Sneeuwpret in het zuiden

Het zit er weer op! Ons gezamenlijk weekje weg in de Franse Alpen… de meest zuidelijke Franse Alpen welteverstaan is voorbij gevlogen! Alhoewel we dit keer niet zo heel ver wilden rijden (max. 1.000 km hadden we bedacht), besliste de reisorganisatie daar geheel anders over. Op de site stond namelijk wel zo’n 1.000 km… en een tweede site bevestigde dit. Dus nadat we dit hotel en bijhorend skigebiedje hadden geboekt en we na een aantal dagen de route eens helemaal wilden napluizen, bleek deze echter toch weer zo’n 1.300 km lang te zijn. Afijn, niets wat we niet kunnen oplossen en dus boekten we de dag van vertrek nog snel een F1-hotelletje langs de snelweg in de buurt van Lyon.

De route liep regelrecht naar het zuiden van Frankrijk. Nee, loodrecht. Letterlijk! Tot aan de Middellandse Zee, dan afbuigen en boven Nice de bergen in. Omdat we dan toch zo ver moesten rijden, besloten we maar een mini-omweg te maken en de heenrit door Monaco te rijden! Je kan er maar eens geweest zijn. Het was intussen prachtig weer en de temperatuur liep intussen al op tot 17 graden. Heerlijk! Na een frustrerende stadsrit door dit tot de verbeelding sprekende landje, wegens geen parkeerplaats, besloten we het voor bekeken te houden en vervolgden we onze weg richting Isola 2000. Het duurde lang voordat we sneeuw tegenkwamen en eventjes begonnen de zenuwen op te komen, maar het skidorp, op – hoe kan het ook anders – 2.000 meter, was prachtig gehuld in een wit tapijt. Oef!

De eerste dag scheen de zon volop en niets is mooier dan kraakwitte sneeuw te zien tegen een knalblauwe hemel! We moesten allemaal weer wat wennen aan die vastzittende lompe skibotten, maar we hadden het snel onder de knie en genoten samen van een zalige dag op de latten. De tweede dag kozen de mannen van ons gezelschap voor hun snowboard. Ook al was dit nog maar de tweede keer dat Daan hier echt mee kon oefenen, hij kon ons al snel bijhouden en vestigde niet lang daarna al zijn eerste snelheidsrecord. Uiteindelijk haalde hij maar liefst 67,3 km/uur! Verschrikkelijk… Het snowboarden kent voor ons Daantje intussen geen geheimen meer, hij gaat zelfs voorop omdat hij veruit de snelste van ons allemaal is.
Op dinsdag was de hele vallei – en de bergtoppen eigenlijk ook – gehuld in een dikke mist. Er was wind, het sneeuwde en bijgevolg ziet een mens dus geen klap! Mama Monique viel zelfs een keertje, bijna stilstaand, om omdat ze niet kon zien of ze nu bergop of bergaf ging… een dagje om op tijd te stoppen dus en van het zwembad van het hotel (of de bar ;)) te genieten. Alle andere dagen waren overgoten met zonneschijn, en die verse sneeuw is natuurlijk heel mooi meegenomen!

Lotte heeft trouwens ook haar eerste ‘stapjes’ gezet op een snowboard. Ze deed dit verdikke goed, dus ze zal dit nog wel eens willen testen :) Al met al hebben we dus ver moeten rijden, maar er plakten verschillende voordelen aan: goede sneeuw, belachelijk goed weer voor tijdens de krokusvakantie, fijne brede pistes en vooral… het was absoluut niet druk! We hoefden niet aan te schuiven bij de liften, we hadden soms zelfs een piste voor ons alleen.

Dan restte er natuurlijk alleen nog de terugweg, maar aangezien we nu toch iets meer uitgerust waren, kozen we ervoor om in een keer te rijden. Uiteraard nog eens met een tussenstop. Deze keer wilden we de stad Nice verblijden met een bezoekje. Opnieuw was het vinden van een parkeerplaats bijzonder lastig. Toen we er uiteindelijk ergens eentje vonden, werden we letterlijk uitgeregend nabij de haven van Nice. We besloten koers te zetten richting België en de kust even te laten voor wat het is.

Een kort foto-overzicht:

Advertenties

Comments (1) »

Uitspraakje Lotte (en Daan)

De tijd dat we regelmatig grappige uitspraakjes publiceerden ligt toch – helaas – wat achter ons. Kinderen kunnen zeer onverwachts uit de hoek komen als ze de taal nog niet helemaal onder de knie hebben. Dit lukt tegenwoordig toch al iets beter met een 12- en twee 10-jarigen in huis :)

Maar gisterenavond zaten we aan tafel en floepte Lotte er toch weer iets hilarisch uit! Het ging over afgelopen weekend inclusief de voetbal van de meisjes en van Daan zijn team. In Daan zijn team zit een tweeling: Kobe en Wout. Deze ventjes lijken nu eens echt sprekend op elkaar. Op het veld kijken we naar de voetbalschoenen, maar hoe lossen we dat buiten het veld op. Afijn, dit is de context en het gesprek ging – toch ongeveer – als volgt:
Mama: Ik zie de jongens te weinig om het verschil te zien. Zie jij het Daan?
Daan: Nee, eigenlijk niet. Ik kijk naar de schoenen.
Mama: Aja, maar hoe weet je dan wie wie is als ze hun gewone kleren aan hebben?
Daan: Gewoon gokken (eerlijk is eerlijk, dit zou ook een uitspraakje geweest kunnen zijn).
Lotte zucht en zegt: Pfff… die ene is toch gewoon gekopieerd!

Comments (1) »

Opgroeiende Daan

Jullie kennen onze zoon Daan intussen wel. Een grote stoere kerel die verdikke gevoelig uit de hoek kan komen. Als baby lachte hij zo veel en zo zalig. Als peuter kreeg hij zijn frustraties niet altijd verwerkt met meerdere woede-uitbarstingen als gevolg. Als kleuter leerde hij op school zijn vriendjes te volgen… en dit niet altijd positief bedoeld ;) Hij groeit letterlijk de pan uit, maar figuurlijk is dat mannetje toch snotverdorie goed bezig!

Hij heeft het moeilijk met veranderingen, dat weten we al jaren. We zagen er dan ook als een berg tegenop om in september van voetbalclub te veranderen. Dat alleen was misschien nog niet zo’n probleem geweest, maar hij stapte tegelijkertijd op school naar het vijfde leerjaar. Dus niet alleen een nieuwe club, een nieuw team, een nieuwe trainer, maar ook een nieuwe klas, nieuwe klasgenootjes en een nieuwe juf. Voor de één maakt het niets uit, de ander heeft het hier nu eenmaal iets moeilijker mee.
Al snel bleek dat hij het goed met zijn nieuwe juf kon vinden… OEF! Alhoewel hij zeker (nooit) op de voorgrond zal treden, vraagt hij wel wat hij moet vragen en doet hij wat hij moet doen. Ook niet meer dan dat natuurlijk, maar zo kennen we hem :)
Ook de trainer viel mee en met die nieuwe ploegmaatjes was het toch eigenlijk ook wel tof. Niet vergeten dat hij met bijna zijn hele team overstapte naar de nieuwe club…
En dan af en toe gebeurt er iets en denken we, als ouders, bij onszelf: Ja, hij is echt aan het groeien. We babbelen regelmatig, want ook dit is niet simpel voor ons ventje. Ook daar begint hij af en toe iets te lossen. Yes! Hij gaat graag ergens spelen en logeren. Zeker dit laatste was in zijn jongere jaren absoluut niet vanzelfsprekend! En afgelopen zaterdag speelde hij weer eens een zalige voetbalwedstrijd. De trainer wilde hem uitdagen en zette hem in de spits! Stress alom, je zag het op zijn gezichtje. Maar hij deed het goed. Sterker nog, hij had de bal, ging voorbij 5 voetballertjes en schoot de bal heerlijk in het daarvoor bestemde netje. Wow!
Na de wedstrijd bleven we plakken (ook een manier om alle ventjes op een andere manier te leren kennen) en al snel was duidelijk dat zowel de trainer als een andere papa ’s avonds naar KV Mechelen zou gaan kijken. Daan straalde bij het idee en kwam dan zelf al met de vraag om mee te gaan. De meisjes zagen dit alleen niet helemaal zitten (lees: absoluut niet) en aangezien mama niet thuis was die avond, belden we de trainer en spraken we af dat we Daan zouden komen halen en brengen. Zo geschiedde en hij heeft meer dan genoten! Hij heeft zelfs wat te eten en drinken durven bestellen bij deze twee papa’s! Hij keek naar het echte voetbal, samen met ‘nieuwe’ vriendjes. Ook één van die ventjes liet verstaan dat hij blij was dat Daan in de ploeg was gekomen. Hoe zalig!

En dat zijn de momenten waarop je beseft: Vet! Gewoonweg cool! Hij groeit en hij bloeit. En daar genieten wij dan weer van. En dan vergeten we tijdelijk toch even al die momenten wanneer we hem moeten opkrikken en motiveren. We kijken, genieten en stralen mee. Heerlijk!

Comments (4) »

Bril – plakker – date

Brengen we vandaag iets nieuws? Nee, eigenlijk niet. Maar af en toe moeten de dingen ook eens aangevuld of uitgediept worden. Toch?
Lotte is sinds oktober vorig jaar de trotse eigenaresse van een hippe bril. Ze was er enorm blij mee en ze heeft er tot nu toe nog geen probleem mee gehad om dat ding op haar neus te planten. We hebben zelfs een tweede aangeschaft. Een iets goedkopere die ze dan kan aanhouden terwijl ze turnt, voetbalt of als ze ravot op de chiro.
Niet alleen de bril was nieuw toen, er kwamen ook oogplakkers bij. Ook hier was ze enorm voor te vinden. Was… juist ja, goed gelezen. Alhoewel we het al heel knap van haar vonden dat ze het helemaal niet erg vond om die plakkerige ooglappen elke dag gedurende 4 uur te dragen, begint haar motivatie nu stilletjes aan toch wat af te nemen. Maar toch doet ze het nog, onze doorzetter!
En met resultaat. Recent verwachtte de oogarts ons terug voor een controle en wat bleek? Haar ‘slechte’ oog is daadwerkelijk een stuk ‘minder slecht’ geworden! Zonder bril scoorde ze een paar maanden geleden nog maar 5/10. De oogarts kon dit met bril corrigeren naar 7,5/10. En nu flirten we al met 9/10! Wat een prachtresultaat! Ze hoeft de plakkers nu nog maar 2 uur per dag te dragen, wat het toch al weer wat draaglijker maakt.

En dit alles verschoof ze met alle plezier van de wereld naar de achterbank toen ze wist dat Valentijn voor de deur stond. Nu ze een liefje heeft, kon ze niet wachten tot de 14e februari. Al weken was ze erover bezig: wat aan te doen, wat te geven, een double date te organiseren,… Ja, ook dit hebben jullie goed gelezen: een double date! Dat is dan 10 jaar jong en weet al wat een ‘double date’ is. Mijn hemel, waar gaat het naartoe! Er werd veel over gesproken thuis, maar mama merkte toch weinig serieuze vooruitgang en nam dan maar zelf contact op met de betrokken ouders. Niet veel later bleek alles in orde te zijn en zaten er twee koppeltjes in de cinema naar ‘Sing’ te kijken. Lotte met Wout, Rosalie met Mauro inclusief 4 drankjes en 2 dozen popcorn.

Het bewijs:
20170215_135125

Afijn, ons lief Lotteke is nog altijd tot over haar oren verliefd en ze is ontzettend gelukkig! En ook Wout blijkt ondersteboven van onze dochter te zijn. Bij het afscheid nemen aan de cinema, zei mama Monique tegen het koppeltje: ‘Morgenochtend zien jullie elkaar weer, dat is gelukkig niet meer zo lang he!’, waarop Wout direct antwoordde: ‘Ik vind dat wel lang wachten hoor!’. En zo stond hij de volgende ochtend al aan de schoolpoort klaar om Lotte met open armen te ontvangen. Heerlijk, die onschuldige maar oprechte vlindertjes!

Comments (2) »

Mama, ik heb goed nieuws!

Mijn zogenaamde virtuele pen had het bureau nog niet geraakt of er is nog iets dat we jullie graag mee willen geven… Mama staat op het schoolplein, de bel gaat, iedereen pakt zijn/haar fiets of gaat naar de opvang. Lotte komt naar mama toe met een glimlach van oor tot oor. Letterlijk! Ze lacht, haar ogen stralen… nee, ze fonkelen én stralen, dit alles tegelijkertijd. Ze pakt mama vast, kijkt haar aan en zegt: ‘Mama, ik heb goed nieuws! Ik ben koppel met Wout!’ En zo was het dan plots officieel. De jongen wiens naam hier al sinds de kerstvakantie geregeld viel, heeft durven toegeven dat Lotte zijn absolute nummer 1 is. En zo kon zij dit ook gemakkelijker toegeven. In alle smakelijke geuren en overtreffende kleuren heeft ze het hele verhaal op de fiets uit de doeken gedaan. De glimlach verdween niet van haar gezichtje. Eenmaal thuis wilde ze haar grote zus, haar papa en haar peter op de hoogte brengen. Emma luisterde rustig naar dit vrolijke verhaal en was oprecht blij voor haar zus(je). Papa is nog niet thuis en weet nog niet helemaal wat hem te wachten staat. Haar peter hebben we via WhatsApp al op de hoogte gebracht. Deze laatste ontving hierbij een prachtige foto waarop haar o zo blije glimlach werd vereeuwigd. Ze is blij. Volgens ons is ze zelfs stiekem trots. Ze steekt het allemaal in ieder geval niet onder stoelen of banken. Iedereen mag het weten… iedereen zál het ook weten. En wij kunnen niet anders dan blij zijn voor haar! Iedereen wil zijn/haar kind toch gewoon gelukkig zien. Awel, ons Lotteke is meer dan gelukkig. Op de fiets zei ze dat het vandaag de beste dag was. Nog straffer, ze zei dat ze nu de vakanties en weekends wel mogen afschaffen… want dan kan ze meer bij hem zijn… Ahhh… hoe schattig!

Comments (2) »

Weer een nieuw jaar

We kunnen onze ogen niet geloven als we naar de kalender turen… nog heel even en de maand januari is verdikke alweer voorbij. De seconden, uren, dagen en weken vliegen ons daadwerkelijk rond de oren en we hebben af en toe net een beetje tijd om alles vast te houden en er spreekwoordelijk oorbellen in te hangen :)
December zijn we prima doorgestrompeld. Het plaatsen van de nieuwe vloer verliep vlekkeloos, een week later zaten we weer hoog en droog aan ons eiland te ontbijten en genoten we dagdagelijks van het uitzicht op onze nieuwe vloer. Wat zijn we tevreden!
De feestelijkheden liggen precies ook alweer even achter ons. Ongeveer een week voor kerstmis haalden we toch een boom binnen om volledig te versieren. Wat voor een boom trouwens! Het was de demo boom van de Gamma… en dus eigenlijk niet te koop. Maar wie kan die drie schattig zielig kijkende gezichtjes nu de baas? Voilà, ook de verkoper aldaar dus blijkbaar niet, want we mochten deze vreselijk grote – maar prachtige – boom een plaatsje proberen te geven in onze auto. Het gevaarte werd overigens afgelopen weekend pas afgetuigd. Wat een woord trouwens… Voor de bomenliefhebbers, we hebben dit absoluut boomvriendelijk en zachtaardig gedaan, geen zorgen!
De gezellige kerstdagen en de vriendschappelijke nieuwjaarsnacht hebben we opnieuw met glans doorstaan. We hebben werkelijk waar genoten van het lekkere eten, het frisse drinken en de aangename babbels hier en daar. En voor je het weet, staat niet alleen het nieuwe jaar 2017 voor de deur, maar komt ook de kerstvakantie tot een einde en vliegen we opnieuw de structuur van alledag in.
Het is dus 2017… wat eigenlijk zeer futuristisch klinkt… Emma kan na haar eerste fantastische rapport met vertrouwen het tweede deel van dit schooljaar tegemoet. Daan en Lotte ontvangen hun rapport pas volgende week ergens, maar doen dit vast en zeker ook prima. Papa Joos werkt nog altijd van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat en ook mama Monique heeft er meerdere taken en activiteiten bij gekregen. Kwestie van ons niet volledig te vervelen. Vervelen, wat was dat nu toch ook alweer?! Afijn, het gaat goed hier. We hebben geen grote schokkende nieuwtjes te vertellen, maar hopen jullie nu toch weer iets regelmatiger op de hoogte te kunnen brengen van eventuele nieuwigheden, want het leven staat hier nooit stil :)
Beste wensen aan iedereen, maak er een spetterend en liefdevol jaar van, x

Comments (1) »

Spannende stoffige decemberperikelen

De spannende tijd is weer aangebroken! Het is december en dus staan er twee oude mannen op de stoep die wel eens wat binnen durven brengen. We kunnen ons de spanning op de gezichtjes van de kleine kindjes nog zo goed voorstellen. De magie van die eerste stokoude man is intussen – helaas – wat verdwenen. We twijfelen aan de goedgelovigheid van ons Lotteke, dus doen we voor alle zekerheid nog volop mee.
Het is vandaag al 6 december en toch heeft ie ons huis nog niet gevonden. Dat zou misschien zomaar heel toevallig te maken kunnen hebben met het feit dat je ons huis nagenoeg weer eens opnieuw onder een laagje stof moet zoeken deze dagen. Waarom? Ach, wat zouden we anders doen?
Wie de laatste paar maanden bij ons geweest is, weet dat we de Alpen in het klein hadden nagebootst in onze keuken. De houten vloer stond paraplu na een serieuze zomerse bui en bijgevolg kregen we de schuifdeur helemaal niet meer en de achterdeur slechts een stukje open. Tijd om daar eens verandering in te brengen… nadat de discussies met de experts van de verzekering achter de rug waren natuurlijk.
In het kader van ‘uiteindelijk komt alles goed’ zijn we in een gordijn van stof gehuld, maar dit alles voor het goede doel: een nieuwe vloer! Alle kasten werden zorgvuldig leeggehaald, daarna vonden deze kasten ergens een plaatsje, het enorme keukeneiland werd tijdelijk afgebroken en de zetel staat er ook maar wat zielig bij. Kortom… we ‘kamperen’ een weekje tussen de diepgevroren pizza’s en ontbijtjes die mama boven serveert.
Afgelopen maandag zijn de werkmannen aan het plaatsen van de nieuwe vloer begonnen en het vlot wonderbaarlijk goed, daar houden we van. Met wat geluk kunnen ze het zelfs vandaag – dinsdag – al afronden. Dan rest er ‘slechts’ een grondige poetsbeurt en het inruimen en het gewone dagdagelijkse leven kan weer opgenomen worden.
Net op tijd eigenlijk… zodat Emma ‘rustig’ aan haar eerste echte examenperiode kan beginnen! Ja, het is zover. Eerste middelbaar, eerste echte examenweek. Gisteren heeft ze haar mondelinge examen voor Frans al overleefd, en dit zonder probleem. Volgende week dinsdag, de 13e begint ze aan haar reeks examens met onder andere Latijn, Natuurwetenschappen, Aardrijkskunde, Frans, Geschiedenis en Wiskunde. Vakken als Techniek, Godsdienst, Nederlands, Plastische Opvoeding etc. worden vooralsnog het hele jaar door geëvalueerd en hiervoor hoeft ze dus geen examen af te leggen. Vanaf het begin heeft ze haar huiswerk altijd flink gemaakt, dus hopelijk komt het allemaal in orde. Haar uitgewerkte mindmaps liggen netjes georganiseerd klaar voor herhaling. Het zal toch even spannend zijn. Gelukkig werd er net voor de herfstvakantie al een proefexamen van Latijn georganiseerd, zodat ze toch een beetje weet waar zich aan te verwachten. Net voor de kerstvakantie zullen we de resultaten kennen. We duimen voor haar, duimen jullie mee?!

Comments (2) »