Archive for Daan

Spannende finale

We hadden jullie al een beetje voorbereid op de bekerfinale van Daan zijn team! De knappe ventjes wisten zich op een fantastische manier te plaatsen voor deze spannende wedstrijd, zo ook het U11 team van FC Schepdaal.
De twee teams werden mooi in een rijtje en onder luid getetter van de tune van de Champions League het veld op gebracht. Ons Daantje liet achteraf duidelijk verstaan dat door dit alles plots de zenuwen letterlijk door zijn lijfje gierden.
Om 11.30 uur ging de wedstrijd – op neutraal terrein – van start en al snel werd duidelijk dat het geen simpele opdracht zou worden. Nadat een boom van een kerel van de tegenstander (bleek een jaar ouder te zijn…) zijn team met een pegel van jewelste op 1-0 voorsprong bracht, bogen de  hoofdjes van onze mannetjes lichtjes naar voor. Maar gelukkig niet voor lang, want binnen afzienbare tijd wisten ze het spel op een knap gelijkspel te brengen! Oef! En de supporters van Zemst – altijd talrijk aanwezig – lieten zich van hun meest luide kant zien.
Jammer genoeg werd er – te snel na de gelijkmaker – opnieuw gescoord door FC Schepdaal. Eerlijk is eerlijk… het was eigenlijk een beetje een blunder van onze eigen kant. Maar niet getreurd, we gaan er voor! Opnieuw scoorden zij in plaats van wij en vertoonde het scorebord 3-1. Oh nee… Onze prachtige linkerspits wist de bal er dan toch nog op een sjieke manier van ver af in te krullen. Bijgevolg werd hij bijna plat geknepen door onze trainer! Het is 3-2 en we hebben zeker nog een kans. De bal is vooral in ons bezit en de ene kans na de ander wordt gecreëerd. We spelen best goed, maar de zenuwen spelen ons parten. Af en toe ontstaat er verwarring vooraan en wordt de bal gewoonweg vergeten. Open kansen worden gemist. En terwijl tikt de klok genadeloos verder. Tot de 2x 20 minuten blijkbaar toch voorbij zijn en de wedstrijd wordt beëindigd… in mineur. De tegenstander krijgt die grote beker, het ander team werd op de foto gezet, FC Schepdaal mag met de eer gaan lopen…
Onze jongens zijn zichtbaar teleurgesteld MAAR ze hebben toevallig wel de finale gehaald. Het is een nieuw – samengesteld – team dat sinds dit jaar nog maar samen speelt. Ze hebben een geweldige weg afgelegd naar deze finale toe. En natuurlijk zou een overwinning de kers op de taart van een toch al prachtig seizoen geweest zijn! Natuurlijk zouden ze het hebben verdiend! Maar het mocht helaas niet zo zijn en we stappen met geheven hoofd van het veld. Op naar een nieuw seizoen! Op naar een volgende overwinning :)
Het blijft in ieder geval nog even in het gevoelige hoofdje van Daan nazinderen. Zelfs op zondagavond kwam het nog even naar boven. Hij was toch wat teleurgesteld. Hij had het zo graag met zijn voetbalvriendjes willen vieren. Maar venteke toch… we hebben genoeg om te vieren! En volgend jaar… volgend jaar pakken wij die beker mee naar huis! … of niet, maar dat zien we dan wel weer …

Leave a comment »

Voetbal alom!

Het voetbalseizoen zit erop! Afijn… de wekelijkse competitie is afgelopen. Het is mei, dus worden we overladen met nog wat toernooitjes. Daarbij kwamen dan nog de bekerwedstrijden van het team van Daan…. we zien voldoende gras de laatste tijd in ieder geval!
Afgelopen weken vonden er al een paar toernooien plaats voor de jongens. Gisteren werden zowel de meisjes als de jongens ergens verwacht, dus werd onze familie opnieuw opgesplitst zodat we toch overal getuige van konden zijn :)
De meisjes vertrokken om 7 uur ’s ochtends al richting De Haan met papa… echt ver! Maar goed, zoveel toernooien voor alleen maar meisjes zijn er blijkbaar nog niet. Ze hebben alles gegeven! Voor meisjes die dit jaar nog maar zijn begonnen met voetbal, en dus voor een team dat dit jaar nog maar voor het eerst samen speelt, zijn ze verdikke goed bezig! Uiteindelijk werden ze zelfs 3e!!! En niet alleen mochten ze deze beker meenemen, maar ze wonnen ook nog eens de Fair Play beker! Wat een kers op de taart van een toch al geweldig seizoen. Ze hebben dit dan ook dik verdiend!! Leuk weetje: Emma scoorde een geweldig prachtig doelpunt!! Haar allereerste! En wat voor een: recht in de winkelhaak! Tsjakka!
Nog een leuk weetje: Lotte stond de laatste wedstrijd in de spits! Ze liet zich niet zomaar opzij zetten. Sterker nog, ze brak een paar keer door en loste een paar mooie schoten op het doel. Jammer genoeg (voor ons dan toch) beschikte de tegenstander over een zeer goede keeper waardoor Lotteke helaas geen goal op haar naam mocht schrijven.

Voor de meisjes was het nog extra leuk, want er liepen een aantal echte Red Flames rond! Jaja, de vrouwelijke Rode Duivels! Onze meisjes babbelden met deze vlammen en zo kwamen deze spitsen zelfs naar hun wedstrijd kijken. Er werden foto’s gemaakt en handtekeningen gezet (op Emma haar voetbalschoenen)! Wat een ervaring!

We zijn super trots op alle meisjes in het algemeen natuurlijk, maar op die van ons in het bijzonder:

Comments (1) »

Op naar de finale!!

Onze Daan voetbalt graag (of op zijn Vlaams: sjot graag). Als kleuter zijnde zocht hij de bal al op. Alles was leuk, als er maar een bal bij kwam kijken. Twee druppels water zijn vader :) Toen hij 6 jaar was, schreven we hem dan eindelijk officieel in bij een voetbalclub(je). Samen met een vriendje, want alleen is en blijft toch serieus spannend!

Nu 4 jaar later maakt hij deel uit van een geweldig team. Niet alleen zijn het zalige ventjes, maar ze voetballen goed samen. Ok, de ene wedstrijd is een stuk mooier en dus ook toffer om naar te kijken dan een andere, maar het resultaat is verbluffend. Er worden op deze leeftijd nog geen scores en/of klassement bijgehouden. Vermoedelijk zouden ze anders bovenaan de lijst pronken. Ze hebben het hele seizoen slechts 3x verloren, met kleine cijfers dan nog. De overwinningen, vaak van het kaliber 16-1, vonden vaak plaats.

Zo werd dit dream-team dus ingeschreven voor de ‘Beker van Vlaams-Brabant’ en heel snel belandden ze in de kwart-finale (telkens een heen- en terugwedstrijd) en dit waren meer dan intens spannende wedstrijden met 2x een uitslag van 5-4 in ons voordeel. Geplaatst voor de halve finale dus, opnieuw thuis en uit te spelen. Thuis wonnen ze met 7-2 en gisterenavond werd de wedstrijd afgefloten op de stand 2-2 (eigenlijk na een onterecht verkregen vrije trap met nog een tegendoelpunt als gevolg). Afijn, geplaatst voor de finale dus!

Wat een prachtige prestatie! Zaterdag 13 mei vindt de finale plaats op neutraal terrein. De tegenstander is sinds gisterenavond ook bekend: om 11 uur zullen ze – in Rotselaar – spelen tegen FC Schepdaal in de hoop de welverdiende beker in de wacht te slepen! Alle supporters op post!! Maar kom alsjeblieft niet alleen voor Daan kijken… al die ogen op zijn rugje voelen prikken, vindt hij maar niks :)

IMG-20170503-WA0002 (1)

Comments (1) »

Daan zijn oren – deel …?

Ons ventje heeft gevoelige oren, dat weten we al heel lang. Als peuter presteerde hij het om al twee keer in het ziekenhuis te mogen verblijven wegens het plaatsen van buisjes. Vreselijke oorontstekingen waren hier absoluut de oorzaak van. Buisjes helpen, dat is zeker waar. Alleen groeien kinderen en zo ook de oren, wat zoveel betekent dat de buisjes er naar verloop van tijd vanzelf uitvallen. Afijn, het ging eigenlijk al jaren goed en bijgevolg gingen we nog maar af en toe op controle bij de oorarts.
Totdat… ja, je voelt het zo aankomen natuurlijk, deze zelfde oorarts toch wat oneffenheden opmerkt in zijn trommelvlies. Deze ‘retractie’ mocht zich absoluut niet verder ontwikkelen en dus werd er opnieuw een buisje geplaatst, dit keer alleen in zijn rechteroor. Een dagje ziekenhuis en het was weer opgelost! Wel wilde de arts ons regelmatiger terug zien en uiteraard geven we hier gehoor aan.
Wat bleek? Het buisje hielp niet, of toch niet voldoende. De laatste controles (jep, we zijn echt wel regelmatig op controle geweest de laatste maanden) wezen uit dat de retractie verergerde en we dus voor een voldongen feit werden gezet: een operatie.
Bweikes… een operatie! Weer onder narcose. Opnieuw je kind zien wegglijden in die diepe slaap (grote gruwels…). Een operatie in een oor, maar dan wel via de schedel. Bah, bah en nog eens bah. Maar het is voor een goed doel. Oftewel, we kunnen eigenlijk echt niet anders.
Net naast het bot achter zijn oor zullen ze een sneetje maken, waarbij ze door middel van microchirurgie de rest zullen afhandelen. De retractie zal worden weggenomen en zijn trommelvlies zal worden vervangen. Juist ja, een trommelvliestransplantatie! Een stukje weefsel van iemand anders zal er hopelijk voor zorgen dat ons Daantje niet meer zoveel last van zijn gevoelige oren zal hebben!
Dat ziekenhuisverblijf is één ding. Dan rest ons nog de bijna onmogelijke taak om hem drie weken ‘rustig’ te laten zijn. Hij mag niet sporten, zelfs niet hardlopen en/of springen. Dat klinkt als een uitdaging van jewelste. De eerste 7 tot 9 dagen zal hij zelfs binnen moeten blijven om een eventuele infectie te vermijden, want dit zou namelijk tot afstoting kunnen leiden. In een relatieve wereld weten we absoluut dat dit niet het ergste is, maar toch is het allemaal even slikken.
Dus plannen we deze ingreep maar direct na zijn overweldigende uitstap naar de bergen, naar de Pyreneeën. Twee jaar geleden maakte grote zus Emma met school deze enorme trip en kwam met bakken ervaring en verhalen terug naar huis. In juni is het aan Daan, en Lotte uiteraard, om deze trip van 10 dagen tot een goed einde te brengen.

Zelf blijft Daan redelijk rustig onder het hele verhaal van de operatie. Afgelopen augustus, toen hij zijn buisje kreeg, ligt nog vers in zijn geheugen en dit alles is toen ook heel goed en rustig verlopen. Die goede ervaring helpt zeker te weten bij de voorbereiding van de nieuwe. En het feit dat hij dan bijna 9 dagen niet naar school hoeft te gaan, zorgt zelfs voor een stiekeme glimlach…

Comments (3) »

Opgroeiende Daan

Jullie kennen onze zoon Daan intussen wel. Een grote stoere kerel die verdikke gevoelig uit de hoek kan komen. Als baby lachte hij zo veel en zo zalig. Als peuter kreeg hij zijn frustraties niet altijd verwerkt met meerdere woede-uitbarstingen als gevolg. Als kleuter leerde hij op school zijn vriendjes te volgen… en dit niet altijd positief bedoeld ;) Hij groeit letterlijk de pan uit, maar figuurlijk is dat mannetje toch snotverdorie goed bezig!

Hij heeft het moeilijk met veranderingen, dat weten we al jaren. We zagen er dan ook als een berg tegenop om in september van voetbalclub te veranderen. Dat alleen was misschien nog niet zo’n probleem geweest, maar hij stapte tegelijkertijd op school naar het vijfde leerjaar. Dus niet alleen een nieuwe club, een nieuw team, een nieuwe trainer, maar ook een nieuwe klas, nieuwe klasgenootjes en een nieuwe juf. Voor de één maakt het niets uit, de ander heeft het hier nu eenmaal iets moeilijker mee.
Al snel bleek dat hij het goed met zijn nieuwe juf kon vinden… OEF! Alhoewel hij zeker (nooit) op de voorgrond zal treden, vraagt hij wel wat hij moet vragen en doet hij wat hij moet doen. Ook niet meer dan dat natuurlijk, maar zo kennen we hem :)
Ook de trainer viel mee en met die nieuwe ploegmaatjes was het toch eigenlijk ook wel tof. Niet vergeten dat hij met bijna zijn hele team overstapte naar de nieuwe club…
En dan af en toe gebeurt er iets en denken we, als ouders, bij onszelf: Ja, hij is echt aan het groeien. We babbelen regelmatig, want ook dit is niet simpel voor ons ventje. Ook daar begint hij af en toe iets te lossen. Yes! Hij gaat graag ergens spelen en logeren. Zeker dit laatste was in zijn jongere jaren absoluut niet vanzelfsprekend! En afgelopen zaterdag speelde hij weer eens een zalige voetbalwedstrijd. De trainer wilde hem uitdagen en zette hem in de spits! Stress alom, je zag het op zijn gezichtje. Maar hij deed het goed. Sterker nog, hij had de bal, ging voorbij 5 voetballertjes en schoot de bal heerlijk in het daarvoor bestemde netje. Wow!
Na de wedstrijd bleven we plakken (ook een manier om alle ventjes op een andere manier te leren kennen) en al snel was duidelijk dat zowel de trainer als een andere papa ’s avonds naar KV Mechelen zou gaan kijken. Daan straalde bij het idee en kwam dan zelf al met de vraag om mee te gaan. De meisjes zagen dit alleen niet helemaal zitten (lees: absoluut niet) en aangezien mama niet thuis was die avond, belden we de trainer en spraken we af dat we Daan zouden komen halen en brengen. Zo geschiedde en hij heeft meer dan genoten! Hij heeft zelfs wat te eten en drinken durven bestellen bij deze twee papa’s! Hij keek naar het echte voetbal, samen met ‘nieuwe’ vriendjes. Ook één van die ventjes liet verstaan dat hij blij was dat Daan in de ploeg was gekomen. Hoe zalig!

En dat zijn de momenten waarop je beseft: Vet! Gewoonweg cool! Hij groeit en hij bloeit. En daar genieten wij dan weer van. En dan vergeten we tijdelijk toch even al die momenten wanneer we hem moeten opkrikken en motiveren. We kijken, genieten en stralen mee. Heerlijk!

Comments (4) »

Onverslaanbaar?

Het seizoen is alweer weer even geleden van start gegaan… en wat voor een start. Niet alleen een heel nieuwe start, maar ook nog eens een heel goeie! Na veel palaveren kozen we dan eind vorig voetbalseizoen dan toch voor een overstap naar een andere club. Ons geliefde clubje kwam met te weinig zekerheden richting de (nabije) toekomst en zo moesten we wel een moeilijke keuze nemen. Gelukkig kozen uiteindelijk ook nagenoeg alle voetbalvriendjes voor dezelfde club!
Dit alles maakte de overstap voor onze Daan dan misschien toch net iets draaglijker. Van verandering houdt ie sowieso niet en dan gewend geraken aan een nieuwe voetbalclub en dito team tegelijkertijd met de overstap naar het vijfde leerjaar… oei oei… echt niet simpel! Op school veel veranderingen en zo ook op de hobby dus, al een geluk dat we het thuis relatief rustig houden :)
In ieder geval, de mannetjes hebben een vliegende start genomen. De meeste van de reeds bekende voetbalvriendjes zitten in hetzelfde team. Er zijn namelijk twee teams van deze leeftijd bij onze nieuwe club FC Zemst. Vanaf de leeftijd van 10 jaar beginnen ze ook met het onderscheid van kwaliteit. Redelijk spannend dus. Mooi om te zien dat bijna al onze jongens van de voorgaande jaren, tezamen met onze Daan, in team A zitten. Hier maakten ze kennis met een nieuwe trainer en een aantal nieuwe ploegmaatjes. Binnen werkelijk no-time raakten ze aan elkaar gewend, ongelooflijk. De trainer loopt op wolkjes, want hij kan elk soort oefening met zijn jongens doen. Ze kunnen alles aan, zegt hij. Ze vinden elkaar op het veld, ze spelen geweldig mooi samen, het is prachtig voetbal om naar te kijken, ze knokken ervoor en blijven gaan. Echt een pracht van een team.
Tot nu toe hebben ze dan ook elke wedstrijd gewonnen. Soms met een beetje voorsprong (6-4), soms met een reusachtige voorsprong (14-2). En dus wordt er al gesproken van oefenwedstrijden te organiseren tegen onder andere de grotere clubs zoals Eppegem en KV Mechelen, want we willen niet dat onze jongens naast hun schoenen gaan lopen of dat ze gaan geloven dat ze effectief alleen nog maar kunnen winnen.
In ieder geval zijn ze geweldig goed bezig en – nog belangrijker voor ons – Daan heeft zijn draai er volledig gevonden. Hij gaat opnieuw graag naar de trainingen, hij durft zich zelfs te laten zien tijdens de wedstrijden en natuurlijk geniet ie ook wel stiekem van al deze mooie overwinningen!

Comments (3) »

Oren – Deel ‘dat-ik-het-niet-meer-weet’

Over Daan en zijn oren kunnen we intussen wel een boekje schrijven. Van jongs af aan had hij last van die twee meewapperende gevoelige lichaamsdelen. Meerdere oorontstekingen werden gevolgd door verschillende operaties. Alhoewel ‘operatie’ wel wat hevig klinkt, er werden telkens immers ‘maar’ buisjes geplaatst. Buisjes die wel opnieuw en opnieuw hun werk deden. Maar kleine jongens worden steeds een stukje groter en dus vallen die goedwerkende hulpmiddeltjes er na een tijdje weer uit.

Nu ging (en gaat) het eigenlijk al vele jaren goed. Hij heeft lang niet zoveel oorontstekingen meer, we kunnen het ons zelfs niet meer heugen wanneer de laatste is gepasseerd. Wel hielden we het altijd goed in de gaten, vooral zijn gehoor dan eigenlijk. Zo was Daan op een dag heerlijk met autootjes en diertjes aan het spelen op zijn kamertje, mama ziet hem bezig en dacht zijn gehoor eens te testen door heel zachtjes tegen hem te beginnen babbelen. Hij reageerde absoluut niet… maar ja, wat voor een test is dat nu ook? Voor hetzelfde geld zit hij gewoon volledig in zijn verhaal en hoort hij daarom alle omgevingsgeluiden niet. Toch?!

Afijn, voor alle zekerheid bezochten we af en toe een KNO-arts en deze lieve mevrouw zag toch ook duidelijk de gevolgen van de doorlopen geschiedenis: er zaten wel degelijk putjes in zijn trommelvlies. Kan dat kwaad? Nee, niet direct. Maar we kregen toch het advies om hem vooraan in de klas te laten zitten, waar Daan natuurlijk zelf niet om zat te springen. Ook werd gevraagd om na zo’n 6 maanden opnieuw eens op bezoek te komen. Zo lag hij een tijdje geleden opnieuw op de stoel en werd er eveneens opnieuw een gehoortest afgenomen van zowel de lage als de hoge tonen. De test is helemaal niet slecht verlopen, maar de putjes in zijn trommelvlies, vooral aan de rechterkant, leken iets verergerd te zijn. Alles trekt toch niet zo goed door zoals bedoeld en om erger te voorkomen (lees: later een trommelvliestransplantatie of iets dergelijks), stelde de arts voor om preventief nog eens buisjes te laten steken. Daar zijn we dan in meegegaan en nu wil het feit dat we ons morgenochtend moeten melden in het ziekenhuis waar Daan zijn oren op 10-jarige leeftijd nog maar eens van buisjes worden voorzien!

’s Middags zullen we het ziekenhuis normaal gezien weer mogen verlaten, en normaal gezien heeft hij hier achteraf ook geen last van. Tenminste, zo kunnen we het ons nog herinneren van toen hij klein was. Wij zijn er klaar voor… was het maar al morgenavond ;)

Comments (1) »

Feestje van twee tieners

Ja, het klopt! We waren redelijk te vroeg met het vieren van de verjaardag van de olijke tweeling. We vierden het namelijk afgelopen zaterdag al en tien jaar geleden verbleven ze toen nog overheerlijk in het lekker warme ‘Hotel Mama’. Er was op dat moment nog niet veel beweging in te krijgen… dat is nu wel anders ;)
Aangezien Emma aankomende vrijdag weer voor een week op bosklassen vertrekt (dit keer naar Tsjechië!) en ze er uiteraard wel bij moet zijn, besloten we het verjaardagsfeestje van onze twee nakende tieners ietsje vroeger te plannen. En zo geschiedde!
Voor wie het zich nog kon herinneren… toen Emma tien jaar werd, organiseerden we een verkleedfeestje. Alle genodigden werd gevraagd om verkleed naar het feestje te komen. Dit zorgt voor veel hilariteit voor het feestje, een zalige sfeer tijdens het feestje en foto’s om bij te smullen na het feestje. Zoiets kan dus gewoon nooit verkeerd zijn!
Wij waren er zelf goed op tijd bij dit jaar, de bestellingen werden geplaatst en er werd reikhalzend uitgekeken naar de datum van het feestje. Gelukkig vliegt de tijd ons om de oren en dus duurde het eigenlijk helemaal niet zo lang :)
Zaterdag 14 mei 2016 gaat dus de boeken in als de dag waarop we het (bijna) tienjarig bestaan van zowel Daan als Lotte vieren, verkleed dan wel. En alhoewel niet alle bestellingen op tijd geleverd werden, hebben we ons van onze creatieve kant laten zien en zochten we op die manier naar leuke en haalbare oplossingen.
De zon en de aangename temperaturen lieten helaas op zich wachten waardoor we uiteindelijk binnen moesten zitten. Niet getreurd, iedereen had een plaatsje en er was genoeg om de innerlijke mens te voorzien. En omdat plaatjes nu eenmaal veel meer zeggen dan woorden, laten we nu gewoon de foto’s van ons bonte gezelschap zien. Wij bedanken in ieder geval iedereen die er was! Geniet hieronder:

Comments (1) »

Griepepidemie? Waar? Hier? …

De kranten staan er vol van, de griep is in het land. Of je het nu wil weten of niet, je komt het overal tegen. Vorige week begonnen de klassen op school al wat leeg te lopen. Hiermee bedoelen we natuurlijk dat er af en toe al wat zieke kinderen te melden waren. Of juffen. De juf van Daan bijvoorbeeld is al meer dan een week serieus ziek en zij zal ook niet meer voor de krokusvakantie terug naar haar klas keren.
Afgelopen weekend stond die griep dan ook plots hier voor de deur. Ook al hebben we geprobeerd het beestje buiten te houden, dit keer was het echt hardnekkiger dan we gewend waren en konden we dus niet anders dan het met bijna open armen te ontvangen. Tenminste, Emma deed dit. Uiteraard, ze is verdikke zo vriendelijk!
Het hele weekend liep, of beter gezegd… flodderde, ze zo wat van links naar rechts met haar waterige oogjes en warm aanvoelend voorhoofdje. Ook al is ze 11 en al zo’n 163 centimeter groot, dan lijkt ze toch weer wat klein. We hebben haar verzorgd en de dokter bevestigde maandagochtend ons aanvoelen. De griep! Voilà, en zo zette deze epidemie dus ook daadwerkelijk en officieel voet in ons huis. Welkom of niet!
Een paar dagen bleef ze lekker thuis en vandaag kon ze weer naar school. Emma keek er eigenlijk ook echt wel weer naar uit en mama dacht dan haar achterstallige werk wat te kunnen inhalen.
Om 9.45 uur belde de school echter… Daan had overgegeven… En dus sprong mama in haar regenbroek weer op de fiets richting school. Het manneke lag bij het secretariaat op de zetel met een dekentje en de krant. Lijkbleek, dat dan weer wel. Intussen was Lotte ook al om het hoekje komen kijken en samen zorgden we ervoor dat Daan voorzien was van schoenen, helm, fiets, jas en boekentas. Mooi om te zien hoe tweelingzus direct terug naar boven sprintte (twee verdiepingen trouwens!!) om de schoenen van broertjelief te halen en deze bovendien rustig aan zijn voetjes probeerde te duwen.
Na een dagje zetelhangen lijkt het alweer een beetje de goede kant met onze vriend op te gaan. We houden onze vingers gekruist en duimen er lustig op los dat het hierbij blijft… Alsjeblieft???!?!?!!!

Comments (1) »

Oef… ze werken nog!

Vroeger heeft ons Daantje redelijk wat afgezien met zijn oortjes. Deze aan zijn hoofd wapperende dingetjes besloten toen op regelmatige basis ‘ziek’ te worden door even lekker te ontsteken. Dit gebeurde inderdaad redelijk vaak waardoor hij op jonge leeftijd al twee keer buisjes in zijn oren geïmplanteerd kreeg. Wat een wondermiddel is dat toch! Ok, ze moeten even naar het ziekenhuis (dagopname), ze gaan even onder algehele narcose… maar de gevreesde oorontstekingen bleven dan wel achterwege. Telkens als hij groeide en de buisjes er na een ruime tijd weer uit vielen, keken we met spanning naar de komende periode. Zouden de ontstekingen weer terug komen?
En eigenlijk ging het jarenlang goed, tot het einde van deze zomervakantie. Met een nog bijna druipend oor startte hij school en maakten we direct een afspraak bij een oorarts. Nog maar eens. De arts heeft het even aangezien, heeft het vieze spul er zoveel mogelijk uitgezogen met een lawaaierig apparaatje en nam daarna een gehoortest bij ons ventje af. Het resultaat was toen niet zo goed. Ronduit slecht eigenlijk. Aan zijn rechterkant hoorde hij eigenlijk niks! Dat is toch even schrikken. Op school mocht hij even vooraan zitten en ook op het voetbalveld hielden de trainers rekening met het – hopelijk – tijdelijk gehoorverlies.
We startten een antibioticakuur en er mocht absoluut geen water in zijn oren komen, dus stopten we altijd braaf een bij de apotheek gehaalde oorstopje in zijn oor voor onder de douche.
Vandaag keerden we terug naar de oorarts, de ontsteking was inderdaad volledig verleden tijd. Gelukkig maar. Maar er blijkt toch een soort van putje in zijn trommelvlies te zitten, aan beide kanten eigenlijk. Opnieuw twijfel en lichtjes bezorgd. Ook nu werd Daan weer even opgesloten in een geluiddicht kamertje om zijn gehoor te testen. Wat bleek nu? Zijn gehoor werkt heel goed! Dat is goed nieuws. Natuurlijk is dat goed nieuws, maar ook omdat hij dit nu niet (meer) als excuus kan gebruiken als hij ons niet gehoord heeft :)
Hij en wij opgelucht, maar zijn oorverleden is toch een blijvertje en zo worden we over zes maanden opnieuw verwacht bij deze lieve oorarts. Al is het maar om zeker te zijn dat deze beruchte putjes niet erger worden…

Comments (1) »