Posts tagged Daan

Druk bewogen weekje

De tweeling is alweer – sinds een weekje – thuis van bosklassen! Wat een heerlijkheid, ons gezin is weer compleet! Tegelijkertijd zijn we zo blij dat ze zo’n fantastische reis hebben mogen maken, en dat al op hun nipt 11 jaar. Op ruim 1.200 km afstand kamperen, bergwandelingen maken, zwemmen, warmwaterbron bezoeken, souvenirtjes kopen in Villefranche, katharenkerk bezoeken, spelletjes spelen,… en nog zoveel meer om op te noemen waarschijnlijk. De hele week was het ook daar zeker 30 graden, bakken en braden dus, zeker tijdens de wandelingen die vaak wel 10 km lang waren.
Gelukkig was het bij thuiskomst ook nog heerlijk weer en konden ook Daan en Lotte genieten van het intussen afgewerkte zwembad! Op zondag vierden we dan nog op de valreep Daan zijn verjaardag voor zijn vriendjes. Opnieuw een prachtige dag met warme temperaturen, ideaal voor een zwemfeestje in de tuin. Ook hadden we laserguns gehuurd zodat het zwemmen afgewisseld kon worden door een stevig partijtje lopen, duiken, strategieën bespreken, teams maken,… We vermoeden dat iedereen heeft genoten, met Daan als absolute nummer 1. De volgende dag moest hij namelijk om 6.30 uur opstaan voor zijn geplande operatie!
Zo begon de week dus. Maandagmorgen om 7.10 uur stonden Daan en mama in het ziekenhuis van Duffel voor zijn beruchte trommelvliestransplantatie. Al met al verliep het vlotjes. Mama mocht nog even mee naar de operatiekamer en toen hij sliep, heeft zij buiten wat gewandeld, gelezen en gegeten. Om 8.30 uur was de operatie gestart en rond 11.45 uur werd hij terug naar de kamer gebracht. Een suf mannetje dat er toch lichtjes geëmotioneerd uitzag. Het enorme verband rond zijn hoofd zat strak en de dokter heeft dit zelf na een uurtje ongeveer iets losser gedaan. Hij heeft vooral nog wat geslapen en van zodra het mocht, hebben we de gang onveilig gemaakt (pas rond 15.30 uur). Eens hij zijn bed mocht verlaten, is hij er niet meer ingekropen! En mama stapte flink mee… van links naar rechts en weer terug. Om 18.00 uur waren we uiteindelijk thuis, opnieuw… wat een heerlijkheid! De volgende morgen werd het grote verband ingewisseld voor een miniverbandje op zijn hechtingen, achter zijn oor. Aankomende maandag worden de hechtingen eruit gehaald en zo zijn we toch al goed op weg naar genezing. De operatie was namelijk één ding, wat nog moet komen, is een veel grotere uitdaging! Zeker 4 weken rustig aan doen, d.w.z. niet rennen, springen, fietsen,… al helemaal niet sporten dus. Dit alles om de nieuwe trommelvlies op zijn gemak te laten installeren. Ook niet zwemmen, na een maand met een oorstopje (zijn we gewend intussen). We onthouden dat het allemaal voor het goede doel is!
Woensdagmiddag was het dan tijd voor Lotte haar feestje! Mama begeleidde maar liefst 9 fietsers van school naar huis waar het plezier losbarstte. Het was opnieuw een heel warme dag. Na het eten van wat croque monsieurs was het tijd om het zwembad onveilig te maken, een spelletje te vieren, wat lekkers te eten, nog wat te zwemmen en het feestje was alweer gedaan.
Zaterdagmiddag heeft Emma haar vriendinnetjes dan nog uitgenodigd voor haar feestje en dan zijn we er weer door voor dit jaar. En dat alles binnen één week!
Al met al een bewogen weekje dus, met temperaturen van boven de 30 graden. Als dit alles nog niet genoeg is, had Emma ook nog examens! Een hele week volgepropt met de laatste examens van het jaar. Ze heeft dit weer prachtig voorbereid en haar rapport van dagelijks werk zag er ook weer veelbelovend uit. Wat doet ze dat toch goed!! Volgende week donderdag halen we haar rapport op en kunnen we daarmee het eerste jaar op de middelbare school officieel afsluiten! Wat vliegt de tijd, en nee… dat is niet altijd een heerlijkheid :)

Advertenties

Comments (2) »

Rustig thuis

Afgelopen woensdagavond zijn ze vertrokken! Daan en Lotte gingen het avontuur tegemoet, tezamen met hun vriendjes van school. De tassen werden zorgvuldig voorbereid thuis, het materiaal verzameld op school en de bus werd efficiënt ingeladen op het door ons intussen wel gekende Douaneplein te Mechelen.
Ze waren er al even klaar voor! Toen Emma twee jaar geleden dezelfde reis maakte en terugkwam met al haar boeiende verhalen, begon Daan al met aftellen. Op school werkten ze er de laatste paar weken rond. Thuis werd er vurig gebabbeld over de indeling van de tenten en groepjes. De spanning was met momenten goed van hun gezichtjes af te lezen… de Pyreneeën-reis stond voor de deur!
Deze reis – zogenoemde bosklassen – spreekt toch al gewoon tot ieders verbeelding?! 10 Dagen lang zijn ze weg, maken ze serieuze bergwandelingen, slapen ze in tentjes, zingen ze (Franse) liedjes aan het kampvuur, dompelen ze zich in een warmwaterbron, bezoeken ze de katharenkerk, kopen ze zelf souvenirtjes,… en dus worden ze figuurlijk een stuk groter. Het is een pracht van een ervaring die ze de rest van hun leven met zich mee zullen nemen. Wie anders doet dit op nipt 11 jaar?
Toevallig profiteren ze dan ook nog eens van een heel zuiders klimaat… het is er de hele week rond de 30 graden! Over een goed begin van de zomervakantie gesproken! Alhoewel het redelijk warm lijkt als je bedenkt dat ze toch wel wandelingen van zo’n 10 km maken…
Ze genieten, daar zijn we zeker van. En thuis is het dus rustig, heel rustig! Emma is deze week enig kind en aangezien de examens volgende week weer van start gaan, komt deze rust best van pas eigenlijk. Zelf moeten we nog een beetje wennen aan de rust: we zijn ’s ochtends veel eerder klaar, we zetten steevast teveel eten op tafel, er is veel minder opruimwerk,… Vrijdag komen ze weer terug en we kunnen niet wachten op hun eerste knuffels, op hun verhalen, op hun stralende gezichtjes! Waar we wel op zouden kunnen wachten is de berg was, maar goed… dat hoort er nu eenmaal ook weer bij.

Leave a comment »

Spannende finale

We hadden jullie al een beetje voorbereid op de bekerfinale van Daan zijn team! De knappe ventjes wisten zich op een fantastische manier te plaatsen voor deze spannende wedstrijd, zo ook het U11 team van FC Schepdaal.
De twee teams werden mooi in een rijtje en onder luid getetter van de tune van de Champions League het veld op gebracht. Ons Daantje liet achteraf duidelijk verstaan dat door dit alles plots de zenuwen letterlijk door zijn lijfje gierden.
Om 11.30 uur ging de wedstrijd – op neutraal terrein – van start en al snel werd duidelijk dat het geen simpele opdracht zou worden. Nadat een boom van een kerel van de tegenstander (bleek een jaar ouder te zijn…) zijn team met een pegel van jewelste op 1-0 voorsprong bracht, bogen de  hoofdjes van onze mannetjes lichtjes naar voor. Maar gelukkig niet voor lang, want binnen afzienbare tijd wisten ze het spel op een knap gelijkspel te brengen! Oef! En de supporters van Zemst – altijd talrijk aanwezig – lieten zich van hun meest luide kant zien.
Jammer genoeg werd er – te snel na de gelijkmaker – opnieuw gescoord door FC Schepdaal. Eerlijk is eerlijk… het was eigenlijk een beetje een blunder van onze eigen kant. Maar niet getreurd, we gaan er voor! Opnieuw scoorden zij in plaats van wij en vertoonde het scorebord 3-1. Oh nee… Onze prachtige linkerspits wist de bal er dan toch nog op een sjieke manier van ver af in te krullen. Bijgevolg werd hij bijna plat geknepen door onze trainer! Het is 3-2 en we hebben zeker nog een kans. De bal is vooral in ons bezit en de ene kans na de ander wordt gecreëerd. We spelen best goed, maar de zenuwen spelen ons parten. Af en toe ontstaat er verwarring vooraan en wordt de bal gewoonweg vergeten. Open kansen worden gemist. En terwijl tikt de klok genadeloos verder. Tot de 2x 20 minuten blijkbaar toch voorbij zijn en de wedstrijd wordt beëindigd… in mineur. De tegenstander krijgt die grote beker, het ander team werd op de foto gezet, FC Schepdaal mag met de eer gaan lopen…
Onze jongens zijn zichtbaar teleurgesteld MAAR ze hebben toevallig wel de finale gehaald. Het is een nieuw – samengesteld – team dat sinds dit jaar nog maar samen speelt. Ze hebben een geweldige weg afgelegd naar deze finale toe. En natuurlijk zou een overwinning de kers op de taart van een toch al prachtig seizoen geweest zijn! Natuurlijk zouden ze het hebben verdiend! Maar het mocht helaas niet zo zijn en we stappen met geheven hoofd van het veld. Op naar een nieuw seizoen! Op naar een volgende overwinning :)
Het blijft in ieder geval nog even in het gevoelige hoofdje van Daan nazinderen. Zelfs op zondagavond kwam het nog even naar boven. Hij was toch wat teleurgesteld. Hij had het zo graag met zijn voetbalvriendjes willen vieren. Maar venteke toch… we hebben genoeg om te vieren! En volgend jaar… volgend jaar pakken wij die beker mee naar huis! … of niet, maar dat zien we dan wel weer …

Leave a comment »

Voetbal alom!

Het voetbalseizoen zit erop! Afijn… de wekelijkse competitie is afgelopen. Het is mei, dus worden we overladen met nog wat toernooitjes. Daarbij kwamen dan nog de bekerwedstrijden van het team van Daan…. we zien voldoende gras de laatste tijd in ieder geval!
Afgelopen weken vonden er al een paar toernooien plaats voor de jongens. Gisteren werden zowel de meisjes als de jongens ergens verwacht, dus werd onze familie opnieuw opgesplitst zodat we toch overal getuige van konden zijn :)
De meisjes vertrokken om 7 uur ’s ochtends al richting De Haan met papa… echt ver! Maar goed, zoveel toernooien voor alleen maar meisjes zijn er blijkbaar nog niet. Ze hebben alles gegeven! Voor meisjes die dit jaar nog maar zijn begonnen met voetbal, en dus voor een team dat dit jaar nog maar voor het eerst samen speelt, zijn ze verdikke goed bezig! Uiteindelijk werden ze zelfs 3e!!! En niet alleen mochten ze deze beker meenemen, maar ze wonnen ook nog eens de Fair Play beker! Wat een kers op de taart van een toch al geweldig seizoen. Ze hebben dit dan ook dik verdiend!! Leuk weetje: Emma scoorde een geweldig prachtig doelpunt!! Haar allereerste! En wat voor een: recht in de winkelhaak! Tsjakka!
Nog een leuk weetje: Lotte stond de laatste wedstrijd in de spits! Ze liet zich niet zomaar opzij zetten. Sterker nog, ze brak een paar keer door en loste een paar mooie schoten op het doel. Jammer genoeg (voor ons dan toch) beschikte de tegenstander over een zeer goede keeper waardoor Lotteke helaas geen goal op haar naam mocht schrijven.

Voor de meisjes was het nog extra leuk, want er liepen een aantal echte Red Flames rond! Jaja, de vrouwelijke Rode Duivels! Onze meisjes babbelden met deze vlammen en zo kwamen deze spitsen zelfs naar hun wedstrijd kijken. Er werden foto’s gemaakt en handtekeningen gezet (op Emma haar voetbalschoenen)! Wat een ervaring!

We zijn super trots op alle meisjes in het algemeen natuurlijk, maar op die van ons in het bijzonder:

Comments (1) »

Op naar de finale!!

Onze Daan voetbalt graag (of op zijn Vlaams: sjot graag). Als kleuter zijnde zocht hij de bal al op. Alles was leuk, als er maar een bal bij kwam kijken. Twee druppels water zijn vader :) Toen hij 6 jaar was, schreven we hem dan eindelijk officieel in bij een voetbalclub(je). Samen met een vriendje, want alleen is en blijft toch serieus spannend!

Nu 4 jaar later maakt hij deel uit van een geweldig team. Niet alleen zijn het zalige ventjes, maar ze voetballen goed samen. Ok, de ene wedstrijd is een stuk mooier en dus ook toffer om naar te kijken dan een andere, maar het resultaat is verbluffend. Er worden op deze leeftijd nog geen scores en/of klassement bijgehouden. Vermoedelijk zouden ze anders bovenaan de lijst pronken. Ze hebben het hele seizoen slechts 3x verloren, met kleine cijfers dan nog. De overwinningen, vaak van het kaliber 16-1, vonden vaak plaats.

Zo werd dit dream-team dus ingeschreven voor de ‘Beker van Vlaams-Brabant’ en heel snel belandden ze in de kwart-finale (telkens een heen- en terugwedstrijd) en dit waren meer dan intens spannende wedstrijden met 2x een uitslag van 5-4 in ons voordeel. Geplaatst voor de halve finale dus, opnieuw thuis en uit te spelen. Thuis wonnen ze met 7-2 en gisterenavond werd de wedstrijd afgefloten op de stand 2-2 (eigenlijk na een onterecht verkregen vrije trap met nog een tegendoelpunt als gevolg). Afijn, geplaatst voor de finale dus!

Wat een prachtige prestatie! Zaterdag 13 mei vindt de finale plaats op neutraal terrein. De tegenstander is sinds gisterenavond ook bekend: om 11 uur zullen ze – in Rotselaar – spelen tegen FC Schepdaal in de hoop de welverdiende beker in de wacht te slepen! Alle supporters op post!! Maar kom alsjeblieft niet alleen voor Daan kijken… al die ogen op zijn rugje voelen prikken, vindt hij maar niks :)

IMG-20170503-WA0002 (1)

Comments (1) »

Sneeuwpret in het zuiden

Het zit er weer op! Ons gezamenlijk weekje weg in de Franse Alpen… de meest zuidelijke Franse Alpen welteverstaan is voorbij gevlogen! Alhoewel we dit keer niet zo heel ver wilden rijden (max. 1.000 km hadden we bedacht), besliste de reisorganisatie daar geheel anders over. Op de site stond namelijk wel zo’n 1.000 km… en een tweede site bevestigde dit. Dus nadat we dit hotel en bijhorend skigebiedje hadden geboekt en we na een aantal dagen de route eens helemaal wilden napluizen, bleek deze echter toch weer zo’n 1.300 km lang te zijn. Afijn, niets wat we niet kunnen oplossen en dus boekten we de dag van vertrek nog snel een F1-hotelletje langs de snelweg in de buurt van Lyon.

De route liep regelrecht naar het zuiden van Frankrijk. Nee, loodrecht. Letterlijk! Tot aan de Middellandse Zee, dan afbuigen en boven Nice de bergen in. Omdat we dan toch zo ver moesten rijden, besloten we maar een mini-omweg te maken en de heenrit door Monaco te rijden! Je kan er maar eens geweest zijn. Het was intussen prachtig weer en de temperatuur liep intussen al op tot 17 graden. Heerlijk! Na een frustrerende stadsrit door dit tot de verbeelding sprekende landje, wegens geen parkeerplaats, besloten we het voor bekeken te houden en vervolgden we onze weg richting Isola 2000. Het duurde lang voordat we sneeuw tegenkwamen en eventjes begonnen de zenuwen op te komen, maar het skidorp, op – hoe kan het ook anders – 2.000 meter, was prachtig gehuld in een wit tapijt. Oef!

De eerste dag scheen de zon volop en niets is mooier dan kraakwitte sneeuw te zien tegen een knalblauwe hemel! We moesten allemaal weer wat wennen aan die vastzittende lompe skibotten, maar we hadden het snel onder de knie en genoten samen van een zalige dag op de latten. De tweede dag kozen de mannen van ons gezelschap voor hun snowboard. Ook al was dit nog maar de tweede keer dat Daan hier echt mee kon oefenen, hij kon ons al snel bijhouden en vestigde niet lang daarna al zijn eerste snelheidsrecord. Uiteindelijk haalde hij maar liefst 67,3 km/uur! Verschrikkelijk… Het snowboarden kent voor ons Daantje intussen geen geheimen meer, hij gaat zelfs voorop omdat hij veruit de snelste van ons allemaal is.
Op dinsdag was de hele vallei – en de bergtoppen eigenlijk ook – gehuld in een dikke mist. Er was wind, het sneeuwde en bijgevolg ziet een mens dus geen klap! Mama Monique viel zelfs een keertje, bijna stilstaand, om omdat ze niet kon zien of ze nu bergop of bergaf ging… een dagje om op tijd te stoppen dus en van het zwembad van het hotel (of de bar ;)) te genieten. Alle andere dagen waren overgoten met zonneschijn, en die verse sneeuw is natuurlijk heel mooi meegenomen!

Lotte heeft trouwens ook haar eerste ‘stapjes’ gezet op een snowboard. Ze deed dit verdikke goed, dus ze zal dit nog wel eens willen testen :) Al met al hebben we dus ver moeten rijden, maar er plakten verschillende voordelen aan: goede sneeuw, belachelijk goed weer voor tijdens de krokusvakantie, fijne brede pistes en vooral… het was absoluut niet druk! We hoefden niet aan te schuiven bij de liften, we hadden soms zelfs een piste voor ons alleen.

Dan restte er natuurlijk alleen nog de terugweg, maar aangezien we nu toch iets meer uitgerust waren, kozen we ervoor om in een keer te rijden. Uiteraard nog eens met een tussenstop. Deze keer wilden we de stad Nice verblijden met een bezoekje. Opnieuw was het vinden van een parkeerplaats bijzonder lastig. Toen we er uiteindelijk ergens eentje vonden, werden we letterlijk uitgeregend nabij de haven van Nice. We besloten koers te zetten richting België en de kust even te laten voor wat het is.

Een kort foto-overzicht:

Comments (1) »

Uitspraakje Lotte (en Daan)

De tijd dat we regelmatig grappige uitspraakjes publiceerden ligt toch – helaas – wat achter ons. Kinderen kunnen zeer onverwachts uit de hoek komen als ze de taal nog niet helemaal onder de knie hebben. Dit lukt tegenwoordig toch al iets beter met een 12- en twee 10-jarigen in huis :)

Maar gisterenavond zaten we aan tafel en floepte Lotte er toch weer iets hilarisch uit! Het ging over afgelopen weekend inclusief de voetbal van de meisjes en van Daan zijn team. In Daan zijn team zit een tweeling: Kobe en Wout. Deze ventjes lijken nu eens echt sprekend op elkaar. Op het veld kijken we naar de voetbalschoenen, maar hoe lossen we dat buiten het veld op. Afijn, dit is de context en het gesprek ging – toch ongeveer – als volgt:
Mama: Ik zie de jongens te weinig om het verschil te zien. Zie jij het Daan?
Daan: Nee, eigenlijk niet. Ik kijk naar de schoenen.
Mama: Aja, maar hoe weet je dan wie wie is als ze hun gewone kleren aan hebben?
Daan: Gewoon gokken (eerlijk is eerlijk, dit zou ook een uitspraakje geweest kunnen zijn).
Lotte zucht en zegt: Pfff… die ene is toch gewoon gekopieerd!

Comments (1) »