Archive for Lotte

Voetbal alom!

Het voetbalseizoen zit erop! Afijn… de wekelijkse competitie is afgelopen. Het is mei, dus worden we overladen met nog wat toernooitjes. Daarbij kwamen dan nog de bekerwedstrijden van het team van Daan…. we zien voldoende gras de laatste tijd in ieder geval!
Afgelopen weken vonden er al een paar toernooien plaats voor de jongens. Gisteren werden zowel de meisjes als de jongens ergens verwacht, dus werd onze familie opnieuw opgesplitst zodat we toch overal getuige van konden zijn :)
De meisjes vertrokken om 7 uur ’s ochtends al richting De Haan met papa… echt ver! Maar goed, zoveel toernooien voor alleen maar meisjes zijn er blijkbaar nog niet. Ze hebben alles gegeven! Voor meisjes die dit jaar nog maar zijn begonnen met voetbal, en dus voor een team dat dit jaar nog maar voor het eerst samen speelt, zijn ze verdikke goed bezig! Uiteindelijk werden ze zelfs 3e!!! En niet alleen mochten ze deze beker meenemen, maar ze wonnen ook nog eens de Fair Play beker! Wat een kers op de taart van een toch al geweldig seizoen. Ze hebben dit dan ook dik verdiend!! Leuk weetje: Emma scoorde een geweldig prachtig doelpunt!! Haar allereerste! En wat voor een: recht in de winkelhaak! Tsjakka!
Nog een leuk weetje: Lotte stond de laatste wedstrijd in de spits! Ze liet zich niet zomaar opzij zetten. Sterker nog, ze brak een paar keer door en loste een paar mooie schoten op het doel. Jammer genoeg (voor ons dan toch) beschikte de tegenstander over een zeer goede keeper waardoor Lotteke helaas geen goal op haar naam mocht schrijven.

Voor de meisjes was het nog extra leuk, want er liepen een aantal echte Red Flames rond! Jaja, de vrouwelijke Rode Duivels! Onze meisjes babbelden met deze vlammen en zo kwamen deze spitsen zelfs naar hun wedstrijd kijken. Er werden foto’s gemaakt en handtekeningen gezet (op Emma haar voetbalschoenen)! Wat een ervaring!

We zijn super trots op alle meisjes in het algemeen natuurlijk, maar op die van ons in het bijzonder:

Comments (1) »

Uitspraakje Lotte (en Daan)

De tijd dat we regelmatig grappige uitspraakjes publiceerden ligt toch – helaas – wat achter ons. Kinderen kunnen zeer onverwachts uit de hoek komen als ze de taal nog niet helemaal onder de knie hebben. Dit lukt tegenwoordig toch al iets beter met een 12- en twee 10-jarigen in huis :)

Maar gisterenavond zaten we aan tafel en floepte Lotte er toch weer iets hilarisch uit! Het ging over afgelopen weekend inclusief de voetbal van de meisjes en van Daan zijn team. In Daan zijn team zit een tweeling: Kobe en Wout. Deze ventjes lijken nu eens echt sprekend op elkaar. Op het veld kijken we naar de voetbalschoenen, maar hoe lossen we dat buiten het veld op. Afijn, dit is de context en het gesprek ging – toch ongeveer – als volgt:
Mama: Ik zie de jongens te weinig om het verschil te zien. Zie jij het Daan?
Daan: Nee, eigenlijk niet. Ik kijk naar de schoenen.
Mama: Aja, maar hoe weet je dan wie wie is als ze hun gewone kleren aan hebben?
Daan: Gewoon gokken (eerlijk is eerlijk, dit zou ook een uitspraakje geweest kunnen zijn).
Lotte zucht en zegt: Pfff… die ene is toch gewoon gekopieerd!

Comments (1) »

Bril – plakker – date

Brengen we vandaag iets nieuws? Nee, eigenlijk niet. Maar af en toe moeten de dingen ook eens aangevuld of uitgediept worden. Toch?
Lotte is sinds oktober vorig jaar de trotse eigenaresse van een hippe bril. Ze was er enorm blij mee en ze heeft er tot nu toe nog geen probleem mee gehad om dat ding op haar neus te planten. We hebben zelfs een tweede aangeschaft. Een iets goedkopere die ze dan kan aanhouden terwijl ze turnt, voetbalt of als ze ravot op de chiro.
Niet alleen de bril was nieuw toen, er kwamen ook oogplakkers bij. Ook hier was ze enorm voor te vinden. Was… juist ja, goed gelezen. Alhoewel we het al heel knap van haar vonden dat ze het helemaal niet erg vond om die plakkerige ooglappen elke dag gedurende 4 uur te dragen, begint haar motivatie nu stilletjes aan toch wat af te nemen. Maar toch doet ze het nog, onze doorzetter!
En met resultaat. Recent verwachtte de oogarts ons terug voor een controle en wat bleek? Haar ‘slechte’ oog is daadwerkelijk een stuk ‘minder slecht’ geworden! Zonder bril scoorde ze een paar maanden geleden nog maar 5/10. De oogarts kon dit met bril corrigeren naar 7,5/10. En nu flirten we al met 9/10! Wat een prachtresultaat! Ze hoeft de plakkers nu nog maar 2 uur per dag te dragen, wat het toch al weer wat draaglijker maakt.

En dit alles verschoof ze met alle plezier van de wereld naar de achterbank toen ze wist dat Valentijn voor de deur stond. Nu ze een liefje heeft, kon ze niet wachten tot de 14e februari. Al weken was ze erover bezig: wat aan te doen, wat te geven, een double date te organiseren,… Ja, ook dit hebben jullie goed gelezen: een double date! Dat is dan 10 jaar jong en weet al wat een ‘double date’ is. Mijn hemel, waar gaat het naartoe! Er werd veel over gesproken thuis, maar mama merkte toch weinig serieuze vooruitgang en nam dan maar zelf contact op met de betrokken ouders. Niet veel later bleek alles in orde te zijn en zaten er twee koppeltjes in de cinema naar ‘Sing’ te kijken. Lotte met Wout, Rosalie met Mauro inclusief 4 drankjes en 2 dozen popcorn.

Het bewijs:
20170215_135125

Afijn, ons lief Lotteke is nog altijd tot over haar oren verliefd en ze is ontzettend gelukkig! En ook Wout blijkt ondersteboven van onze dochter te zijn. Bij het afscheid nemen aan de cinema, zei mama Monique tegen het koppeltje: ‘Morgenochtend zien jullie elkaar weer, dat is gelukkig niet meer zo lang he!’, waarop Wout direct antwoordde: ‘Ik vind dat wel lang wachten hoor!’. En zo stond hij de volgende ochtend al aan de schoolpoort klaar om Lotte met open armen te ontvangen. Heerlijk, die onschuldige maar oprechte vlindertjes!

Comments (2) »

Mama, ik heb goed nieuws!

Mijn zogenaamde virtuele pen had het bureau nog niet geraakt of er is nog iets dat we jullie graag mee willen geven… Mama staat op het schoolplein, de bel gaat, iedereen pakt zijn/haar fiets of gaat naar de opvang. Lotte komt naar mama toe met een glimlach van oor tot oor. Letterlijk! Ze lacht, haar ogen stralen… nee, ze fonkelen én stralen, dit alles tegelijkertijd. Ze pakt mama vast, kijkt haar aan en zegt: ‘Mama, ik heb goed nieuws! Ik ben koppel met Wout!’ En zo was het dan plots officieel. De jongen wiens naam hier al sinds de kerstvakantie geregeld viel, heeft durven toegeven dat Lotte zijn absolute nummer 1 is. En zo kon zij dit ook gemakkelijker toegeven. In alle smakelijke geuren en overtreffende kleuren heeft ze het hele verhaal op de fiets uit de doeken gedaan. De glimlach verdween niet van haar gezichtje. Eenmaal thuis wilde ze haar grote zus, haar papa en haar peter op de hoogte brengen. Emma luisterde rustig naar dit vrolijke verhaal en was oprecht blij voor haar zus(je). Papa is nog niet thuis en weet nog niet helemaal wat hem te wachten staat. Haar peter hebben we via WhatsApp al op de hoogte gebracht. Deze laatste ontving hierbij een prachtige foto waarop haar o zo blije glimlach werd vereeuwigd. Ze is blij. Volgens ons is ze zelfs stiekem trots. Ze steekt het allemaal in ieder geval niet onder stoelen of banken. Iedereen mag het weten… iedereen zál het ook weten. En wij kunnen niet anders dan blij zijn voor haar! Iedereen wil zijn/haar kind toch gewoon gelukkig zien. Awel, ons Lotteke is meer dan gelukkig. Op de fiets zei ze dat het vandaag de beste dag was. Nog straffer, ze zei dat ze nu de vakanties en weekends wel mogen afschaffen… want dan kan ze meer bij hem zijn… Ahhh… hoe schattig!

Comments (2) »

Halve zomervakantie

We zitten alweer ruim halfweg, we zijn net over de helft van de 9 weken schoolvakantie. De kinderen hebben al kunnen genieten van afwisselende weken. Van een weekje zee met opa en oma Brussel tot niks doen. En van logeerpartijtjes bij elkaar en met vriendjes/vriendinnetjes tot het bijwonen van een zomerkamp. Er is blijkbaar toch altijd wel van alles te doen, en gelukkig maar :)

Toch wel speciaal was het chirokamp van Lotte. Ook al is ze in het voorjaar een weekend mee op minibivak geweest, toch is een hele week weg van huis toch best spannend. Misschien alleen voor ons, want Lotte had er eigenlijk helemaal niet zoveel last van. Op zondag 24 juli stapte ze vakkundig samen met haar leiding en chirovriendinnetjes op de trein van Mechelen richting Sint-Truiden alwaar ze een week lang geweldig leuke dingen zouden doen. Ze deed mee aan moddergevechten, aan een color run (je moet het ooit zo witte t-shirt eens zien), aan een dropping middenin de nacht, en zo verder. Ze heeft op en top genoten, zoveel was duidelijk toen ze een week later werd opgehaald van de bus. Op een zeer rustige manier vertelde ze met een glimlachend gezichtje over al haar avonturen en over hoeveel plezier ze toch wel had gehad. Daan gaf grif toe… na het horen van al deze verhalen had hij zelfs een beetje spijt dat ie niet mee was gegaan. Tsja…

Daan en Emma hielden zich tijdens de afwezigheid van de jongste zus bezig met een zwemkamp. Elke ochtend volgden ze zwemles en elke namiddag werden er spelletjes gespeeld of andere sporten uitgeprobeerd. De eerste dag is het altijd aftasten en afwachten, maar vanaf de tweede dag waren ook zij enthousiast en vertrokken ze elke ochtend met plezier richting kamp. Op de laatste dag moesten ze een test afleggen voor een zwembrevet… oftewel eens even zien hoever ze nu konden zwemmen binnen een bepaalde tijd. Tot nu toe was Daan al de trotse bezitter van een brevet van 100 meter, en Emma van 500 meter. Thuis vonden we dat ze zich in ieder geval moesten verbeteren ;) en dat deden ze met overtuiging. Daan haalde het brevet van 400 meter en Emma van maar liefst 1,5 km (hoogst haalbare overigens). Dus ook op onze twee oudsten zijn we trots, want het is toch weer een zalige prestatie!

En terwijl de twee meisjes nu een paar nachtjes logeren bij oma Poekie in Nederland geniet Daan van een keertje ‘enig’ kind te zijn. Zo bezochten we al de cinema, hebben we tompouces en koekjes gemaakt en staat er natuurlijk nog pizza of iets dergelijks op het programma vanavond. Heerlijk vooruitzicht… niet?

Fijne vakantie!

Comments (2) »

Feestje van twee tieners

Ja, het klopt! We waren redelijk te vroeg met het vieren van de verjaardag van de olijke tweeling. We vierden het namelijk afgelopen zaterdag al en tien jaar geleden verbleven ze toen nog overheerlijk in het lekker warme ‘Hotel Mama’. Er was op dat moment nog niet veel beweging in te krijgen… dat is nu wel anders ;)
Aangezien Emma aankomende vrijdag weer voor een week op bosklassen vertrekt (dit keer naar Tsjechië!) en ze er uiteraard wel bij moet zijn, besloten we het verjaardagsfeestje van onze twee nakende tieners ietsje vroeger te plannen. En zo geschiedde!
Voor wie het zich nog kon herinneren… toen Emma tien jaar werd, organiseerden we een verkleedfeestje. Alle genodigden werd gevraagd om verkleed naar het feestje te komen. Dit zorgt voor veel hilariteit voor het feestje, een zalige sfeer tijdens het feestje en foto’s om bij te smullen na het feestje. Zoiets kan dus gewoon nooit verkeerd zijn!
Wij waren er zelf goed op tijd bij dit jaar, de bestellingen werden geplaatst en er werd reikhalzend uitgekeken naar de datum van het feestje. Gelukkig vliegt de tijd ons om de oren en dus duurde het eigenlijk helemaal niet zo lang :)
Zaterdag 14 mei 2016 gaat dus de boeken in als de dag waarop we het (bijna) tienjarig bestaan van zowel Daan als Lotte vieren, verkleed dan wel. En alhoewel niet alle bestellingen op tijd geleverd werden, hebben we ons van onze creatieve kant laten zien en zochten we op die manier naar leuke en haalbare oplossingen.
De zon en de aangename temperaturen lieten helaas op zich wachten waardoor we uiteindelijk binnen moesten zitten. Niet getreurd, iedereen had een plaatsje en er was genoeg om de innerlijke mens te voorzien. En omdat plaatjes nu eenmaal veel meer zeggen dan woorden, laten we nu gewoon de foto’s van ons bonte gezelschap zien. Wij bedanken in ieder geval iedereen die er was! Geniet hieronder:

Comments (1) »

Inpakken… inpakken… inpakken

Het is me wat geweest de laatste paar weken! De laatste week van de paasvakantie verbleven Daan en Lotte bij opa en oma aan zee. Koffer inpakken dus. Emma vertrok met mama naar Rome, twee andere koffertjes inpakken. Zaterdagavond laat kwamen we allemaal terug thuis. Alles weer uitpakken. De maandag daarop vertrokken Daan en Lotte op bosklassen, weer twee koffers ingepakt. Deze namiddag kon mama ze weer van school gaan halen. Tuurlijk wordt er dan weer uitgepakt. Daarnet zette mama haar dochter Lotte af voor een chiroweekendje… en dus moest er opnieuw en in rap tempo een koffertje gepakt worden. Over in- en uitpakken gesproken!
En zo interessant is dit natuurlijk niet. Waarom er dan toch een blogberichtje aan wijden? Eigenlijk gewoon omdat we Lotte megacool vinden! Ze is vanmiddag welgeteld zo’n 3 uur thuis geweest, ze zou papa niet zien en de twijfel was op haar hele gezichtje te lezen. Het stond er zelfs in hoofdletters geschreven, ingekleurd met fluostiften. Zo duidelijk was het. Mama wilde haar absoluut niet verplichten, maar ze koos er voor om toch te vertrekken! Awel, dat vinden wij echt stoer!
En we weten allemaal dat ze het (al jaren) moeilijk heeft met haar vriendinnetjes op school. Het is zeker niet altijd fijn en zorgt voor ingewikkelde, gemene en ook zeer gevoelige situaties.
Onderweg in de auto naar het chiroweekend vertelde Lotte lustig aan mama dat ze zulke fijne vriendinnetjes op de chiro heeft. Dat iedereen haar daar leuk vindt en dat zij ook andere kinderen helpt. Hoe mooi is dat dan! En het blijkt ook ó zo waar! We parkeren de auto en lopen richting de leiding met Lotte haar logeerspulletjes. Er komt direct een vriendinnetje aan gelopen. Het meisje van de leiding laat ons de slaapzaal zien en nog een paar vriendinnetjes staan rond Lotte en zorgen dat ze tussen hen in kan liggen… Hoe zalig! Ze voelt zich gewoon super welkom! En mama vertrekt weer met een glimlach op haar gezicht, maar stiekem ook met een klein hartje… want ze was nog maar net terug…

Fijn weekend schatteke!

Comments (2) »

Gemis van een vriendinnetje

Het is alweer drie jaar geleden… Drie jaar! Waar gaat die tijd toch heen! Er waren mensen die verloren hun dochter en zus. Anderen verloren een nichtje, buurmeisje of klasgenootje. Ons Lotteke verloor een vriendinnetje. Haar beste vriendin? Nee, dat niet. Maar dat maakt het gemis niet minder erg, durven we dan te denken. Lotte is nu 9 jaar, Harte werd vier dagen geleden ook 9 en vandaag de dag is het alweer drie jaar geleden dat ze deze hemelse aarde verliet en inruilde voor een aardige hemel.
De sterretjes die in het donker oplichten, prijken trots boven Lotte haar bed. Ze vindt er troost in. ’s Avonds voor het slapen gaan, wijst ze naar haar Harte en ook naar haar Hondje. Voor wie het vergeten mocht zijn, Hondje was onze cavia. Wij denken dat die stoere, maar bejaarde, cavia het sneu vond voor Harte om alleen een mooi sterretje te zoeken, en dat hij dus besloot om haar een paar maanden na haar overlijden te volgen.

Ja, het is drie jaar geleden. Dat is best een hele tijd voor iemand die toen nog maar zes jaar jong was. Deze periode is logischerwijs altijd een beetje lastig, maar dit jaar heeft Lotte er serieus last van gehad. Niet overdag wanneer ze genoeg wordt afgeleid, maar vooral ’s avonds wanneer ze rustig in haar bedje ligt en haar gedachten een loopje met haar nemen. De laatste avonden komt ze steevast terug naar beneden om nog even te knuffelen, te babbelen en te huilen.Het gemis van een vriendinnetje wordt erger, zo blijkt. Of ze wordt er zich bewuster van… wie kan het zeggen.
Lotte is bang, bang dat ze zowel Harte als Hondje zou vergeten. Hoe mooi kun je zijn? Ze vroeg dus om een mooie foto van beiden om op haar nachtkastje te zetten. Ze wil graag elk jaar op Harte haar verjaardag haar hoed op zetten, de hoed die Harte ook zo tof vond en we dus nog net voor haar zesde verjaardag kado konden doen. Dat is allemaal geen probleem Lotte!

DSC03974

Lotte en Harte op Harte haar 6e verjaardagsfeestje

DSC_1680-1

Harte en Lotte op Lotte haar 6e verjaardagsfeestje

Comments (2) »

Breuken en taarten

Op zaterdagochtend brengt Lotte altijd een bezoekje aan Marijke, de logopediste van dienst. Lotte komt er al een jaar over de vloer en gelukkig hadden de twee al van het begin een klik. Uiteraard moet Lotte er best hard werken, maar er wordt ook gelachen, verteld en gespeeld.
Deze morgen kwamen onder andere de breuken aan bod en na een aantal opdrachten tot een goed einde te hebben gebracht, vroeg Marijke aan Lotte om twee taarten te tekenen. Eenieder weet wel wat hiermee wordt bedoeld, en we gaan er stiekem van uit dat ook Lotte dat wel weet, maar toch… Lotte begint ijverig een ietwat vierkantige taart te tekenen, met kleurtjes en met kaarsjes als letterlijke kers op de taart. Marijke ziet het gebeuren en kan niet anders dan een glimlach onderdrukken. Uiteindelijk tekent ze dan maar zelf twee rondjes en begint de twee taarten te verdelen. De ene taart wordt verdeeld in acht stukjes en de andere in slechts vier. Opnieuw stelt Marijke een vraag en komt Lotte onvoorstelbaar onvoorspelbaar uit de hoek. Marijke vraagt van welke taart Lotte graag een stuk zou hebben. Lotte zegt direct, zonder na te denken, een stuk van die ‘achtste’ taart te kiezen. Compleet tegen verwachting in natuurlijk, want elk ander kind (dat de breuk goed zou begrijpen natuurlijk) kiest natuurlijk voor 1/4 in plaats van voor 1/8… Zonder te verpinken zegt Lotte gelijk dat het niet gezond is om zo’n groot stuk taart te eten, dat ze dat niet lekker vindt, maar dat het er wel aan ligt over welke taart het gaat. Kaastaart met besjes draagt haar absolute voorkeur weg blijkbaar…
Zoals gezegd, wordt er dan aan het einde nog een spelletje gespeeld en Lotte en Marijke spelen ‘Apen Jungle’, een leuk spelletje waarbij je vooral goed moet onthouden welke vruchten waar komen te liggen. Lotte is hier goed in en neemt bij het begin al een goede voorsprong. Telkens als ze iets juist heeft, zegt ze iets ondeugends. Zo zei ze plots, bij het oprapen van haar gewonnen vrucht: ‘Tsja, Marijke… je hebt het of je hebt het niet’. Maar ze zegt dit met zo’n ongelooflijk grappige glimlach bij dat ze er mee weg komt en Marijke kan niet anders dan… haar gelijk geven.

Lotte, je hebt weer fantastisch goed gewerkt vandaag! En dank je wel voor de goede start van vandaag, zalig!

Comments (1) »

Gesprekje Lotte

Einde schooljaar = tijd voor de individuele gesprekken! We hebben ze vorige week allemaal afgehandeld en zijn telkens eigenlijk goedgemutst buiten gekomen ;) Een kind in het vijfde en twee in het derde… moeilijke leerjaren en dus is/was het geen evident jaar.
We beginnen met ons Lotteke, want jongens toch… zij heeft niet gewoon hard gewerkt, maar mega-, ultra-, bliksem-, weet-ik-het-allemaal- HARD gewerkt! Dit schooljaar begon ze ook met logopedie om haar een beetje te ondersteunen, twee keer in de week je nog eens telkens een half uur extra uit de naad werken… je moet het maar kunnen. Maar Lotte kan het, en deed het!
De juf van Lotte kon er niet over zwijgen, onze Lotte en haar bijna onmogelijke vooruitgang op zoveel vlakken! Verschillende keren noteerde de juf op haar rapport dat ze zo trots is op Lotte. Tijdens het gesprek maakte de juf duidelijk dat Lotte eigenlijk met een redelijk grote achterstand aan het derde leerjaar begon. Haar spelling leek nog op dat van het einde eerste leerjaar en ook voor rekenen kwam ze niet verder dan midden tweede leerjaar. En toch begon ze ontzettend gemotiveerd aan het echt wel moeilijke derde leerjaar. Haar doorzettingsvermogen, werkhouding en inzet bij de logopediste heeft duidelijk haar vruchten afgeworpen, want ze heeft records verbroken qua niveaus. Zo leest ze nu bijvoorbeeld op niveau AVI 8 (ze moeten AVI 7 beheersen aan het eind van het derde leerjaar, om even een voorbeeld te geven), heeft ze haar achterstand wat betreft spelling nagenoeg volledig weggewerkt en is ze ook voor rekenen enorm vooruitgegaan. Ok, ze heeft nog niet alles volledig onder de knie als we het hebben over de leerstof van het derde leerjaar, maar haar grote achterstand… is niet meer :) Hoe mooi is dat?
Hierdoor voelt ze zich waarschijnlijk ook beter, in de groep en in de klas. De relatie met haar vriendinnetjes blijft nog altijd kwetsbaar en uiterst ingewikkeld, maar dit zal de komende jaren ook wel nog zo blijven, dus leren we er gewoon mee om te gaan.
Lotte, we kunnen niet zomaar op papier uitdrukken hoe trots we werkelijk zijn, maar we moeten het toch proberen. We zijn mega-, ultra-, bliksem-, weet-ik-het-allemaal TROTS op je! Goed gedaan en succes in het vierde leerjaar.

Comments (3) »