Archive for Daan

Feestje van twee tieners

Ja, het klopt! We waren redelijk te vroeg met het vieren van de verjaardag van de olijke tweeling. We vierden het namelijk afgelopen zaterdag al en tien jaar geleden verbleven ze toen nog overheerlijk in het lekker warme ‘Hotel Mama’. Er was op dat moment nog niet veel beweging in te krijgen… dat is nu wel anders ;)
Aangezien Emma aankomende vrijdag weer voor een week op bosklassen vertrekt (dit keer naar Tsjechië!) en ze er uiteraard wel bij moet zijn, besloten we het verjaardagsfeestje van onze twee nakende tieners ietsje vroeger te plannen. En zo geschiedde!
Voor wie het zich nog kon herinneren… toen Emma tien jaar werd, organiseerden we een verkleedfeestje. Alle genodigden werd gevraagd om verkleed naar het feestje te komen. Dit zorgt voor veel hilariteit voor het feestje, een zalige sfeer tijdens het feestje en foto’s om bij te smullen na het feestje. Zoiets kan dus gewoon nooit verkeerd zijn!
Wij waren er zelf goed op tijd bij dit jaar, de bestellingen werden geplaatst en er werd reikhalzend uitgekeken naar de datum van het feestje. Gelukkig vliegt de tijd ons om de oren en dus duurde het eigenlijk helemaal niet zo lang :)
Zaterdag 14 mei 2016 gaat dus de boeken in als de dag waarop we het (bijna) tienjarig bestaan van zowel Daan als Lotte vieren, verkleed dan wel. En alhoewel niet alle bestellingen op tijd geleverd werden, hebben we ons van onze creatieve kant laten zien en zochten we op die manier naar leuke en haalbare oplossingen.
De zon en de aangename temperaturen lieten helaas op zich wachten waardoor we uiteindelijk binnen moesten zitten. Niet getreurd, iedereen had een plaatsje en er was genoeg om de innerlijke mens te voorzien. En omdat plaatjes nu eenmaal veel meer zeggen dan woorden, laten we nu gewoon de foto’s van ons bonte gezelschap zien. Wij bedanken in ieder geval iedereen die er was! Geniet hieronder:

Advertenties

Comments (1) »

Griepepidemie? Waar? Hier? …

De kranten staan er vol van, de griep is in het land. Of je het nu wil weten of niet, je komt het overal tegen. Vorige week begonnen de klassen op school al wat leeg te lopen. Hiermee bedoelen we natuurlijk dat er af en toe al wat zieke kinderen te melden waren. Of juffen. De juf van Daan bijvoorbeeld is al meer dan een week serieus ziek en zij zal ook niet meer voor de krokusvakantie terug naar haar klas keren.
Afgelopen weekend stond die griep dan ook plots hier voor de deur. Ook al hebben we geprobeerd het beestje buiten te houden, dit keer was het echt hardnekkiger dan we gewend waren en konden we dus niet anders dan het met bijna open armen te ontvangen. Tenminste, Emma deed dit. Uiteraard, ze is verdikke zo vriendelijk!
Het hele weekend liep, of beter gezegd… flodderde, ze zo wat van links naar rechts met haar waterige oogjes en warm aanvoelend voorhoofdje. Ook al is ze 11 en al zo’n 163 centimeter groot, dan lijkt ze toch weer wat klein. We hebben haar verzorgd en de dokter bevestigde maandagochtend ons aanvoelen. De griep! Voilà, en zo zette deze epidemie dus ook daadwerkelijk en officieel voet in ons huis. Welkom of niet!
Een paar dagen bleef ze lekker thuis en vandaag kon ze weer naar school. Emma keek er eigenlijk ook echt wel weer naar uit en mama dacht dan haar achterstallige werk wat te kunnen inhalen.
Om 9.45 uur belde de school echter… Daan had overgegeven… En dus sprong mama in haar regenbroek weer op de fiets richting school. Het manneke lag bij het secretariaat op de zetel met een dekentje en de krant. Lijkbleek, dat dan weer wel. Intussen was Lotte ook al om het hoekje komen kijken en samen zorgden we ervoor dat Daan voorzien was van schoenen, helm, fiets, jas en boekentas. Mooi om te zien hoe tweelingzus direct terug naar boven sprintte (twee verdiepingen trouwens!!) om de schoenen van broertjelief te halen en deze bovendien rustig aan zijn voetjes probeerde te duwen.
Na een dagje zetelhangen lijkt het alweer een beetje de goede kant met onze vriend op te gaan. We houden onze vingers gekruist en duimen er lustig op los dat het hierbij blijft… Alsjeblieft???!?!?!!!

Comments (1) »

Oef… ze werken nog!

Vroeger heeft ons Daantje redelijk wat afgezien met zijn oortjes. Deze aan zijn hoofd wapperende dingetjes besloten toen op regelmatige basis ‘ziek’ te worden door even lekker te ontsteken. Dit gebeurde inderdaad redelijk vaak waardoor hij op jonge leeftijd al twee keer buisjes in zijn oren geïmplanteerd kreeg. Wat een wondermiddel is dat toch! Ok, ze moeten even naar het ziekenhuis (dagopname), ze gaan even onder algehele narcose… maar de gevreesde oorontstekingen bleven dan wel achterwege. Telkens als hij groeide en de buisjes er na een ruime tijd weer uit vielen, keken we met spanning naar de komende periode. Zouden de ontstekingen weer terug komen?
En eigenlijk ging het jarenlang goed, tot het einde van deze zomervakantie. Met een nog bijna druipend oor startte hij school en maakten we direct een afspraak bij een oorarts. Nog maar eens. De arts heeft het even aangezien, heeft het vieze spul er zoveel mogelijk uitgezogen met een lawaaierig apparaatje en nam daarna een gehoortest bij ons ventje af. Het resultaat was toen niet zo goed. Ronduit slecht eigenlijk. Aan zijn rechterkant hoorde hij eigenlijk niks! Dat is toch even schrikken. Op school mocht hij even vooraan zitten en ook op het voetbalveld hielden de trainers rekening met het – hopelijk – tijdelijk gehoorverlies.
We startten een antibioticakuur en er mocht absoluut geen water in zijn oren komen, dus stopten we altijd braaf een bij de apotheek gehaalde oorstopje in zijn oor voor onder de douche.
Vandaag keerden we terug naar de oorarts, de ontsteking was inderdaad volledig verleden tijd. Gelukkig maar. Maar er blijkt toch een soort van putje in zijn trommelvlies te zitten, aan beide kanten eigenlijk. Opnieuw twijfel en lichtjes bezorgd. Ook nu werd Daan weer even opgesloten in een geluiddicht kamertje om zijn gehoor te testen. Wat bleek nu? Zijn gehoor werkt heel goed! Dat is goed nieuws. Natuurlijk is dat goed nieuws, maar ook omdat hij dit nu niet (meer) als excuus kan gebruiken als hij ons niet gehoord heeft :)
Hij en wij opgelucht, maar zijn oorverleden is toch een blijvertje en zo worden we over zes maanden opnieuw verwacht bij deze lieve oorarts. Al is het maar om zeker te zijn dat deze beruchte putjes niet erger worden…

Comments (1) »

Stoer – knap – cool: Daan en ander haar

Twee jaar geleden deden de meisjes het al eens: hun haar laten groeien om dan hun staart te doneren voor het goede doel. Het goede doel om er pruiken van te laten maken voor de mensen die hun haar verliezen… Het verhaal rond de ziekte – en de bijhorende gevolgen – van ons vriendinnetje Harte heeft dit alles gevoelig op de kaart gezet. Dus twee jaar geleden zetten de meisjes de stap om het haar te laten groeien en af te laten knippen met dit bewuste doel in gedachten.
Nu begon Daan zijn haar ook wel langer en langer te worden ruim een jaar geleden. In eerste instantie liet hij weten dat hij ook wel eens langer haar wilde. Geen probleem voor ons, ga er maar voor! Het bleef groeien en uiteindelijk vertelde hij dat hij ook wel graag zo’n staart wilde doneren. Onze hartjes smolten! Drie kinderen en alle drie willen ze zoiets doen! Ontroerend mooi! Dus natuurlijk stonden we als een team achter hem, het was echter niet altijd simpel… zeker niet met sporten. Dus werd eerst een bandana aangekocht om die losflapperende haardos toch een beetje in bedwang te kunnen houden, vooral voor op school en tijdens het voetballen. Na een tijd werd het eindelijk lang genoeg dat we het in een staart konden doen. Wat een opluchting… Daan moest wel even over de spreekwoordelijke drempel stappen om een elastiekje te gebruiken, maar ondervond daarna toch ook wel de positieve gevolgen ervan. Er bleven dan nog twee negatieve dingen over, te weten… 1. de knopen in het haar, en dus moest er goed gekamd worden en dan 2. het feit dat de oppervlakkige mens op deze aardbol ervan uitgaan dat een kind met lang haar altijd – serieus, altijd – een meisje is. Geregeld werden we aangesproken over onze drie meisjes. Af en toe werd hij bijna uit de jongenstoilet gezet omdat een meneer het nodig vond om hem erop te wijzen dat het een herentoilet betrof. Soms zag je Daan dus met zijn hand over zijn staart, om deze goed te verstoppen, een publiek toilet binnen stappen. Erger nog, zelfs de kapper die zijn staart heeft afgeknipt, dacht dat hij een meisje was… Dit laatste euvel viel Daan het zwaarste en hij is dan ook ongelooflijk blij dat het uit de wereld werd geholpen. Samen met mama stapte hij op vrijdag 14 augustus de kapper binnen en liet doelbewust zijn haar afknippen voor het goede doel. Onze knappe jongen!
Hij moest er wel even aan wennen en probeerde continu zijn haar terug achter zijn oren te steken… tevergeefs uiteraard :) Zo’n tic leert het menselijk brein niet zomaar af waarschijnlijk. Alhoewel het een week later eigenlijk al stukken beter gaat. Daan is in ieder geval blij met zijn nieuwe coupe en vindt het nu eigenlijk ook niet zo erg meer om zijn haren te kammen. Ah nee, het is op een wip gebeurd!
Wij zijn hopeloos enorm overtreffend trots op ons ventje. Hij heeft het fantastisch volgehouden en doorstond gedurende ruim een jaar alle opmerkingen die van alle kanten kwamen. Een dikke pluim voor jou Daan! Steek hem maar in je pet of zo want in je haar gaat niet meer ;)

Het losse lange haar van Daan... Lijkt sprekend op Lotte zo trouwens :)

Het losse lange haar van Daan… Lijkt sprekend op Lotte zo trouwens :)

Zo kent iedereen hem nog, met zijn staart(je)!

Zo kent iedereen hem nog, met zijn staart(je)!

Het moment is aangebroken... het duurt zeker een jaar om te laten groeien en het is op een seconde afgeknipt

Het moment is aangebroken… het duurt zeker een jaar om te laten groeien en het is op een seconde afgeknipt

En mama neemt een 'nieuwe' Daan mee naar huis!

En mama neemt een ‘nieuwe’ Daan mee naar huis!

Comments (2) »

Gesprekje Daan

Ook voor Daan hadden we natuurlijk een individueel gesprek vastgelegd. Altijd spannend, want aangezien hij zelf thuis niet zo veel verteld, zou je altijd voor verrassingen kunnen komen te staan tijdens zo’n onderonsje met de juf ;) Hij heeft het namelijk echt niet gemakkelijk gehad aan het begin van dit schooljaar. De nieuwe klas, nieuwe kinderen, nieuwe juf… het werd hem soms allemaal wat te veel, durfde niets te zeggen en dan ontplofte zijn activiteitjes wel eens op de speelplaats waar – uiteraard – veel minder toezicht en controle is. Als de directeur dan naar mama belde, vreesde ze al dat ze wist hoe laat het was… Bovendien komt het tijdens het derde leerjaar ook veel, heel veel, nieuwe leerstof bij en voor de allereerste keer zat hij niet bij zijn tweelingzusje in de klas. Allemaal niet zo simpel dus… MAAR…
Hij heeft zich het tweede deel van het jaar eigenlijk helemaal herpakt. Hij durfde de juf al wat meer aan te spreken, af en toe vertelde hij zelfs iets in de kring en vond hij zo wat vriendjes in de klas. Joepie, hij heeft zijn draai gevonden! De juf was tijdens het gesprek dan ook echt heel tevreden en zag zijn enorme vooruitgang. Een vooruitgang die nodig was, maar uiteindelijk moet je er natuurlijk wel zelf voor zorgen en dat heeft ie fantastisch goed gedaan!
Hij blijft wel wat speels, oftewel heeft hij misschien veel fysieke uitdaging nodig, en daarom zal hij zijn werktaakjes altijd pas doen als het echt nodig is. Hij zal ook het saaiste (voor hem dan toch) uitstellen en eerst de leuke contractjes afwerken. Taal laat hij dus lekker liggen… Dit is dus buiten de juf gerekend, want die laat hem nu al een tijdje eerst zijn taalcontract afwerken voordat hij met rekenen mag beginnen. Kwestie dat hij het toch allemaal in de klas gezien krijgt en niet al het moeilijke thuis hoeft af te werken. Jaja, ze houdt hem goed in het oog :)
Eigenlijk is ook Daan dus goed door het moeilijke derde leerjaar gerold. Fantastisch goed gedaan jongen, mama en papa zijn enorm trots op jou!!

Comments (2) »

Stilte in huis…

Die beruchte tijd van het jaar is weer aangebroken… de periode van de bosklassen! Vanochtend was het de beurt aan Lotte en Daan. Aangezien we een druk feestweekend hadden gepland inclusief voetbaltoernooi, stonden de koffers sinds vorige week donderdagavond al klaar. Samen met mama ingepakt en klaar om voortgesleept te worden richting Brugge! Dit keer mogen we eerder spreken van stadsklassen dan van bosklassen :)
Met een druk schema, dat de juffen uitvoerig aan de ouders hebben doorgegeven, voor de boeg kwam het vertrek telkens een dagje dichterbij. En hoe leuk het allemaal ook leek/lijkt, mama voelde de armpjes van haar dochter Lotte toch net iets meer dan anders bij de welterusten-knuffel. Ze keek ietwat beteuterd, maar kon het wel loslaten en viel rustig in slaap. De volgende ochtend, deze ochtend dus, ook wel bekend als de ochtend van vertrek, stond ze nog altijd lichtjes sip op en deelde ze mee dat ze het toch wel ineens ‘snel’ vond gaan. De stadsklassen leken zo ver weg en nu stonden ze prompt voor de deur.
Daan had van dit alles geen last. Hij keek er enorm naar uit om richting Brugge te vertrekken. Het thema waarrond ze zouden gaan werken, sprak hem ook enorm aan: de Middeleeuwen! Ze zouden cultuur gaan opsnuiven, daar is Brugge immers de perfecte locatie voor. Tijd om te ravotten, spelen, vies worden zou er ook zijn op het domein waar ze zullen verblijven.
’s Avonds zal er nog een keer een ‘free podium’ zijn, daar kijkt Lotte dan weer enorm naar uit. Persoonlijk denken we dat Daan zich heel ver achterin de zaal zal verstoppen ;) Hier wil hij liever niets mee te maken hebben. De laatste avond zal in het teken staan van een Middeleeuws feest. De verkleedkleren zijn ingepakt, een jonkvrouw en een ridder zullen hun opwachting maken die avond.
Ze zijn goed vertrokken deze ochtend en we zijn er zeker van dat we ze aankomende vrijdag, na 4 nachten, vreselijk moe, ongelooflijk vies, geweldig prikkelbaar inclusief een berg vuile was terug in onze armen kunnen sluiten. En stiekem kijken we daar nu al naar uit…

Gepakt met een grote rugzak slaapspullen en koffer kleding... klaar voor vertrek!

Gepakt met een grote rugzak slaapspullen en koffer kleding… klaar voor vertrek!

Leave a comment »

Cijfertjes Daan

Ongelooflijk, de tijd vliegt perensnel! Niet lang geleden leek er geen eind te komen aan de lange zomervakantie. Nu zijn we alweer halverwege de tweede week school! De eerste week is er ook altijd van alles te doen. Niet alleen moeten we allemaal wennen aan het nieuwe ritme, maar ook moeten alle paperassen in orde gebracht worden. Opnieuw: niet alleen al het papierwerk van school moet worden nagekeken en/of ingevuld, maar ook dat van de al dan niet nieuwe sportclubs.
Daan is intussen bijna gewend in het derde leerjaar bij juf Katrien – de vroegere juf van Emma. Emma heeft de klas daar zojuist verlaten en de volgende Gysen diende zich aan. De juf sprak mama vorige week toch al eens aan. Ze was namelijk verwonderd. Ze was Emma gewend. Alhoewel Emma super braaf was, was ze ook wel aanwezig in de klas. En dan is er Daan. Daan zegt… niks! Zo is ie nu eenmaal. Verlegen. Hij doet het wel goed in de klas en doet alles wat hem gevraagd wordt. Eigenlijk dus mega braaf. Dat verklaart ook waarom hij het thuis soms weer wat moeilijker heeft. Wij denken: stress. Hij is ook helemaal nog niet zo overtuigd van het derde leerjaar en de nieuwe klas en de samenstelling ervan. Stiekem vindt hij het momenteel even niet zo fijn op school, behalve om te turnen. Sporten doet ie nu eenmaal super graag en daar kan hij zich uiteraard heerlijk in uitleven. Jammer dat ze maar 1x per week turnen.
Al met al zal het allemaal wel weer wennen, laten we het gewoon wat tijd geven. Maar goed, bij het derde leerjaar hoort ook weer een bezoekje aan de schooldokter. Ook dat vond vorige week al plaats. De kinderen worden dan even nagekeken. Zijn zicht is normaal en dan zijn er nog die altijd best leuke cijfertjes: Daan meet namelijk intussen 138,2 cm. Hoe ze die ,2 hebben kunnen meten, is ons nog altijd een raadsel, maar goed. Hij weegt 28,5 kg. Flinke jongen, die Daan!

Comments (1) »