Posts tagged dieren

Gevoelige snaren

Het is een feit, we hebben best gevoelige kinderen. Lotte laat het regelmatig zien. Verdriet kan bij haar weg zijn om even later gewoon weer terug te keren. Daan laat het niet graag zien. Ah nee, daar is het natuurlijk een veel te stoere knaap voor! Maar af en toe verbaast hij ons volledig door met zaken op de proppen te komen die juist hij dan wel weer door heeft. En Emma… bij Emma ligt het gewoon bovenop, open en eerlijk… zoals ze is.

Van de week vernam mama Monique dat de echt overdreven lieve buurhond Marie was overleden. Ze was de buurman tegengekomen en hij vertelde haar het belachelijk trieste nieuws. Marie, even oud als ons Emma, was een grote, vriendelijke golden retriever die in de buurt serieus gekend was en met wie we regelmatig een rondje gingen wandelen. We weten het nog goed, onze eerste wandeling. We kwamen mensen tegen die wij niet kenden, maar allemaal kenden zij Marie! En Marie… die ging gewillig zitten bij iedereen die maar leek te willen gaan aaien.

Zoals de Franse kat in La Bresse, Couckie, ooit therapeutisch had gewerkt op het vlak van katten, deed Marie dat op hondenniveau. Emma, Daan en Lotte zijn enorm voorzichtig met deze diersoort, en Marie liet hen zien dat het eigenlijk ook echt wel zéér goedaardige beesten kunnen zijn. Om de zoveel meter werd de leiband doorgegeven, want ze wilden alle drie super graag met de hond wandelen. Er werd af en toe wel bang toegekeken wanneer Marie ging zitten om haar behoefte te doen, want een grote boodschap moet immers in een zakje gepropt worden. De enige die dat altijd flink heeft gedaan, is – uiteraard – Emma.

En nu is deze hond, onze buurhond, niet meer :(
Toen mama het nieuws vertelde, barstte Emma letterlijk direct in tranen uit. Lotte keek en voelde zich verdrietig. Dit gold ook voor Daan, maar deze liet het niet zo direct blijken. Emma vond het dan ook ongelooflijk dat hij wel verder kon met wat het ook was waar hij mee bezig was. Voor Emma stond de wereld echt even stil. Elke avond drijft het verdriet weer boven en kan ze niet slapen. Verdriet om die lieve hond, verdriet omdat ze Marie niet meer kan zien en verdriet omdat ze zo meeleeft met Marie haar baasjes.

Het mooie aan dit afgrijselijke nieuws is hoe de kinderen daar dan samen mee om gaan. Zo werd namelijk direct geopperd om samen te slapen, waar ze alle drie gelijk gretig op in gingen. En als ouder kun je dit alleen maar toejuichen. Zo sliepen ze de afgelopen twee nachten samen in Lotte haar kamer en vanaf vanavond proberen we weer terug in ons oude ritme te komen.

We brachten de buurmannen een kaartje en wat comfort-food, want voor hen is het nog eens zo tragisch. Wij laten ons verdrietig gevoel nog even de vrije loop, om binnenkort met een vrolijke glimlach terug te denken en te kijken naar alle fijne wandelingen die we met haar hebben beleefd. Het ga je goed, lieve Marie!
IMAG0930

Advertenties

Comments (2) »

Een jaar poes

Vandaag is het precies een jaar geleden dat we nog een lid aan ons gezinnetje toevoegden. Een extraatje waar vooral onze oudste al een paar jaar op zat te wachten. Lichtelijk obsessief was ze bezig met poezen en Emma kon dan ook niet wachten tot we waren verhuisd en we eindelijk op zoek konden gaan naar onze trouwe viervoeter.
Een bezoek aan een eerste asiel was genoeg. We hadden ons oog laten vallen op de gestreepte poes die er ogenschijnlijk vreselijk lief uit zag. We namen haar de volgende dag (8 april 2014 dus) mee naar huis en onze inschatting klopte volledig. Ze is verschrikkelijk lief.
Intussen heeft ze al onze hartjes ingepalmd en hoort ze op en top tot ons gezinnetje. Ze geniet van het buiten zijn, in de bomen te klimmen en achter alle vliegende blaadjes aan te zitten. Ook vindt ze het tegenwoordig erg leuk om nog levende (!) muisjes binnen te brengen. Ja, het kan best zijn dat het een kadootje voor ons moet voorstellen, maar we houden het liever bij een lieve blik of een kopje. Allemaal prima!

Als je even niet oplet...

Als je even niet oplet…

Ze zoekt de raarste plekjes

Ze zoekt de raarste plekjes

Ze is er graag bij :)

Ze is er graag bij :)

Leave a comment »

To veggie or not to veggie?

To veggie or not to veggie? Dat was dé hamvraag (slimme woordkeuze) van deze week voor Emma. Emma stelde namelijk zelf afgelopen zondagavond voor om een vegetarische week in te voeren, voor zichzelf dan. Vanaf maandag zou ze een week lang geen vlees eten. Dit kwam voor mama niet echt als een donderslag bij heldere hemel. Zij voelde dit al langer aankomen. Emma is nu eenmaal een grote dierenvriendin en ze stelt zich al langer vragen bij dat vlees wat op haar bord verschijnt. Dus, goedgekeurd… Emma heeft een vegetarische week!
Zoals elke dag is het wel altijd Emma die als eerste na school vraagt wat de pot zal schaffen die dag. Ze is graag op de hoogte van ALLES en traditiegetrouw vraagt ze dus ook naar het stukje vlees om dan toch snel terug te beseffen dat ze deze informatie deze week eigenlijk niet nodig heeft. Bij het begin van de maaltijd en ze een aantal worsten in de pan zag liggen, begon ze toch lichtjes te kreunen en zag ze het eventjes niet meer zitten. Toch hield ze vol en at ze die dag inderdaad geen vlees. Op dinsdag viel het haar toch wat zwaarder en zwichtte ze voor een stukje vlees, halverwege de maaltijd. Ze kon het niet meer aan, nam dan toch een hapje en toen het toch niet zo lekker bleek te zijn, begon ze stipt terug aan haar vegetarische week ;) Het stukje vlees werd van haar bord geschoven en ze ging verder. Gisterenavond had mama gehaktballen op het menu staan, van die grote… hmmm… En dat moet Emma ook gedacht hebben, want opnieuw vertrok haar hele gezicht bij het zien van het ‘verboden stukje vlees’. Haar moed zakte tot onder de grond, ze trok haar allerzieligst gezichtje en sprak zichzelf toe: ‘Het is gedaan, ik stop met de vegetarische week… Ik wil ook een bal!’ En zo kwam er een abrupt einde aan haar vleesvrije week.

Maar we willen haar gerust een beetje helpen en wellicht is dit hopelijk hét steuntje in de rug die de jongens van dit gezin nodig hebben. Mama voert gewoon één of meerdere vegetarische dagen per week in. Dan hoeft Emma niet te kiezen. De jongens zullen het echter niet zomaar aanvaarden. Mama probeerde dit al eens eerder en kreeg zeer verontwaardigde blikken toegeworpen. Papa durfde het toen al niet meer te vragen, maar zijn zoon liet direct van zich horen: ‘Waar is het vlees???!!!’ Het worden dus spannende tijden hier… Wens ons succes :) Alle tips en trucs zijn altijd welkom!

Comments (2) »

Aapjes kijken

De tijd vliegt, en buiten vliegen de blaadjes… en nog meer, want het lijkt wel te stormen vandaag. Al een geluk dat de kinderen vorige week woensdag geen school hadden, want toen scheen het zonnetje hier heerlijk en planden we een geweldig leuk uitstapje. Een vriend van ons had kaartjes voor de Apenheul gewonnen en vond het een goed idee om deze aan ons cadeau te doen. Daar zeggen wij geen ‘nee’ tegen en zo vertrokken we ultra vroeg – op een anders extra uitslaapdagje – met de auto richting Nederland om tante Esther (en tevens meter van Daan) op te halen. We schepten haar in onze auto en vervolgden onze reis naar het (bijna) hoge Noorden. Mijn hemel, wat kan Nederland toch groot zijn! Zodra we het bordje de ‘Hoge Veluwe’ passeerden, kreeg mama echt even het gevoel richting Scandinavië te rijden. Juist ja, geografisch gezien klopt dat natuurlijk ook wel ergens, maar toch.
We waren om 8.00 uur ’s ochtends thuis vertrokken en kwamen zo rond 10.45 uur aan bij de Apenheul. De kids hadden er al weken naar uit gekeken, want alhoewel we de meeste uitstapjes niet van te voren verklappen, hadden we deze toch al even prijs gegeven. Daan keek er serieus reikhalzend naar uit en kon niet wachten om met zijn voorgaande familie herenigd te worden ;)
Het zonnetje had het hier in het dus echt wel hoge Noorden laten afweten en we leken daardoor dus wel ietsje te dun gekleed, maar dan moeten we maar genoeg wandelen! Zo gezegd, zo gefikst. We wandelden rustig het park binnen en de hartjes begonnen al snel harder te slaan. Zowel Emma als Daan en Lotte waren namelijk op de hoogte van het feit dat de apen hier grotendeels gewoon ‘vrij’ rondlopen! Voor zij die deze drie bovengenoemde kinderen goed kennen… dit leek op het eerste zicht geen eenvoudige opdracht. Gelukkig zijn ze het afgelopen jaar enorm geëvolueerd en gillen ze niet meer panisch als ze een loslopend dier zien.
Het park begint eigenlijk met de Doodshoofdaapjes. Geweldig nieuwsgierige kleine aapjes die alle verstopplaatsjes voor lekker eten direct weten te vinden. Vooral mensen met een buggy krijgen direct bezoek van deze toch wel schattige beestjes. Er zitten er veel, dus de kans dat je er eentje op je krijgt, is redelijk groot. Voor ons liep het niet direct van een leien dakje (behalve bij tante Esther die wel direct onderzocht werd), maar voordat we het park zouden verlaten, keerden we nog even terug naar dit stukje park en konden ook mama, Lotte en Emma spreken van een rechtstreekse ontmoeting met één van deze Doodshoofdaapjes. Ze weten je zakken direct te vinden, kijken even stiekem en heel snel in je vestje en weg zijn ze. Emma genoot van het aapje dat even rustig gewoon op haar schoot kwam zitten. Helaas hebben we hier echter geen foto van.
We vervolgden onze trip langs de apen en zagen neusapen, brulapen (zeer speciaal, want die vind je niet zomaar in een dierentuin), chimpansees, maki’s, berberapen en van alles nog meer. Voor de gorilla’s namen we even plaats op de tribune toen ze eten kregen. Zo werden we voorgesteld door de verzorgers aan de hele groep. De jongste telg klopte stoer een aantal keer op zijn borst, iets wat we graag de leider hadden zien doen eigenlijk :)
Het was echt een geslaagde uitstap en alhoewel het park niet zo super groot is, en het best een stuk rijden is, vinden we het toch een aanrader om eens te bezoeken. Wij kijken er in ieder geval met een glimlach op terug!!

Vier apen op een rij, geen uitleg nodig... toch?

Vier apen op een rij, geen uitleg nodig… toch?

Tante Esther kreeg als eerste bezoek van een Doodshoofdaapje

Tante Esther kreeg als eerste bezoek van een Doodshoofdaapje

Mama's favoriet, de Berberaap

Mama’s favoriet, de Berberaap

Bij de presentatie en voedermoment van de gorilla's

Bij de presentatie en voedermoment van de gorilla’s

Daan en Lotte als twee echte slingeraapjes

Daan en Lotte als twee echte slingeraapjes

En toen liep er ineens een Ringstaartmaki voorbij!

En toen liep er ineens een Ringstaartmaki voorbij!

Leave a comment »

Stapje terug in de tijd

Nadat onze kroost opnieuw een midweek mocht vertoeven onder toeziend oog van opa en oma Brussel, was het vorige vrijdag weer tijd om hen op te halen. Deze tweede keer verbleven ze niet aan zee, maar in het bungalowpark Molenheide in Belgisch Limburg. Het bleek een schot in de roos: een zalig huisje, een megafantastisch zwembad, veel leuke doe-dingen, fijne buren met buurmeisjes en zo verder. Eenieder heeft genoten, en dat is uiteraard de bedoeling.
Joos en Monique sjeesden van Durbuy naar Houthalen om hun bengels op vrijdagochtend op te halen. Bijna op tijd kwamen ze op de plaats van bestemming aan en na alles te hebben ingeladen, begonnen we aan een gezellig familie-uitstapje. Zowel Emma als Daan en Lotte smeekten ons bijna om toch nog een dag te gaan zwemmen, maar we waren iets anders van plan nu we toch hier in de buurt waren. We wilden een stapje terug doen. Een stapje terug in de tijd welteverstaan. Daar waar we nog niet konden spreken van internet en televisie of zelfs van auto’s en elektriciteit. We gingen niet 20, ook niet 50, maar wel maar liefst 100 jaar terug in de tijd! We gingen naar het openluchtmuseum van Bokrijk. Eigenlijk mag dit best een nagebouwd dorp genoemd worden waar het personeel je een briljante kijk geeft op het leven van toen. De kinderen keken hun ogen uit en Emma liet al snel verstaan dat ze dit een geweldig leuke dag vond! Ze konden niet alleen rondkijken, maar ze konden hier en daar ook ‘doen’. En dat spreekt een kind nu eenmaal geweldig aan. Zo konden er ergens stropopjes gemaakt worden. Met een kleine uitleg van de begeleiders kunnen de kinderen – van alle leeftijden – aan de slag om hun eigen creatie van stro te fabriceren.
Popjes van stro
Ook konden we jetons kopen om aan nóg een activiteit te kunnen deelnemen. Uiteindelijk kozen ze alle drie voor het maken van een lederen armbandje. Ze mochten dit bandje zelf bewerken met sjabloontjes en een fikse klap op de hamer. De meneer die dit begeleidde, heeft onze kinderen mooi onder zijn hoede genomen. Hij had al snel door dat Lotte dit wel een beetje te spannend vond en dus heeft hij haar met nagenoeg alle letters van haar naam geholpen. De meneer, die zelf al een aantal delen van zijn vingers miste, zag het niet zitten om de linkshandige Daan te helpen, dus deze taak werd zorgvuldig aan papa Joos overgelaten ;) Deze papa laat zich dit natuurlijk geen twee keer zeggen en hield standvastig de tang vast zodat Daan niet direct op papa zijn vingers zou kletsen. Bij Emma ging het rustig en gezapig verder en zij kon al snel haar eindresultaat aan ons laten zien. Vol trots verlieten ze deze stal met een bewerkt lederen armbandje rond hun pols.
Lederen armbandjes bewerken
En opnieuw vervolgden we onze ‘oude’ weg doorheen Bokrijk. We zagen een oude watermolen, uiteraard ook een windmolen, we ontmoetten een zeer vriendelijke weefster (mag zo’n iemand zo genoemd worden?). Deze mevrouw liet ons zien hoe er geweefd werd. Omdat we zo geïnteresseerd leken, vertelde ze ons daarna over de oorsprong van sommige uitdrukkingen. Bijvoorbeeld ‘aan de haal gaan’, de hele geschiedenis rond de ‘rijke stinkerds’ en ‘stinkend rijk’ werd ook uit de juist geweefde doeken gedaan. Fantastisch! Zeker Emma genoot met volle teugen. Een hele extra uitleg die niet iedereen krijgt :)
Voordat we zouden vertrekken, moesten we natuurlijk ook bij de smid langs. Dit personage spreekt toch echt tot de verbeelding van de kinderen. Toen we aankwamen, bleek de smid hard aan het werk te zijn op deze toch al warme dag. Hij was niet erg spraakzaam eigenlijk. Toch hielden we vol en voor we het wisten, waren we nog de enige toeschouwers. Niet erg, dan is er tijd om vragen te stellen. En dat doen we. Verder stonden de kinderen opnieuw met (bijna) open mond te kijken. De smid was gecharmeerd en sprak hen rechtstreeks aan: ‘Jullie lijken zo geïnteresseerd, we gaan speciaal iets voor jullie maken! Een hoefijzer. Niet zomaar een hoefijzer, maar een hoefijzer voor een kabouterpony!’. Bij de vraag of er iemand zou willen helpen, liet Emma er geen gras over groeien en dus werd zij – zo speciaal – toegelaten tot de werkruimte van de smid. Ze heeft ervoor moeten werken. Telkens als het vuur moest worden aangewakkerd, sprong ze naar de blaasbalg (ze kon er immers niet direct bij) en gaf zij het vuur een nieuw elan totdat de vonken er weer af vlogen. We kregen intussen de hele uitleg mee, stap voor stap. De smid was zelf losgeslagen en werd enthousiaster met de minuut. Nu weten we alles over het hoefijzer met de ritsen, de hakjes en de stop. Als klap op de vuurpijl mocht Emma dit hoefijzertje meenemen! Emma blij, Daan geïnteresseerd, Lotte teleurgesteld. Zo gaat het in het echte leven. Ook 100 jaar geleden waarschijnlijk ;)
Hét hoefijzertje

Comments (1) »

Groeifeest Daan en Lotte

Twee jaar geleden werd het voor het eerst georganiseerd, met de groep van Emma. Sindsdien lijkt het traditie te zijn geworden om samen met de leeftijdsgenootjes een ‘groeifeest’ te organiseren. Sommige kinderen worden gedoopt en vieren hun communie. Anderen zijn niet gedoopt en vieren samen met hun hele familie een lentefeest. Onze kinderen zijn ook niet gedoopt en vieren samen met hun vriendjes en vriendinnetjes van school hun groeifeest! Een leuke dag vol opdrachten, leuke spelletjes en gezellig samenzijn :)
Afgelopen zaterdag vierden we het groeifeest van Daan en Lotte. Uiteindelijk bestond de groep ‘groeikinderen’ uit 16 deelnemertjes en deze waren allemaal even opgetogen over deze speciaal voor hun georganiseerde dag. Het weer zat dan ook geweldig mee, we hebben genoten van de aanwezige zonnestralen.
Om 10 uur kwamen we allemaal samen in het Weyneshof te Rijmenam, een geweldig leuke locatie voor dergelijke evenementen. Een functionele zaal die je kunt huren op een domein vol bomen, meer moet dat niet zijn. Zodra de groep compleet was, gaf Paul – de lokale kasteelheer – een ludieke introductie. De kinderen waren een en al oor en van sommige gezichtjes was de spanning van ver af te lezen. Het werd duidelijk dat ze deze dag op zoek naar hun eigen karakter zouden gaan.
Wij, als ouders, kozen namelijk te werken rond de axenroos. Bij elke opdracht konden de kinderen tussen twee ‘rollen’ kiezen. Ze moesten deze meestal beide vervullen en dan konden ze kiezen welke rol hun voorkeur had. Deze voorkeur stond dan gelijk met een dier van de axenroos.
Zo begonnen we snel met de eerste opdracht: de catwalk! Ofwel laat je je zien en loop je parmantig over de catwalk ofwel vind je dit maar helemaal niks en kijk je liever toe. Twee rollen, twee dieren: respectievelijk een pauw of een wasbeer. Voor die twee van ons konden we dit op voorhand overduidelijk al invullen: Daan is een wasbeer en Lotte een pauw met al haar veren open! En het klopte. Daan keek vanaf de zijlijn toe en Lotte zocht haar knuffels bijeen, liet zich omroepen als de ‘knuffelprinses’ en paradeerde elegant over de catwalk. Serieus zo trots als een pauw :)
Na elke opdracht kregen ze een houten musketon met het dier van hun keuze en wezen alle neuzen weer in de richting van de schatkaart op zoek naar de nieuwe opdracht: Massage. Er werden duo’s gevormd en om de beurt moest je elkaar masseren terwijl er een leuk verhaaltje over een bever werd verteld. Liet je je liever verwennen, dan ben je een poes. Vond je het leuk om iemand te verzorgen en dus om te masseren, dan ben je een echte bever. Bwa… eigenlijk liepen er allemaal poesjes rond!
Volgende opdracht: een heus bosspel waarbij ouders gezocht moesten worden die over puzzelstukken beschikten. Kwam je echter een boze jager tegen en werd je getikt, dan moest je je puzzelstuk weer afgeven. Hier hebben ze zich allemaal gegeven. En met allemaal bedoel ik allemaal. Niet alleen de kindjes, maar de jagende papa’s hadden zich vermomd, we hoorden deze af en toe hard brullen en liepen de benen onder hun lijf om al die vrolijke kinderen de stuipen op het lijf te jagen. Missie redelijk vaak volbracht. Lotte verstopte de puzzelstukjes dan gewoon onder haar jas en deed net alsof ze er geen had op het moment dat ze een jager in het vizier had :) Na het verzamelen van de puzzelstukken, moet de puzzel uiteraard nog gemaakt worden. De kinderen die het leuker vonden om de puzzelstukken te verzamelen, waren echte leeuwen. Zij die liever bij de puzzel bleven om deze op te lossen, horen bij de kamelen. Opnieuw waren er overwegend leeuwen bij de groep!
Nog een opdracht: 2x tekenen. Tijdens de eerste keer was het de bedoeling dat de tekening werd gedeeld. Je mag tekenen, maar als de muziek stopt, dan schuif je een plaatsje door en gaat iemand anders op je blaadje verder. De kinderen gingen meestal zo op in hun tekening, wanneer de muziek dan stopte met spelen, hoorden we een gezucht en gezaag van jewelste. Na een aantal keer te zijn doorgeschoven, werden de potloden al wat harder neergesmeten. Zalig om gewoon naar de geluiden van de kinderen te luisteren. Daarna mochten ze gewoon zelf een tekening maken. Vond je het leuker om door te schuiven, dan kun je goed lossen en ben je een schildpad. Hou je liever je eigen tekening vast, dan ben je een uil. Er bleek 1 schildpad in de groep te zitten :)
Dan liet de schatkaart nog maar een opdracht zien. Dit was nu wel de opdracht waar voornamelijk onze Daan al maanden op zat te wachten. Hij herinnerde het zich nog levendig van Emma haar feestje: paintball! De groep werd opgedeeld in 4 teams en elk team krijgt een kleur. Met mousse balletjes doppen ze in de verf en dan… smijten maar. Natuurlijk is het de bedoeling dat jouw kleur zoveel mogelijk op de heerlijk witte kleding van je tegenstanders te zien is. Ze hebben gelopen. Ze hebben gelachen. Ze hebben zich volledig gegeven! De o zo witte kleding die ze allemaal aan hadden, was nu prachtig versierd! Zij die het fantastisch vonden om aan te vallen, waren echte haviken. Bleef je liever bij je thuisbasis om te verdedigen? Dan ben je een steenbok.
Nu hadden de kinderen al hun dieren verdiend en was het tijd om de handjes dan toch een beetje te wassen en heerlijk in het zonnetje te lunchen met z’n allen. Er stond van alles op het menu: krieken, balletjes, taboule, (pasta)salades, gazpacho,… om dan nog maar over het dessertenbuffet te zwijgen met cakes, muffins, versierde cupcakes, fruitsalade en dergelijke meer!

Serieus, we hebben allemaal genoten en we zijn er zeker van dat de kinderen hier leuke herinneringen hebben gecreëerd. Dit zijn toch de momenten waarop ze later met een glimlach moeten kunnen terugkijken en dan zijn we blij dat we dit voor hen hebben kunnen organiseren!!

Enkele sfeerbeelden:
ThuisDL
Nog thuis, heerlijk samen en ongewoon schoon en wit!

GroepsfotoBegin
De hele groep samen, mooi samen luisterend naar de introductie van de dag.

Groepsfoto_Meisjes
Lotte met haar vriendinnetjes.

Groepsfoto_Jongens
Daan met zijn vriendjes.

LotteCatwalk
Zoals verwacht, liet Lotte het moment van een catwalk niet voorbij gaan. Daan daarentegen…

MassageLotte
Alhoewel ze een echte poes was en zich liever liet verwennen, leek ze toch ook wel te genieten van te verzorgen!

Bosspel_Daan
Het bosspel was echt iets voor onze Daan. Hij stond meerdere keren klaar om nieuwe foto’s te vragen en schoot dan opnieuw het bos in op zoek naar puzzelstukken!

Paintball_Jongens
Het team van Daan is volledig klaar om aan te vallen met de paintball!

Paintball_Meisjes
De meisjes zullen zeker van zich afbijten!!! Er was immers maar 1 meisjesploeg!

Paintball_Meisjes_2
De verf was op, de kids waren moe… paintball is gedaan. De meisjes blijven er even vrolijk onder!

GroepsfotoNaPaintball
Natuurlijk moet er een groepsfoto genomen worden van alle bekladde groeikinderen!

Schatkist_DaanBeen
Na alle opdrachten, gaf de schatkaart de locatie van de schatkist prijs. Deze lag goed begraven onder een dikke laag zand. Graven maar. Daan vloog erin. Hier zie je zijn been namelijk hoog de lucht in gaan. De rest van zijn lijfje hangt ergens in de put! Lotte keek heerlijk vanaf de zijkant toe.

JongensNaSchatkist
De schatkist was geopend, de aandenkens werden verdeeld en de jongens bleven nog even op hun put rusten om te genieten van de overwinning!

Comments (2) »

In de (stille) wachtkamer…

Iedereen kent dat wel, je komt ergens een wachtkamer binnen en het is er muisstil. Altijd! Maakt niet uit of het nu de wachtzaal in een ziekenhuis is, die van de huisarts of bij de dierenarts. Eender waar, het is er stil. En als mensen dan toch iets tegen elkaar zeggen, dan fluisteren ze. Iets tegen een vreemde zeggen, is al helemaal ‘not done’! Zo is het toch? Of zo WAS het toch in ieder geval? Want zodra wij de meisjes meenemen, geldt dit in geen enkel geval meer :)
Afgelopen dinsdagavond propten we Vixey in het transportmandje om een bezoekje aan de dierenarts te brengen. Het was immers tijd om een vaccinatie te gaan halen (welke we overigens over een maand moeten herhalen, dus dan begint dit hele circus weer opnieuw). We wandelen rustig onze straat uit en zoeken een stoeltje uit in de wachtkamer. Zo gezegd, zo gedaan. Bij het binnenkomen merkt Emma al twee honden op, gelukkig rustige honden. We zitten nog geen minuut en ze steekt van wal: ‘Hoe noemt je hondje?’ ‘Wij hebben Vixey mee, dat is onze poes…’. Het hele verhaal kunnen we niet meer letterlijk verwoorden, maar het gevolg van dit zeer onschuldig ijsbreekmomentje was enorm. De aardige mevrouw van de grote hond begint ook haar verhaal te doen en voor mama het goed en wel weet, is de hele wachtkamer met elkaar aan het praten. Hoe gezellig is dit?!
Wanneer er nog een koppel binnenkomt dat rustig in de hoek plaatsneemt en zeer waarschijnlijk wat ‘rust’ verwacht, spreekt Emma hen rustig en vriendelijk aan. Ook zij moeten eraan geloven, maar vinden het niet erg en de volgende mevrouw met een poes in een mandje mengt zich ook rustig in het gesprek.
En zo, zo zorgen onze meisjes voor een iets minder stille wachtkamer…
Best fijn… ;)

Leave a comment »