Posts tagged auto

Sneeuwpret in het zuiden

Het zit er weer op! Ons gezamenlijk weekje weg in de Franse Alpen… de meest zuidelijke Franse Alpen welteverstaan is voorbij gevlogen! Alhoewel we dit keer niet zo heel ver wilden rijden (max. 1.000 km hadden we bedacht), besliste de reisorganisatie daar geheel anders over. Op de site stond namelijk wel zo’n 1.000 km… en een tweede site bevestigde dit. Dus nadat we dit hotel en bijhorend skigebiedje hadden geboekt en we na een aantal dagen de route eens helemaal wilden napluizen, bleek deze echter toch weer zo’n 1.300 km lang te zijn. Afijn, niets wat we niet kunnen oplossen en dus boekten we de dag van vertrek nog snel een F1-hotelletje langs de snelweg in de buurt van Lyon.

De route liep regelrecht naar het zuiden van Frankrijk. Nee, loodrecht. Letterlijk! Tot aan de Middellandse Zee, dan afbuigen en boven Nice de bergen in. Omdat we dan toch zo ver moesten rijden, besloten we maar een mini-omweg te maken en de heenrit door Monaco te rijden! Je kan er maar eens geweest zijn. Het was intussen prachtig weer en de temperatuur liep intussen al op tot 17 graden. Heerlijk! Na een frustrerende stadsrit door dit tot de verbeelding sprekende landje, wegens geen parkeerplaats, besloten we het voor bekeken te houden en vervolgden we onze weg richting Isola 2000. Het duurde lang voordat we sneeuw tegenkwamen en eventjes begonnen de zenuwen op te komen, maar het skidorp, op – hoe kan het ook anders – 2.000 meter, was prachtig gehuld in een wit tapijt. Oef!

De eerste dag scheen de zon volop en niets is mooier dan kraakwitte sneeuw te zien tegen een knalblauwe hemel! We moesten allemaal weer wat wennen aan die vastzittende lompe skibotten, maar we hadden het snel onder de knie en genoten samen van een zalige dag op de latten. De tweede dag kozen de mannen van ons gezelschap voor hun snowboard. Ook al was dit nog maar de tweede keer dat Daan hier echt mee kon oefenen, hij kon ons al snel bijhouden en vestigde niet lang daarna al zijn eerste snelheidsrecord. Uiteindelijk haalde hij maar liefst 67,3 km/uur! Verschrikkelijk… Het snowboarden kent voor ons Daantje intussen geen geheimen meer, hij gaat zelfs voorop omdat hij veruit de snelste van ons allemaal is.
Op dinsdag was de hele vallei – en de bergtoppen eigenlijk ook – gehuld in een dikke mist. Er was wind, het sneeuwde en bijgevolg ziet een mens dus geen klap! Mama Monique viel zelfs een keertje, bijna stilstaand, om omdat ze niet kon zien of ze nu bergop of bergaf ging… een dagje om op tijd te stoppen dus en van het zwembad van het hotel (of de bar ;)) te genieten. Alle andere dagen waren overgoten met zonneschijn, en die verse sneeuw is natuurlijk heel mooi meegenomen!

Lotte heeft trouwens ook haar eerste ‘stapjes’ gezet op een snowboard. Ze deed dit verdikke goed, dus ze zal dit nog wel eens willen testen :) Al met al hebben we dus ver moeten rijden, maar er plakten verschillende voordelen aan: goede sneeuw, belachelijk goed weer voor tijdens de krokusvakantie, fijne brede pistes en vooral… het was absoluut niet druk! We hoefden niet aan te schuiven bij de liften, we hadden soms zelfs een piste voor ons alleen.

Dan restte er natuurlijk alleen nog de terugweg, maar aangezien we nu toch iets meer uitgerust waren, kozen we ervoor om in een keer te rijden. Uiteraard nog eens met een tussenstop. Deze keer wilden we de stad Nice verblijden met een bezoekje. Opnieuw was het vinden van een parkeerplaats bijzonder lastig. Toen we er uiteindelijk ergens eentje vonden, werden we letterlijk uitgeregend nabij de haven van Nice. We besloten koers te zetten richting België en de kust even te laten voor wat het is.

Een kort foto-overzicht:

Advertenties

Comments (1) »

Eerste concert

Sommige dingen moet je ver van te voren plannen. Soms zo ver van te voren, dat je het zelfs bijna vergeet :) Het is april 2015 wanneer bekend wordt gemaakt dat Marco Borsato weer een reeks concerten heeft ingepland. Een reeks ‘extra’ concerten mogen we er al bijna bij vermelden, want de eerste reeks Symphonica vlogen als zoete broodjes inclusief vleugels de deur uit om niet meer terug te keren. Traditiegetrouw bezoekt mama Monique af en toe eens een bezoekje aan meneer Borsato en dit in het gezelschap van haar vriendinnetje Esther. Zo wilden we dat uiteraard dit keer nog eens programmeren, alleen wilde mama dit keer de al veel te grote Emma eens meenemen.
Emma is namelijk misschien nog wel méér fan dan mama zelf. Verschillende keren zoekt ze zijn liedjes op de I-Pad op met de bijhorende teksten en zingt deze meerdere keren achter elkaar zodat ze de tekst direct uit haar hoofd kent… Achterstevoren ook misschien wel ;) Het is april 2015 en Emma is net jarig geweest… Dan wordt het maar haar kadootje voor onder de verlichte kerstboom!
En dan krijg je als 11-jarige een concertkaartje in je handen gedrukt met Kerstmis en kun je er eigenlijk nog helemaal niks mee aanvangen, NIKS! Maar Emma is een geduldige meid en keek gewoon reikhalzend uit naar de datum waarop ze haar allereerste echte grote concert zou gaan beleven.
Afgelopen zondag (28 februari) was het dan eindelijk zo ver! De week ervoor was ze een beetje ziek geweest en we schreven dan ook geen extra bezigheden in haar kalender zodat ze op en top zou kunnen uitrusten. Lichtjes verkouden en al een beetje hees stond ze zondagmorgen op. Zo blij als altijd!
We stapten in de auto, reden naar Zwijndrecht en zochten samen met Esther een gezellige zitplaats in de trein richting Amsterdam. De zaal, het licht, de mensen en dan uiteindelijk dé opkomst van de artiest zelf lijkt lichtjes overdonderend te zijn, maar niets is minder waar! Emma springt overeind, klapt zo hard als ze kan in haar handen en roept het uit, bij het zien van ongetwijfeld intussen ook ‘haar’ Marco Borsato!
De meeste liedjes kon ze gewoon meezingen en natuurlijk deed ze dit met volle overgave! Als Marco Borsato onze richting op kijkt en zijn duim omhoog steekt, is ze er rotsvast van overtuigd dat ie naar haar keek. En vanzelfsprekend lijkt ons dat ook gewoonweg voor de hand liggend. Telkens als hij onze kant kwam opgelopen, klapte Emma nog nét iets harder en zong ze duidelijk wat harder.
Na ruim 2 uur werd de aanvankelijk onvermoeibare Emma toch wat rustiger en liet ze zich iets meer onderuit zakken om zich aan het einde van het concert weer volledig te kunnen geven. De tussenkomst van de immer geliefde Frank Boeijen gaf haar een broodnodige rustpauze, want zijn liedjes zijn haar net iets minder bekend ;) Mama en Esther konden intussen lustig doorgaan!
Na een duur van bijna 3 uur hield Marco het echt voor bekeken voor die dag en strompelden wij weer rustig naar de trein die ons opnieuw via Rotterdam naar Zwijndrecht zou brengen. Het was overigens de allereerste matinee voorstelling, waarvoor blijkbaar ook voldoende belangstelling bestaat. Zeker ook ideaal voor ons, aangezien we daarna toch nog een hele rit voor de boek hadden.
Al met al stapten we rond 22.15 uur ongeveer thuis binnen en kon Emma haar eerste relaas doen bij papa. De volgende ochtend vond Emma gelukkig zelfs ook veel luisterende oren bij haar vriendinnetjes op school. En ook hier verkondigde ze met trots dat hij haar een duim omhoog had gegeven :)
Emma, het was mega fijn om je erbij te hebben. Wij genoten hierdoor niet alleen van het goede concert, maar misschien zelfs nog meer van jouw enthousiasme.

Comments (1) »

Gedichtje over schildpadden

Krak, krak, krak
Babyschildpadden komen naar boven
Ieuw, het is hier zo warm, net een oven
Ik ren naar de zee
De anderen komen met mij mee
Daar gaat mijn broertje, daar gaat mijn zusje
Daar gaat mijn tante, daar gaat mijn oom
Daar gaat mijn hele stamboom
Maar goed, ik ben in de zee… wat een verfrissing
Er komt een vis naar me toe en zegt: ‘Hallo broertje!’
Dat is vast een vergissing
Ik zie een mama en een baby dolfijn
Kende ik mijn mama maar, dat zou heerlijk zijn
Gelukkig zie ik iemand
Samen zwemmen we verder weg van het land
Dieper in de zee
Samen, wij alleen, met z’n twee

Gedicht in het kader van het project ‘Oceanen’, geschreven door Emma (11 jaar). Zo mooi en ontroerend… En het harde leven van een schildpad die zijn familie kwijtraakt :( Prachtig Emma!

Comments (2) »

Uitspraakje Emma

Het is zondagmiddag en we zitten met z’n allen in de auto. We zijn eerst gaan eten in Essen ten voordele van de volleybalclub en daarna zijn we bij een neef van papa Joos op bezoek gegaan, want die neef is papa van een derde kindje geworden. Om 17 uur is het tijd om naar huis te rijden en gelukkig lukte dit zonder file. Terwijl we op de Mechelse ring rijden, springt er een stoplicht op rood. Wij kunnen nog stoppen, maar de auto die rechts van ons reed (helaas) niet. Hij reed door en werd geflitst. Papa kon zijn chauffeursogen niet geloven en liet zich dan ook even gaan door bijna te roepen: ‘Allez! Die rijdt nog door, lomperik!’ Mama Monique kijkt misschien toch lichtjes afkeurend naar Joos. Ze probeert hem eigenlijk duidelijk te maken dat dit gedrag best wel eens gekopieerd zou kunnen worden door een van de drie kinderen. Omdat de kinderen er echter bij zitten, wil ze dit niet hardop zeggen en probeert het met de aanwezige mimiek. Jammer genoeg dringt dit niet direct door en al snel zegt Emma (wel) luidop: ‘Ja, papa, er zijn wel kinderen bij he… Lomperik!’

Comments (1) »

Uitspraakje Daan

Jep, het is uitspraakjes tijd. Af en toe luister je gewoon naar de kids en hoor je ‘gewoon’ grappige dingen. Tenminste, wij vinden ze grappig :)
Afgelopen dinsdag kropen we hals over kop in de auto om neefje Tom net over de grens op te halen. We rijden flink rustig op de snelweg richting Antwerpen en zoals vaak wordt de vraag vanop de achterbank gesteld: ‘Mama, de auto’s die ons inhalen… rijden die dan te hard?’ Wat het autorijden betreft lijken het echt wel ‘Schone Schijn’ typetjes, vooral Emma dan eigenlijk.
Nadat mama de kinderen een antwoord heeft gegeven, gaat het gesprekje tussen Emma en Daan verder.
Emma: ‘Ik ga later altijd netjes rijden, niet te snel.’
Daan: ‘Ik ga net als papa rijden!’
Emma: ‘Te snel dus?!’
Daan: ‘Maar ik rem dan bij de flitspalen.’

Twee seconden later:
Daan: ‘Mama, is papa al eens zijn rijbewijs kwijt geraakt?’
Mama: ‘Nee, nog niet.’
Daan: ‘Vet!’

Comments (1) »

Uitspraakje Daan

We zitten in de auto, op weg naar het ‘verre’ Belgisch Limburg. Nee, zover is dat niet. Ja, het lijkt altijd weer een eeuwigheid voor we er zijn. In ieder geval, de drie kinderen zitten achterin, met Emma in het midden. Als Emma in het midden zit, kan ze alles goed overzien en lijkt ze soms op Hyacinth Bucket (Bouquet). Zo kan ze dit keer het dashboard goed zien en aangezien ze al redelijk op de hoogte is van de snelheidslimieten zegt ze lichtjes bezorgd: ‘Papa, je rijdt te hard’. Daan zegt direct – zonder op of om te kijken: ‘Pfff… papa rijdt ALTIJD te hard’.

Dusssss….

Leave a comment »

Allemaal een beetje anders

Een woensdagmiddag kan altijd anders verlopen. Vroeger was er de Franse les, nu is er soms de muziekles van Lotte. Verder is het redelijk rustig tegenwoordig op deze speelse we-hoeven-niet-naar-school-middag! Af en toe komt het dan eens uit dat we eens iets ‘anders’ kunnen doen. Gisteren was zo’n dag!
Emma werd uitgenodigd bij één van haar beste vriendinnetjes, Ida. Ze keek ernaar uit en direct na school vertrok ze op de fiets richting de andere kant van Mechelen om ’s avonds weer opgehaald te worden door mama.
Daan had het geluk om de middag met papa door te brengen. Deze laatste was uitzonderlijk een keer thuis en had zich opgegeven voor nog maar eens een testrit. Een testrit voor een nieuwe auto, dit keer in Gent. Deze testen en ritten vinden al maandenlang plaats, het voortraject schijnt erg leuk te zijn :) Daan kan intussen een redelijk woordje meespreken over auto’s en dus speelt hij iedere keer opnieuw voor een rasechte co-piloot die de nieuwe auto op andere dingen test dan zijn vader. Altijd nuttig en interessant!
Dan blijft er eentje over in ons gezin, Lotte. Lotte mocht een middagje met mama optrekken (of is het andersom?). Samen sprongen ze op de fiets en fietsten gezwind van school naar het centrum van Mechelen. Lotte mocht kiezen waar ze iets zouden gaan eten en koos – zonder nadenken eigenlijk – voor de Hema. De smulbox kan altijd op een fan rekenen. Daarna werd er nog geshopt en ze eindigden met het naar binnen proppen van een warme wafel.
Eind goed, al goed… Het was een heerlijke namiddag voor iedereen in ons gezin! Emma heeft heerlijk gespeeld bij Ida en zowel Daan als Lotte genoot van de onverdeelde aandacht van respectievelijk papa en mama. En dat… dat deed deugd (zou Emma zeggen!).

Comments (3) »