Posts tagged fietsen

Back to … school/work/reality

Alhoewel het zonnetje nog hoog aan de hemel staat, blijkt de lange zomervakantie toch aan een einde gekomen te zijn. Vandaag is het 1 september, traditiegetrouw de dag om terug naar school te vertrekken, terug de werkcomputer op te starten en terug in de echte wereld te stappen.
Vorige week genoten we nog van een overheerlijke en zon overgoten vakantie in La Bresse! Jammer genoeg zonder papa Joos, maar wel met nog een vriendinnetje van mama Monique erbij. Zo vertrokken we met 6 in de party bus richting onze geliefde Vogezen. Met 6? Ja, dit keer mocht Lotte ook een vriendinnetje meenemen en de keuze was lang geleden al gevallen op Ella, en zo geschiedde. We hebben werkelijk genoten, want de hele week hebben we geen enkele wolk kunnen bespeuren. Prachtig weer, leuke uitstapjes, spannende avonturen en heerlijk ontspannen aan het zwembad. Een zalige combinatie van afwisselende bezigheden en mogelijkheden. Meer dan voor herhaling vatbaar.
Bij thuiskomst meldde de kalender ons dat we nu toch wel gevaarlijk richting eind augustus gingen. Daan wilde graag nog wat vakantie, Lotte staat sinds 1 juli al te popelen om naar het vijfde leerjaar te vertrekken en Emma… Emma maakt dé grote stap in haar toch nog jonge leventje: zij vertrekt immers naar het middelbaar! Ze was er meer dan klaar voor (wij als ouders misschien nog niet zo). Als het woord middelbaar maar al viel tijdens de vakantie, kwam er een mooie glimlach op haar gezichtje. Gisterenavond kon ze de slaap bijna niet vatten wegens té zenuwachtig. Ze stond vrolijk op, wenste haar klasgenootjes van vorig jaar veel succes in de groepschat en stond even later met haar nieuwe rugzak klaar om te vertrekken. Eergisteren fietste ze de route nog eens met mama en ze deed er welgeteld 15 minuutjes over. Al bij al valt dat enorm mee! Om 8.20 uur weerklonk de fietsbel van haar vriendinnetje Ida die momenteel bij haar papa verblijft en dus nog geen straat verder woont. Heerlijk, ze kunnen de eerste twee dagen al samen fietsen, denkt mama opgelucht. Papa flipt al helemaal bij het idee van alleen naar school te fietsen. Daarom stelde hij gisterenavond nog voor om nog eens ’s ochtends met haar mee te fietsen. Emma keek naar mama, mama antwoordde haar blik met tegen papa te zeggen dat het super lief is, maar echt niet nodig.
Nog even en ze stormen straks allemaal weer rond in huis… vast en zeker vol met verhalen… we kunnen bijna niet wachten! Kom maar op, we zijn er helemaal klaar voor :)

Ook traditiegetrouw zijn natuurlijk de foto’s… net voordat we allemaal naar school afzakken, halen we de camera boven (of tegenwoordig veel sneller de gsm…) en leggen we dit mooie moment weer even op de gevoelige plaat vast. Emma – Emma en Ida – Lotte en Daan op naar het respectievelijk 1e en 5e! Wat vliegt de tijd!!!

Advertenties

Leave a comment »

Grote kindjes, grote … fietsen!

Het zat er weer even aan te komen, ze zijn allemaal intussen weer goed gegroeid. En niet zo’n beetje ook. Emma die al zo’n 1,50 meter meet, Daan rond de 1,35 meter en Lotte een kleine 1,30 meter… zucht! Ze horen al niet bij de kleinsten en dus was het tijd om die intussen weer ‘kleinere’ fietsen in te ruilen voor een aantal grotere exemplaren! Dus schoten we in actie en zochten we online naar verschillende alternatieven.
Alhoewel Daan het meest aan een grotere fiets toe was, vonden we er direct een voor Lotte. We schotelden haar onze beperkte selectie voor en zij koos resoluut voor het roze exemplaartje. Gebeld, afspraak gemaakt, gaan kijken en gekocht! Dat was één :)
De zoektocht ging verder voor zowel Daan als Emma. Jongensfietsen van 24 inch zijn blijkbaar erg populair, want we grepen al enkele keren naast een leuke, coole fiets. Voor Emma moesten we intussen al op zoek naar een 28 inch. Weet je dat dat eigenlijk al een volwassen fiets is???? Oh help, ze kroop erop en fietste ermee weg en mama stond en keek ernaar! Nu wordt deze bijna tiener toch wel echt HEEL groot! Zo trots en blij dat ze was met deze grote fiets. Alles ok, opnieuw gekocht. Dat was twee :)
De grootste uitdaging bleef over: een coole (liefst zwarte) fiets vinden die sterk zou lijken op zijn 20 inch fiets, met minstens 6 versnellingen, etc. etc. Meneertje Daan stelde deze voorwaarden niet als harde eisen, maar stiekem zou hij er wel heel blij van worden. En we maken onze kinderen nu eenmaal graag blij, uiteraard. Dus zochten we opnieuw en uiteindelijk vonden we ook voor hem iets. Dus afgelopen zondag reed mama met hem naar Lille (Belgisch Lille welteverstaan!), ook hij fietste er een stuk mee rond en toonde een glimlach van oor tot oor! Ook hij was intens gelukkig, dus verstopten we opnieuw een fiets in onze auto. Gelukkig… godzijdank… hebben we een grote auto! En dus was dat nummer 3 :)
Nu de vroegere nummers 1, 2 en 3 nog verkopen en we hebben weer wat ruimte in de garage ;)

Leave a comment »

Kogel door de kerk

Af en toe moeten we een beslissing nemen. Iedereen wordt ermee geconfronteerd en de ene keer kun je nu eenmaal makkelijker besluiten dan een andere keer. Deze keer viel het best zwaar en het gevoel dat erbij kwam kijken, ging van enthousiast ‘ja’ tot een zachte ‘nee’. Tussendoor kwam altijd het voorzichtige ‘misschien’ om de hoek kijken. Maar komt tijd, komt raad, zeggen ze altijd! Awel, de tijd is voorbij gevlogen, op de raad zitten we eigenlijk nog altijd te wachten, maar misschien moeten we onze eigen raad gewoon eens opvolgen.

Dus… nee, ik doe het niet.

Niet duidelijk genoeg? Aan het woordje ‘nee’ kan het niet liggen. Jullie weten wellicht niet meer waarover we het hebben ;) Blader dan even terug op deze blog naar de datum 14 oktober. Of zoek in de tagwolk naar woordjes zoals ‘uitdaging’ of ‘fietsen’. Begint er al een (fiets)belletje te rinkelen? De trouwe lezers onder jullie, hebben het intussen wel door. Het gaat om de machtige Tour for Life. Meer informatie vind je dus terug in dat vorig berichtje!
De argumenten die werden aangehaald in die post blijken nog altijd een enorm struikelblok (tijd, geld en… afdalingen!). En als je daar dan toch tegen aan blijft hikken, dan lijkt de beslissing intussen genomen voor je. Ik hoefde er eigenlijk niet meer zelf over na te denken, alleen mijn eventuele toekomstige fietsgenootjes nog op de hoogte brengen. Maar dat hebben we uiteraard al gedaan!

Jammer? Ja, absoluut. Ergens wel, maar tegelijkertijd zijn we blij dat de beslissing genomen is. Zo kunnen we ons op weer andere dingen richten. Komt er dan geen uitdaging meer? Goh, dat blijft een lastige vraag. We denken over van alles na en mijn buurvrouw van iets verderop ziet het al helemaal zitten, maar daarover misschien later meer ;)
Voor nu is de kogel door de kerk… Hij vloog traag, onzeker en zeer voorzichtig, maar uiteindelijk raakt die kogel altijd wel zijn doel. Boing… gelukt. We vertrekken eind augustus dus niet richting Italië om dan terug naar België te fietsen (met 3.000 remblokjes en wellicht evenveel biefstukken voor in de broek!).

Comments (1) »

Bofkontjes eerste klas

Het is een typische woensdagnamiddag. Daar waar we vroeger nog heen en weer moesten crossen van en naar de Franse les, is het nu wat rustiger vertoeven. Het is wel druilerig, wat dat betreft is het een serieus echte herfstdag. Grijs, grauw, er valt nat uit de lucht en de reeds gevallen blaadjes op de grond blinken ook van de vochtigheid. Maar wij zitten (intussen) lekker warm en droog binnen aan de keukentafel en kijken naar die natte blaadjes. Vrolijk worden we er niet van, maar dan zijn er nog altijd andere leuke en af en toe onverwachte dingetjes die ons wel kunnen opvrolijken. Zoals de glimlach van Lotte, een mop van Emma of weer een fopje van Daan :) Inderdaad, cliché! Maar wel waar! Ondanks het feit dat je je kinderen regelmatig achter het behang kunt plakken, zijn het juist zij die je weer kunnen laten glimlachen.
Deze middag fietsten we (opnieuw!) door de regen van school naar huis. Gisteren dropen we al richting huis en vandaag was het niet veel anders. Niets aan te doen, maar het zou uitermate grof zijn om ons hierom bofkontjes te noemen. En toch heeft de titel van deze post iets met onze terugreis – door de kletterende regen – te maken.
We zijn bijna thuis (mama met 4 fietsende kinderen) wanneer Emma plotseling een serieuze kreet slaakt. Niet te doen! Mama schrok zo enorm dat ze minstens dacht dat Emma zou omvallen en dat dit een waar domino-effect zou creëren. Terwijl mama de omgeving afspeurde om te zien of de valpartij veilig zou kunnen plaatsvinden, bleek het niets met vallen te maken te hebben. Lotte fietste intussen onverstoorbaar verder en vriendinnetje Ida bleef rustig achter Emma staan, die intussen kalm en rustig van haar fiets was gekomen. Ze had namelijk iets gezien! Ze mocht gaan kijken en via de stoep naar huis komen. In de tussentijd kon mama de verschillende fietsen naar binnen brengen. Emma kwam vrolijk naar huis gerend met haar fiets aan de hand. Wat ze dacht te hebben gezien, klopte! Ze dacht namelijk dat ze ergens een briefje van 10 euro had zien liggen. En dat bleek waar! Ze kwam met een al even nat briefje naar huis. Dat noemen we nu toch wel echt een bofkont! Want we vinden allemaal wel eens een centje, we zijn al blij als het eventueel een euro mag zijn, maar deze 9-jarige Emma vindt gewoon 10 euro! Dus… bofkont nummer 1!
Eens we ons een beetje van onze natte spullen hebben kunnen ontdoen, opent mama de brievenbus. Altijd spannend (niet direct voor ons… maar wel voor de kinderen). Er bleek een speciale envelop in te zitten met ‘Lotte’ als geadresseerde. Haar gezichtje fleurde volledig op toen ze hoorde dat er post voor haar was. Daan vroeg zich af waarom er dan alleen post voor Lotte was… :( Lotte opende vliegensvlug de envelop en begon met lezen (met een beetje hulp van mama). Het bleek een kaartje van peter Bart te zijn en Lotte was tot de maan en terug gelukkig! Dus… bofkont nummer 2!
Daan en mama moeten zich misschien maar een loterijbriefje aanschaffen… Wie weet worden wij dan wel bofkont nummer 3 en 4 :)

Leave a comment »

Ja/Nee/Misschien…

Doe ik het of doe ik het niet? Dat lijkt wel de meest brandende vraag van het moment te zijn. Sinds Sofie me afgelopen woensdag de vraag had gesteld, bleef het maar door mijn hoofd malen. Ik zie het namelijk wel zitten om een serieuze fysieke uitdaging aan te gaan. En dan nog voor een goed doel?! Helemaal fantastisch! Maar de keerzijde van de medaille prijkt ook ergens in mijn ogen. Zou ik het wel halen? Zou het überhaupt wel lukken om genoeg tijd te vinden om te trainen? En vind ik genoeg geld voor de eerste investeringen? Kortom, serieus genoeg om over na te denken. En dat doe ik dus. Nadenken. Want tegen zoiets kun je niet domweg ‘ja’ zeggen. Je moet er echt wel even heel diep over hebben nagedacht.

Tour for Life. Daar draait het allemaal om. Voor wie het niet kent, Tour for Life is een fietstocht die begint in Italië en eindigt op de beruchte muur van Geraardsbergen. Juist… België dus. Fietsen van Italië naar België, en dat niet alleen door Zwitserland en Frankrijk maar ook over o.a. de Alpe d’Huez en le Grand Ballon in respectievelijk de Alpen en de Vogezen. Zulke uitschuivers baren me zorgen, en terecht hoor ik de professionelere fietsers onder jullie denken (of roepen!). Met bijna – nu al – knikkende knieën bekeek ik die woensdagnamiddag het programma van deze Tour for Life. Maxime Monfort, een echte fietsfanaat, geeft hierbij deskundige uitleg. Een zinnetje heb ik hieruit alvast goed onthouden wanneer het ging om de Alpe d’Huez (ja, deze naam siddert door mijn absoluut niet getrainde lijf!). Maxime schrijft dat het begin van de klim erg pittig is, maar na 3 km wordt het minder steil. Direct, maar dan ook echt DIRECT denk ik: Na 3 km??? Serieus? Dan wordt het minder steil? O mijn hemel, waarom zou je zoiets doen? Als we in de Vogezen verblijven – en dit gebeurt op regelmatige basis – en we (met de auto uiteraard!) le Grand Ballon oprijden of genieten van de Route des Crêtes, dan komen we ook wel eens fietsers tegen. Vooral fietsers die oefenen om de Mont Ventoux te beklimmen. Opnieuw DIRECT denk ik bij mezelf: Wat een idioten! Ja, ik begrijp dat het een prachtige omgeving is om in te fietsen. Tenzij de bewolking overigens te laag hangt, want dan zie je dus werkelijk geen steek. Ook dit hebben we al eens meegemaakt. Met de auto is dit redelijk griezelig, maar wat als je dit meemaakt terwijl je reeds lichtjes afdaalt aan een misselijkmakend tempo op een FIETS?

Nog zoiets… en ik ben er me van bewust dat dit zeer tegenstrijdig zal klinken, maar dat afdalen he… Ik zie dat niet zitten. Een van mijn eerste vragen aan Sofie was dan ook: ‘Hoe vaak mag je je remblokjes laten vervangen?’ Want deze grote schrikscheet ziet liever af om boven te geraken dan veel te snel naar beneden te bollen. Allemaal nieuwigheden, allemaal uitdagingen. Voilà en daar zijn we dan weer bij dat woord: uitdaging. Dat trekt me dus weer enorm aan. Geef toe, als je mijn bedenkingen hierboven zojuist gelezen hebt, dan denkt elk mens met gezond verstand: ‘Ze doet het niet!’. Maar alleen dat ene woordje zal het me dus lastig maken om de uiteindelijke knoop door te hakken. De uitdaging. Gewoon even een uitdaging aangaan. Iedereen moet toch een serieuze uitdaging hebben getrotseerd? Iedereen moet in zijn leven toch (minstens) een keer alles, maar dan ook echt alles, gegeven hebben? De uitdaging voor mij, de centen voor het goede doel. Aja, het goede doel is trouwens ‘Artsen Zonder Grenzen’. Een machtig mooi initiatief. Mijn nicht is ook een arts in Afrika. Ze werkt weliswaar niet voor Artsen Zonder Grenzen, maar ze is wel een echte Arts Zonder Grens. Met haar verhalen in mijn achterhoofd zou mijn uitdaging dus wel tot iets kunnen leiden. Als ik een beetje spaar, kan ik het geld uiteraard ook gewoon op hun rekening storten. Gedaan met de training, geen zadelpijn, weg met de overnachtingen in een tent, klaar met de schrik voor de afdalingen… Maar dan moet ik ook vaarwel zeggen aan mijn uitdaging… En vaarwel klinkt zo definitief. Dus laat me er gewoon nog even over nadenken. Ik kom er vast wel uit. En als ik mijn spreekwoordelijke knoop heb doorgehakt, dan weet jij het ook natuurlijk. Mijn uitdaging, mijn Tour for Life… of niet? Doe ik het of doe ik het niet?

Comments (4) »

Fietsen, fietsen, allemaal fietsen…

We fietsen graag. Het liefst elke dag en naar waar dan ook! Emma fietst zelf naar school vanaf het eerste leerjaar, Daan fietst al mee naar school sinds hij een kleuter was en Lotte… ja, Lotte! Iedereen kent Lotte intussen wel een beetje. Lotte moet eigenlijk overlopen van vertrouwen voordat ze iets helemaal nieuws zal proberen. En dan vooral iets nieuws waarbij ze merkt dat ze niet zomaar alle controle heeft. Ze moet en zal controle hebben, vergeet het anders maar.
Zo liep ze pas op 23 maanden. Zo vond ze de trap verschrikkelijk eng in het begin. Zo loopt ze pas recent de trap naar beneden terwijl ze slechts een voet per trede zet. Zo gleed ze pas dit jaar zelfstandig de groene skipiste naar beneden en vroeg ze nog om papa zijn benen op de blauwe piste. Zo kon ze eigenlijk vorig jaar al redelijk goed fietsen. En zo vond mama dat het tijd was dat Lotte vanaf begin september maar zelf naar school moest fietsen! Toen mama echter eind augustus samen met Lotte een toertje door het verkeer maakte, kwam ze snel terug op haar beslissing. Oh nee, Lotte was echt nog niet klaar om tussen de sneller rijdende auto’s en voorbij flitsende fietsers te rijden. En aangezien mama nog een paar fietsertjes moet begeleiden, klom Lotte nog veilig achterop bij mama op de fiets om naar school te gaan.
Afgelopen weekend kropen mama en Lotte nogmaals op de fiets. Gewoon om nogmaals een toertje door onze wijk te fietsen. Even zien of ze zich al wat zekerder voelt op de straat, ook even zien of ze wat vlotter kan starten en vooral even zien of ze niet nog altijd het gevoel heeft om volledig midden op de weg te moeten fietsen! En wat bleek? Het ging stukken beter, misschien wel 100% beter zelfs. Ze genoot ervan en zodoende fietsen ze zondagmiddag 3x dezelfde – best wel grote – toer! De stap om alvast eens naar school te fietsen vond ze nog iets te groot!
Gisteren stond ze opnieuw te springen om wat te mogen fietsen. Dit willen we uiteraard enorm stimuleren, dus stapten mama en Lotte vol goede moed opnieuw op hun tweewieler. Ze begonnen aan hun vaste toer totdat mama deze lichtjes wijzigde (met volledige goedkeuring van dochterlief!) en ze zomaar naar school fietsten! Natuurlijk vond ze het spannend om het grote kruispunt over te steken, uiteraard vond ze het een klein beetje eng om het heuveltje af te rijden inclusief bocht richting de parkeerplaats van de school MAAR ze stonden wel ineens voor de schoolpoort en de trots spetterde van haar snoezige gezichtje af! Ze konden even trots zijn, samen even goed lachen en de armpjes rekken en strekken en ze vervolgden hun reis terug naar huis. Vanzelfsprekend werd er voor dezelfde route gekozen zoals ze die dagdagelijks nemen. Oefening baart kunst, of niet soms? Direct thuis moest iedereen het horen en o wee als je niet luisterde :) Ze vindt het nu leuk, ze geniet en wil plots gelijk mee naar school fietsen! Awel… dat gaan we deze week zeker eens doen. Veiligheidshalve laat mama Daantje dan nog eens achterop kruipen. Kwestie dat we toch nog een extra oogje in het zeil kunnen houden bij onze 7-jarige beginneling!

Comments (1) »

Ode aan de automobilist

Lieve, zeer waarschijnlijk aardige en bewuste automobilist
Wij delen samen de lucht, de stoplichten en de weg
Opdat u zich de volgende keer niet zomaar nog eens vergist
Geven wij u graag hierbij een klein woordje uitleg

Wij, kwetsbare wezens dat we zijn, rijden slechts op twee wielen
Zelfs zonder al teveel bescherming om ons heen
Soms zijn wij gedwongen om ons of te vragen wat u toch zo kan bezielen
Want uiteindelijk berijdt u diezelfde weg zelden of nooit alleen

Wij, begripvolle wezens dat we zijn, beseffen dat het er voor u anders uitziet
Met een snelheid die voor u verre van aanleunt tegen het rood
En wanneer u dus als een razende trein voorbij schiet
Heeft u niet direct door dat wij balanceren tussen uw rijtuig en de dreigende afhellende goot

Wij, soms vooruitziende wezens dat we zijn, houden rekening met alles wat rondom ons gebeurt
De verkeerd geparkeerde auto en de niet oplettende voetganger
We houden ons staande terwijl u voorbij scheurt
Maar met de hogere snelheden en stijgende onoplettendheid worden we stiekem steeds banger

Wij, doorzettende wezens dat we zijn, proberen het u regelmatig duidelijk te maken
Dus wuif onze gebaren alsjeblieft niet zomaar van de baan
Wij zouden immers niet graag uw voertuig en aan uw bonus-malus raken
En pas dus alsjeblieft uw snelheid aan, geef ons ruimte of ga gewoon even stilstaan

Wij, dankbare wezens dat we zijn, zullen u met een wuifje of een knikje bedanken
Zeker wanneer u ons – als medeweggebruiker – een beetje respect toont
We steken het dan absoluut niet meer onder stoelen en banken
En uw aanpassing wordt bijgevolg op gepaste wijze meer dan beloond

Pas dus op wanneer u de weg opdraait – er kunnen fietsers aankomen
Geef ons de ruimte zoals wij zojuist zo netjes hebben durven vragen
Probeer niet nog net even snel vóór ons te komen
Zo hoeven wij elke dag een beetje minder ons leven te wagen

Gelieve zeker ook niet uw auto tussen ouder en kind te passen
Geef geen extra gas wanneer u ons passeert
Hou rekening met kinderen, ze durven zomaar even een pauze in te lassen
Kijk goed in uw spiegels wanneer u uw deur opent of uw voertuig parkeert

We danken u bij voorbaat voor uw geduld en aandacht
We zijn er zeker van dat we samen de weg kunnen gebruiken
Bedankt wanneer u stilstaat, knikt en lacht
Wij kunnen het – zeker met wind en regen – goed gebruiken!

Leave a comment »