Posts tagged Emma

Halve zomervakantie

We zitten alweer ruim halfweg, we zijn net over de helft van de 9 weken schoolvakantie. De kinderen hebben al kunnen genieten van afwisselende weken. Van een weekje zee met opa en oma Brussel tot niks doen. En van logeerpartijtjes bij elkaar en met vriendjes/vriendinnetjes tot het bijwonen van een zomerkamp. Er is blijkbaar toch altijd wel van alles te doen, en gelukkig maar :)

Toch wel speciaal was het chirokamp van Lotte. Ook al is ze in het voorjaar een weekend mee op minibivak geweest, toch is een hele week weg van huis toch best spannend. Misschien alleen voor ons, want Lotte had er eigenlijk helemaal niet zoveel last van. Op zondag 24 juli stapte ze vakkundig samen met haar leiding en chirovriendinnetjes op de trein van Mechelen richting Sint-Truiden alwaar ze een week lang geweldig leuke dingen zouden doen. Ze deed mee aan moddergevechten, aan een color run (je moet het ooit zo witte t-shirt eens zien), aan een dropping middenin de nacht, en zo verder. Ze heeft op en top genoten, zoveel was duidelijk toen ze een week later werd opgehaald van de bus. Op een zeer rustige manier vertelde ze met een glimlachend gezichtje over al haar avonturen en over hoeveel plezier ze toch wel had gehad. Daan gaf grif toe… na het horen van al deze verhalen had hij zelfs een beetje spijt dat ie niet mee was gegaan. Tsja…

Daan en Emma hielden zich tijdens de afwezigheid van de jongste zus bezig met een zwemkamp. Elke ochtend volgden ze zwemles en elke namiddag werden er spelletjes gespeeld of andere sporten uitgeprobeerd. De eerste dag is het altijd aftasten en afwachten, maar vanaf de tweede dag waren ook zij enthousiast en vertrokken ze elke ochtend met plezier richting kamp. Op de laatste dag moesten ze een test afleggen voor een zwembrevet… oftewel eens even zien hoever ze nu konden zwemmen binnen een bepaalde tijd. Tot nu toe was Daan al de trotse bezitter van een brevet van 100 meter, en Emma van 500 meter. Thuis vonden we dat ze zich in ieder geval moesten verbeteren ;) en dat deden ze met overtuiging. Daan haalde het brevet van 400 meter en Emma van maar liefst 1,5 km (hoogst haalbare overigens). Dus ook op onze twee oudsten zijn we trots, want het is toch weer een zalige prestatie!

En terwijl de twee meisjes nu een paar nachtjes logeren bij oma Poekie in Nederland geniet Daan van een keertje ‘enig’ kind te zijn. Zo bezochten we al de cinema, hebben we tompouces en koekjes gemaakt en staat er natuurlijk nog pizza of iets dergelijks op het programma vanavond. Heerlijk vooruitzicht… niet?

Fijne vakantie!

Advertenties

Comments (2) »

Afscheid van de lagere school

Zo worden ze geboren, zo drop je ze bij de crèche, zo staan ze te trappelen om naar de kleuterschool te vertrekken, zo ontvangen ze een kleuterschooldiploma en precies niet zo heel veel later wordt het Getuigschrift van Basisonderwijs overhandigd… Onze kleine Emma… nou ja, ze is ooit echt wel klein geboren, nu is het een fiere, lange, slanke jongedame van 12 jaar! Maar toch… onze kleine Emma wordt plots echt groot! Afgelopen dinsdagmiddag reikte de directeur haar hand en stopte daar een belangrijk papiertje in en met dat papiertje vertrekken we straks naar haar nieuwe school om de inschrijving definitief te maken. Emma vertrok deze ochtend dus voor de laatste keer naar ‘haar’ kleuter- en lagere school, de Villa Zonnebloem.
Mama probeerde, bijna tevergeefs trouwens, symbolisch zonnebloemen te planten, want tot dusver hebben de kinderen altijd iets met deze trotse bloemen gehad. De crèche noemde namelijk ‘De Zonnebloem’ en de lagere school noemde, zoals gezegd, ‘Villa Zonnebloem’. De geplante zonnebloemen werden de laatste weken eerder waterplanten met de overvloedige regenval, maar we blijven proberen!
We willen gewoon graag meegeven dat Emma haar lagere schoolcarrière met glans heeft doorstaan. Elk jaar hoorden we tijdens de individuele gesprekken dat het zo’n fijne meid is, dat ze zo vrolijk is en dat het allemaal ook inhoudelijk goed lukt. Haar laatste juf beschreef nog zo mooi hoe Emma altijd zichzelf is gebleven, daar waar de leeftijdsgenootjes naar elkaar en (bijvoorbeeld) elkaars kleding beginnen kijken… trok Emma zich hier weinig van aan en deed gewoon haar ding. De juf hoopt dan ook vurig dat ze haar eigenheid kan blijven behouden. Awel, we wensen vurig met haar mee!

Emma, je bent een geweldig fantastische meid en we wensen jou zo ongelooflijk veel plezier op de nieuwe school met nieuwe avonturen en vriendinnetjes in een nieuwe omgeving! Maar natuurlijk mag je eerst gruwelijk veel van je vakantie genieten! Je hebt het absoluut verdiend. Dikke kus, x

Comments (2) »

Gevoelige snaren

Het is een feit, we hebben best gevoelige kinderen. Lotte laat het regelmatig zien. Verdriet kan bij haar weg zijn om even later gewoon weer terug te keren. Daan laat het niet graag zien. Ah nee, daar is het natuurlijk een veel te stoere knaap voor! Maar af en toe verbaast hij ons volledig door met zaken op de proppen te komen die juist hij dan wel weer door heeft. En Emma… bij Emma ligt het gewoon bovenop, open en eerlijk… zoals ze is.

Van de week vernam mama Monique dat de echt overdreven lieve buurhond Marie was overleden. Ze was de buurman tegengekomen en hij vertelde haar het belachelijk trieste nieuws. Marie, even oud als ons Emma, was een grote, vriendelijke golden retriever die in de buurt serieus gekend was en met wie we regelmatig een rondje gingen wandelen. We weten het nog goed, onze eerste wandeling. We kwamen mensen tegen die wij niet kenden, maar allemaal kenden zij Marie! En Marie… die ging gewillig zitten bij iedereen die maar leek te willen gaan aaien.

Zoals de Franse kat in La Bresse, Couckie, ooit therapeutisch had gewerkt op het vlak van katten, deed Marie dat op hondenniveau. Emma, Daan en Lotte zijn enorm voorzichtig met deze diersoort, en Marie liet hen zien dat het eigenlijk ook echt wel zéér goedaardige beesten kunnen zijn. Om de zoveel meter werd de leiband doorgegeven, want ze wilden alle drie super graag met de hond wandelen. Er werd af en toe wel bang toegekeken wanneer Marie ging zitten om haar behoefte te doen, want een grote boodschap moet immers in een zakje gepropt worden. De enige die dat altijd flink heeft gedaan, is – uiteraard – Emma.

En nu is deze hond, onze buurhond, niet meer :(
Toen mama het nieuws vertelde, barstte Emma letterlijk direct in tranen uit. Lotte keek en voelde zich verdrietig. Dit gold ook voor Daan, maar deze liet het niet zo direct blijken. Emma vond het dan ook ongelooflijk dat hij wel verder kon met wat het ook was waar hij mee bezig was. Voor Emma stond de wereld echt even stil. Elke avond drijft het verdriet weer boven en kan ze niet slapen. Verdriet om die lieve hond, verdriet omdat ze Marie niet meer kan zien en verdriet omdat ze zo meeleeft met Marie haar baasjes.

Het mooie aan dit afgrijselijke nieuws is hoe de kinderen daar dan samen mee om gaan. Zo werd namelijk direct geopperd om samen te slapen, waar ze alle drie gelijk gretig op in gingen. En als ouder kun je dit alleen maar toejuichen. Zo sliepen ze de afgelopen twee nachten samen in Lotte haar kamer en vanaf vanavond proberen we weer terug in ons oude ritme te komen.

We brachten de buurmannen een kaartje en wat comfort-food, want voor hen is het nog eens zo tragisch. Wij laten ons verdrietig gevoel nog even de vrije loop, om binnenkort met een vrolijke glimlach terug te denken en te kijken naar alle fijne wandelingen die we met haar hebben beleefd. Het ga je goed, lieve Marie!
IMAG0930

Comments (2) »

KMO = Keuze Middelbaar Onderwijs

Het is jullie vast niet ontgaan dat Emma zich in het zesde leerjaar bevindt van de lagere school. Ze verveelt zich (nog) niet op school, maar goed… dat komt gewoon omdat ze naar zo’n super toffe school gaat :)
Het is evenwel bijna tijd voor verandering. De leerstof van de lagere school heeft ze intussen onder de knie en dus volgt er een keuze. Daar waar wij, als ouders, nog volledig hebben gekozen naar welke kleuter- en lagere school ze zouden gaan, nu komt wel degelijk hun eigen mening nagenoeg op de eerste plaats. Een voordeel: in Mechelen zijn genoeg middelbare scholen! Dikke luxe, want er zijn zelfs meer dan genoeg GOEDE middelbare scholen. Voordeel of luxe… het maakt de keuze misschien ook net niet gemakkelijker. Afijn, Emma had haar selectie intussen gemaakt en had nog twee scholen op haar lijstje staan: het alom gekende BimSem en College Hagelstein. Deze laatste ligt overigens niet in Mechelen, maar in Sint-Katelijne-Waver.
Afgelopen zaterdag was het dan zo ver… niet alleen open deur dag van het middelbaar, nee… ook gelijk inschrijven. De keuze zou dus eindelijk vallen!
Mama had al een strategie bedacht, want voor het BimSem moet je serieus vroeg zijn om een plaatsje te bemachtigen. Ook al zijn hier 200 plaatsen voor het eerste studiejaar! We zouden dus vroeg opstaan en ons daar alvast inschrijven. Hagelstein zou in de namiddag worden bezocht.
We vroegen tips en trucs wat betreft de timing en inschrijving als voorbereiding. Emma en mama wilden om 7.30 uur vertrekken, ook al zou de inschrijving pas om 9 uur van start gaan. Dit zou ruim op tijd zijn. Tijdens het ontbijt, nam mama snel diagonaal het nieuws op Facebook door en daar meldde iemand dat er al werd gekampeerd bij BimSem… In volle paniek maakten we ons klaar, kamden we onze haren niet volledig en sprongen we op de fiets. Om 7.30 uur kwamen we aan en kregen we nummer 204 in onze handen geduwd :( Dan was het nog wachten tot ze effectief zouden beginnen met inschrijven. Uiteindelijk liepen we daar rond 12 uur buiten, stonden we dus op de wachtlijst en werd ons al lichtjes gewaarschuwd een plan B op te stellen, maak dat mee zeg! Nu… dat plan B hadden we natuurlijk wel al… we wisten niet eens zeker dat BimSem plan A zou zijn… maar we hebben toch ook graag een keuze :)
Alhoewel Hagelstein pas om 13 uur de deuren zou openen, stuurden we toch al papa op prospectie. Wie weet stonden ze hier ook al uren aan te schuiven. Een mens wordt paranoia van al die toestanden. Emma en mama fietsten direct van de ene naar de andere school alwaar we rond 12.30 uur aankwamen. We losten papa en Daan af en zo konden we opnieuw wat wachten. Hier ontvingen we bij binnenkomst nummer 24… dat motiveert toch al iets meer! De inschrijving verliep vlot, de rondleiding was tof, de mensen waren vriendelijk, de leerlingen zagen er meer dan gemotiveerd uit en Emma – en haar vriendinnetje Ida – liepen na een tijdje zelfstandig,  maar samen, rond in wat voor hen blijkbaar een nieuwe school kon worden. De studierichting stond ook al vast: Latijn! De meisjes gingen van een beetje blij naar mega enthousiast en op de terugweg straalde Emma en liet ze luid en duidelijk verstaan dat ze heel blij was met haar keuze. Ah, dacht mama, de keuze is dus gemaakt?!
Bij thuiskomst deed ze zo enthousiast haar verhaal dat ook Daan zijn keuze lijkt te hebben gemaakt voor over twee jaar ;) Maar hij mag volgend jaar ook alvast eerst eens alle scholen bezoeken om dan uiteraard zijn eigen keuze te kunnen maken. Laten we hopen dat we dan niet alsnog moeten gaan kamperen… zucht…

Leave a comment »

Emma is 12 en ging op reis!

Het ligt alweer ruim een week achter ons, maar onze oudste dochter is intussen 12 jaar geworden! We mogen wel zeggen dat het een prachtmeid is, we zijn dan ook enorm trots op haar. 12 Jaar is uiteindelijk ook een ‘grote’ leeftijd, een belangrijke leeftijd. Nog een paar maandjes en dan laat ze de lagere school voor wat het is. Ze zal een nieuwe start maken op een nieuwe school, in een nieuwe omgeving en zeer waarschijnlijk met nieuwe vriendinnetjes. 12 Jaar worden, is dus nogal wat!
En omdat wij vinden dat het zo’n belangrijke en speciale leeftijd is, kozen we dan ook voor een zeer speciaal kadootje. Ze had nog totaal geen idee en tijdens het familiefeestje mocht ze dan eindelijk een envelop open doen. Je kon haar hartje bijna horen kloppen tot aan de andere kant van het terras (ja, het was prachtig weer die dag en we konden dan ook heerlijk buiten op ons nieuw aangelegd terras vertoeven!). Ze las over hoe belangrijk wij, haar papa en mama, deze leeftijd vonden en dat we er daarom voor kozen om haar op reis te sturen! Vier dagen en drie nachten zou ze mogen doorbrengen in de hoofdstad van Italië, Rome. Haar ogen werden groot en er verscheen een prachtige glimlach op haar toch al zo schattige snoetje. Mama zou haar reisgenootje zijn en ze kon niet wachten tot de dag van vertrek, de dag na haar echte verjaardag.
Op woensdag 6 april stonden we dus zeer vroeg op en kropen we in papa zijn auto om naar Charleroi te vertrekken. Vanwege de eerdere aanslagen, konden we niet vanuit Zaventem vertrekken helaas. Mama en Emma vlogen naar Rome en lieten zich naar hun hotel brengen. Even opfrissen en we doken het onwaarschijnlijk mooie centrum in. Alle dagen wandelden we zo’n 14 kilometer om al het moois te kunnen bekijken. Direct de eerste dag zagen we de Trevi fontein, het Pantheon, Piazza Navona, Piazza Venezia en nog zoveel meer en tegelijkertijd genoten we van het Zuiderse zonnetje en een temperatuur van zo’n 28 graden! De tweede dag hebben we nagenoeg volledig in Vaticaanstad doorgebracht en we vereerden zowel het Vaticaan museum als de Sint-Pietersbasiliek met een bezoekje. We zagen het beeld van o.a. Hercules, we keken rond in de Sixtijnse kapel en stegen naar de top van de koepel van de basiliek. Daarna wandelen we nog rustig rond in de buurt, aten we een heerlijke pizza en lieten we de zon zachtjes op onze huid los, opnieuw met zo’n 25 graden, alsof het al op en top zomer was! Het Colosseum stond voor de derde dag op het programma, uiteraard inclusief Forum Romanum. Na een zalige pasta struinden we rustig door Via del Corso om wat winkeltjes te bekijken. De souvenirs werden gekocht voor het thuisfront en we staken Emma in het nieuw met nog een broek en een tof shirtje. Uiteindelijk kwamen we terecht op Piazza del Popolo en maakte ook Emma eens kennis met die soms toch wat vervelende verkopers, dit keer die van de rozen. Voor niets gaat de zon op :) Op onze vierde en laatste dag brachten we de lugubere crypte van de kerk Santa Maria della Concezione een bezoekje. Deze crypte werd versierd met de botten van ruim 4.000 monniken. Hele skeletten maakten het plaatje volledig af. We aten een ijsje, liepen langs de fontein met Triton, en later voorbij het Palazzo del Quirinale en nog zoveel anders moois. De stad Rome ademt gewoon zo ontzettend veel cultuur en geschiedenis uit… het lijkt alsof er op elke hoek van de straat wel iets te bezien valt.
Afijn, op zaterdag aan het eind van de middag was het tijd om met de trein naar het vliegveld te reizen om dan een aantal uur later weer op Zaventem te landen alwaar papa, Daan en Lotte ons kwamen ophalen! En zo werd de familie weer herenigd :)

Een speciaal kadootje voor een speciale leeftijd van een bijzonder speciaal kind! Emma, alsnog een dikke proficiat!

20160406_153444

Emma en mama bij de Trevi fontein!

20160406_162010

Het fraaie Pantheon

20160407_125521

Bij het verlaten van het Vaticaans Museum!

20160407_152400

Uitzicht op het Sint-Pietersplein vanaf de koepel na een toffe klim

20160407_155628

Emma houdt wel alles recht op het plein :)

20160407_172118

Emma rust even uit en kijkt uit over de Tiber met de Engelenbrug op de achtergrond

20160408_101602

Ahhh… het Colosseum!

20160408_115255

Eigenlijk is dit gekende beeld van Rome zo groot niet ;)

20160409_113219

Hmmm…. gelato!

Comments (1) »

Stoere meisjes

Het is vakantie! Ja zeker, alweer :) De kinderen vinden dit overigens helemaal niet erg. Dé ideale ingrediënten voor een top vakantie zijn tot nu toe al aanwezig: heerlijk uitslapen, spelletjes doen, buiten spelen, vriendjes/vriendinnetjes regelen,… en sporten!
Alhoewel de meeste hobby’s ook even van de term ‘vakantie’ gebruik maken en dus even niet op de anders zo drukke kalender verschijnen, geldt dit absoluut niet voor voetbal. Dit gaat gewoon door, en door, en door, en…
Nu dat Emma met het meisjesteam van school opnieuw een geweldig resultaat neerzette tijdens het interscholentoernooi – de Hattrick Cup – werden er al snel geruchten de wereld in gesmeten. Er moest een meisjesteam komen. Zoiets valt hier thuis natuurlijk nooit in dovemansoren en dus werd er naarstig over nagedacht. Papa, ook wel bekend als Joos, oftewel als trainer… vroeg de goedkeuring aan de voetbalclub van Daan en werd al snel getrakteerd op een volmondige ‘ja’. De dochter van de coördinator had hier blijkbaar ook wel oren naar. Ideaal!
Ons idee: meisjes van een paar leeftijden bij elkaar (pak hem beet van zo ongeveer 8 tot 13 jaar) en we laten deze gedurende een jaartje gezellig een keer in de week trainen. Er komen nog geen wedstrijden aan te pas. Gewoon relaxed. Zo trek je overigens ook de meeste ouders mee over de streep ;)
Mama ronselde tijdens de Hattrick Cup al wat meisjes en al snel bleken we zeker zo’n 8 geïnteresseerde meisjes te hebben. Alleen al van onze school!

De eerste training vond afgelopen dinsdagavond al plaats. Onze twee meisjes, Emma en Lotte, konden niet wachten! Direct ’s morgens werden de voetbaloutfits al bij elkaar gezocht en aangetrokken. Weg met de gewone kledij! Ze waren enthousiast, blij en lichtjes zenuwachtig. En zo gebeurde het dat papa ’s avonds na het eten niet alleen met het ventje vertrok, maar er sprongen ook twee dartelende meisjes mee in de auto, voetbalschoenen en scheenbeschermers inclusief. Al maar goed dat onze Daan zo goed voorzien is ;)

Ze hebben dat goed gedaan, aldus de trainer! En de eerste proeftraining smaakte blijkbaar overduidelijk al direct naar meer. Awel, daar gaan we voor zorgen! Binnenkort maken we de nieuwe datum bekend. Mochten jullie iemand kennen die mee in dit super toffe project wil stappen… laat maar weten! Coole, stoere en sportieve meisjes zijn méér dan welkom.

Comments (1) »

Eerste concert

Sommige dingen moet je ver van te voren plannen. Soms zo ver van te voren, dat je het zelfs bijna vergeet :) Het is april 2015 wanneer bekend wordt gemaakt dat Marco Borsato weer een reeks concerten heeft ingepland. Een reeks ‘extra’ concerten mogen we er al bijna bij vermelden, want de eerste reeks Symphonica vlogen als zoete broodjes inclusief vleugels de deur uit om niet meer terug te keren. Traditiegetrouw bezoekt mama Monique af en toe eens een bezoekje aan meneer Borsato en dit in het gezelschap van haar vriendinnetje Esther. Zo wilden we dat uiteraard dit keer nog eens programmeren, alleen wilde mama dit keer de al veel te grote Emma eens meenemen.
Emma is namelijk misschien nog wel méér fan dan mama zelf. Verschillende keren zoekt ze zijn liedjes op de I-Pad op met de bijhorende teksten en zingt deze meerdere keren achter elkaar zodat ze de tekst direct uit haar hoofd kent… Achterstevoren ook misschien wel ;) Het is april 2015 en Emma is net jarig geweest… Dan wordt het maar haar kadootje voor onder de verlichte kerstboom!
En dan krijg je als 11-jarige een concertkaartje in je handen gedrukt met Kerstmis en kun je er eigenlijk nog helemaal niks mee aanvangen, NIKS! Maar Emma is een geduldige meid en keek gewoon reikhalzend uit naar de datum waarop ze haar allereerste echte grote concert zou gaan beleven.
Afgelopen zondag (28 februari) was het dan eindelijk zo ver! De week ervoor was ze een beetje ziek geweest en we schreven dan ook geen extra bezigheden in haar kalender zodat ze op en top zou kunnen uitrusten. Lichtjes verkouden en al een beetje hees stond ze zondagmorgen op. Zo blij als altijd!
We stapten in de auto, reden naar Zwijndrecht en zochten samen met Esther een gezellige zitplaats in de trein richting Amsterdam. De zaal, het licht, de mensen en dan uiteindelijk dé opkomst van de artiest zelf lijkt lichtjes overdonderend te zijn, maar niets is minder waar! Emma springt overeind, klapt zo hard als ze kan in haar handen en roept het uit, bij het zien van ongetwijfeld intussen ook ‘haar’ Marco Borsato!
De meeste liedjes kon ze gewoon meezingen en natuurlijk deed ze dit met volle overgave! Als Marco Borsato onze richting op kijkt en zijn duim omhoog steekt, is ze er rotsvast van overtuigd dat ie naar haar keek. En vanzelfsprekend lijkt ons dat ook gewoonweg voor de hand liggend. Telkens als hij onze kant kwam opgelopen, klapte Emma nog nét iets harder en zong ze duidelijk wat harder.
Na ruim 2 uur werd de aanvankelijk onvermoeibare Emma toch wat rustiger en liet ze zich iets meer onderuit zakken om zich aan het einde van het concert weer volledig te kunnen geven. De tussenkomst van de immer geliefde Frank Boeijen gaf haar een broodnodige rustpauze, want zijn liedjes zijn haar net iets minder bekend ;) Mama en Esther konden intussen lustig doorgaan!
Na een duur van bijna 3 uur hield Marco het echt voor bekeken voor die dag en strompelden wij weer rustig naar de trein die ons opnieuw via Rotterdam naar Zwijndrecht zou brengen. Het was overigens de allereerste matinee voorstelling, waarvoor blijkbaar ook voldoende belangstelling bestaat. Zeker ook ideaal voor ons, aangezien we daarna toch nog een hele rit voor de boek hadden.
Al met al stapten we rond 22.15 uur ongeveer thuis binnen en kon Emma haar eerste relaas doen bij papa. De volgende ochtend vond Emma gelukkig zelfs ook veel luisterende oren bij haar vriendinnetjes op school. En ook hier verkondigde ze met trots dat hij haar een duim omhoog had gegeven :)
Emma, het was mega fijn om je erbij te hebben. Wij genoten hierdoor niet alleen van het goede concert, maar misschien zelfs nog meer van jouw enthousiasme.

Comments (1) »