Posts tagged Frans

Rustig thuis

Afgelopen woensdagavond zijn ze vertrokken! Daan en Lotte gingen het avontuur tegemoet, tezamen met hun vriendjes van school. De tassen werden zorgvuldig voorbereid thuis, het materiaal verzameld op school en de bus werd efficiënt ingeladen op het door ons intussen wel gekende Douaneplein te Mechelen.
Ze waren er al even klaar voor! Toen Emma twee jaar geleden dezelfde reis maakte en terugkwam met al haar boeiende verhalen, begon Daan al met aftellen. Op school werkten ze er de laatste paar weken rond. Thuis werd er vurig gebabbeld over de indeling van de tenten en groepjes. De spanning was met momenten goed van hun gezichtjes af te lezen… de Pyreneeën-reis stond voor de deur!
Deze reis – zogenoemde bosklassen – spreekt toch al gewoon tot ieders verbeelding?! 10 Dagen lang zijn ze weg, maken ze serieuze bergwandelingen, slapen ze in tentjes, zingen ze (Franse) liedjes aan het kampvuur, dompelen ze zich in een warmwaterbron, bezoeken ze de katharenkerk, kopen ze zelf souvenirtjes,… en dus worden ze figuurlijk een stuk groter. Het is een pracht van een ervaring die ze de rest van hun leven met zich mee zullen nemen. Wie anders doet dit op nipt 11 jaar?
Toevallig profiteren ze dan ook nog eens van een heel zuiders klimaat… het is er de hele week rond de 30 graden! Over een goed begin van de zomervakantie gesproken! Alhoewel het redelijk warm lijkt als je bedenkt dat ze toch wel wandelingen van zo’n 10 km maken…
Ze genieten, daar zijn we zeker van. En thuis is het dus rustig, heel rustig! Emma is deze week enig kind en aangezien de examens volgende week weer van start gaan, komt deze rust best van pas eigenlijk. Zelf moeten we nog een beetje wennen aan de rust: we zijn ’s ochtends veel eerder klaar, we zetten steevast teveel eten op tafel, er is veel minder opruimwerk,… Vrijdag komen ze weer terug en we kunnen niet wachten op hun eerste knuffels, op hun verhalen, op hun stralende gezichtjes! Waar we wel op zouden kunnen wachten is de berg was, maar goed… dat hoort er nu eenmaal ook weer bij.

Advertenties

Leave a comment »

Sneeuwpret in het zuiden

Het zit er weer op! Ons gezamenlijk weekje weg in de Franse Alpen… de meest zuidelijke Franse Alpen welteverstaan is voorbij gevlogen! Alhoewel we dit keer niet zo heel ver wilden rijden (max. 1.000 km hadden we bedacht), besliste de reisorganisatie daar geheel anders over. Op de site stond namelijk wel zo’n 1.000 km… en een tweede site bevestigde dit. Dus nadat we dit hotel en bijhorend skigebiedje hadden geboekt en we na een aantal dagen de route eens helemaal wilden napluizen, bleek deze echter toch weer zo’n 1.300 km lang te zijn. Afijn, niets wat we niet kunnen oplossen en dus boekten we de dag van vertrek nog snel een F1-hotelletje langs de snelweg in de buurt van Lyon.

De route liep regelrecht naar het zuiden van Frankrijk. Nee, loodrecht. Letterlijk! Tot aan de Middellandse Zee, dan afbuigen en boven Nice de bergen in. Omdat we dan toch zo ver moesten rijden, besloten we maar een mini-omweg te maken en de heenrit door Monaco te rijden! Je kan er maar eens geweest zijn. Het was intussen prachtig weer en de temperatuur liep intussen al op tot 17 graden. Heerlijk! Na een frustrerende stadsrit door dit tot de verbeelding sprekende landje, wegens geen parkeerplaats, besloten we het voor bekeken te houden en vervolgden we onze weg richting Isola 2000. Het duurde lang voordat we sneeuw tegenkwamen en eventjes begonnen de zenuwen op te komen, maar het skidorp, op – hoe kan het ook anders – 2.000 meter, was prachtig gehuld in een wit tapijt. Oef!

De eerste dag scheen de zon volop en niets is mooier dan kraakwitte sneeuw te zien tegen een knalblauwe hemel! We moesten allemaal weer wat wennen aan die vastzittende lompe skibotten, maar we hadden het snel onder de knie en genoten samen van een zalige dag op de latten. De tweede dag kozen de mannen van ons gezelschap voor hun snowboard. Ook al was dit nog maar de tweede keer dat Daan hier echt mee kon oefenen, hij kon ons al snel bijhouden en vestigde niet lang daarna al zijn eerste snelheidsrecord. Uiteindelijk haalde hij maar liefst 67,3 km/uur! Verschrikkelijk… Het snowboarden kent voor ons Daantje intussen geen geheimen meer, hij gaat zelfs voorop omdat hij veruit de snelste van ons allemaal is.
Op dinsdag was de hele vallei – en de bergtoppen eigenlijk ook – gehuld in een dikke mist. Er was wind, het sneeuwde en bijgevolg ziet een mens dus geen klap! Mama Monique viel zelfs een keertje, bijna stilstaand, om omdat ze niet kon zien of ze nu bergop of bergaf ging… een dagje om op tijd te stoppen dus en van het zwembad van het hotel (of de bar ;)) te genieten. Alle andere dagen waren overgoten met zonneschijn, en die verse sneeuw is natuurlijk heel mooi meegenomen!

Lotte heeft trouwens ook haar eerste ‘stapjes’ gezet op een snowboard. Ze deed dit verdikke goed, dus ze zal dit nog wel eens willen testen :) Al met al hebben we dus ver moeten rijden, maar er plakten verschillende voordelen aan: goede sneeuw, belachelijk goed weer voor tijdens de krokusvakantie, fijne brede pistes en vooral… het was absoluut niet druk! We hoefden niet aan te schuiven bij de liften, we hadden soms zelfs een piste voor ons alleen.

Dan restte er natuurlijk alleen nog de terugweg, maar aangezien we nu toch iets meer uitgerust waren, kozen we ervoor om in een keer te rijden. Uiteraard nog eens met een tussenstop. Deze keer wilden we de stad Nice verblijden met een bezoekje. Opnieuw was het vinden van een parkeerplaats bijzonder lastig. Toen we er uiteindelijk ergens eentje vonden, werden we letterlijk uitgeregend nabij de haven van Nice. We besloten koers te zetten richting België en de kust even te laten voor wat het is.

Een kort foto-overzicht:

Comments (1) »

Spannende stoffige decemberperikelen

De spannende tijd is weer aangebroken! Het is december en dus staan er twee oude mannen op de stoep die wel eens wat binnen durven brengen. We kunnen ons de spanning op de gezichtjes van de kleine kindjes nog zo goed voorstellen. De magie van die eerste stokoude man is intussen – helaas – wat verdwenen. We twijfelen aan de goedgelovigheid van ons Lotteke, dus doen we voor alle zekerheid nog volop mee.
Het is vandaag al 6 december en toch heeft ie ons huis nog niet gevonden. Dat zou misschien zomaar heel toevallig te maken kunnen hebben met het feit dat je ons huis nagenoeg weer eens opnieuw onder een laagje stof moet zoeken deze dagen. Waarom? Ach, wat zouden we anders doen?
Wie de laatste paar maanden bij ons geweest is, weet dat we de Alpen in het klein hadden nagebootst in onze keuken. De houten vloer stond paraplu na een serieuze zomerse bui en bijgevolg kregen we de schuifdeur helemaal niet meer en de achterdeur slechts een stukje open. Tijd om daar eens verandering in te brengen… nadat de discussies met de experts van de verzekering achter de rug waren natuurlijk.
In het kader van ‘uiteindelijk komt alles goed’ zijn we in een gordijn van stof gehuld, maar dit alles voor het goede doel: een nieuwe vloer! Alle kasten werden zorgvuldig leeggehaald, daarna vonden deze kasten ergens een plaatsje, het enorme keukeneiland werd tijdelijk afgebroken en de zetel staat er ook maar wat zielig bij. Kortom… we ‘kamperen’ een weekje tussen de diepgevroren pizza’s en ontbijtjes die mama boven serveert.
Afgelopen maandag zijn de werkmannen aan het plaatsen van de nieuwe vloer begonnen en het vlot wonderbaarlijk goed, daar houden we van. Met wat geluk kunnen ze het zelfs vandaag – dinsdag – al afronden. Dan rest er ‘slechts’ een grondige poetsbeurt en het inruimen en het gewone dagdagelijkse leven kan weer opgenomen worden.
Net op tijd eigenlijk… zodat Emma ‘rustig’ aan haar eerste echte examenperiode kan beginnen! Ja, het is zover. Eerste middelbaar, eerste echte examenweek. Gisteren heeft ze haar mondelinge examen voor Frans al overleefd, en dit zonder probleem. Volgende week dinsdag, de 13e begint ze aan haar reeks examens met onder andere Latijn, Natuurwetenschappen, Aardrijkskunde, Frans, Geschiedenis en Wiskunde. Vakken als Techniek, Godsdienst, Nederlands, Plastische Opvoeding etc. worden vooralsnog het hele jaar door geëvalueerd en hiervoor hoeft ze dus geen examen af te leggen. Vanaf het begin heeft ze haar huiswerk altijd flink gemaakt, dus hopelijk komt het allemaal in orde. Haar uitgewerkte mindmaps liggen netjes georganiseerd klaar voor herhaling. Het zal toch even spannend zijn. Gelukkig werd er net voor de herfstvakantie al een proefexamen van Latijn georganiseerd, zodat ze toch een beetje weet waar zich aan te verwachten. Net voor de kerstvakantie zullen we de resultaten kennen. We duimen voor haar, duimen jullie mee?!

Comments (2) »

Stilte doorbreken of niet?

Het is inderdaad even stil geweest van onze kant. Radiostilte kunnen we het noemen, want echte komkommertijd is het nog niet. Eigenlijk is er gewoon best nog veel gebeurd, maar bleek er helaas net iets te weinig tijd om de blog aan te vullen. Dit realiseren we bij dezen dus :)
Om verder te gaan, waar we gebleven waren… Daan en Lotte zijn ontzettend enthousiast teruggekeerd van hun bosklassen in Brugge. Het was er geweldig leuk, ze hebben toffe dingen gedaan en ze genoten van het eten dat hen werd voorgeschoteld. Kortom, een zéér geslaagde editie van een vijfdaagse schoolreis.
Vorige week woensdagavond was het dan de beurt aan onze oudste. Emma ging niet gewoon op bosklassen, maar vertrok voor wel TIEN dagen naar de Franse Pyreneeën! Alstublieft! Net elf jaar geworden en er nu al voor zo’n lange tijd tussenuit trekken. Jullie kennen Emma intussen ook al wel een beetje en wie de vorige bosklassen via dit medium heeft meegemaakt, weet dat vertrekken niet de sterkste kant van Emma is. Integendeel zelfs. Vorige jaren sliep ze meestal de nacht voor vertrek niet en was ze ontroostbaar. Meestal viel ze uiteindelijk wel in slaap, gewoonweg wegens oververmoeid en een tekort aan tranen.
Dit keer begon dit gevoelige spelletje een maand voor vertrek al…. Ook niet evident als mama om je dochter dit te zien doormaken. Bovendien moet je zelf sterk blijven en maar blijven volhouden dat het uiteindelijk een geweldig mooi avontuur zal worden waar ze later fantastisch graag op terug zal blikken. Gelukkig waren we daar zelf ook wel van overtuigd, maar het blijft een moeilijk iets die pre-bosklassen. Een week voor vertrek leek het te veranderen en Emma fluisterde ’s avonds voor het slapen gaan een keertje: ‘Het klinkt een beetje gek, maar ik heb er eigenlijk wel een beetje zin in.’ Mama kon wel een gat in de lucht springen van blijdschap, maar hield zich ingetogen in. En zo vertrok ons Emmaatje zonder teveel tralala woensdagavond met de bus naar het verre dorpje nabij de Spaanse grens. Een gevoel van overweldigende trots spoelde door heel ons lijf. Dat had ze toch maar even flink geflikt!! Het heeft haar enorm geholpen te weten bij wie ze in de tent zou slapen en naast wie ze – zowel op de heen- als de terugreis – in de bus zou zitten. Ze is graag voorbereid, zoveel is duidelijk!
Gelukkig ging een goede vriend van ons mee als begeleidende ouder en zodoende weten we zeker dat ze in goede handen is en krijgen we zelfs een korte update over hoe het met onze dochter gaat. Het gaat goed met haar, echt waar! We ontvingen twee foto’s en ze kijkt zo gelukkig!

Emma tijdens een forse wandeling in de bergen

Emma tijdens een forse wandeling in de bergen

Even pauzeren en lachen naar het vogeltje

Even pauzeren en lachen naar het vogeltje

Nu is het intussen dinsdagavond en aankomende vrijdagmiddag komt ze weer thuis, ze zal onnoemlijk welkom zijn :)

En wat is er dan nog allemaal gebeurd waardoor de blog zo waardeloos werd achtergelaten? Awel… mama Monique werkt nu voor een aantal weken als bijna duurzaamheidsambtenaar op een gemeente. Tijdelijk iemand vervangen die al lange tijd afwezig is. Daarnaast werd ze vorige donderdagochtend geopereerd aan haar ogen. Dat werd tijd horen we jullie denken… of roepen… Maakt niet uit! Het werd inderdaad tijd, en nu is het gelukkig achter de rug. Langzaam maar zeker kan ze alles weer wat zien, maar het blijft spectaculair dat ze nu al kan lezen… zonder bril of lenzen welteverstaan ;)

Een kort, maar weliswaar redelijk krachtige update van onze kant. Nu is de stilte weer even doorbroken… maar voor hoe lang…

Comments (1) »

Blij met het vijfde?!

Kinderen worden snel groot. Soms gaat het gewoon te snel. Zo zien we soms jongere broertjes of zusjes van vriendjes/vriendinnetjes geboren worden en plots gaan die ook ineens naar school. Raar. Maar zo hoort het te gaan blijkbaar. De tijd vliegt en we kunnen het nog net allemaal bijhouden. Tenminste, dat is onze ambitie nummer 1 :)
Emma zit – zo blijkt plots – alweer in het vijfde leerjaar. Hierna volgt het zesde, logischerwijze, en dan is het tijd om de lagere school vaarwel te zeggen en een plaatsje in te nemen in het middelbaar onderwijs. Brr… laten we daar nog maar even niet over nadenken! En Emma doet het eigenlijk heel goed in het vijfde leerjaar. Er verandert veel eigenlijk. Zo wordt niet alleen verwacht dat ze nóg zelfstandiger kunnen werken (inclusief werken op de computer met een eigen usb-stick etcetera), maar komen er ook een aantal nieuwe dingen bij, zoals wiskunde en Frans. Natuurlijk werd wiskunde vakkundig voorbereid door middel van de verschillende rekentechnieken, maar nu lijkt het allemaal toch wel serieuzer te worden. Zij gaat er in ieder geval heel goed mee om en kan alles nog perfect bijbenen. Zo is Emma nu eenmaal: perfect in orde met alles! Zalig. En alhoewel ze altijd al heel zelfstandig haar huiswerk heeft gemaakt, roept ze nu af en toe de hulp van papa of mama in. Nee, niet dat ze het echt nodig heeft, maar meer omdat ze het 1) gezellig vindt en 2) er heel wat geoefend moet worden.
Zo zijn er de vele dialogen die in haar cursus Frans staan. Ze oefent deze graag een paar keer in. Eigenlijk meestal net genoeg keer zodat ze die hele dialoog uit haar hoofd kent. Letterlijk! Mama vindt het zalig dat ze nu ook een andere taal leert. Hoe eerder hoe liever eigenlijk. Emma en mama oefenen de verschillende gesprekken dus regelmatig samen en mama probeert Emma tegelijkertijd de grammatica wat te verduidelijken.
En dan is er papa die glundert wanneer hij iets mag uitleggen dat met wiskunde te maken heeft. Hij heeft het eerder al niet onder stoelen of banken gestoken dat hij intens gelukkig is dat zijn oudste kind nu met zulke materie bezig is. Het berekenen van de oppervlakte van een parallellogram, een cirkel… het maakt allemaal niet uit. Emma geniet dan, van haar kant,  weer van deze extra uitleg en zo is het cirkeltje rond. Alleen vragen we ons dan af… wie is er nu eigenlijk blij met het vijfde leerjaar??

Leave a comment »

Back to school

We hebben genoten van de kerstvakantie! Met leuke bezoekjes en met heerlijke uitslaapmomenten ;) Sinds maandag zitten we echter weer in het onberispelijke ritme van school en de buitenschoolse activiteiten. Niet alleen voor de kinderen, ook papa en mama zijn weer in gang geschoten. Zo is er dan niet alleen bijna elke middag iets te doen, maar ook elke avond! Daar waar de woensdagmiddag vroeger bedoeld was om tot rust te komen en/of om met vriendjes te spelen, maakt dat tegenwoordig plaats voor o.a. de Franse les en veel turnplezier. Van rusten is geen sprake meer: direct van school naar huis spurten om snel een hap van enkele boterhammen te kunnen nemen om uiteindelijk weer op tijd in de Franse les te zitten. Gelukkig volgt Emma de lessen met veel plezier en gelukkig kunnen we carpoolen met mama’s van andere vriendinnetjes, zodat we binnen een uur toch al niet terug op plaats van bestemming moeten staan. Dit maakt de middag voor broer en zus hier toch ook wat rustiger :)

Comments (1) »