Posts tagged bosklassen

Waar blijft die tijd?

En zo blijkt het alweer even geleden dat we hier iets gepost hebben. De tijd vliegt. Vorige week letterlijk een beetje sneller vanwege de bijna-storm! We kunnen het af en toe niet meer bijhouden en dan moet je kiezen waarover we dan nu zouden schrijven. Awel… we kunnen niet kiezen ;) Er is namelijk weer genoeg gebeurd, we hebben weer van alles beleefd en het verhaal zou te lang worden als we alles tot in het kleinste detail zouden vertellen. Dus zeggen we maar niks…

Hmm… dat is nu ook weer niet echt iets voor ons. Dus doen we toch een soort van poging. Daan en Lotte zijn weer heelhuids teruggekeerd van hun bosklassen. Gedurende 4 dagen en 3 nachten speelden, leerden, aten, sliepen en lachten ze in Neerpelt op de Scoutsrally. Een voor ons al een beetje bekend terrein vermits peter Bart daar op een boogscheut vandaan woont en we de speeltuin al meerdere keren hebben uitgeprobeerd. Ze hebben genoten en ook de juf was vol lof. Daan sliep met een vriendje op de kamer en alhoewel deze twee jongens heerlijk actief zijn en ontzettend veel grapjes uithalen, hebben ze dit super flink gedaan. Voor Lotte leek het wel een droom: met AL haar vriendinnetjes op 1 kamer slapen… Mijn hemel, knap dat daar nog een volwassene bij ‘wilde’ liggen! Wanneer de koffers gepakt moeten worden, lijkt het alsof 2/3 van de kinderen wel heel lang weg zullen blijven, maar voor je het weet, zijn ze er weer en kan er weer volop geknuffeld worden. De dagen vlogen voorbij!
Echt waar, ze vonden het heerlijk en kropen bij terugkomst ’s avonds lekker gewassen weer in hun eigen bedjes. Daan moest er weer vroeg uit voor een voetbaltoernooi en Lotte opende haar luiken voor het eerst rond 11.15 uur. Verschil moet er zijn, zoveel is duidelijk.

Plots werd onze enige echte tweeling ineens 8 jaar! Ook wat dat betreft is de tijd voorbij gevlogen. ACHT jaar?! Dat verzin je toch niet. Nu zijn we dus officieel ouders van 1 tiener en 2 achters (zoals Daan dit logisch benoemde). Alhoewel ze pas op maandag 19 mei jarig waren, stond het hele afgelopen weekend in het teken van hun verjaardag. Zowel op zaterdag als op zondag was er bezoek. Godzijdank was het mooi weer! Dat moet je toch toegeven: een feestje is nét een beetje meer een feestje als je dit buiten kunt doen! Juist of juist? Opnieuw hebben ze genoten en opnieuw vlogen ook deze twee dagen voorbij.

Aankomend weekend zal dan weer in het teken staan van het groeifeest van Daan en Lotte. Twee jaar geleden hebben we dit met een aantal ouders van klasgenootjes van Emma georganiseerd. Dit jaar hebben Daan en Lotte die beruchte leeftijd bereikt waarop ze hun eerste communie zouden vieren – indien ze ooit gedoopt waren geweest. Ze zijn niet gedoopt, maar om toch stil te staan bij het feit dat ze zo snel groot worden (en dat de tijd dus zo snel voorbij vliegt!), organiseren we een leuke dag inclusief opdrachtjes, een gezamenlijke lunch en een klein aandenken. We noemen dit een groeifeest. Een klein verslagje van het groeifeest van Emma zal nog wel ergens op deze blog terug te vinden zijn.

En dus is er veel gebeurd, ligt er nog van alles in het verschiet en zijn we er zeker van dat de tijd niet trager voorbij zal gaan. Ze zal niet kruipen, maar zeer wellicht gewoon blijven vliegen… maar we houden je wel bij hoor ;)

Leave a comment »

Gezin van 3

Het is toch altijd weer even raar… je kinderen thuis zien vertrekken met niet hun gewone boekentas, maar met een koffertje op wielen. Helemaal klaar voor een paar dagen plezier. Ook klaar om papa, mama en grote zus voor even achter te laten. Het blijft even wennen.
De koffertjes stonden gisterenavond al klaar in de hal, zowel Daan als Lotte keek uit naar de naderende bosklassen en deze morgen mochten ze allebei hun koffertjes naar de auto rollen. Daar waar Emma tranen met tuiten liet rollen, rolden Lotte en Daan hun tassen lustig naar de bus, ze hadden er echt zin in :) Zalig!
De bus arriveerde mooi op tijd en ze zochten beiden een plaatsje. Dit keer vond mama ze redelijk snel en nog belangrijker: dit keer zaten ze aan dezelfde kant van de bus! Dat klinkt inderdaad niet relevant, maar heb je ooit geprobeerd om je twee kinderen uit te zwaaien als ze niet aan dezelfde kant van de bus zitten? Juist, dat is niet erg gemakkelijk, of laten we zeggen… eerder onmogelijk. Dit was het geval vorig jaar. Dit keer zaten ze echter én aan dezelfde kant van de bus én ook nog eens dichtbij elkaar. Hallelujah! De armen hebben gezwaaid, de handen hebben kusjes gegooid en de gezichtjes hebben geglimlacht.
En dus blijven we over met onze dochter Emma. En ook dat klinkt en voelt een beetje onwennig. Raar maar waar, als je één kind hebt, lijk je net een koppel met een kind. Komt daar een kind bij – of meerdere – dan ben je een gezin. Zo voelt het dus nu weer een beetje.
Het zal rustiger zijn, we zullen er stiekem ook van genieten (dat doen Daan en Lotte immers ook) en kijken dan weer uit naar vrijdag.
Daantje en Lotteke, veel plezier!!

Leave a comment »

Heimwee…

Vandaag stond al even in Emma haar geheugen, ze dacht er al een tijdje aan en alhoewel ze de dagen niet aftelde, zag ze het toch dichterbij komen: de jaarlijkse bosklassen! Als kleuter zijnde had ze er niet veel last van. Sterker nog, toen keek ze er echt met grote ogen naar uit. De laatste paar jaar is het anders… ze heeft last van heimwee… erge heimwee… vooral de dag/avond voor vertrek. Och arme toch :(
Gisteren stond voor haar in het teken van ‘de dag voor vertrek’. Ze had het telkens weer over het afscheid dat moest komen, haar afscheidsetentje met ons, etc. etc. Je zou er bijna zelf melodramatisch van worden. Daan en Lotte toverden na het avondeten nog een super grappig toneelstukje uit hun mouw. Ontzettend overdreven liepen ze door het huis, blèrend van jewelste, de onmacht las je in hun ogen en opzwaaiende armen. Van tijd tot tijd leek het serieus. Lotte stond deze morgen op en zei direct: ‘Moet Emma vandaag weg?’ Ja, ook bij hun was het nu doorgedrongen. Mama sneed deze vraag gelijk af, want we wilden nu niet teveel over afscheid enzovoort bezig zijn. Tot overmaat van ramp vonden we dan ook nog deze morgen Emma haar gewone schoenen niet (met steunzolen!). Opnieuw het hele huis afgezocht (en dat doen we regelmatig de laatste tijd :)), niet gevonden. Hoe spitsvondig moet een mens op zo’n moment wel niet zijn?! We verzinnen een oplossing en springen dan – iets later dan eigenlijk gepland – in de auto. Voor de schoolpoort liet mama Daan en Lotte uitstappen en zij gaven Emma een dikke knuffel en vertrokken flink richting het schoolplein. Toen mama terug in de auto stapte, zag ze een ingedoken en rood aangelopen Emma zitten… echt met haar ziel onder haar arm. De tranen liepen over haar wangen terwijl we naar het Douaneplein reden. Als mama moest ik me nu al een hele tijd sterk houden, maar wat is het hartverscheurend om je kind zo te zien zitten! Je weet dat ze het leuk zullen hebben, je weet dat het uiteindelijk misschien zelfs allemaal wel mee zal vallen, je weet dat het de hele week mooi weer zal worden en zo kun je nog veel dingen opnoemen MAAR als je zo’n plots klein dropje ziet zitten, val je stiekem ook een beetje uit elkaar.
Afijn, daar waar andere papa’s en/of mama’s soms nog even bij hun vertrekkende spruit bleven staan, koos mama ervoor om goed afscheid te nemen, de lieve juf in te lichten, Emma bij haar vriendinnetjes te droppen en dan maar met een klein hartje te vertrekken. Daar nog een half uur rond Emma blijven draaien, zou het er echt niet beter op maken en bijgevolg droop ik af…

Emma, we hopen dat je toch immens veel plezier zal hebben de komende dagen! We zullen je missen uiteraard, maar des te leuker zal het weerzien op vrijdag zijn :) Veel plezier lieffie!!

Leave a comment »

They’re BACK :)

Bijna een ‘hele’ week hebben we slechts een kind thuis gehad. Terwijl Daan en Lotte genoten tijdens hun bosklassen, hoefden wij alleen maar bezig te zijn met Emma. Nou… dat was eigenlijk zeer ontspannend. Met ‘maar’ 1 kind thuis – en dan nog wel de oudste, die nagenoeg alles zelf doet – kon de wekker een kwartier later gezet worden, kunnen we veel sneller vertrekken en hoeft er zelfs veel minder gekookt te worden! Al met al dus een rustig weekje, maar toch.
Het is wel ineens héél rustig in huis. Geen ergerlijke situaties met heel veel personen in ons veel te klein halletje om de schoenen aan te doen. Geen rondvliegende speelgoedjes in de woonkamer en dito sokken in het speelkamertje. Geen smerige boel in de badkamer van twee iets minder oplettende bengels. Geen gemors aan tafel,… Maar ook geen ondeugende spelletjes van zoonlief, geen schattige glimlachjes van de andere dochter, geen extra knuffels en kussen, geen gekakel tijdens het eten, enzovoort enzovoort. Dus alhoewel we er serieus even van genoten hebben, mocht het toch eigenlijk op donderdag al vrijdag zijn. De dag van hun thuiskomst!
Emma heeft er in alle ernst ook wel van kunnen genieten. Even rustig alles kunnen vertellen zonder onderbroken te worden, gezellig samen met mama een taart kunnen bakken en zelfs samen met mama op donderdagavond naar de bioscoop kunnen gaan inclusief een etentje achteraf :) Maar op de momenten dat het dan echt stil wordt in huis, geeft ook zij wel eerlijk toe haar broertje en zusje te missen. Dit al tijdens de eerste avond dat ze weg waren. Dinsdagochtend zijn ze vertrokken en ’s avonds heeft Emma het al moeilijk. Toen Daan het moeilijk had tijdens Emma haar afwezigheid hebben we hem in Emma haar bed laten slapen. Dit hielp fantastisch! Dit keer kon Emma uit twee bedjes kiezen! Uiteraard kon ze niet kiezen, maar ze kroop de eerste nacht in Lotte haar bed, de tweede nacht in Daan zijn bed om dan de laatste nacht nogmaals in Lotte haar bed door te brengen. Zo zijn ze toch wel dichterbij elkaar.
Daan en Lotte kwamen overigens vrijdagmiddag stipt om 15 uur aan met de bus op het Douaneplein. Al snel zag mama Lotte aan het raam zitten en de armen vlogen in het rond. Overal zwaaiden de handjes van en naar de kindjes/ouders. Een prachtig zicht! De ‘ravage’ bleek ook snel duidelijk: Lotte was gevallen in de douche en was haar (toch al loszittende) tand kwijt. Daan was die ochtend van een bank gevallen en liep met een verband van wel 5 op 10 cm op zijn scheenbeen rond en trok maar een triestig gezicht. Kortom: ze waren moe, vies, gewond, hadden koffers vol was en zeer veel praatjes bij… Ze zijn terug! Zalig!!! Nog snel even grote zus Emma van school halen en we konden ons terugtrekken in ons eigen huisje. Het nog schone huis lag direct onder het zand, de wasmachine draaide op volle toeren (en legde de vele stenen en kastanjes netjes aan de zijkant!), de vieze schoenen lagen verspreid en de badkamer lag vol met nog meer was. Maar wat is het toch heerlijk om ze weer allemaal terug thuis te hebben!
En dat ze ‘groter’ worden op bosklassen, werd ons ook snel duidelijk: Zaterdagochtend stond Daan naast ons bed om 8.20 uur. Hij had zijn kleren al aangedaan en alles klaar gezet voor het ontbijt ;) Heerlijk! Welkom thuis Daan & Lotte!

Leave a comment »

100 en nog eens het bos in

Eigenlijk hebben we wel iets te vieren op dit moment. Dit blijkt namelijk alweer artikel nummer 100 te zijn op deze weblog! Als dat geen reden om te feesten is, dan weten wij het ook niet meer. Maar laten we wel wezen… daar gaat het nu eigenlijk helemaal niet om. Vandaag staat in het teken van iets heel anders. Daar waar we nu een volledige schoolweek weer voltallig aanwezig waren thuis en op school, zijn er deze morgen opnieuw twee klassen vertrokken op schoolreis, de zogenoemde bosklassen. Aangezien Emma al geweest is, hoeft het geen verrassing te zijn dat het dit keer om Daan en Lotte gaat. Alhoewel zij zijn vertrokken onder een straalblauwe hemel met een aangenaam zonnetje, zijn we er alles behalve zeker van dat dit zalige weertje zal aanhouden. De voorspellingen voorspellen weinig goeds wat dat betreft, maar laat dat de pret niet drukken!
Deze morgen waren Lotte en Daan zeer enthousiast. Ze waren bijna hyper eigenlijk. De koffers stonden al sinds gisterenavond klaar en deze morgen mochten zij de laatste spulletjes erin proppen. Ja, letterlijk proppen en duwen ja! Goed glimlachs zetten ze hun koffer achter in de auto en sprongen daarna even vrolijk zelf in de auto. Eenmaal vastgeklikt vertrokken we richting school om Emma af te zetten. Voor haar blijft dit een ‘gewone’ week op school. Ze geeft haar broertje en zusje nog een dikke smakkerd en verdwijnt dan achter de schoolpoort. Mama, Daan en Lotte vervolgen hun reis richting de plaats waar we met de juffen, de vriendjes, vriendinnetjes en de bus inclusief buschauffeur hebben afgesproken. Van het moment dat we op school vertrokken en ze dus al afscheid hadden moeten nemen van grote zus, werd het wat stiller in de auto. Al snel daarna liet Daan weten dat ie zich niet zo lekker voelde, omdat hij wat zenuwachtig was. Zo gaf hij zelf eerlijk toe. Tsja, Daan heeft nogal veel weg van zijn grote zus, zeker als het aankomt op gevoelens en ‘problemen’ met afscheid nemen en dergelijke.
Afijn, we komen aan, nemen onze koffers uit de auto en hangen de naamkaartjes eraan. Praktisch gezien zijn ze helemaal klaar om te vertrekken. Desalniettemin wijken ze geen seconde meer van mama haar zijde. Ze houden beiden mama’s hand vast en lijken niet van zin om deze snel los te laten. Heel flink brengen we de koffers naar de bus, laden deze in en direct wordt er weer naar die veilige handen gegrepen. Heel rustig bleven ze zo staan totdat ze zelf zagen dat het tijd was om op de bus te stappen. Uiteraard volgde ons gewoonlijke afscheidsritueel van een dikke kus met een nog dikkere knuffel en eens ze mama hadden durven loslaten, hielden ze direct elkaars handje vast. Zucht… zo schattig om die twee hand in hand de bus op te zien stappen, ook al is dat niet zo evident om elkaar juist op dat moment niet los te willen laten. De spanning is van hun gezichtjes af te lezen en ze blijven naar mama zwaaien zolang ze kunnen en dan… zijn ze even uit het gezichtsveld verdwenen en zoeken ze hun eigen plaatsje in de bus. Dan breekt het spannende moment voor mama aan, want natuurlijk wil ze blijven zwaaien naar haar kinderen… maar dan moeten ze niet te ver bij elkaar vandaan zitten ;) Daan was snel gevonden en zijn zenuwachtige gezichtje sprak boekdelen, maar hij zwaaide rustig en kalm. Even was mama bang dat Lotte aan de andere kant van de bus was gaan zitten, maar gelukkig bleek niets minder waar. Ze zat zo’n 8 banken achter Daan en zo kon mama dus toch nog naar beide kindjes zwaaien! Stipt om 9.00 uur vertrok de bus en zo gaan ook zij een spannende week tegemoet. Daan en Lotte, veel plezier, geniet ervan en we zien jullie vrijdag weer!!!
Daan en Lotte vertrekken op bosklassen

Comments (3) »

Speciale dag

Het is vandaag vrijdag 17 mei 2013. Het is veel te grijs buiten, het zonnetje laat zich al tijden niet meer zien en de regendruppels blijven schitteren. De temperatuur laat ook al te wensen over. Als we deze dagen boffen, dan flirten we soms met de 10 graden Celsius. Niks om over op te scheppen dus. Maar toch… toch is het best een speciale dag vandaag. Ja, toch wel.
Deze morgen zijn Daan en Lotte – de bijna jarige tweeling – naar school vertrokken met een tas vol lekkers. Niet zomaar iets lekkers, maar iets heerlijks uit Nederland ;) Aangezien ze momenteel met hun project rond de ‘wereld’ werken en ze recent vooral Nederland hebben behandeld, stond mama gisteren uren in de keuken met haar traditionele gietijzeren poffertjespan. Zo konden ze deze lekkernij uit hun bovenste buurland aan al hun klasgenootjes laten proeven. We zijn benieuwd naar de reacties :) Overigens moeten ze nog officieel 2 nachtjes slapen en dan is het echt zover. Dan is het officieel 7 jaar geleden dat mama ‘verlost’ werd van die gigantische buik. Zeven??? Ja, zeven jaar alweer! En of je het nu gelooft of niet, 7 klinkt en is ook gewoon véél ouder en groter dan 6. Klinkt niet al te logisch, maar dat hoeft ook niet. Het is gewoon zo!
We kijken dus uit naar zondag, wanneer ze dus effectief 7 jaar worden en wanneer ons huis weer goed bevolkt zal zijn met familie en vrienden. We hopen enigszins ook op enkele droge periodes, zodat de kinderen in ieder geval regelmatig buiten kunnen spelen. Normaal gezien vertoeft iedereen op hun feestje buiten, draaien de parasols overuren en moeten we iedereen nog eens voorzien van een dikke laag zonnecrème. Dit alles kunnen we van het weekend achterwege laten, zo blijkt.
Maar we kijken dus uit naar zondag, maar ook naar zometeen. Over een uurtje zullen we de kinderen weer van school halen. En dit keer niet alleen die twee bijna-jarigen, maar ook die ik-ben-nog-niet-zo-lang-geleden-9-jaar-geworden meid. Zij komt terug van bosklassen. Terug van 5 natte dagen, weliswaar gevuld met ongetwijfeld ontzettend leuke spelletjes en bezigheden. Ondanks dat ze moeite had met ons achter te laten, schreef ze in haar brief dat het daar toch wel erg leuk was. Natuurlijk besloot ze met te zeggen dat ze er naar uit keek om ons weer te zien. Wij ook Emma! Daan heeft het niet met zoveel woordjes gezegd, maar de laatste twee nachten heeft hij in jouw bedje geslapen. Deze morgen zong hij op de fiets: ‘Emma komt terug naar huis, Emma komt terug naar huis’. Dus ook al doet hij regelmatig te stoer voor zijn leeftijd, hij is blij dat zijn zus straks weer naast hem kan zitten! En wij zijn blij dat we straks weer compleet zullen zijn!!!

Leave a comment »

Klas in het bos

De tijd van het jaar is weer aangebroken! De periode dat menig klas elders les gaat volgen. Deze week is het de beurt aan het 3e en 4e leerjaar van onze school. Ze trokken samen met de trein richting een militair domein om daar in heuse legertenten te gaan slapen. Emma vond het al tijden spannend. Zodra ze wist dat dit het idee van de bosklassen zou zijn, zag ze het niet helemaal voor de volle 100% zitten. Sowieso heeft ze de laatste jaren iets meer last van afscheid nemen. Daarbovenop kwam dan dat ze dit keer maar liefst 5 dagen weg zou zijn en ons dus verschrikkelijk zou gaan missen. En als klap op de vuurpijl gingen ze kamperen… Om het allemaal nog net een beetje spannender te maken.
De afgelopen week stond ze ’s avonds dus geregeld beneden terwijl ze in haar bedje zou moeten liggen. Nog even babbelen over de bosklassen. Nog even laten weten dat ze ons zou missen. Nog even zeggen dat ze het spannend vindt om in een tent te slapen.
Daarnaast was ze de hele week toch ook wel lichtgeraakt. Ze kon net even wat minder hebben van broer en zus en kon net even eerder boos reageren op papa en mama. De zenuwen gierden al een hele tijd door haar lijfje. Het was dus tijd dat de dag van vertrek zou aanbreken.
De dag voor vertrek, op Moederdag dan nog wel – heeft mama samen met Emma de koffer ingepakt. Intussen moeten ze genoeg meenemen, gaande van hun kleding (uiteraard) tot een boek en van een veldbed tot een kussen met slaapzak. Afijn, even later stonden er twee tassen klaar en heeft Emma het hele lijstje van benodigdheden netjes afgevinkt. Ze was klaar om te vertrekken en stipt de laatste avond voor vertrek… dommelde ze rustig in.
Ook de volgende ochtend leek ze er helemaal klaar voor en zorgde heel verantwoordelijk voor al haar spulletjes. Eenmaal op school kreeg ze nog een dikke knuffel van broerlief – zusje Lotte stond al bij haar eigen klas en zag het niet zitten om weer helemaal naar beneden te gaan – en na de dikste knuffel aan mama te hebben gegeven, vertrok ze rustig en beheersd naar haar klasje. Even later zouden ze te voet naar het treinstation vertrekken.
Tot nu toe heeft het gelukkig nog niet al te veel geregend, want de voorspellingen voor zo’n week ‘klas in het bos’ waren niet al te gunstig. Gelukkig vinden de bosklassen dit jaar wel letterlijk in de bossen plaats en kunnen ze dus de natuur gebruiken om niet té nat te worden.
Emma, we wensen je veel plezier daar en kijken rustig uit naar je thuiskomst vrijdag!

Leave a comment »