Posts tagged huis

Radiostilte verbreken…

Het lijkt onnoemlijk lang geleden dat we hier nog een berichtje achterlieten. Er is dan ook van alles gebeurd: verhuis, vakantie, veel rommel… Voilà, alles met een V :) De verhuizing zelf is goed meegevallen. De kinderen werden een weekend geëntertaind door opa en oma in Brussel en we konden de verhuisdag op genoeg bevriende spierballen rekenen! Tot zover dan.
De week na de verhuizing ontstond er totale chaos. Het ‘oude’ huis moest nog volledig leeggehaald worden, d.w.z. alles wat er nog was achtergebleven in vooral de kelder, het tuinhuis en de gehuurde garage. En over die inhoud, lieve mensen, willen we het liever niet meer hebben!
De kinderen vonden direct hun draai in het nieuwe huis. Ze waren door het dolle heen bij het zien van hun ‘eigen’ kamer. Iets wat ze nog nooit hadden gehad, een eigen kamer! Vanaf het begin kunnen ze er elk van genieten om zich even terug te trekken. Van te voren hadden we afgesproken dat ze toch nog een paar nachtjes bij elkaar zouden slapen, maar na een tweetal nachtjes besloten ze elk hun eigen kamer te willen beslapen. Lotte kroop in haar roze/paarse kamer, Daan in zijn groene/blauwe ruimte en Emma bleef achter in haar groene penthouse. Al snel bleek vooral Daan het toch maar raar te vinden, zo alleen in een kamer. Daarbovenop kwam dan nog die ene vervelende straatlantaarn die juist in zijn bed scheen! Aangezien we nog geen gordijnen hebben, kan dat wel eens serieus lastig zijn. Al snel vatte ons Daantje slaap op zijn nog niet opgeruimde matras op de grond in Emma haar kamer!
Uiteindelijk is het ons overigens gelukt om de sleutel op tijd over te dragen, zelfs nog 2 dagen op voorhand! Maar dit had alles te maken met ons geplande vakantie naar de sneeuw :) De nieuwe bewoners waren in de wolken met een opgeruimd en netjes gepoetst huis en konden zo ook op tijd hun intrek nemen in ‘ons’ vertrouwde huis. Voor de mede-nieuwsgierigen onder ons: zij hebben tot nu toe de eettafel en woonkamer omgewisseld. Zeer interessant om te zien hoe eenieder weer een andere invulling geeft aan iets!
Wij waren alleszins pompaf en alhoewel het huis er nog even rommelig bij ligt, zijn we toch heerlijk op vakantie naar La Bresse vertrokken! Dit hadden we wel verdiend na een aantal zeer drukke maanden! Een verslagje van onze sneeuwvakantie volgt later, maar we wilden alvast even laten weten dat het uiteindelijk toch allemaal gelukt is…

Comments (2) »

(Ver)huis

Nog even en dan is het zover… we verhuizen! Nu dat we toch nog eens achter de computer zitten, maken we ook maar gelijk even tijd om hier in het kort iets over te zeggen. Want we verhuizen… ja, niet voor de eerste keer. Wij zijn al redelijk vaak verhuisd (Tampere, Brussel, Leuven, Essen, Mechelen, weer Mechelen en nu nog eens Mechelen), maar nog nooit met kinderen en bijkomende spullen! Dus naast onze spullen moeten er nog extra veel bedden, kasten, kledingstukken en vooral speelgoedjes ingepakt worden. En dan denk je wel eens: Wat houden we toch veel spullen bij! ;)
Morgen is het eigenlijk zover… de kinderen gaan naar opa en oma en papa en mama blijven achter met de dozen in een huis dat officieel al even niet meer van ons is. ‘Niet meer van ons’, klinkt raar, want voor ons gevoel blijft dit huis stiekem altijd van ons. Dit is ons eerste echte huis. Het eerste huis dat we zelf kochten. Een huis dat we gedurende 2,5 jaar grotendeels zelf verbouwden. Een woning waar de kinderen geboren werden. Kortom: ons thuis!
Mooie herinneringen, grappige anekdotes… er hangt zoveel van ons in dit huis. Persoonlijk kan ik hier nog altijd rondlopen en genieten van wat we verwezenlijkt hebben: de mooie vloeren en deuren, de leuke keuken, de zalig grote en zéér lichte badkamer, de gezellige kinderkamer,… Al een geluk dat hier een koppel komt wonen die deze dingen evenzeer zal waarderen.
We verlaten een fijne buurt met geweldig goede buren. Wat zullen we ze missen! De buren die de deur altijd open hielden als we even opvang nodig hadden of bij wie we altijd een vuilzak konden lenen als we weer eens zonder zaten. De Marokkaanse mannen die elke keer stipt voorbij lopen op weg naar de moskee, en altijd zo vriendelijk gedag zeggen met een fijne glimlach. Onze ‘straatoma’, een oudere mevrouw die verderop woont en nog altijd even kwiek haar boodschappen te voet gaat halen en die af en toe een kleinigheidje voor de kinderen in de brievenbus achterlaat. Zucht…
En ja, natuurlijk bouwen we weer nieuwe herinneringen op, leren we onze nieuwe buren wat beter kennen etc. etc., maar toch staan we even stil bij wat we achterlaten… na 10 jaar…

Leave a comment »

Zomaar verkocht

Het moest er eens van komen. Zeker aangezien we nu al een tijdje met onze nieuwe woonst bezig zijn. Ons huidig huisje, dat huisje met onze huidige herinneringen, moest toch een keer op de markt gegooid worden. Een raar idee. Komen hier dan straks echt andere mensen wonen? Andere mensen, met andere herinneringen? Nieuwe mensen, met een nieuwe inrichting? Het blijft een ongewoon gevoel. Dit huisje, dat we met eigen handen hebben gemaakt tot wat het is, zal weldra van iemand anders zijn. Tenminste, dat is de bedoeling.
Dus smeten we het op 10 september op Immoweb, zogezegd dé website voor de verkoop van je woning. Dat is niet zogezegd, dat is ook echt waar. Het stond nog geen uur online of de eerste kandidaat-kopers dienden zich al aan. Of ze die avond nog langs konden komen. Ehhh… ja, natuurlijk… Verstomd en verbijsterd waren we eigenlijk een beetje. Die dag alleen al legden we zo’n 6 afspraken vast. Die dinsdagavond 1, die woensdag 4 en de donderdag erna nog eens 3. Dan gunden we onszelf een paar dagen rust en hebben we de week erna nog wat mensen gezien. Ja, het eerste koppel dat we zagen, zag het al helemaal zitten en wilden de dag erna al terugkomen. Dat deden ze, met hun ouders, en er volgde direct een bod! Mijn hemel, wat gaat dit snel! We werden volledig op snelheid gepakt, want we hadden nog niets voorbereid van bijvoorbeeld papierwerk (dit hebben we de dag erna dan direct in orde gebracht ;)).
Dus even samenvatten: op dinsdagochtend stond ons huis online en woensdagavond hadden we een bod binnen. Blijkbaar is dit dé gang van zaken in Mechelen bij een goed afgewerkt huis! Alle afgewerkte huizen in deze (nog altijd) opkomende stad verdwijnen snel van de ‘te koop’ website. Vele koppels vertelden ons dit en velen hadden al achter het net zitten vissen en het eerste koppel wilde dit nu absoluut niet laten gebeuren. Aangezien we nog zoveel afspraken gepland hadden, en ze de vraagprijs niet hadden geboden, besloten we toch nog een weekje te wachten met het accepteren van hun bod. En ook dit wachten werd beloond. Stipt op de avond dat we het bod zouden hebben aanvaard, kwam er nog een koppel op bezoek. Alles netjes opgeruimd, cakejes gebakken etc… en we brachten hen op de hoogte van de situatie. Ook zij waren serieus geïnteresseerd en zo spendeerden zij nog een half uur buiten op de stoep, uiteindelijk kwamen ze terug binnen om aan de keukentafel nog wat verder te overleggen en ze kwamen met een nieuw bod. Een nieuw bod dat hoger lag dan het bestaand bod. Bij dezen konden wij ook hier dit hoofdstuk afsluiten. Geen bezoekjes meer van mensen, geen terreur richting de kinderen om hun speelgoedjes telkens goed op te ruimen, geen onzekerheid meer… ons huis was verkocht. Op een week tijd… Aan bijna de vraagprijs…
Wij kunnen zo blij zijn als we zijn met dit huis, we kunnen zoveel zeggen als we willen dat we dit zo kunnen verkopen… Uiteindelijk moet iemand anders ook blij worden van dit huis en die iemand anders moet het ook wíllen kopen. Blijkbaar hadden we de situatie toch goed ingeschat. Afgelopen vrijdagochtend zaten we bij de notaris voor de start van het echte officiële weggetje en zo kunnen we nog een aantal maanden genieten van ONS huis, want dat is het nog even… Heel even dan. Case closed!

Comments (2) »

Knibbel knabbel …

Wat heeft het lang geduurd! Niet gewoon lang, maar ontzettend lang. De verschillende procedures gingen tergend traag en al wie geen stabiel zenuwstelsel heeft, had het allang opgegeven. Maar wij niet! Wij zijn volhardend, eigenwijs genoeg en gevuld met een sterk willetje. Kortom, het is officieel. Het is gelukt! We hebben ons geweldig, enorm en mega-erg opnieuw in de schulden gewerkt. Wij zijn de gelukkige eigenaars van een geweldig leuk pand in een andere straat in Mechelen. Een te verbouwen pand, welteverstaan! Bij dezen willen we jullie nu alvast informeren dat verhuizen er de komende maanden nog niet in zit. Ah nee, want daar waar eerst de banken ons een zenuwslopende periode bezorgd hebben, staan we nu voor een maandenlange procedure i.v.m. de bouwaanvraag. Kwestie van niet alles van een leien dakje te laten lopen natuurlijk :) Het zal dus nog even duren, maar dan zal het gezellige huisje in de toch wat rustigere straat bewoond worden door twee grote mensen en drie kleinere persoontjes. Een ieder kijkt er stiekem wat naar uit. Een grote keuken, een open haard, een wellicht té grote tuin, een opritje, een slaapkamer voor iedereen,…
Ja, natuurlijk kijken we uit naar een nieuwe stek, maar tegelijkertijd betekent dat ook afscheid nemen van ons huidig huisje. Ons echt ‘thuisje’. Hier zijn de kinderen geboren en hebben zij hun eerste stapjes gezet. Alleen hier brachten zij hun eerste jaartjes door. Alleen hier zitten er stiekem tekeningen verborgen achter de muur in de keuken. Alleen hier presteerde een 1-jarige Lotte om haar groentepap tot aan het plafond te laten spetteren. Alleen hier kon schattige Emma verkondigen dat ze grote zus zou worden en alleen hier heeft Daan intussen in alle hoeken van de kamers gestaan.
Tegen dat we verhuizen, zullen de kinderen respectievelijk 9 en 7 jaar oud zijn… en wordt het dus tijd om nieuwe herinneringen te creëren, die waarschijnlijk van een heel ander kaliber zullen zijn ;)

Slopers, harde werkers, geweldige schilders, handige harries, puike verhuizers… reageer gerust op dit berichtje zodat we weten wanneer we wie kunnen inplannen!
Nieuw project

Leave a comment »