Posts tagged bosklassen

Druk bewogen weekje

De tweeling is alweer – sinds een weekje – thuis van bosklassen! Wat een heerlijkheid, ons gezin is weer compleet! Tegelijkertijd zijn we zo blij dat ze zo’n fantastische reis hebben mogen maken, en dat al op hun nipt 11 jaar. Op ruim 1.200 km afstand kamperen, bergwandelingen maken, zwemmen, warmwaterbron bezoeken, souvenirtjes kopen in Villefranche, katharenkerk bezoeken, spelletjes spelen,… en nog zoveel meer om op te noemen waarschijnlijk. De hele week was het ook daar zeker 30 graden, bakken en braden dus, zeker tijdens de wandelingen die vaak wel 10 km lang waren.
Gelukkig was het bij thuiskomst ook nog heerlijk weer en konden ook Daan en Lotte genieten van het intussen afgewerkte zwembad! Op zondag vierden we dan nog op de valreep Daan zijn verjaardag voor zijn vriendjes. Opnieuw een prachtige dag met warme temperaturen, ideaal voor een zwemfeestje in de tuin. Ook hadden we laserguns gehuurd zodat het zwemmen afgewisseld kon worden door een stevig partijtje lopen, duiken, strategieën bespreken, teams maken,… We vermoeden dat iedereen heeft genoten, met Daan als absolute nummer 1. De volgende dag moest hij namelijk om 6.30 uur opstaan voor zijn geplande operatie!
Zo begon de week dus. Maandagmorgen om 7.10 uur stonden Daan en mama in het ziekenhuis van Duffel voor zijn beruchte trommelvliestransplantatie. Al met al verliep het vlotjes. Mama mocht nog even mee naar de operatiekamer en toen hij sliep, heeft zij buiten wat gewandeld, gelezen en gegeten. Om 8.30 uur was de operatie gestart en rond 11.45 uur werd hij terug naar de kamer gebracht. Een suf mannetje dat er toch lichtjes geëmotioneerd uitzag. Het enorme verband rond zijn hoofd zat strak en de dokter heeft dit zelf na een uurtje ongeveer iets losser gedaan. Hij heeft vooral nog wat geslapen en van zodra het mocht, hebben we de gang onveilig gemaakt (pas rond 15.30 uur). Eens hij zijn bed mocht verlaten, is hij er niet meer ingekropen! En mama stapte flink mee… van links naar rechts en weer terug. Om 18.00 uur waren we uiteindelijk thuis, opnieuw… wat een heerlijkheid! De volgende morgen werd het grote verband ingewisseld voor een miniverbandje op zijn hechtingen, achter zijn oor. Aankomende maandag worden de hechtingen eruit gehaald en zo zijn we toch al goed op weg naar genezing. De operatie was namelijk één ding, wat nog moet komen, is een veel grotere uitdaging! Zeker 4 weken rustig aan doen, d.w.z. niet rennen, springen, fietsen,… al helemaal niet sporten dus. Dit alles om de nieuwe trommelvlies op zijn gemak te laten installeren. Ook niet zwemmen, na een maand met een oorstopje (zijn we gewend intussen). We onthouden dat het allemaal voor het goede doel is!
Woensdagmiddag was het dan tijd voor Lotte haar feestje! Mama begeleidde maar liefst 9 fietsers van school naar huis waar het plezier losbarstte. Het was opnieuw een heel warme dag. Na het eten van wat croque monsieurs was het tijd om het zwembad onveilig te maken, een spelletje te vieren, wat lekkers te eten, nog wat te zwemmen en het feestje was alweer gedaan.
Zaterdagmiddag heeft Emma haar vriendinnetjes dan nog uitgenodigd voor haar feestje en dan zijn we er weer door voor dit jaar. En dat alles binnen één week!
Al met al een bewogen weekje dus, met temperaturen van boven de 30 graden. Als dit alles nog niet genoeg is, had Emma ook nog examens! Een hele week volgepropt met de laatste examens van het jaar. Ze heeft dit weer prachtig voorbereid en haar rapport van dagelijks werk zag er ook weer veelbelovend uit. Wat doet ze dat toch goed!! Volgende week donderdag halen we haar rapport op en kunnen we daarmee het eerste jaar op de middelbare school officieel afsluiten! Wat vliegt de tijd, en nee… dat is niet altijd een heerlijkheid :)

Advertenties

Comments (2) »

Rustig thuis

Afgelopen woensdagavond zijn ze vertrokken! Daan en Lotte gingen het avontuur tegemoet, tezamen met hun vriendjes van school. De tassen werden zorgvuldig voorbereid thuis, het materiaal verzameld op school en de bus werd efficiënt ingeladen op het door ons intussen wel gekende Douaneplein te Mechelen.
Ze waren er al even klaar voor! Toen Emma twee jaar geleden dezelfde reis maakte en terugkwam met al haar boeiende verhalen, begon Daan al met aftellen. Op school werkten ze er de laatste paar weken rond. Thuis werd er vurig gebabbeld over de indeling van de tenten en groepjes. De spanning was met momenten goed van hun gezichtjes af te lezen… de Pyreneeën-reis stond voor de deur!
Deze reis – zogenoemde bosklassen – spreekt toch al gewoon tot ieders verbeelding?! 10 Dagen lang zijn ze weg, maken ze serieuze bergwandelingen, slapen ze in tentjes, zingen ze (Franse) liedjes aan het kampvuur, dompelen ze zich in een warmwaterbron, bezoeken ze de katharenkerk, kopen ze zelf souvenirtjes,… en dus worden ze figuurlijk een stuk groter. Het is een pracht van een ervaring die ze de rest van hun leven met zich mee zullen nemen. Wie anders doet dit op nipt 11 jaar?
Toevallig profiteren ze dan ook nog eens van een heel zuiders klimaat… het is er de hele week rond de 30 graden! Over een goed begin van de zomervakantie gesproken! Alhoewel het redelijk warm lijkt als je bedenkt dat ze toch wel wandelingen van zo’n 10 km maken…
Ze genieten, daar zijn we zeker van. En thuis is het dus rustig, heel rustig! Emma is deze week enig kind en aangezien de examens volgende week weer van start gaan, komt deze rust best van pas eigenlijk. Zelf moeten we nog een beetje wennen aan de rust: we zijn ’s ochtends veel eerder klaar, we zetten steevast teveel eten op tafel, er is veel minder opruimwerk,… Vrijdag komen ze weer terug en we kunnen niet wachten op hun eerste knuffels, op hun verhalen, op hun stralende gezichtjes! Waar we wel op zouden kunnen wachten is de berg was, maar goed… dat hoort er nu eenmaal ook weer bij.

Leave a comment »

Daan zijn oren – deel …?

Ons ventje heeft gevoelige oren, dat weten we al heel lang. Als peuter presteerde hij het om al twee keer in het ziekenhuis te mogen verblijven wegens het plaatsen van buisjes. Vreselijke oorontstekingen waren hier absoluut de oorzaak van. Buisjes helpen, dat is zeker waar. Alleen groeien kinderen en zo ook de oren, wat zoveel betekent dat de buisjes er naar verloop van tijd vanzelf uitvallen. Afijn, het ging eigenlijk al jaren goed en bijgevolg gingen we nog maar af en toe op controle bij de oorarts.
Totdat… ja, je voelt het zo aankomen natuurlijk, deze zelfde oorarts toch wat oneffenheden opmerkt in zijn trommelvlies. Deze ‘retractie’ mocht zich absoluut niet verder ontwikkelen en dus werd er opnieuw een buisje geplaatst, dit keer alleen in zijn rechteroor. Een dagje ziekenhuis en het was weer opgelost! Wel wilde de arts ons regelmatiger terug zien en uiteraard geven we hier gehoor aan.
Wat bleek? Het buisje hielp niet, of toch niet voldoende. De laatste controles (jep, we zijn echt wel regelmatig op controle geweest de laatste maanden) wezen uit dat de retractie verergerde en we dus voor een voldongen feit werden gezet: een operatie.
Bweikes… een operatie! Weer onder narcose. Opnieuw je kind zien wegglijden in die diepe slaap (grote gruwels…). Een operatie in een oor, maar dan wel via de schedel. Bah, bah en nog eens bah. Maar het is voor een goed doel. Oftewel, we kunnen eigenlijk echt niet anders.
Net naast het bot achter zijn oor zullen ze een sneetje maken, waarbij ze door middel van microchirurgie de rest zullen afhandelen. De retractie zal worden weggenomen en zijn trommelvlies zal worden vervangen. Juist ja, een trommelvliestransplantatie! Een stukje weefsel van iemand anders zal er hopelijk voor zorgen dat ons Daantje niet meer zoveel last van zijn gevoelige oren zal hebben!
Dat ziekenhuisverblijf is één ding. Dan rest ons nog de bijna onmogelijke taak om hem drie weken ‘rustig’ te laten zijn. Hij mag niet sporten, zelfs niet hardlopen en/of springen. Dat klinkt als een uitdaging van jewelste. De eerste 7 tot 9 dagen zal hij zelfs binnen moeten blijven om een eventuele infectie te vermijden, want dit zou namelijk tot afstoting kunnen leiden. In een relatieve wereld weten we absoluut dat dit niet het ergste is, maar toch is het allemaal even slikken.
Dus plannen we deze ingreep maar direct na zijn overweldigende uitstap naar de bergen, naar de Pyreneeën. Twee jaar geleden maakte grote zus Emma met school deze enorme trip en kwam met bakken ervaring en verhalen terug naar huis. In juni is het aan Daan, en Lotte uiteraard, om deze trip van 10 dagen tot een goed einde te brengen.

Zelf blijft Daan redelijk rustig onder het hele verhaal van de operatie. Afgelopen augustus, toen hij zijn buisje kreeg, ligt nog vers in zijn geheugen en dit alles is toen ook heel goed en rustig verlopen. Die goede ervaring helpt zeker te weten bij de voorbereiding van de nieuwe. En het feit dat hij dan bijna 9 dagen niet naar school hoeft te gaan, zorgt zelfs voor een stiekeme glimlach…

Comments (3) »

Inpakken… inpakken… inpakken

Het is me wat geweest de laatste paar weken! De laatste week van de paasvakantie verbleven Daan en Lotte bij opa en oma aan zee. Koffer inpakken dus. Emma vertrok met mama naar Rome, twee andere koffertjes inpakken. Zaterdagavond laat kwamen we allemaal terug thuis. Alles weer uitpakken. De maandag daarop vertrokken Daan en Lotte op bosklassen, weer twee koffers ingepakt. Deze namiddag kon mama ze weer van school gaan halen. Tuurlijk wordt er dan weer uitgepakt. Daarnet zette mama haar dochter Lotte af voor een chiroweekendje… en dus moest er opnieuw en in rap tempo een koffertje gepakt worden. Over in- en uitpakken gesproken!
En zo interessant is dit natuurlijk niet. Waarom er dan toch een blogberichtje aan wijden? Eigenlijk gewoon omdat we Lotte megacool vinden! Ze is vanmiddag welgeteld zo’n 3 uur thuis geweest, ze zou papa niet zien en de twijfel was op haar hele gezichtje te lezen. Het stond er zelfs in hoofdletters geschreven, ingekleurd met fluostiften. Zo duidelijk was het. Mama wilde haar absoluut niet verplichten, maar ze koos er voor om toch te vertrekken! Awel, dat vinden wij echt stoer!
En we weten allemaal dat ze het (al jaren) moeilijk heeft met haar vriendinnetjes op school. Het is zeker niet altijd fijn en zorgt voor ingewikkelde, gemene en ook zeer gevoelige situaties.
Onderweg in de auto naar het chiroweekend vertelde Lotte lustig aan mama dat ze zulke fijne vriendinnetjes op de chiro heeft. Dat iedereen haar daar leuk vindt en dat zij ook andere kinderen helpt. Hoe mooi is dat dan! En het blijkt ook ó zo waar! We parkeren de auto en lopen richting de leiding met Lotte haar logeerspulletjes. Er komt direct een vriendinnetje aan gelopen. Het meisje van de leiding laat ons de slaapzaal zien en nog een paar vriendinnetjes staan rond Lotte en zorgen dat ze tussen hen in kan liggen… Hoe zalig! Ze voelt zich gewoon super welkom! En mama vertrekt weer met een glimlach op haar gezicht, maar stiekem ook met een klein hartje… want ze was nog maar net terug…

Fijn weekend schatteke!

Comments (2) »

Gesprekje Emma

Emma… Ons klein Emmaatje… Dit mooi wezentje lijkt helemaal klaar te zijn voor het zesde leerjaar. Af en toe moeten we het zelf hardop zeggen omdat we het zelf nog niet kunnen geloven. Voor haar is het maar logisch, maar voor ons was ze gisteren eigenlijk nog maar 1 maand oud ongeveer ;) Alle gekheid op een stokje, de tijd racet als een pijlsnelle wagen voorbij en dat merken we vooral aan deze momenten: een kind dat klaar is voor het laatste jaar van de lagere school!
Het individueel gesprek met de juf van Emma verliep – zoals verwacht – moeiteloos. Emma is een heel zelfstandige, die de leerstof goed en snel opneemt. Ze is enthousiast, durft te presenteren en kan goed met iedereen samenwerken. Als je dan toch juf bent (of meester!), dan wil je er zo wel een aantal in je klas hebben zitten, denken we dan altijd.
Alhoewel ze het hele jaar door weinig problemen heeft gehad met wiskunde, maakte Emma toch wel wat foutjes op haar eindtoets, maar de juf maakt zich zeker geen zorgen naar volgend jaar toe en dus doen wij dit ook niet. Ze heeft haar vakantie meer dan verdiend, want het was toch een ‘nieuw’ jaar. Het vijfde leerjaar is ook niet zo’n evident schooljaar, maar ze heeft dit glansrijk doorstaan.
Wisten jullie trouwens dat Emma geweldig enthousiast uit de Franse bergen was teruggekomen? Vol verhalen, vieze kleren én souvenirtjes voor ons allemaal! Haar bosklassen naar Verweggistan waren dus duidelijk toch een schot in de roos, iets wat we begin dit schooljaar nog niet hadden kunnen voorzien :)
Emma, we zijn megatrots op je! Je bent echt gegroeid (zowel letterlijk als zeker figuurlijk). Wie had kunnen denken dat je zonder heimwee naar de Pyreneeën zou kunnen vertrekken? Je bent echt een grote, fijne meid en jij mag vanmiddag verdiend beginnen te genieten van je vakantie!!

Comments (2) »

Stilte doorbreken of niet?

Het is inderdaad even stil geweest van onze kant. Radiostilte kunnen we het noemen, want echte komkommertijd is het nog niet. Eigenlijk is er gewoon best nog veel gebeurd, maar bleek er helaas net iets te weinig tijd om de blog aan te vullen. Dit realiseren we bij dezen dus :)
Om verder te gaan, waar we gebleven waren… Daan en Lotte zijn ontzettend enthousiast teruggekeerd van hun bosklassen in Brugge. Het was er geweldig leuk, ze hebben toffe dingen gedaan en ze genoten van het eten dat hen werd voorgeschoteld. Kortom, een zéér geslaagde editie van een vijfdaagse schoolreis.
Vorige week woensdagavond was het dan de beurt aan onze oudste. Emma ging niet gewoon op bosklassen, maar vertrok voor wel TIEN dagen naar de Franse Pyreneeën! Alstublieft! Net elf jaar geworden en er nu al voor zo’n lange tijd tussenuit trekken. Jullie kennen Emma intussen ook al wel een beetje en wie de vorige bosklassen via dit medium heeft meegemaakt, weet dat vertrekken niet de sterkste kant van Emma is. Integendeel zelfs. Vorige jaren sliep ze meestal de nacht voor vertrek niet en was ze ontroostbaar. Meestal viel ze uiteindelijk wel in slaap, gewoonweg wegens oververmoeid en een tekort aan tranen.
Dit keer begon dit gevoelige spelletje een maand voor vertrek al…. Ook niet evident als mama om je dochter dit te zien doormaken. Bovendien moet je zelf sterk blijven en maar blijven volhouden dat het uiteindelijk een geweldig mooi avontuur zal worden waar ze later fantastisch graag op terug zal blikken. Gelukkig waren we daar zelf ook wel van overtuigd, maar het blijft een moeilijk iets die pre-bosklassen. Een week voor vertrek leek het te veranderen en Emma fluisterde ’s avonds voor het slapen gaan een keertje: ‘Het klinkt een beetje gek, maar ik heb er eigenlijk wel een beetje zin in.’ Mama kon wel een gat in de lucht springen van blijdschap, maar hield zich ingetogen in. En zo vertrok ons Emmaatje zonder teveel tralala woensdagavond met de bus naar het verre dorpje nabij de Spaanse grens. Een gevoel van overweldigende trots spoelde door heel ons lijf. Dat had ze toch maar even flink geflikt!! Het heeft haar enorm geholpen te weten bij wie ze in de tent zou slapen en naast wie ze – zowel op de heen- als de terugreis – in de bus zou zitten. Ze is graag voorbereid, zoveel is duidelijk!
Gelukkig ging een goede vriend van ons mee als begeleidende ouder en zodoende weten we zeker dat ze in goede handen is en krijgen we zelfs een korte update over hoe het met onze dochter gaat. Het gaat goed met haar, echt waar! We ontvingen twee foto’s en ze kijkt zo gelukkig!

Emma tijdens een forse wandeling in de bergen

Emma tijdens een forse wandeling in de bergen

Even pauzeren en lachen naar het vogeltje

Even pauzeren en lachen naar het vogeltje

Nu is het intussen dinsdagavond en aankomende vrijdagmiddag komt ze weer thuis, ze zal onnoemlijk welkom zijn :)

En wat is er dan nog allemaal gebeurd waardoor de blog zo waardeloos werd achtergelaten? Awel… mama Monique werkt nu voor een aantal weken als bijna duurzaamheidsambtenaar op een gemeente. Tijdelijk iemand vervangen die al lange tijd afwezig is. Daarnaast werd ze vorige donderdagochtend geopereerd aan haar ogen. Dat werd tijd horen we jullie denken… of roepen… Maakt niet uit! Het werd inderdaad tijd, en nu is het gelukkig achter de rug. Langzaam maar zeker kan ze alles weer wat zien, maar het blijft spectaculair dat ze nu al kan lezen… zonder bril of lenzen welteverstaan ;)

Een kort, maar weliswaar redelijk krachtige update van onze kant. Nu is de stilte weer even doorbroken… maar voor hoe lang…

Comments (1) »

Stilte in huis…

Die beruchte tijd van het jaar is weer aangebroken… de periode van de bosklassen! Vanochtend was het de beurt aan Lotte en Daan. Aangezien we een druk feestweekend hadden gepland inclusief voetbaltoernooi, stonden de koffers sinds vorige week donderdagavond al klaar. Samen met mama ingepakt en klaar om voortgesleept te worden richting Brugge! Dit keer mogen we eerder spreken van stadsklassen dan van bosklassen :)
Met een druk schema, dat de juffen uitvoerig aan de ouders hebben doorgegeven, voor de boeg kwam het vertrek telkens een dagje dichterbij. En hoe leuk het allemaal ook leek/lijkt, mama voelde de armpjes van haar dochter Lotte toch net iets meer dan anders bij de welterusten-knuffel. Ze keek ietwat beteuterd, maar kon het wel loslaten en viel rustig in slaap. De volgende ochtend, deze ochtend dus, ook wel bekend als de ochtend van vertrek, stond ze nog altijd lichtjes sip op en deelde ze mee dat ze het toch wel ineens ‘snel’ vond gaan. De stadsklassen leken zo ver weg en nu stonden ze prompt voor de deur.
Daan had van dit alles geen last. Hij keek er enorm naar uit om richting Brugge te vertrekken. Het thema waarrond ze zouden gaan werken, sprak hem ook enorm aan: de Middeleeuwen! Ze zouden cultuur gaan opsnuiven, daar is Brugge immers de perfecte locatie voor. Tijd om te ravotten, spelen, vies worden zou er ook zijn op het domein waar ze zullen verblijven.
’s Avonds zal er nog een keer een ‘free podium’ zijn, daar kijkt Lotte dan weer enorm naar uit. Persoonlijk denken we dat Daan zich heel ver achterin de zaal zal verstoppen ;) Hier wil hij liever niets mee te maken hebben. De laatste avond zal in het teken staan van een Middeleeuws feest. De verkleedkleren zijn ingepakt, een jonkvrouw en een ridder zullen hun opwachting maken die avond.
Ze zijn goed vertrokken deze ochtend en we zijn er zeker van dat we ze aankomende vrijdag, na 4 nachten, vreselijk moe, ongelooflijk vies, geweldig prikkelbaar inclusief een berg vuile was terug in onze armen kunnen sluiten. En stiekem kijken we daar nu al naar uit…

Gepakt met een grote rugzak slaapspullen en koffer kleding... klaar voor vertrek!

Gepakt met een grote rugzak slaapspullen en koffer kleding… klaar voor vertrek!

Leave a comment »