Posts tagged bergen

Rustig thuis

Afgelopen woensdagavond zijn ze vertrokken! Daan en Lotte gingen het avontuur tegemoet, tezamen met hun vriendjes van school. De tassen werden zorgvuldig voorbereid thuis, het materiaal verzameld op school en de bus werd efficiënt ingeladen op het door ons intussen wel gekende Douaneplein te Mechelen.
Ze waren er al even klaar voor! Toen Emma twee jaar geleden dezelfde reis maakte en terugkwam met al haar boeiende verhalen, begon Daan al met aftellen. Op school werkten ze er de laatste paar weken rond. Thuis werd er vurig gebabbeld over de indeling van de tenten en groepjes. De spanning was met momenten goed van hun gezichtjes af te lezen… de Pyreneeën-reis stond voor de deur!
Deze reis – zogenoemde bosklassen – spreekt toch al gewoon tot ieders verbeelding?! 10 Dagen lang zijn ze weg, maken ze serieuze bergwandelingen, slapen ze in tentjes, zingen ze (Franse) liedjes aan het kampvuur, dompelen ze zich in een warmwaterbron, bezoeken ze de katharenkerk, kopen ze zelf souvenirtjes,… en dus worden ze figuurlijk een stuk groter. Het is een pracht van een ervaring die ze de rest van hun leven met zich mee zullen nemen. Wie anders doet dit op nipt 11 jaar?
Toevallig profiteren ze dan ook nog eens van een heel zuiders klimaat… het is er de hele week rond de 30 graden! Over een goed begin van de zomervakantie gesproken! Alhoewel het redelijk warm lijkt als je bedenkt dat ze toch wel wandelingen van zo’n 10 km maken…
Ze genieten, daar zijn we zeker van. En thuis is het dus rustig, heel rustig! Emma is deze week enig kind en aangezien de examens volgende week weer van start gaan, komt deze rust best van pas eigenlijk. Zelf moeten we nog een beetje wennen aan de rust: we zijn ’s ochtends veel eerder klaar, we zetten steevast teveel eten op tafel, er is veel minder opruimwerk,… Vrijdag komen ze weer terug en we kunnen niet wachten op hun eerste knuffels, op hun verhalen, op hun stralende gezichtjes! Waar we wel op zouden kunnen wachten is de berg was, maar goed… dat hoort er nu eenmaal ook weer bij.

Advertenties

Leave a comment »

Daan zijn oren – deel …?

Ons ventje heeft gevoelige oren, dat weten we al heel lang. Als peuter presteerde hij het om al twee keer in het ziekenhuis te mogen verblijven wegens het plaatsen van buisjes. Vreselijke oorontstekingen waren hier absoluut de oorzaak van. Buisjes helpen, dat is zeker waar. Alleen groeien kinderen en zo ook de oren, wat zoveel betekent dat de buisjes er naar verloop van tijd vanzelf uitvallen. Afijn, het ging eigenlijk al jaren goed en bijgevolg gingen we nog maar af en toe op controle bij de oorarts.
Totdat… ja, je voelt het zo aankomen natuurlijk, deze zelfde oorarts toch wat oneffenheden opmerkt in zijn trommelvlies. Deze ‘retractie’ mocht zich absoluut niet verder ontwikkelen en dus werd er opnieuw een buisje geplaatst, dit keer alleen in zijn rechteroor. Een dagje ziekenhuis en het was weer opgelost! Wel wilde de arts ons regelmatiger terug zien en uiteraard geven we hier gehoor aan.
Wat bleek? Het buisje hielp niet, of toch niet voldoende. De laatste controles (jep, we zijn echt wel regelmatig op controle geweest de laatste maanden) wezen uit dat de retractie verergerde en we dus voor een voldongen feit werden gezet: een operatie.
Bweikes… een operatie! Weer onder narcose. Opnieuw je kind zien wegglijden in die diepe slaap (grote gruwels…). Een operatie in een oor, maar dan wel via de schedel. Bah, bah en nog eens bah. Maar het is voor een goed doel. Oftewel, we kunnen eigenlijk echt niet anders.
Net naast het bot achter zijn oor zullen ze een sneetje maken, waarbij ze door middel van microchirurgie de rest zullen afhandelen. De retractie zal worden weggenomen en zijn trommelvlies zal worden vervangen. Juist ja, een trommelvliestransplantatie! Een stukje weefsel van iemand anders zal er hopelijk voor zorgen dat ons Daantje niet meer zoveel last van zijn gevoelige oren zal hebben!
Dat ziekenhuisverblijf is één ding. Dan rest ons nog de bijna onmogelijke taak om hem drie weken ‘rustig’ te laten zijn. Hij mag niet sporten, zelfs niet hardlopen en/of springen. Dat klinkt als een uitdaging van jewelste. De eerste 7 tot 9 dagen zal hij zelfs binnen moeten blijven om een eventuele infectie te vermijden, want dit zou namelijk tot afstoting kunnen leiden. In een relatieve wereld weten we absoluut dat dit niet het ergste is, maar toch is het allemaal even slikken.
Dus plannen we deze ingreep maar direct na zijn overweldigende uitstap naar de bergen, naar de Pyreneeën. Twee jaar geleden maakte grote zus Emma met school deze enorme trip en kwam met bakken ervaring en verhalen terug naar huis. In juni is het aan Daan, en Lotte uiteraard, om deze trip van 10 dagen tot een goed einde te brengen.

Zelf blijft Daan redelijk rustig onder het hele verhaal van de operatie. Afgelopen augustus, toen hij zijn buisje kreeg, ligt nog vers in zijn geheugen en dit alles is toen ook heel goed en rustig verlopen. Die goede ervaring helpt zeker te weten bij de voorbereiding van de nieuwe. En het feit dat hij dan bijna 9 dagen niet naar school hoeft te gaan, zorgt zelfs voor een stiekeme glimlach…

Comments (3) »

Sneeuwpret in het zuiden

Het zit er weer op! Ons gezamenlijk weekje weg in de Franse Alpen… de meest zuidelijke Franse Alpen welteverstaan is voorbij gevlogen! Alhoewel we dit keer niet zo heel ver wilden rijden (max. 1.000 km hadden we bedacht), besliste de reisorganisatie daar geheel anders over. Op de site stond namelijk wel zo’n 1.000 km… en een tweede site bevestigde dit. Dus nadat we dit hotel en bijhorend skigebiedje hadden geboekt en we na een aantal dagen de route eens helemaal wilden napluizen, bleek deze echter toch weer zo’n 1.300 km lang te zijn. Afijn, niets wat we niet kunnen oplossen en dus boekten we de dag van vertrek nog snel een F1-hotelletje langs de snelweg in de buurt van Lyon.

De route liep regelrecht naar het zuiden van Frankrijk. Nee, loodrecht. Letterlijk! Tot aan de Middellandse Zee, dan afbuigen en boven Nice de bergen in. Omdat we dan toch zo ver moesten rijden, besloten we maar een mini-omweg te maken en de heenrit door Monaco te rijden! Je kan er maar eens geweest zijn. Het was intussen prachtig weer en de temperatuur liep intussen al op tot 17 graden. Heerlijk! Na een frustrerende stadsrit door dit tot de verbeelding sprekende landje, wegens geen parkeerplaats, besloten we het voor bekeken te houden en vervolgden we onze weg richting Isola 2000. Het duurde lang voordat we sneeuw tegenkwamen en eventjes begonnen de zenuwen op te komen, maar het skidorp, op – hoe kan het ook anders – 2.000 meter, was prachtig gehuld in een wit tapijt. Oef!

De eerste dag scheen de zon volop en niets is mooier dan kraakwitte sneeuw te zien tegen een knalblauwe hemel! We moesten allemaal weer wat wennen aan die vastzittende lompe skibotten, maar we hadden het snel onder de knie en genoten samen van een zalige dag op de latten. De tweede dag kozen de mannen van ons gezelschap voor hun snowboard. Ook al was dit nog maar de tweede keer dat Daan hier echt mee kon oefenen, hij kon ons al snel bijhouden en vestigde niet lang daarna al zijn eerste snelheidsrecord. Uiteindelijk haalde hij maar liefst 67,3 km/uur! Verschrikkelijk… Het snowboarden kent voor ons Daantje intussen geen geheimen meer, hij gaat zelfs voorop omdat hij veruit de snelste van ons allemaal is.
Op dinsdag was de hele vallei – en de bergtoppen eigenlijk ook – gehuld in een dikke mist. Er was wind, het sneeuwde en bijgevolg ziet een mens dus geen klap! Mama Monique viel zelfs een keertje, bijna stilstaand, om omdat ze niet kon zien of ze nu bergop of bergaf ging… een dagje om op tijd te stoppen dus en van het zwembad van het hotel (of de bar ;)) te genieten. Alle andere dagen waren overgoten met zonneschijn, en die verse sneeuw is natuurlijk heel mooi meegenomen!

Lotte heeft trouwens ook haar eerste ‘stapjes’ gezet op een snowboard. Ze deed dit verdikke goed, dus ze zal dit nog wel eens willen testen :) Al met al hebben we dus ver moeten rijden, maar er plakten verschillende voordelen aan: goede sneeuw, belachelijk goed weer voor tijdens de krokusvakantie, fijne brede pistes en vooral… het was absoluut niet druk! We hoefden niet aan te schuiven bij de liften, we hadden soms zelfs een piste voor ons alleen.

Dan restte er natuurlijk alleen nog de terugweg, maar aangezien we nu toch iets meer uitgerust waren, kozen we ervoor om in een keer te rijden. Uiteraard nog eens met een tussenstop. Deze keer wilden we de stad Nice verblijden met een bezoekje. Opnieuw was het vinden van een parkeerplaats bijzonder lastig. Toen we er uiteindelijk ergens eentje vonden, werden we letterlijk uitgeregend nabij de haven van Nice. We besloten koers te zetten richting België en de kust even te laten voor wat het is.

Een kort foto-overzicht:

Comments (1) »

Gesprekje Emma

Emma… Ons klein Emmaatje… Dit mooi wezentje lijkt helemaal klaar te zijn voor het zesde leerjaar. Af en toe moeten we het zelf hardop zeggen omdat we het zelf nog niet kunnen geloven. Voor haar is het maar logisch, maar voor ons was ze gisteren eigenlijk nog maar 1 maand oud ongeveer ;) Alle gekheid op een stokje, de tijd racet als een pijlsnelle wagen voorbij en dat merken we vooral aan deze momenten: een kind dat klaar is voor het laatste jaar van de lagere school!
Het individueel gesprek met de juf van Emma verliep – zoals verwacht – moeiteloos. Emma is een heel zelfstandige, die de leerstof goed en snel opneemt. Ze is enthousiast, durft te presenteren en kan goed met iedereen samenwerken. Als je dan toch juf bent (of meester!), dan wil je er zo wel een aantal in je klas hebben zitten, denken we dan altijd.
Alhoewel ze het hele jaar door weinig problemen heeft gehad met wiskunde, maakte Emma toch wel wat foutjes op haar eindtoets, maar de juf maakt zich zeker geen zorgen naar volgend jaar toe en dus doen wij dit ook niet. Ze heeft haar vakantie meer dan verdiend, want het was toch een ‘nieuw’ jaar. Het vijfde leerjaar is ook niet zo’n evident schooljaar, maar ze heeft dit glansrijk doorstaan.
Wisten jullie trouwens dat Emma geweldig enthousiast uit de Franse bergen was teruggekomen? Vol verhalen, vieze kleren én souvenirtjes voor ons allemaal! Haar bosklassen naar Verweggistan waren dus duidelijk toch een schot in de roos, iets wat we begin dit schooljaar nog niet hadden kunnen voorzien :)
Emma, we zijn megatrots op je! Je bent echt gegroeid (zowel letterlijk als zeker figuurlijk). Wie had kunnen denken dat je zonder heimwee naar de Pyreneeën zou kunnen vertrekken? Je bent echt een grote, fijne meid en jij mag vanmiddag verdiend beginnen te genieten van je vakantie!!

Comments (2) »

Stilte doorbreken of niet?

Het is inderdaad even stil geweest van onze kant. Radiostilte kunnen we het noemen, want echte komkommertijd is het nog niet. Eigenlijk is er gewoon best nog veel gebeurd, maar bleek er helaas net iets te weinig tijd om de blog aan te vullen. Dit realiseren we bij dezen dus :)
Om verder te gaan, waar we gebleven waren… Daan en Lotte zijn ontzettend enthousiast teruggekeerd van hun bosklassen in Brugge. Het was er geweldig leuk, ze hebben toffe dingen gedaan en ze genoten van het eten dat hen werd voorgeschoteld. Kortom, een zéér geslaagde editie van een vijfdaagse schoolreis.
Vorige week woensdagavond was het dan de beurt aan onze oudste. Emma ging niet gewoon op bosklassen, maar vertrok voor wel TIEN dagen naar de Franse Pyreneeën! Alstublieft! Net elf jaar geworden en er nu al voor zo’n lange tijd tussenuit trekken. Jullie kennen Emma intussen ook al wel een beetje en wie de vorige bosklassen via dit medium heeft meegemaakt, weet dat vertrekken niet de sterkste kant van Emma is. Integendeel zelfs. Vorige jaren sliep ze meestal de nacht voor vertrek niet en was ze ontroostbaar. Meestal viel ze uiteindelijk wel in slaap, gewoonweg wegens oververmoeid en een tekort aan tranen.
Dit keer begon dit gevoelige spelletje een maand voor vertrek al…. Ook niet evident als mama om je dochter dit te zien doormaken. Bovendien moet je zelf sterk blijven en maar blijven volhouden dat het uiteindelijk een geweldig mooi avontuur zal worden waar ze later fantastisch graag op terug zal blikken. Gelukkig waren we daar zelf ook wel van overtuigd, maar het blijft een moeilijk iets die pre-bosklassen. Een week voor vertrek leek het te veranderen en Emma fluisterde ’s avonds voor het slapen gaan een keertje: ‘Het klinkt een beetje gek, maar ik heb er eigenlijk wel een beetje zin in.’ Mama kon wel een gat in de lucht springen van blijdschap, maar hield zich ingetogen in. En zo vertrok ons Emmaatje zonder teveel tralala woensdagavond met de bus naar het verre dorpje nabij de Spaanse grens. Een gevoel van overweldigende trots spoelde door heel ons lijf. Dat had ze toch maar even flink geflikt!! Het heeft haar enorm geholpen te weten bij wie ze in de tent zou slapen en naast wie ze – zowel op de heen- als de terugreis – in de bus zou zitten. Ze is graag voorbereid, zoveel is duidelijk!
Gelukkig ging een goede vriend van ons mee als begeleidende ouder en zodoende weten we zeker dat ze in goede handen is en krijgen we zelfs een korte update over hoe het met onze dochter gaat. Het gaat goed met haar, echt waar! We ontvingen twee foto’s en ze kijkt zo gelukkig!

Emma tijdens een forse wandeling in de bergen

Emma tijdens een forse wandeling in de bergen

Even pauzeren en lachen naar het vogeltje

Even pauzeren en lachen naar het vogeltje

Nu is het intussen dinsdagavond en aankomende vrijdagmiddag komt ze weer thuis, ze zal onnoemlijk welkom zijn :)

En wat is er dan nog allemaal gebeurd waardoor de blog zo waardeloos werd achtergelaten? Awel… mama Monique werkt nu voor een aantal weken als bijna duurzaamheidsambtenaar op een gemeente. Tijdelijk iemand vervangen die al lange tijd afwezig is. Daarnaast werd ze vorige donderdagochtend geopereerd aan haar ogen. Dat werd tijd horen we jullie denken… of roepen… Maakt niet uit! Het werd inderdaad tijd, en nu is het gelukkig achter de rug. Langzaam maar zeker kan ze alles weer wat zien, maar het blijft spectaculair dat ze nu al kan lezen… zonder bril of lenzen welteverstaan ;)

Een kort, maar weliswaar redelijk krachtige update van onze kant. Nu is de stilte weer even doorbroken… maar voor hoe lang…

Comments (1) »

Uitspraakje Lotte

Tijdens onze skivakantie in Frankrijk maakten we ook een mini-uitstapje naar Italië vermits dit buurland letterlijk om de hoek lag. Papa Joos stelde voor om na het skiën even te gaan shoppen in Sestriere, daar waar ooit de Olympische Winterspelen nog hebben plaatsgevonden. We reden van de ene naar de andere berg doorheen de Alpen en verwachtten een bloeiend, druk en gezellig winterdorpje. Helaas bleek van dit alles niet veel waar. Het winterseizoen was hier al gedaan, de hotels waren al gesloten en die paar kleine winkeltjes die er waren… waren dicht. Nou ja, er waren twee mini-winkeltjes open, beiden met skikleding.
Afijn, we komen in een aangenaam winkeltje terecht, duidelijk van een moeder en een zoon. De zoon sprak gelukkig Engels en legde ons uit dat nagenoeg alles aan 50% korting verkocht werd. Voor Emma vonden we zalige fleece, voor Daan een leuke trui en Lotte werd in meerdere jassen gehesen door de aardige oudere mevrouw die slechts Italiaans sprak. Daar bovenop nog een paar freestyle ski’s voor de kinderen en we vertrokken weer richting de auto.
Onderweg naar de auto werd duidelijk dat we terug naar ons hotel zouden gaan en dus zei Lotte het volgende: ‘Zeg papa, we gingen toch shoppen??? We gaan toch niet alleen een paar dingen kopen???’

De jongen die ooit haar hart zal veroveren, zal ook over een dikke, goed gevulde, portemonnee moeten beschikken. Zeg niet dat we je niet gewaarschuwd hebben :)

Comments (1) »

Zon en sneeuw

Voor de allereerste keer naar de sneeuw in de paasvakantie. Eveneens voor de allereerste keer met de kinderen naar de sneeuw in de Alpen. Een nieuwe plek, een nieuw skigebied en dus volop nieuwe ervaringen. Na vier jaar skiën in de Vogezen (voornamelijk in de krokusvakantie) wilden we graag iets nieuws proberen: een weekje sneeuw in de paasvakantie. Nu, in de paasvakantie ligt er normaal gezien geen sneeuw meer in La Bresse, dus zochten we andere regio’s en skigebieden om ons te vermaken. Dit jaar vonden we ons vertier in Montgenèvre in de regio Provence-Alpes-Côte d’Azur. Een minidorpje in de Franse Alpen, zéér dichtbij de Italiaanse grens (50 meter?). Zouden we trouwens nog zo’n 300 km door zijn gereden, waren we zelfs in Nice uitgekomen.
We vonden onderdak in een hotel waar we met vijf op een kamer mochten verblijven. We hebben hier lekker geslapen, goed gegeten en bovenal stond het busje altijd om de paar minuten klaar om ons naar de skipistes te rijden. Zeer goed geregeld dus allemaal.
De eerste vijf dagen genoten we van de prachtige omgeving, de strakblauwe hemel en de krakende sneeuw. Alhoewel het al midden april was, lag de sneeuw er nog niet zo slecht bij. ’s Middags werd het soms wel papperig, maar het heerlijke weer en de blije gezichtjes maakten dit alles zonder probleem weer goed. De laatste twee dagen was het wat bewolkt en donderdagmiddag en -avond heeft het zelfs nog gesneeuwd! Dit klinkt perfect natuurlijk, maar het bleek absolute plaksneeuw te zijn! Vrijdagochtend geraakten we dus soms met moeite een meter ver! De afdalingen lagen er gelukkig nog goed bij, maar de (best wel lange) stukken rechtdoor leek wel kauwgom te bevatten en zo kwamen we dus geregeld stuntelend vooruit. Eigenlijk een wonder dat hier niemand van ons door gevallen is!
De hele week was het eigenlijk heerlijk rustig op de pistes. Regelmatig konden we zelfs spreken van een serieuze privé-piste! Er waren brede, aangename pistes. Er was ook een fun park met sprongetjes (ja, die hebben wij ook gedaan :)), een ‘chemin ludique’ vol bochtjes van links naar rechts alsof je eigenlijk in een bobslee zat, maar niet te vergissen… want je stond zelf op je eigen latten en moest dus ook echt wel voor je eigen bochten zorgen!!
Papa, Daan en Emma gingen op de tweede dag al eens van de zwarte piste af. Opnieuw iets voor de eerste keer. Deze piste zag er vanaf de lift gezien echt wel steil uit en mama beweerde ook nog maar eens opnieuw dat ze zeer waarschijnlijk ‘ nooit’ van een zwarte piste af zou gaan. Gemeend… uiteraard! Lotte leek van hetzelfde principe, alhoewel ze toch af en toe werd aangetrokken door het woordje zwart, en door het feit dat broer en zus dit na een paar dagen al talloze keren hadden gedaan. Wat denk je dus? De vierde dag waagden ook Lotte en mama zich aan deze hoogste categorie… en eigenlijk… bleek dit best mee te vallen. Toegegeven, het was een steile afdaling, maar verder was er weinig spectaculairs aan (niet teveel bobbels, niet te smal, geen verrassingen,…). Dus zo stoer als we zijn, hebben we deze piste als familie ook een paar keer afgedaald en daar mogen we best trots op zijn!
Als klap op de vuurpijl konden we nog aan een geweldig leuk miniprijsje freestyle skilatten voor de kinderen op de kop tikken in Italië. Vooral Daan en Emma hebben deze geprobeerd en zijn nu al bijna bedreven rondjes-draaiers-op-latten geworden. Als ze het maar uit hun hoofd laten om de zwarte piste achterstevoren te bedwingen… ;)

De meisjes boven in de Alpen

De meisjes boven in de Alpen

Tijdens de pauze graaft Daan graag richting China

Tijdens de pauze graaft Daan graag richting China

Even picknicken

Even picknicken

Kids met papa staan klaar om de rode piste te bedwingen

Kids met papa staan klaar om de rode piste te bedwingen

Dus ja, we hebben absoluut genoten voor de eerste keer in de Alpen. Voor de eerste keer skiën in het zonnetje. Dus wellicht zien ze ons hier nog wel eens terug :)

Comments (1) »