Posts tagged Emma

Druk bewogen weekje

De tweeling is alweer – sinds een weekje – thuis van bosklassen! Wat een heerlijkheid, ons gezin is weer compleet! Tegelijkertijd zijn we zo blij dat ze zo’n fantastische reis hebben mogen maken, en dat al op hun nipt 11 jaar. Op ruim 1.200 km afstand kamperen, bergwandelingen maken, zwemmen, warmwaterbron bezoeken, souvenirtjes kopen in Villefranche, katharenkerk bezoeken, spelletjes spelen,… en nog zoveel meer om op te noemen waarschijnlijk. De hele week was het ook daar zeker 30 graden, bakken en braden dus, zeker tijdens de wandelingen die vaak wel 10 km lang waren.
Gelukkig was het bij thuiskomst ook nog heerlijk weer en konden ook Daan en Lotte genieten van het intussen afgewerkte zwembad! Op zondag vierden we dan nog op de valreep Daan zijn verjaardag voor zijn vriendjes. Opnieuw een prachtige dag met warme temperaturen, ideaal voor een zwemfeestje in de tuin. Ook hadden we laserguns gehuurd zodat het zwemmen afgewisseld kon worden door een stevig partijtje lopen, duiken, strategieën bespreken, teams maken,… We vermoeden dat iedereen heeft genoten, met Daan als absolute nummer 1. De volgende dag moest hij namelijk om 6.30 uur opstaan voor zijn geplande operatie!
Zo begon de week dus. Maandagmorgen om 7.10 uur stonden Daan en mama in het ziekenhuis van Duffel voor zijn beruchte trommelvliestransplantatie. Al met al verliep het vlotjes. Mama mocht nog even mee naar de operatiekamer en toen hij sliep, heeft zij buiten wat gewandeld, gelezen en gegeten. Om 8.30 uur was de operatie gestart en rond 11.45 uur werd hij terug naar de kamer gebracht. Een suf mannetje dat er toch lichtjes geëmotioneerd uitzag. Het enorme verband rond zijn hoofd zat strak en de dokter heeft dit zelf na een uurtje ongeveer iets losser gedaan. Hij heeft vooral nog wat geslapen en van zodra het mocht, hebben we de gang onveilig gemaakt (pas rond 15.30 uur). Eens hij zijn bed mocht verlaten, is hij er niet meer ingekropen! En mama stapte flink mee… van links naar rechts en weer terug. Om 18.00 uur waren we uiteindelijk thuis, opnieuw… wat een heerlijkheid! De volgende morgen werd het grote verband ingewisseld voor een miniverbandje op zijn hechtingen, achter zijn oor. Aankomende maandag worden de hechtingen eruit gehaald en zo zijn we toch al goed op weg naar genezing. De operatie was namelijk één ding, wat nog moet komen, is een veel grotere uitdaging! Zeker 4 weken rustig aan doen, d.w.z. niet rennen, springen, fietsen,… al helemaal niet sporten dus. Dit alles om de nieuwe trommelvlies op zijn gemak te laten installeren. Ook niet zwemmen, na een maand met een oorstopje (zijn we gewend intussen). We onthouden dat het allemaal voor het goede doel is!
Woensdagmiddag was het dan tijd voor Lotte haar feestje! Mama begeleidde maar liefst 9 fietsers van school naar huis waar het plezier losbarstte. Het was opnieuw een heel warme dag. Na het eten van wat croque monsieurs was het tijd om het zwembad onveilig te maken, een spelletje te vieren, wat lekkers te eten, nog wat te zwemmen en het feestje was alweer gedaan.
Zaterdagmiddag heeft Emma haar vriendinnetjes dan nog uitgenodigd voor haar feestje en dan zijn we er weer door voor dit jaar. En dat alles binnen één week!
Al met al een bewogen weekje dus, met temperaturen van boven de 30 graden. Als dit alles nog niet genoeg is, had Emma ook nog examens! Een hele week volgepropt met de laatste examens van het jaar. Ze heeft dit weer prachtig voorbereid en haar rapport van dagelijks werk zag er ook weer veelbelovend uit. Wat doet ze dat toch goed!! Volgende week donderdag halen we haar rapport op en kunnen we daarmee het eerste jaar op de middelbare school officieel afsluiten! Wat vliegt de tijd, en nee… dat is niet altijd een heerlijkheid :)

Advertenties

Comments (2) »

Voetbal alom!

Het voetbalseizoen zit erop! Afijn… de wekelijkse competitie is afgelopen. Het is mei, dus worden we overladen met nog wat toernooitjes. Daarbij kwamen dan nog de bekerwedstrijden van het team van Daan…. we zien voldoende gras de laatste tijd in ieder geval!
Afgelopen weken vonden er al een paar toernooien plaats voor de jongens. Gisteren werden zowel de meisjes als de jongens ergens verwacht, dus werd onze familie opnieuw opgesplitst zodat we toch overal getuige van konden zijn :)
De meisjes vertrokken om 7 uur ’s ochtends al richting De Haan met papa… echt ver! Maar goed, zoveel toernooien voor alleen maar meisjes zijn er blijkbaar nog niet. Ze hebben alles gegeven! Voor meisjes die dit jaar nog maar zijn begonnen met voetbal, en dus voor een team dat dit jaar nog maar voor het eerst samen speelt, zijn ze verdikke goed bezig! Uiteindelijk werden ze zelfs 3e!!! En niet alleen mochten ze deze beker meenemen, maar ze wonnen ook nog eens de Fair Play beker! Wat een kers op de taart van een toch al geweldig seizoen. Ze hebben dit dan ook dik verdiend!! Leuk weetje: Emma scoorde een geweldig prachtig doelpunt!! Haar allereerste! En wat voor een: recht in de winkelhaak! Tsjakka!
Nog een leuk weetje: Lotte stond de laatste wedstrijd in de spits! Ze liet zich niet zomaar opzij zetten. Sterker nog, ze brak een paar keer door en loste een paar mooie schoten op het doel. Jammer genoeg (voor ons dan toch) beschikte de tegenstander over een zeer goede keeper waardoor Lotteke helaas geen goal op haar naam mocht schrijven.

Voor de meisjes was het nog extra leuk, want er liepen een aantal echte Red Flames rond! Jaja, de vrouwelijke Rode Duivels! Onze meisjes babbelden met deze vlammen en zo kwamen deze spitsen zelfs naar hun wedstrijd kijken. Er werden foto’s gemaakt en handtekeningen gezet (op Emma haar voetbalschoenen)! Wat een ervaring!

We zijn super trots op alle meisjes in het algemeen natuurlijk, maar op die van ons in het bijzonder:

Comments (1) »

Prijsuitreiking

Als je kind naar de middelbare school gaat, ben je lang niet meer van alles op de hoogte. Je weet nog net wanneer ze naar school moeten, welke vakken ze hebben en wanneer de examenweek voor de deur staat. Dat is het in grote lijnen wel. Af en toe gebeurt het dus wel eens dat we thuis verrast worden met een heuglijke mededeling. En omdat wij dat zo leuk vinden, willen we jullie daar ook van laten mee proeven.

Blijkbaar deed Emma haar middelbare school ook mee aan de oproep van de Lions Club van Mechelen i.v.m. een tekenwedstrijd omtrent vrede. Verschillende scholen uit de Mechelse regio deden eveneens mee aan de wedstrijd voor 11-13 jarigen. Tijdens het vak PO (Plastische Opvoeding, lees: heerlijk creatief bezig zijn, dus: Emma haar lievelingsvak) kregen de kinderen dus de kans om hun creatie in te leveren en zo geschiedde. Nu wordt er doorgaans maar één leerling per klas geselecteerd, maar Emma haar uitnodiging liet verstaan dat er dit jaar ‘uitzonderlijk’ twee per klas mochten meedingen naar de hoofdprijs. Juist ja, Emma zat erbij en was zo trots als een pauw op een gieter!

Afgelopen donderdagavond werden we dan ook vriendelijk verwacht op het stadhuis van Mechelen alwaar we ontvangen werden en de jeugd een consumptiebonnetje kreeg (waar overigens gretig gebruik van werd gemaakt). Alle tekeningen waren tentoongesteld en er zaten inderdaad pareltjes van tekeningen bij. Zowel Emma haar leerkracht PO als haar klastitularis (leerkracht Wiskunde) wilde ook getuige zijn van de prachtige prestaties van hun leerlingen.
Na enkele speeches van onder andere leden van de Lions Club zelf en de schepen/wethouder van Cultuur was het tijd voor de eigenlijke prijsuitreiking. Alle geselecteerden kregen sowieso een kadobon ter waarde van 20 euro, te besteden in een winkel vol knutsel-, schrijf- en tekenmateriaal. Daarna werden de 10 besten afgeroepen die op een extra prijs konden rekenen. Helaas zat Emma niet bij deze groep (haar klasgenootje en vriendinnetje werd 7e!!), maar haar leerkrachten, wij én zijzelf waren overmatig trots op haar prestatie!

Super knap Emma! Dat heb je weer eens geweldig goed gefikst! Hieronder een fotootje van een stralende Emma bij haar tekening (de middelste):

20170330_175712

Comments (2) »

Sneeuwpret in het zuiden

Het zit er weer op! Ons gezamenlijk weekje weg in de Franse Alpen… de meest zuidelijke Franse Alpen welteverstaan is voorbij gevlogen! Alhoewel we dit keer niet zo heel ver wilden rijden (max. 1.000 km hadden we bedacht), besliste de reisorganisatie daar geheel anders over. Op de site stond namelijk wel zo’n 1.000 km… en een tweede site bevestigde dit. Dus nadat we dit hotel en bijhorend skigebiedje hadden geboekt en we na een aantal dagen de route eens helemaal wilden napluizen, bleek deze echter toch weer zo’n 1.300 km lang te zijn. Afijn, niets wat we niet kunnen oplossen en dus boekten we de dag van vertrek nog snel een F1-hotelletje langs de snelweg in de buurt van Lyon.

De route liep regelrecht naar het zuiden van Frankrijk. Nee, loodrecht. Letterlijk! Tot aan de Middellandse Zee, dan afbuigen en boven Nice de bergen in. Omdat we dan toch zo ver moesten rijden, besloten we maar een mini-omweg te maken en de heenrit door Monaco te rijden! Je kan er maar eens geweest zijn. Het was intussen prachtig weer en de temperatuur liep intussen al op tot 17 graden. Heerlijk! Na een frustrerende stadsrit door dit tot de verbeelding sprekende landje, wegens geen parkeerplaats, besloten we het voor bekeken te houden en vervolgden we onze weg richting Isola 2000. Het duurde lang voordat we sneeuw tegenkwamen en eventjes begonnen de zenuwen op te komen, maar het skidorp, op – hoe kan het ook anders – 2.000 meter, was prachtig gehuld in een wit tapijt. Oef!

De eerste dag scheen de zon volop en niets is mooier dan kraakwitte sneeuw te zien tegen een knalblauwe hemel! We moesten allemaal weer wat wennen aan die vastzittende lompe skibotten, maar we hadden het snel onder de knie en genoten samen van een zalige dag op de latten. De tweede dag kozen de mannen van ons gezelschap voor hun snowboard. Ook al was dit nog maar de tweede keer dat Daan hier echt mee kon oefenen, hij kon ons al snel bijhouden en vestigde niet lang daarna al zijn eerste snelheidsrecord. Uiteindelijk haalde hij maar liefst 67,3 km/uur! Verschrikkelijk… Het snowboarden kent voor ons Daantje intussen geen geheimen meer, hij gaat zelfs voorop omdat hij veruit de snelste van ons allemaal is.
Op dinsdag was de hele vallei – en de bergtoppen eigenlijk ook – gehuld in een dikke mist. Er was wind, het sneeuwde en bijgevolg ziet een mens dus geen klap! Mama Monique viel zelfs een keertje, bijna stilstaand, om omdat ze niet kon zien of ze nu bergop of bergaf ging… een dagje om op tijd te stoppen dus en van het zwembad van het hotel (of de bar ;)) te genieten. Alle andere dagen waren overgoten met zonneschijn, en die verse sneeuw is natuurlijk heel mooi meegenomen!

Lotte heeft trouwens ook haar eerste ‘stapjes’ gezet op een snowboard. Ze deed dit verdikke goed, dus ze zal dit nog wel eens willen testen :) Al met al hebben we dus ver moeten rijden, maar er plakten verschillende voordelen aan: goede sneeuw, belachelijk goed weer voor tijdens de krokusvakantie, fijne brede pistes en vooral… het was absoluut niet druk! We hoefden niet aan te schuiven bij de liften, we hadden soms zelfs een piste voor ons alleen.

Dan restte er natuurlijk alleen nog de terugweg, maar aangezien we nu toch iets meer uitgerust waren, kozen we ervoor om in een keer te rijden. Uiteraard nog eens met een tussenstop. Deze keer wilden we de stad Nice verblijden met een bezoekje. Opnieuw was het vinden van een parkeerplaats bijzonder lastig. Toen we er uiteindelijk ergens eentje vonden, werden we letterlijk uitgeregend nabij de haven van Nice. We besloten koers te zetten richting België en de kust even te laten voor wat het is.

Een kort foto-overzicht:

Comments (1) »

Uitmuntend in Leren Leren

Emma brengt nu al ruim 8 weken op de middelbare school door. Ze was zeker goed begonnen en levert nog altijd prima werk. Zoals altijd geweest, is het een brave leerling, is ze altijd in orde met werkjes en materialen en werkt ze goed mee. Kortom, een zalige leerling om in de klas te hebben!
Aan het begin van haar middelbare school carrière stelde de school aan iedere leerling voor om een extra cursus ‘Leren leren’ te volgen. Dit is volledig vrijblijvend uiteraard, de leerling moet er echter wel 5 woensdagmiddagen aan opofferen. Alhoewel Emma de noodzaak er niet direct van in zag, zag mama deze zeker wel en ook papa schaarde zich direct mee achter dit project. Wat zijn nu uiteindelijk vijf middagen als je – normaal gezien aan het einde van deze cursus – efficiënter kan werken en dus wellicht zelfs meer tijd zal overhouden? Dus ja, we schreven Emma in, met haar toestemming. Zij moet het uiteindelijk toch ook doen.
Elke week is ze flink gegaan, zonder tegen te sputteren. Elke week heeft ze ook interactief meegewerkt. Elke week kwam ze eigenlijk goedgezind terug thuis, ook al was dat dus pas rond 15.40 uur. Ze begon de aangeleerde strategieën al direct toe te passen en zodoende vlogen de mindmaps en spinschema’s ons om de oren. Haar geleverde werk werd opgemerkt door de leraar en meerdere keren als voorbeeld gebruikt.
Nu was gistermiddag de laatste sessie en werd mama op school verwacht om te tonen wat ze nu precies geleerd had. Mama en Emma zaten tegenover de leraar en het was vanaf het begin van het gesprek duidelijk: hij had haar graag! Hij overliep haar schema’s en maps en bleef af en toe stilstaan. Op een gegeven moment had ze iets ondersteboven geschreven, dit begreep hij niet helemaal en dus ging hij ervan uit dat ze hier een foutje had gemaakt. Emma legde direct haar strategie uit en de leraar trok nog grotere ogen dan hij al had en zei ons dat hij zoiets voor de eerste keer meemaakte en dat zij het dan ook zo overduidelijk kon uitleggen. Knap!
Over haar methodes en werkhouding was hij ook duidelijk; Emma kon al vergeleken worden met iemand van het vierde middelbaar. Hij liet zelfs vallen dat hij sprakeloos was van haar werk. Mama vroeg dan of dit vaker gebeurde ;) en vrijwel direct liet hij verstaan dat dat eigenlijk nog nooit was voorgevallen…
Uitmuntend is ook nog een woord dat hij in zijn mond nam en als hij haar klastitularis zou zijn, zou hij Emma een voorbeeldleerling noemen.
Afijn, de complimentjes bleven binnenkomen en Emma nam deze rustig, vriendelijk en bescheiden in ontvangst.

Nondejiebelkes toch… wat hebben we toch een knappe dochter!

Comments (3) »

Back to … school/work/reality

Alhoewel het zonnetje nog hoog aan de hemel staat, blijkt de lange zomervakantie toch aan een einde gekomen te zijn. Vandaag is het 1 september, traditiegetrouw de dag om terug naar school te vertrekken, terug de werkcomputer op te starten en terug in de echte wereld te stappen.
Vorige week genoten we nog van een overheerlijke en zon overgoten vakantie in La Bresse! Jammer genoeg zonder papa Joos, maar wel met nog een vriendinnetje van mama Monique erbij. Zo vertrokken we met 6 in de party bus richting onze geliefde Vogezen. Met 6? Ja, dit keer mocht Lotte ook een vriendinnetje meenemen en de keuze was lang geleden al gevallen op Ella, en zo geschiedde. We hebben werkelijk genoten, want de hele week hebben we geen enkele wolk kunnen bespeuren. Prachtig weer, leuke uitstapjes, spannende avonturen en heerlijk ontspannen aan het zwembad. Een zalige combinatie van afwisselende bezigheden en mogelijkheden. Meer dan voor herhaling vatbaar.
Bij thuiskomst meldde de kalender ons dat we nu toch wel gevaarlijk richting eind augustus gingen. Daan wilde graag nog wat vakantie, Lotte staat sinds 1 juli al te popelen om naar het vijfde leerjaar te vertrekken en Emma… Emma maakt dé grote stap in haar toch nog jonge leventje: zij vertrekt immers naar het middelbaar! Ze was er meer dan klaar voor (wij als ouders misschien nog niet zo). Als het woord middelbaar maar al viel tijdens de vakantie, kwam er een mooie glimlach op haar gezichtje. Gisterenavond kon ze de slaap bijna niet vatten wegens té zenuwachtig. Ze stond vrolijk op, wenste haar klasgenootjes van vorig jaar veel succes in de groepschat en stond even later met haar nieuwe rugzak klaar om te vertrekken. Eergisteren fietste ze de route nog eens met mama en ze deed er welgeteld 15 minuutjes over. Al bij al valt dat enorm mee! Om 8.20 uur weerklonk de fietsbel van haar vriendinnetje Ida die momenteel bij haar papa verblijft en dus nog geen straat verder woont. Heerlijk, ze kunnen de eerste twee dagen al samen fietsen, denkt mama opgelucht. Papa flipt al helemaal bij het idee van alleen naar school te fietsen. Daarom stelde hij gisterenavond nog voor om nog eens ’s ochtends met haar mee te fietsen. Emma keek naar mama, mama antwoordde haar blik met tegen papa te zeggen dat het super lief is, maar echt niet nodig.
Nog even en ze stormen straks allemaal weer rond in huis… vast en zeker vol met verhalen… we kunnen bijna niet wachten! Kom maar op, we zijn er helemaal klaar voor :)

Ook traditiegetrouw zijn natuurlijk de foto’s… net voordat we allemaal naar school afzakken, halen we de camera boven (of tegenwoordig veel sneller de gsm…) en leggen we dit mooie moment weer even op de gevoelige plaat vast. Emma – Emma en Ida – Lotte en Daan op naar het respectievelijk 1e en 5e! Wat vliegt de tijd!!!

Leave a comment »

Vakantie in eigen land(en)

Vorige week hadden we samen, als gezinnetje, een paar dagen vakantie. Papa hoefde een paar dagen niet weg voor zijn werk en dus besloten we een aantal uitstapjes te plannen. Want, en zo gaat dat nu eenmaal, als we thuisblijven… dan doet toch nog iedereen zijn of haar eigen ding en schiet het niet op met quality-time :)
Nadat Daan zijn oren op woensdag ‘vernieuwd’ werden, hielden we donderdag nog wel een rustig dagje zodat we er daarna volledig konden invliegen. Vrijdagochtend stonden we gezamenlijk redelijk vroeg op om richting Nederland te rijden. Het was een verrassing voor de kinderen. De dag voordien mochten ze elk nog een paar suggesties leveren voor onze geplande uitstap. En ja, hun verrassing stond mee op hun wenslijst… oef!
Na een fikse file in België en nog een paar uurtjes rijden in Nederland – mama had bijna het gevoel dat we halverwege Denemarken zaten intussen – kwamen we aan op onze bestemming. De kinderen, met name Emma, hielden de bewegwijzering nauwlettend in de gaten en nadat het Dolfinarium was afgevallen, want daar reden we immers voorbij, bleef er nog bijna één mogelijkheid over: Walibi! Zodra we door de poort reden, brak er een plezier op de achterbank uit die men in het park wellicht ook heeft kunnen horen. Er werd getetterd, gelachen en afgesproken wie naast wie zou gaan zitten in de verschillende attracties. Het werd een wilde dag met menig looping en snelheidsrecord! We zijn gebleven tot het park zijn deuren ging sluiten, te weten om 20.00 uur om dan na het eten van frietjes terug aan onze roomse reis terug naar huis te beginnen.
Zaterdagmiddag kwamen tante Klaartje en Toon onze olijke tweeling halen. Zij hadden namelijk voor hun verjaardag een filmticket kado gekregen. Na het bekijken van de 3d versie van de GVR speelden ze nog even in het centrum om na afloop nog op restaurant te mogen! Dit gaf papa, mama en Emma tijd om iets anders in te plannen: wij trokken naar Kazerne Dossin, hét museum in Mechelen over de Holocaust. Indrukwekkend, mooi, gevoelig, interessant. Daarna koos Emma voor een verse sinaasappelsap in het centrum en fietsten we naar T’Iles Malines, de jaarlijkse zomerbar met verschillende foodtrucks om iets lekkers te eten. Eenmaal thuis werden ook Daan en Lotte weer thuis gebracht en dronken we nog gezellig een drankje op het terras buiten.
Zondag planden we nog een iets ander uitstapje, we gingen eens naar het strand. Dit doen we nu eens eigenlijk nooit. Alleen al omdat de Belgische kust nu eenmaal niet zo heel mooi is. En ook omdat je naar de Belgische kust vooral veel en lang in de file staat. Dus kozen we voor de Nederlandse kust en reden we naar Cadzand. Na ruim een uur rijden kwamen we aan, stapten we in onze slippers en namen we onze speelgoedjes en handdoeken mee. We zochten een plaatsje en hebben heerlijk geluierd, gespeeld en … ja ja… in het water gezeten. Eerlijk is eerlijk, dit geldt dan vooral voor de kinderen. De opgeblazen banden waren ideaal om in te zitten en heen en weer op de golven te hobbelen. Ze hebben genoten, en wij dus ook!
Gisteren, maandag en dus de laatste dag van onze mini-vakantie, stond het blotevoetenpad in Zutendaal op het programma. We kwamen aan en er stond een geweldig lange rij voor onze neus. Al snel dachten we dat de hele wandeling wel eens op die manier zou kunnen verlopen vanwege de enorme drukte. Snel verzonnen we plan B. Een plan waar voornamelijk Lotte al heel lang op aan het hopen was. We gingen shoppen! Maasmechelen Village ligt daar in de buurt en dus hebben we daar gekuierd, gepast, geshopt en uiteindelijk ge-pasta-picknickt op een terrasje in het zonnetje. Opnieuw een zalige dag en meer dan voldaan vertrokken we weer richting het mooie Mechelen.

De vakantie was kort… dat is zeker, maar we hebben er met volle teugen van genoten!
Helaas hebben we aan het eind van onze vakantie wel moeten vaststellen dat het niet goed gaat met ons huisdiertje de vis. De goudvis die Emma vorig jaar bij een goochelshow kado kreeg. De goudvis die prompt Blub werd genoemd, maar na een paar maanden toch de naam ‘Perkamentus’ kreeg. En dus staat er vandaag een minder leuke gebeurtenis op het programma… deze morgen, onderweg naar het knutselkamp, vertelde Emma met bibberende lippen en droevige ogen dat ze deze middag Perkamentus zal moeten begraven. En dit zullen we dus op een serene manier doen. Hij mag in een eigen luciferdoosje en Emma zal een mooi plekje uitzoeken in de tuin waar we hem dan effectief zullen begraven. Het zal vast mooi, maar ook emotioneel worden…

Comments (2) »