop komen dan nog de hobby’s. Ook daar bestaan al voldoende papiertjes voor die al dan niet online ondertekend en/of ingevuld moeten worden. We proberen dit altijd allemaal zo snel mogelijk achter de rug te hebben, maar mijn hemel… het is en blijft toch een pittig karweitje. En dus vragen we ons stiekem af voor wie het nu eigenlijk vermoeiender is om weer terug naar school te gaan? Voor de kinderen of voor de ouders? ;)

Oh… en een leuk nieuwtje… Na de introductiedag van gisteren, volgt Emma vandaag al enkele lessen waaronder Latijn, Nederlands, Lichamelijke Opvoeding en Techniek. Is dat heel bijzonder? Nee, allicht niet. Maar dit dan: maandag heeft ze al een toets… Welkom in het middelbaar schatteke :)

Comments (1) »

Back to … school/work/reality

Alhoewel het zonnetje nog hoog aan de hemel staat, blijkt de lange zomervakantie toch aan een einde gekomen te zijn. Vandaag is het 1 september, traditiegetrouw de dag om terug naar school te vertrekken, terug de werkcomputer op te starten en terug in de echte wereld te stappen.
Vorige week genoten we nog van een overheerlijke en zon overgoten vakantie in La Bresse! Jammer genoeg zonder papa Joos, maar wel met nog een vriendinnetje van mama Monique erbij. Zo vertrokken we met 6 in de party bus richting onze geliefde Vogezen. Met 6? Ja, dit keer mocht Lotte ook een vriendinnetje meenemen en de keuze was lang geleden al gevallen op Ella, en zo geschiedde. We hebben werkelijk genoten, want de hele week hebben we geen enkele wolk kunnen bespeuren. Prachtig weer, leuke uitstapjes, spannende avonturen en heerlijk ontspannen aan het zwembad. Een zalige combinatie van afwisselende bezigheden en mogelijkheden. Meer dan voor herhaling vatbaar.
Bij thuiskomst meldde de kalender ons dat we nu toch wel gevaarlijk richting eind augustus gingen. Daan wilde graag nog wat vakantie, Lotte staat sinds 1 juli al te popelen om naar het vijfde leerjaar te vertrekken en Emma… Emma maakt dé grote stap in haar toch nog jonge leventje: zij vertrekt immers naar het middelbaar! Ze was er meer dan klaar voor (wij als ouders misschien nog niet zo). Als het woord middelbaar maar al viel tijdens de vakantie, kwam er een mooie glimlach op haar gezichtje. Gisterenavond kon ze de slaap bijna niet vatten wegens té zenuwachtig. Ze stond vrolijk op, wenste haar klasgenootjes van vorig jaar veel succes in de groepschat en stond even later met haar nieuwe rugzak klaar om te vertrekken. Eergisteren fietste ze de route nog eens met mama en ze deed er welgeteld 15 minuutjes over. Al bij al valt dat enorm mee! Om 8.20 uur weerklonk de fietsbel van haar vriendinnetje Ida die momenteel bij haar papa verblijft en dus nog geen straat verder woont. Heerlijk, ze kunnen de eerste twee dagen al samen fietsen, denkt mama opgelucht. Papa flipt al helemaal bij het idee van alleen naar school te fietsen. Daarom stelde hij gisterenavond nog voor om nog eens ’s ochtends met haar mee te fietsen. Emma keek naar mama, mama antwoordde haar blik met tegen papa te zeggen dat het super lief is, maar echt niet nodig.
Nog even en ze stormen straks allemaal weer rond in huis… vast en zeker vol met verhalen… we kunnen bijna niet wachten! Kom maar op, we zijn er helemaal klaar voor :)

Ook traditiegetrouw zijn natuurlijk de foto’s… net voordat we allemaal naar school afzakken, halen we de camera boven (of tegenwoordig veel sneller de gsm…) en leggen we dit mooie moment weer even op de gevoelige plaat vast. Emma – Emma en Ida – Lotte en Daan op naar het respectievelijk 1e en 5e! Wat vliegt de tijd!!!

Leave a comment »

Vakantie in eigen land(en)

Vorige week hadden we samen, als gezinnetje, een paar dagen vakantie. Papa hoefde een paar dagen niet weg voor zijn werk en dus besloten we een aantal uitstapjes te plannen. Want, en zo gaat dat nu eenmaal, als we thuisblijven… dan doet toch nog iedereen zijn of haar eigen ding en schiet het niet op met quality-time :)
Nadat Daan zijn oren op woensdag ‘vernieuwd’ werden, hielden we donderdag nog wel een rustig dagje zodat we er daarna volledig konden invliegen. Vrijdagochtend stonden we gezamenlijk redelijk vroeg op om richting Nederland te rijden. Het was een verrassing voor de kinderen. De dag voordien mochten ze elk nog een paar suggesties leveren voor onze geplande uitstap. En ja, hun verrassing stond mee op hun wenslijst… oef!
Na een fikse file in België en nog een paar uurtjes rijden in Nederland – mama had bijna het gevoel dat we halverwege Denemarken zaten intussen – kwamen we aan op onze bestemming. De kinderen, met name Emma, hielden de bewegwijzering nauwlettend in de gaten en nadat het Dolfinarium was afgevallen, want daar reden we immers voorbij, bleef er nog bijna één mogelijkheid over: Walibi! Zodra we door de poort reden, brak er een plezier op de achterbank uit die men in het park wellicht ook heeft kunnen horen. Er werd getetterd, gelachen en afgesproken wie naast wie zou gaan zitten in de verschillende attracties. Het werd een wilde dag met menig looping en snelheidsrecord! We zijn gebleven tot het park zijn deuren ging sluiten, te weten om 20.00 uur om dan na het eten van frietjes terug aan onze roomse reis terug naar huis te beginnen.
Zaterdagmiddag kwamen tante Klaartje en Toon onze olijke tweeling halen. Zij hadden namelijk voor hun verjaardag een filmticket kado gekregen. Na het bekijken van de 3d versie van de GVR speelden ze nog even in het centrum om na afloop nog op restaurant te mogen! Dit gaf papa, mama en Emma tijd om iets anders in te plannen: wij trokken naar Kazerne Dossin, hét museum in Mechelen over de Holocaust. Indrukwekkend, mooi, gevoelig, interessant. Daarna koos Emma voor een verse sinaasappelsap in het centrum en fietsten we naar T’Iles Malines, de jaarlijkse zomerbar met verschillende foodtrucks om iets lekkers te eten. Eenmaal thuis werden ook Daan en Lotte weer thuis gebracht en dronken we nog gezellig een drankje op het terras buiten.
Zondag planden we nog een iets ander uitstapje, we gingen eens naar het strand. Dit doen we nu eens eigenlijk nooit. Alleen al omdat de Belgische kust nu eenmaal niet zo heel mooi is. En ook omdat je naar de Belgische kust vooral veel en lang in de file staat. Dus kozen we voor de Nederlandse kust en reden we naar Cadzand. Na ruim een uur rijden kwamen we aan, stapten we in onze slippers en namen we onze speelgoedjes en handdoeken mee. We zochten een plaatsje en hebben heerlijk geluierd, gespeeld en … ja ja… in het water gezeten. Eerlijk is eerlijk, dit geldt dan vooral voor de kinderen. De opgeblazen banden waren ideaal om in te zitten en heen en weer op de golven te hobbelen. Ze hebben genoten, en wij dus ook!
Gisteren, maandag en dus de laatste dag van onze mini-vakantie, stond het blotevoetenpad in Zutendaal op het programma. We kwamen aan en er stond een geweldig lange rij voor onze neus. Al snel dachten we dat de hele wandeling wel eens op die manier zou kunnen verlopen vanwege de enorme drukte. Snel verzonnen we plan B. Een plan waar voornamelijk Lotte al heel lang op aan het hopen was. We gingen shoppen! Maasmechelen Village ligt daar in de buurt en dus hebben we daar gekuierd, gepast, geshopt en uiteindelijk ge-pasta-picknickt op een terrasje in het zonnetje. Opnieuw een zalige dag en meer dan voldaan vertrokken we weer richting het mooie Mechelen.

De vakantie was kort… dat is zeker, maar we hebben er met volle teugen van genoten!
Helaas hebben we aan het eind van onze vakantie wel moeten vaststellen dat het niet goed gaat met ons huisdiertje de vis. De goudvis die Emma vorig jaar bij een goochelshow kado kreeg. De goudvis die prompt Blub werd genoemd, maar na een paar maanden toch de naam ‘Perkamentus’ kreeg. En dus staat er vandaag een minder leuke gebeurtenis op het programma… deze morgen, onderweg naar het knutselkamp, vertelde Emma met bibberende lippen en droevige ogen dat ze deze middag Perkamentus zal moeten begraven. En dit zullen we dus op een serene manier doen. Hij mag in een eigen luciferdoosje en Emma zal een mooi plekje uitzoeken in de tuin waar we hem dan effectief zullen begraven. Het zal vast mooi, maar ook emotioneel worden…

Comments (2) »

Gevoelige snaren

Het is een feit, we hebben best gevoelige kinderen. Lotte laat het regelmatig zien. Verdriet kan bij haar weg zijn om even later gewoon weer terug te keren. Daan laat het niet graag zien. Ah nee, daar is het natuurlijk een veel te stoere knaap voor! Maar af en toe verbaast hij ons volledig door met zaken op de proppen te komen die juist hij dan wel weer door heeft. En Emma… bij Emma ligt het gewoon bovenop, open en eerlijk… zoals ze is.

Van de week vernam mama Monique dat de echt overdreven lieve buurhond Marie was overleden. Ze was de buurman tegengekomen en hij vertelde haar het belachelijk trieste nieuws. Marie, even oud als ons Emma, was een grote, vriendelijke golden retriever die in de buurt serieus gekend was en met wie we regelmatig een rondje gingen wandelen. We weten het nog goed, onze eerste wandeling. We kwamen mensen tegen die wij niet kenden, maar allemaal kenden zij Marie! En Marie… die ging gewillig zitten bij iedereen die maar leek te willen gaan aaien.

Zoals de Franse kat in La Bresse, Couckie, ooit therapeutisch had gewerkt op het vlak van katten, deed Marie dat op hondenniveau. Emma, Daan en Lotte zijn enorm voorzichtig met deze diersoort, en Marie liet hen zien dat het eigenlijk ook echt wel zéér goedaardige beesten kunnen zijn. Om de zoveel meter werd de leiband doorgegeven, want ze wilden alle drie super graag met de hond wandelen. Er werd af en toe wel bang toegekeken wanneer Marie ging zitten om haar behoefte te doen, want een grote boodschap moet immers in een zakje gepropt worden. De enige die dat altijd flink heeft gedaan, is – uiteraard – Emma.

En nu is deze hond, onze buurhond, niet meer :(
Toen mama het nieuws vertelde, barstte Emma letterlijk direct in tranen uit. Lotte keek en voelde zich verdrietig. Dit gold ook voor Daan, maar deze liet het niet zo direct blijken. Emma vond het dan ook ongelooflijk dat hij wel verder kon met wat het ook was waar hij mee bezig was. Voor Emma stond de wereld echt even stil. Elke avond drijft het verdriet weer boven en kan ze niet slapen. Verdriet om die lieve hond, verdriet omdat ze Marie niet meer kan zien en verdriet omdat ze zo meeleeft met Marie haar baasjes.

Het mooie aan dit afgrijselijke nieuws is hoe de kinderen daar dan samen mee om gaan. Zo werd namelijk direct geopperd om samen te slapen, waar ze alle drie gelijk gretig op in gingen. En als ouder kun je dit alleen maar toejuichen. Zo sliepen ze de afgelopen twee nachten samen in Lotte haar kamer en vanaf vanavond proberen we weer terug in ons oude ritme te komen.

We brachten de buurmannen een kaartje en wat comfort-food, want voor hen is het nog eens zo tragisch. Wij laten ons verdrietig gevoel nog even de vrije loop, om binnenkort met een vrolijke glimlach terug te denken en te kijken naar alle fijne wandelingen die we met haar hebben beleefd. Het ga je goed, lieve Marie!
IMAG0930

Comments (2) »

Hoeveel jaar??? 40?? :)

Het is alweer veel te lang geleden en dus hebben we weer veel te veel gemist. We kunnen niet alles opnieuw beleven op de blog, dus kiezen we er maar één evenementje uit! We hadden de keuze uit de bosklassen van Daan en Lotte, die opnieuw formidabel zijn verlopen! Over Emma haar 12e verjaardag hebben we – gelukkig – wel iets laten vallen. Afgelopen woensdagavond werden overigens een aantal van haar vriendinnetjes uitgenodigd voor een geweldig leuk slaapfeestje, ook dit verliep fantastisch! Jullie zien, er gebeurt hier (bijna) altijd wel iets en dus keuze genoeg om over te babbelen/bloggen :)
Vorige dinsdag gebeurde hier echter wel iets heel speciaals. Papa Joos keek er al maanden tegenop, maar tegenhouden is geen optie. Hij werd 40! Hoe oud? 40 ja! En alhoewel we later op het jaar nog een serieus feestje willen geven, kon Monique dit top evenement toch niet zomaar laten passeren? En zo organiseerde ze een verrassingsdrink met wat hapjes voor enkele vrienden. Kwestie van het controleerbaar te houden in een week waar ze dus drie feestjes moest organiseren…
Normaal gezien is Joos slechts een kwartiertje thuis na het werk om daarna weer snel naar de voetbaltraining van zoonlief te vertrekken. Ook dit keer had Monique daar op gerekend uiteraard. Niets bleek minder waar toen Joos de dag ervoor liet vallen maar een halve dag te willen gaan werken, de vrijdag. Oftewel de dag van de verrassingsdrink… lap, hele planning naar de knoppen! Ah, serieus… stamelde ze dan maar wat. Nadat ze precies de winkel had overvallen met hapjes en voornamelijk alcoholische dranken, had ze gelukkig nog even tijd om alles in de kelder te zetten. Joos kwam inderdaad eerder als anders thuis, maar hier konden we ons intussen al niet meer druk om maken ;) Toen hij samen met Daan in de auto stapte om te vertrekken naar de voetbalclub, racete Monique terug naar de kelder om alles zo snel mogelijk terug naar boven te brengen en de drank koel te zetten. De tafeltjes werden voorzien van hapjes en kaarsjes en om 19.30 uur kwamen de eerste vriendjes binnen wandelen.
Normaal gezien komen de jongens rond 20.00 uur terug van de training, maar juist vandaag lieten ze ons gerust en met een zenuwachtig hartje wachten tot maar liefst bijna 20.30 uur. Sommigen opperden al dat hij het door zou hebben en ons daarom zo lang liet wachten :) Maar nee, niets bleek minder waar toen meneer de trainer in zijn o zo foute voetbalshirt met korte sportbroek de tuin kwam ingewandeld! Direct werd hij versierd met een fraaie ketting en een adembenemende hoed en zo was het plaatje compleet!
We hebben genoten van het mooie weer, de gezellige babbels, de vrolijke lachbuien, de knabbeltjes en de alcohol vloeide rijkelijk… zoals het hoort op zo’n feestje! Joos kon voor het eerst lachen met deze leeftijd en uiteraard was zijn kater de volgende dag ook van de partij ;)
Joos was verrast, volledige missie geslaagd! Over en uit!
20160506_202238_resized

Comments (4) »

Stoere meisjes

Het is vakantie! Ja zeker, alweer :) De kinderen vinden dit overigens helemaal niet erg. Dé ideale ingrediënten voor een top vakantie zijn tot nu toe al aanwezig: heerlijk uitslapen, spelletjes doen, buiten spelen, vriendjes/vriendinnetjes regelen,… en sporten!
Alhoewel de meeste hobby’s ook even van de term ‘vakantie’ gebruik maken en dus even niet op de anders zo drukke kalender verschijnen, geldt dit absoluut niet voor voetbal. Dit gaat gewoon door, en door, en door, en…
Nu dat Emma met het meisjesteam van school opnieuw een geweldig resultaat neerzette tijdens het interscholentoernooi – de Hattrick Cup – werden er al snel geruchten de wereld in gesmeten. Er moest een meisjesteam komen. Zoiets valt hier thuis natuurlijk nooit in dovemansoren en dus werd er naarstig over nagedacht. Papa, ook wel bekend als Joos, oftewel als trainer… vroeg de goedkeuring aan de voetbalclub van Daan en werd al snel getrakteerd op een volmondige ‘ja’. De dochter van de coördinator had hier blijkbaar ook wel oren naar. Ideaal!
Ons idee: meisjes van een paar leeftijden bij elkaar (pak hem beet van zo ongeveer 8 tot 13 jaar) en we laten deze gedurende een jaartje gezellig een keer in de week trainen. Er komen nog geen wedstrijden aan te pas. Gewoon relaxed. Zo trek je overigens ook de meeste ouders mee over de streep ;)
Mama ronselde tijdens de Hattrick Cup al wat meisjes en al snel bleken we zeker zo’n 8 geïnteresseerde meisjes te hebben. Alleen al van onze school!

De eerste training vond afgelopen dinsdagavond al plaats. Onze twee meisjes, Emma en Lotte, konden niet wachten! Direct ’s morgens werden de voetbaloutfits al bij elkaar gezocht en aangetrokken. Weg met de gewone kledij! Ze waren enthousiast, blij en lichtjes zenuwachtig. En zo gebeurde het dat papa ’s avonds na het eten niet alleen met het ventje vertrok, maar er sprongen ook twee dartelende meisjes mee in de auto, voetbalschoenen en scheenbeschermers inclusief. Al maar goed dat onze Daan zo goed voorzien is ;)

Ze hebben dat goed gedaan, aldus de trainer! En de eerste proeftraining smaakte blijkbaar overduidelijk al direct naar meer. Awel, daar gaan we voor zorgen! Binnenkort maken we de nieuwe datum bekend. Mochten jullie iemand kennen die mee in dit super toffe project wil stappen… laat maar weten! Coole, stoere en sportieve meisjes zijn méér dan welkom.

Comments (1) »