Posts tagged gevoelig

Spannende finale

We hadden jullie al een beetje voorbereid op de bekerfinale van Daan zijn team! De knappe ventjes wisten zich op een fantastische manier te plaatsen voor deze spannende wedstrijd, zo ook het U11 team van FC Schepdaal.
De twee teams werden mooi in een rijtje en onder luid getetter van de tune van de Champions League het veld op gebracht. Ons Daantje liet achteraf duidelijk verstaan dat door dit alles plots de zenuwen letterlijk door zijn lijfje gierden.
Om 11.30 uur ging de wedstrijd – op neutraal terrein – van start en al snel werd duidelijk dat het geen simpele opdracht zou worden. Nadat een boom van een kerel van de tegenstander (bleek een jaar ouder te zijn…) zijn team met een pegel van jewelste op 1-0 voorsprong bracht, bogen de  hoofdjes van onze mannetjes lichtjes naar voor. Maar gelukkig niet voor lang, want binnen afzienbare tijd wisten ze het spel op een knap gelijkspel te brengen! Oef! En de supporters van Zemst – altijd talrijk aanwezig – lieten zich van hun meest luide kant zien.
Jammer genoeg werd er – te snel na de gelijkmaker – opnieuw gescoord door FC Schepdaal. Eerlijk is eerlijk… het was eigenlijk een beetje een blunder van onze eigen kant. Maar niet getreurd, we gaan er voor! Opnieuw scoorden zij in plaats van wij en vertoonde het scorebord 3-1. Oh nee… Onze prachtige linkerspits wist de bal er dan toch nog op een sjieke manier van ver af in te krullen. Bijgevolg werd hij bijna plat geknepen door onze trainer! Het is 3-2 en we hebben zeker nog een kans. De bal is vooral in ons bezit en de ene kans na de ander wordt gecreëerd. We spelen best goed, maar de zenuwen spelen ons parten. Af en toe ontstaat er verwarring vooraan en wordt de bal gewoonweg vergeten. Open kansen worden gemist. En terwijl tikt de klok genadeloos verder. Tot de 2x 20 minuten blijkbaar toch voorbij zijn en de wedstrijd wordt beëindigd… in mineur. De tegenstander krijgt die grote beker, het ander team werd op de foto gezet, FC Schepdaal mag met de eer gaan lopen…
Onze jongens zijn zichtbaar teleurgesteld MAAR ze hebben toevallig wel de finale gehaald. Het is een nieuw – samengesteld – team dat sinds dit jaar nog maar samen speelt. Ze hebben een geweldige weg afgelegd naar deze finale toe. En natuurlijk zou een overwinning de kers op de taart van een toch al prachtig seizoen geweest zijn! Natuurlijk zouden ze het hebben verdiend! Maar het mocht helaas niet zo zijn en we stappen met geheven hoofd van het veld. Op naar een nieuw seizoen! Op naar een volgende overwinning :)
Het blijft in ieder geval nog even in het gevoelige hoofdje van Daan nazinderen. Zelfs op zondagavond kwam het nog even naar boven. Hij was toch wat teleurgesteld. Hij had het zo graag met zijn voetbalvriendjes willen vieren. Maar venteke toch… we hebben genoeg om te vieren! En volgend jaar… volgend jaar pakken wij die beker mee naar huis! … of niet, maar dat zien we dan wel weer …

Advertenties

Leave a comment »

Opgroeiende Daan

Jullie kennen onze zoon Daan intussen wel. Een grote stoere kerel die verdikke gevoelig uit de hoek kan komen. Als baby lachte hij zo veel en zo zalig. Als peuter kreeg hij zijn frustraties niet altijd verwerkt met meerdere woede-uitbarstingen als gevolg. Als kleuter leerde hij op school zijn vriendjes te volgen… en dit niet altijd positief bedoeld ;) Hij groeit letterlijk de pan uit, maar figuurlijk is dat mannetje toch snotverdorie goed bezig!

Hij heeft het moeilijk met veranderingen, dat weten we al jaren. We zagen er dan ook als een berg tegenop om in september van voetbalclub te veranderen. Dat alleen was misschien nog niet zo’n probleem geweest, maar hij stapte tegelijkertijd op school naar het vijfde leerjaar. Dus niet alleen een nieuwe club, een nieuw team, een nieuwe trainer, maar ook een nieuwe klas, nieuwe klasgenootjes en een nieuwe juf. Voor de één maakt het niets uit, de ander heeft het hier nu eenmaal iets moeilijker mee.
Al snel bleek dat hij het goed met zijn nieuwe juf kon vinden… OEF! Alhoewel hij zeker (nooit) op de voorgrond zal treden, vraagt hij wel wat hij moet vragen en doet hij wat hij moet doen. Ook niet meer dan dat natuurlijk, maar zo kennen we hem :)
Ook de trainer viel mee en met die nieuwe ploegmaatjes was het toch eigenlijk ook wel tof. Niet vergeten dat hij met bijna zijn hele team overstapte naar de nieuwe club…
En dan af en toe gebeurt er iets en denken we, als ouders, bij onszelf: Ja, hij is echt aan het groeien. We babbelen regelmatig, want ook dit is niet simpel voor ons ventje. Ook daar begint hij af en toe iets te lossen. Yes! Hij gaat graag ergens spelen en logeren. Zeker dit laatste was in zijn jongere jaren absoluut niet vanzelfsprekend! En afgelopen zaterdag speelde hij weer eens een zalige voetbalwedstrijd. De trainer wilde hem uitdagen en zette hem in de spits! Stress alom, je zag het op zijn gezichtje. Maar hij deed het goed. Sterker nog, hij had de bal, ging voorbij 5 voetballertjes en schoot de bal heerlijk in het daarvoor bestemde netje. Wow!
Na de wedstrijd bleven we plakken (ook een manier om alle ventjes op een andere manier te leren kennen) en al snel was duidelijk dat zowel de trainer als een andere papa ’s avonds naar KV Mechelen zou gaan kijken. Daan straalde bij het idee en kwam dan zelf al met de vraag om mee te gaan. De meisjes zagen dit alleen niet helemaal zitten (lees: absoluut niet) en aangezien mama niet thuis was die avond, belden we de trainer en spraken we af dat we Daan zouden komen halen en brengen. Zo geschiedde en hij heeft meer dan genoten! Hij heeft zelfs wat te eten en drinken durven bestellen bij deze twee papa’s! Hij keek naar het echte voetbal, samen met ‘nieuwe’ vriendjes. Ook één van die ventjes liet verstaan dat hij blij was dat Daan in de ploeg was gekomen. Hoe zalig!

En dat zijn de momenten waarop je beseft: Vet! Gewoonweg cool! Hij groeit en hij bloeit. En daar genieten wij dan weer van. En dan vergeten we tijdelijk toch even al die momenten wanneer we hem moeten opkrikken en motiveren. We kijken, genieten en stralen mee. Heerlijk!

Comments (4) »

Onverslaanbaar?

Het seizoen is alweer weer even geleden van start gegaan… en wat voor een start. Niet alleen een heel nieuwe start, maar ook nog eens een heel goeie! Na veel palaveren kozen we dan eind vorig voetbalseizoen dan toch voor een overstap naar een andere club. Ons geliefde clubje kwam met te weinig zekerheden richting de (nabije) toekomst en zo moesten we wel een moeilijke keuze nemen. Gelukkig kozen uiteindelijk ook nagenoeg alle voetbalvriendjes voor dezelfde club!
Dit alles maakte de overstap voor onze Daan dan misschien toch net iets draaglijker. Van verandering houdt ie sowieso niet en dan gewend geraken aan een nieuwe voetbalclub en dito team tegelijkertijd met de overstap naar het vijfde leerjaar… oei oei… echt niet simpel! Op school veel veranderingen en zo ook op de hobby dus, al een geluk dat we het thuis relatief rustig houden :)
In ieder geval, de mannetjes hebben een vliegende start genomen. De meeste van de reeds bekende voetbalvriendjes zitten in hetzelfde team. Er zijn namelijk twee teams van deze leeftijd bij onze nieuwe club FC Zemst. Vanaf de leeftijd van 10 jaar beginnen ze ook met het onderscheid van kwaliteit. Redelijk spannend dus. Mooi om te zien dat bijna al onze jongens van de voorgaande jaren, tezamen met onze Daan, in team A zitten. Hier maakten ze kennis met een nieuwe trainer en een aantal nieuwe ploegmaatjes. Binnen werkelijk no-time raakten ze aan elkaar gewend, ongelooflijk. De trainer loopt op wolkjes, want hij kan elk soort oefening met zijn jongens doen. Ze kunnen alles aan, zegt hij. Ze vinden elkaar op het veld, ze spelen geweldig mooi samen, het is prachtig voetbal om naar te kijken, ze knokken ervoor en blijven gaan. Echt een pracht van een team.
Tot nu toe hebben ze dan ook elke wedstrijd gewonnen. Soms met een beetje voorsprong (6-4), soms met een reusachtige voorsprong (14-2). En dus wordt er al gesproken van oefenwedstrijden te organiseren tegen onder andere de grotere clubs zoals Eppegem en KV Mechelen, want we willen niet dat onze jongens naast hun schoenen gaan lopen of dat ze gaan geloven dat ze effectief alleen nog maar kunnen winnen.
In ieder geval zijn ze geweldig goed bezig en – nog belangrijker voor ons – Daan heeft zijn draai er volledig gevonden. Hij gaat opnieuw graag naar de trainingen, hij durft zich zelfs te laten zien tijdens de wedstrijden en natuurlijk geniet ie ook wel stiekem van al deze mooie overwinningen!

Comments (3) »

Run4Harte – Dwars Door Mechelen – 2016

Afgelopen zondag vond voor de zoveelste keer Dwars Door Mechelen plaats. Een geweldig evenement waarvoor je je loopschoenen moet vastbinden en je een zalig parcours voorgeschoteld krijgt. Al jaren doen we mee. De kinderen lopen al sinds hun 6e jaar mee met de Kids Run van 1 kilometer. Mama liep dan de 5 kilometer, een mooie afstand :)
Sinds het jaar 2013 pakten we het soms wat anders aan. Dit jaar overleed ons vriendinnetje Harte en werd en bleef ze zichtbaar vanwege de Prinses Harte t-shirts. Het is en blijft een prachtig zicht om nagenoeg 200 shirts in het straatbeeld van Mechelen te zien rondhuppelen. In 2013 liep ook papa een keer mee, de 5 km, en liet mama zich overhalen om de 10 km te lopen. Zo gezegd, zo gedaan!
Nu werd dit jaar ook weer een beetje speciaal, want onze kleine grote meid die nu alweer een paar weken naar het middelbaar onderwijs gaat, is te oud om zich in te schrijven voor de Kids Run. Maar ze wilde wel héél graag meedoen, in haar Prinses Harte shirt. Dus schreef mama zichzelf opnieuw voor de 5 km in tezamen met Emma! Zo trainden mama en Emma de afgelopen weken om deze voor sommigen hachelijke afstand te halen. De eerste trainingen waren letterlijk de hel voor Emma. Vanaf het begin had ze last van steken, ze kwam geen meter vooruit, de afschuw stond op haar gezichtje geschreven. Gelukkig beet ze door en trok mama haar vooruit en zo verliep het na de vijfde training al een stuk beter. Ze liep nog altijd niet over van volle blijdschap, maar ze liep en bleef lopen… zonder steken.
Helaas vlogen de weken voorbij en werd het trainingsschema voor de 5 km niet volledig afgerond, maar de generale repetitie van een week voor het echte werk leek aan te kondigen dat het allemaal wel zou moeten lukken. De ambities werden opgesomd: Emma loopt de 5 km (officieel liet het parcours ons 4,7 km lopen) zónder te stappen en we halen de eindmeet binnen de 35 minuten!
Eens het startschot werd gegeven door Elke, de mama van Harte, liepen we heerlijk rustig in het zonnetje en brokkelden de zenuwen van Emma stukje bij beetje af. Na zo’n 1,5 à 2 km had ze even last van een dipje, om daarna blijkbaar toch nog goed gas te kunnen geven. De laatste kilometer versnelde ze onbewust en de laatste paar 100 meter gooiden we er nog een schepje bovenop. We liepen over van trots dat het uiteindelijk allemaal zo goed verlopen is! Nee, ze heeft niet gewandeld! O, en de tijd is sowieso fantastisch: 30.28 minuten! Wie had dat ooit gedacht??!?!!!! Trots, dat zijn we!
En natuurlijk niet alleen op Emma, ook op Daan en Lotte die hun 1 km ook zonder problemen afwerkten. Daan was enigszins (lees: tot aan de maan en terug) teleurgesteld. Hij ging immers voor de eerste plaats, maar had de afstand verkeerd ingeschat en gaf pas te laat gas. Hij had dus nog tonnen energie en conditie over toen hij de finish passeerde. Laten we dit dan maar als generale repetitie zien voor volgend jaar!
Editie 2016 is opnieuw meer dan geslaagd! Het zonnetje was van de partij, we zetten weer mooie resultaten neer en genoten van de massale aanwezigheid van Prinses Harte!
14457555_10153997768961243_3143985086016730847_n14440937_10153997769036243_5047770983124319113_n14445830_1119125748175118_1628300816_n14390989_10153998201806243_1318730279172948729_n

Comments (3) »

Vakantie in eigen land(en)

Vorige week hadden we samen, als gezinnetje, een paar dagen vakantie. Papa hoefde een paar dagen niet weg voor zijn werk en dus besloten we een aantal uitstapjes te plannen. Want, en zo gaat dat nu eenmaal, als we thuisblijven… dan doet toch nog iedereen zijn of haar eigen ding en schiet het niet op met quality-time :)
Nadat Daan zijn oren op woensdag ‘vernieuwd’ werden, hielden we donderdag nog wel een rustig dagje zodat we er daarna volledig konden invliegen. Vrijdagochtend stonden we gezamenlijk redelijk vroeg op om richting Nederland te rijden. Het was een verrassing voor de kinderen. De dag voordien mochten ze elk nog een paar suggesties leveren voor onze geplande uitstap. En ja, hun verrassing stond mee op hun wenslijst… oef!
Na een fikse file in België en nog een paar uurtjes rijden in Nederland – mama had bijna het gevoel dat we halverwege Denemarken zaten intussen – kwamen we aan op onze bestemming. De kinderen, met name Emma, hielden de bewegwijzering nauwlettend in de gaten en nadat het Dolfinarium was afgevallen, want daar reden we immers voorbij, bleef er nog bijna één mogelijkheid over: Walibi! Zodra we door de poort reden, brak er een plezier op de achterbank uit die men in het park wellicht ook heeft kunnen horen. Er werd getetterd, gelachen en afgesproken wie naast wie zou gaan zitten in de verschillende attracties. Het werd een wilde dag met menig looping en snelheidsrecord! We zijn gebleven tot het park zijn deuren ging sluiten, te weten om 20.00 uur om dan na het eten van frietjes terug aan onze roomse reis terug naar huis te beginnen.
Zaterdagmiddag kwamen tante Klaartje en Toon onze olijke tweeling halen. Zij hadden namelijk voor hun verjaardag een filmticket kado gekregen. Na het bekijken van de 3d versie van de GVR speelden ze nog even in het centrum om na afloop nog op restaurant te mogen! Dit gaf papa, mama en Emma tijd om iets anders in te plannen: wij trokken naar Kazerne Dossin, hét museum in Mechelen over de Holocaust. Indrukwekkend, mooi, gevoelig, interessant. Daarna koos Emma voor een verse sinaasappelsap in het centrum en fietsten we naar T’Iles Malines, de jaarlijkse zomerbar met verschillende foodtrucks om iets lekkers te eten. Eenmaal thuis werden ook Daan en Lotte weer thuis gebracht en dronken we nog gezellig een drankje op het terras buiten.
Zondag planden we nog een iets ander uitstapje, we gingen eens naar het strand. Dit doen we nu eens eigenlijk nooit. Alleen al omdat de Belgische kust nu eenmaal niet zo heel mooi is. En ook omdat je naar de Belgische kust vooral veel en lang in de file staat. Dus kozen we voor de Nederlandse kust en reden we naar Cadzand. Na ruim een uur rijden kwamen we aan, stapten we in onze slippers en namen we onze speelgoedjes en handdoeken mee. We zochten een plaatsje en hebben heerlijk geluierd, gespeeld en … ja ja… in het water gezeten. Eerlijk is eerlijk, dit geldt dan vooral voor de kinderen. De opgeblazen banden waren ideaal om in te zitten en heen en weer op de golven te hobbelen. Ze hebben genoten, en wij dus ook!
Gisteren, maandag en dus de laatste dag van onze mini-vakantie, stond het blotevoetenpad in Zutendaal op het programma. We kwamen aan en er stond een geweldig lange rij voor onze neus. Al snel dachten we dat de hele wandeling wel eens op die manier zou kunnen verlopen vanwege de enorme drukte. Snel verzonnen we plan B. Een plan waar voornamelijk Lotte al heel lang op aan het hopen was. We gingen shoppen! Maasmechelen Village ligt daar in de buurt en dus hebben we daar gekuierd, gepast, geshopt en uiteindelijk ge-pasta-picknickt op een terrasje in het zonnetje. Opnieuw een zalige dag en meer dan voldaan vertrokken we weer richting het mooie Mechelen.

De vakantie was kort… dat is zeker, maar we hebben er met volle teugen van genoten!
Helaas hebben we aan het eind van onze vakantie wel moeten vaststellen dat het niet goed gaat met ons huisdiertje de vis. De goudvis die Emma vorig jaar bij een goochelshow kado kreeg. De goudvis die prompt Blub werd genoemd, maar na een paar maanden toch de naam ‘Perkamentus’ kreeg. En dus staat er vandaag een minder leuke gebeurtenis op het programma… deze morgen, onderweg naar het knutselkamp, vertelde Emma met bibberende lippen en droevige ogen dat ze deze middag Perkamentus zal moeten begraven. En dit zullen we dus op een serene manier doen. Hij mag in een eigen luciferdoosje en Emma zal een mooi plekje uitzoeken in de tuin waar we hem dan effectief zullen begraven. Het zal vast mooi, maar ook emotioneel worden…

Comments (2) »

Oren – Deel ‘dat-ik-het-niet-meer-weet’

Over Daan en zijn oren kunnen we intussen wel een boekje schrijven. Van jongs af aan had hij last van die twee meewapperende gevoelige lichaamsdelen. Meerdere oorontstekingen werden gevolgd door verschillende operaties. Alhoewel ‘operatie’ wel wat hevig klinkt, er werden telkens immers ‘maar’ buisjes geplaatst. Buisjes die wel opnieuw en opnieuw hun werk deden. Maar kleine jongens worden steeds een stukje groter en dus vallen die goedwerkende hulpmiddeltjes er na een tijdje weer uit.

Nu ging (en gaat) het eigenlijk al vele jaren goed. Hij heeft lang niet zoveel oorontstekingen meer, we kunnen het ons zelfs niet meer heugen wanneer de laatste is gepasseerd. Wel hielden we het altijd goed in de gaten, vooral zijn gehoor dan eigenlijk. Zo was Daan op een dag heerlijk met autootjes en diertjes aan het spelen op zijn kamertje, mama ziet hem bezig en dacht zijn gehoor eens te testen door heel zachtjes tegen hem te beginnen babbelen. Hij reageerde absoluut niet… maar ja, wat voor een test is dat nu ook? Voor hetzelfde geld zit hij gewoon volledig in zijn verhaal en hoort hij daarom alle omgevingsgeluiden niet. Toch?!

Afijn, voor alle zekerheid bezochten we af en toe een KNO-arts en deze lieve mevrouw zag toch ook duidelijk de gevolgen van de doorlopen geschiedenis: er zaten wel degelijk putjes in zijn trommelvlies. Kan dat kwaad? Nee, niet direct. Maar we kregen toch het advies om hem vooraan in de klas te laten zitten, waar Daan natuurlijk zelf niet om zat te springen. Ook werd gevraagd om na zo’n 6 maanden opnieuw eens op bezoek te komen. Zo lag hij een tijdje geleden opnieuw op de stoel en werd er eveneens opnieuw een gehoortest afgenomen van zowel de lage als de hoge tonen. De test is helemaal niet slecht verlopen, maar de putjes in zijn trommelvlies, vooral aan de rechterkant, leken iets verergerd te zijn. Alles trekt toch niet zo goed door zoals bedoeld en om erger te voorkomen (lees: later een trommelvliestransplantatie of iets dergelijks), stelde de arts voor om preventief nog eens buisjes te laten steken. Daar zijn we dan in meegegaan en nu wil het feit dat we ons morgenochtend moeten melden in het ziekenhuis waar Daan zijn oren op 10-jarige leeftijd nog maar eens van buisjes worden voorzien!

’s Middags zullen we het ziekenhuis normaal gezien weer mogen verlaten, en normaal gezien heeft hij hier achteraf ook geen last van. Tenminste, zo kunnen we het ons nog herinneren van toen hij klein was. Wij zijn er klaar voor… was het maar al morgenavond ;)

Comments (1) »

Afscheid van de lagere school

Zo worden ze geboren, zo drop je ze bij de crèche, zo staan ze te trappelen om naar de kleuterschool te vertrekken, zo ontvangen ze een kleuterschooldiploma en precies niet zo heel veel later wordt het Getuigschrift van Basisonderwijs overhandigd… Onze kleine Emma… nou ja, ze is ooit echt wel klein geboren, nu is het een fiere, lange, slanke jongedame van 12 jaar! Maar toch… onze kleine Emma wordt plots echt groot! Afgelopen dinsdagmiddag reikte de directeur haar hand en stopte daar een belangrijk papiertje in en met dat papiertje vertrekken we straks naar haar nieuwe school om de inschrijving definitief te maken. Emma vertrok deze ochtend dus voor de laatste keer naar ‘haar’ kleuter- en lagere school, de Villa Zonnebloem.
Mama probeerde, bijna tevergeefs trouwens, symbolisch zonnebloemen te planten, want tot dusver hebben de kinderen altijd iets met deze trotse bloemen gehad. De crèche noemde namelijk ‘De Zonnebloem’ en de lagere school noemde, zoals gezegd, ‘Villa Zonnebloem’. De geplante zonnebloemen werden de laatste weken eerder waterplanten met de overvloedige regenval, maar we blijven proberen!
We willen gewoon graag meegeven dat Emma haar lagere schoolcarrière met glans heeft doorstaan. Elk jaar hoorden we tijdens de individuele gesprekken dat het zo’n fijne meid is, dat ze zo vrolijk is en dat het allemaal ook inhoudelijk goed lukt. Haar laatste juf beschreef nog zo mooi hoe Emma altijd zichzelf is gebleven, daar waar de leeftijdsgenootjes naar elkaar en (bijvoorbeeld) elkaars kleding beginnen kijken… trok Emma zich hier weinig van aan en deed gewoon haar ding. De juf hoopt dan ook vurig dat ze haar eigenheid kan blijven behouden. Awel, we wensen vurig met haar mee!

Emma, je bent een geweldig fantastische meid en we wensen jou zo ongelooflijk veel plezier op de nieuwe school met nieuwe avonturen en vriendinnetjes in een nieuwe omgeving! Maar natuurlijk mag je eerst gruwelijk veel van je vakantie genieten! Je hebt het absoluut verdiend. Dikke kus, x

Comments (2) »