Posts tagged huisdier

Even inhalen

Het is weer te lang geleden, er is weer van alles gebeurd, de tijd vliegt ons werkelijk rond de oren… hoe lossen we dat op?! Misschien door een simpele ‘wist je dat’ rubriekje! Dit heeft ons in het verleden al eerder geholpen ;)

Dus bij dezen presenteren we…

Wist je dat:
– we genoten hebben van de herfstvakantie?
– we toen weer – net als vorig jaar – met enkele vrienden naar La Bresse getrokken zijn?
– we daar hebben gewandeld, gespeeld, gezwommen, gebabbeld, gedronken…?
– één van de papa’s duidelijk niet overweg kan met Mikado op de grond?
– Daan zijn hartje daar weer heeft opgehaald omdat er dan eindelijk jongens bij zijn?
– Lotte sinds een paar weken met een prachtige bril op haar neus rondloopt?
– haar rechteroog goed functioneert, maar haar linker een stuk minder?
– we haar goede oog zelfs 4 uur per dag moeten afplakken?
– ze dit allemaal super flink ondergaat?
– ze werkelijk waar de meest prachtige bril heeft uitgekozen?
– Emma net voor de vakantie al een echt proefexamen Latijn heeft moeten doen?
– ze binnen een maand voor het eerst een hele week serieuze examens moet afleggen?
– ze enorm fanatiek meedoet met de fluo-actie van haar school?
– Daan wisselende resultaten haalt op school met de toetsen?
– hij stiekem gewoonweg te laks is?
– dit nu intussen wel begint door te dringen?
– hij vroeger allang geflipt zou zijn na zo’n serieus gesprek hierover?
– hij zo’n gesprek nu ondergaat en zelfs goed overleeft?
– hij daarna wel enorme behoefte aan knuffels heeft?
– Lotte haar juf binnenkort directrice van de school wordt?
– ze haar nieuwe juf dus al een beetje probeert te doorgronden?
– we aan het aftellen zijn naar ons feestje van morgenavond?
– we altijd wel wat te vieren hebben?
– we intussen ons gezin hebben uitgebreid met twee cavia’s?
– Lotte uitkijkt naar morgen omdat haar peter dan met haar komt shoppen?
– Daan met zijn voetbalteam nagenoeg alles wint?
– de meisjes sinds kort ook zijn gaan voetballen?
– het meisjesteam net begonnen is, en dus nog veel moet leren en dus veel verliest?
– we daarom niet minder trots zijn op de meisjes?
– we binnenkort de hele benedenverdieping leeg moeten halen?
– we dit allemaal nog niet helemaal zien zitten?
– er een nieuwe vloer gelegd gaat worden nadat we waterschade hebben opgelopen?
– we binnen een maand de achterdeur dus weer helemaal kunnen openen?
– we vasthouden aan ons motto: Uiteindelijk komt alles goed?
– we dan nu toch maar gaan afronden?
– we anders bang zijn dat jullie in slaap zouden kunnen vallen?
– we hopen jullie snel weer hier – of ergens anders – te mogen begroeten?

Advertenties

Comments (2) »

Vakantie in eigen land(en)

Vorige week hadden we samen, als gezinnetje, een paar dagen vakantie. Papa hoefde een paar dagen niet weg voor zijn werk en dus besloten we een aantal uitstapjes te plannen. Want, en zo gaat dat nu eenmaal, als we thuisblijven… dan doet toch nog iedereen zijn of haar eigen ding en schiet het niet op met quality-time :)
Nadat Daan zijn oren op woensdag ‘vernieuwd’ werden, hielden we donderdag nog wel een rustig dagje zodat we er daarna volledig konden invliegen. Vrijdagochtend stonden we gezamenlijk redelijk vroeg op om richting Nederland te rijden. Het was een verrassing voor de kinderen. De dag voordien mochten ze elk nog een paar suggesties leveren voor onze geplande uitstap. En ja, hun verrassing stond mee op hun wenslijst… oef!
Na een fikse file in België en nog een paar uurtjes rijden in Nederland – mama had bijna het gevoel dat we halverwege Denemarken zaten intussen – kwamen we aan op onze bestemming. De kinderen, met name Emma, hielden de bewegwijzering nauwlettend in de gaten en nadat het Dolfinarium was afgevallen, want daar reden we immers voorbij, bleef er nog bijna één mogelijkheid over: Walibi! Zodra we door de poort reden, brak er een plezier op de achterbank uit die men in het park wellicht ook heeft kunnen horen. Er werd getetterd, gelachen en afgesproken wie naast wie zou gaan zitten in de verschillende attracties. Het werd een wilde dag met menig looping en snelheidsrecord! We zijn gebleven tot het park zijn deuren ging sluiten, te weten om 20.00 uur om dan na het eten van frietjes terug aan onze roomse reis terug naar huis te beginnen.
Zaterdagmiddag kwamen tante Klaartje en Toon onze olijke tweeling halen. Zij hadden namelijk voor hun verjaardag een filmticket kado gekregen. Na het bekijken van de 3d versie van de GVR speelden ze nog even in het centrum om na afloop nog op restaurant te mogen! Dit gaf papa, mama en Emma tijd om iets anders in te plannen: wij trokken naar Kazerne Dossin, hét museum in Mechelen over de Holocaust. Indrukwekkend, mooi, gevoelig, interessant. Daarna koos Emma voor een verse sinaasappelsap in het centrum en fietsten we naar T’Iles Malines, de jaarlijkse zomerbar met verschillende foodtrucks om iets lekkers te eten. Eenmaal thuis werden ook Daan en Lotte weer thuis gebracht en dronken we nog gezellig een drankje op het terras buiten.
Zondag planden we nog een iets ander uitstapje, we gingen eens naar het strand. Dit doen we nu eens eigenlijk nooit. Alleen al omdat de Belgische kust nu eenmaal niet zo heel mooi is. En ook omdat je naar de Belgische kust vooral veel en lang in de file staat. Dus kozen we voor de Nederlandse kust en reden we naar Cadzand. Na ruim een uur rijden kwamen we aan, stapten we in onze slippers en namen we onze speelgoedjes en handdoeken mee. We zochten een plaatsje en hebben heerlijk geluierd, gespeeld en … ja ja… in het water gezeten. Eerlijk is eerlijk, dit geldt dan vooral voor de kinderen. De opgeblazen banden waren ideaal om in te zitten en heen en weer op de golven te hobbelen. Ze hebben genoten, en wij dus ook!
Gisteren, maandag en dus de laatste dag van onze mini-vakantie, stond het blotevoetenpad in Zutendaal op het programma. We kwamen aan en er stond een geweldig lange rij voor onze neus. Al snel dachten we dat de hele wandeling wel eens op die manier zou kunnen verlopen vanwege de enorme drukte. Snel verzonnen we plan B. Een plan waar voornamelijk Lotte al heel lang op aan het hopen was. We gingen shoppen! Maasmechelen Village ligt daar in de buurt en dus hebben we daar gekuierd, gepast, geshopt en uiteindelijk ge-pasta-picknickt op een terrasje in het zonnetje. Opnieuw een zalige dag en meer dan voldaan vertrokken we weer richting het mooie Mechelen.

De vakantie was kort… dat is zeker, maar we hebben er met volle teugen van genoten!
Helaas hebben we aan het eind van onze vakantie wel moeten vaststellen dat het niet goed gaat met ons huisdiertje de vis. De goudvis die Emma vorig jaar bij een goochelshow kado kreeg. De goudvis die prompt Blub werd genoemd, maar na een paar maanden toch de naam ‘Perkamentus’ kreeg. En dus staat er vandaag een minder leuke gebeurtenis op het programma… deze morgen, onderweg naar het knutselkamp, vertelde Emma met bibberende lippen en droevige ogen dat ze deze middag Perkamentus zal moeten begraven. En dit zullen we dus op een serene manier doen. Hij mag in een eigen luciferdoosje en Emma zal een mooi plekje uitzoeken in de tuin waar we hem dan effectief zullen begraven. Het zal vast mooi, maar ook emotioneel worden…

Comments (2) »

Gevoelige snaren

Het is een feit, we hebben best gevoelige kinderen. Lotte laat het regelmatig zien. Verdriet kan bij haar weg zijn om even later gewoon weer terug te keren. Daan laat het niet graag zien. Ah nee, daar is het natuurlijk een veel te stoere knaap voor! Maar af en toe verbaast hij ons volledig door met zaken op de proppen te komen die juist hij dan wel weer door heeft. En Emma… bij Emma ligt het gewoon bovenop, open en eerlijk… zoals ze is.

Van de week vernam mama Monique dat de echt overdreven lieve buurhond Marie was overleden. Ze was de buurman tegengekomen en hij vertelde haar het belachelijk trieste nieuws. Marie, even oud als ons Emma, was een grote, vriendelijke golden retriever die in de buurt serieus gekend was en met wie we regelmatig een rondje gingen wandelen. We weten het nog goed, onze eerste wandeling. We kwamen mensen tegen die wij niet kenden, maar allemaal kenden zij Marie! En Marie… die ging gewillig zitten bij iedereen die maar leek te willen gaan aaien.

Zoals de Franse kat in La Bresse, Couckie, ooit therapeutisch had gewerkt op het vlak van katten, deed Marie dat op hondenniveau. Emma, Daan en Lotte zijn enorm voorzichtig met deze diersoort, en Marie liet hen zien dat het eigenlijk ook echt wel zéér goedaardige beesten kunnen zijn. Om de zoveel meter werd de leiband doorgegeven, want ze wilden alle drie super graag met de hond wandelen. Er werd af en toe wel bang toegekeken wanneer Marie ging zitten om haar behoefte te doen, want een grote boodschap moet immers in een zakje gepropt worden. De enige die dat altijd flink heeft gedaan, is – uiteraard – Emma.

En nu is deze hond, onze buurhond, niet meer :(
Toen mama het nieuws vertelde, barstte Emma letterlijk direct in tranen uit. Lotte keek en voelde zich verdrietig. Dit gold ook voor Daan, maar deze liet het niet zo direct blijken. Emma vond het dan ook ongelooflijk dat hij wel verder kon met wat het ook was waar hij mee bezig was. Voor Emma stond de wereld echt even stil. Elke avond drijft het verdriet weer boven en kan ze niet slapen. Verdriet om die lieve hond, verdriet omdat ze Marie niet meer kan zien en verdriet omdat ze zo meeleeft met Marie haar baasjes.

Het mooie aan dit afgrijselijke nieuws is hoe de kinderen daar dan samen mee om gaan. Zo werd namelijk direct geopperd om samen te slapen, waar ze alle drie gelijk gretig op in gingen. En als ouder kun je dit alleen maar toejuichen. Zo sliepen ze de afgelopen twee nachten samen in Lotte haar kamer en vanaf vanavond proberen we weer terug in ons oude ritme te komen.

We brachten de buurmannen een kaartje en wat comfort-food, want voor hen is het nog eens zo tragisch. Wij laten ons verdrietig gevoel nog even de vrije loop, om binnenkort met een vrolijke glimlach terug te denken en te kijken naar alle fijne wandelingen die we met haar hebben beleefd. Het ga je goed, lieve Marie!
IMAG0930

Comments (2) »

Een jaar poes

Vandaag is het precies een jaar geleden dat we nog een lid aan ons gezinnetje toevoegden. Een extraatje waar vooral onze oudste al een paar jaar op zat te wachten. Lichtelijk obsessief was ze bezig met poezen en Emma kon dan ook niet wachten tot we waren verhuisd en we eindelijk op zoek konden gaan naar onze trouwe viervoeter.
Een bezoek aan een eerste asiel was genoeg. We hadden ons oog laten vallen op de gestreepte poes die er ogenschijnlijk vreselijk lief uit zag. We namen haar de volgende dag (8 april 2014 dus) mee naar huis en onze inschatting klopte volledig. Ze is verschrikkelijk lief.
Intussen heeft ze al onze hartjes ingepalmd en hoort ze op en top tot ons gezinnetje. Ze geniet van het buiten zijn, in de bomen te klimmen en achter alle vliegende blaadjes aan te zitten. Ook vindt ze het tegenwoordig erg leuk om nog levende (!) muisjes binnen te brengen. Ja, het kan best zijn dat het een kadootje voor ons moet voorstellen, maar we houden het liever bij een lieve blik of een kopje. Allemaal prima!

Als je even niet oplet...

Als je even niet oplet…

Ze zoekt de raarste plekjes

Ze zoekt de raarste plekjes

Ze is er graag bij :)

Ze is er graag bij :)

Leave a comment »

Wisten jullie dat…

– de schoolvakantie van 9 weken bijna voorbij is?
– Daan en Lotte naar het 3e leerjaar gaan en Emma naar het 5e leerjaar gaat?
– dat de oneven leerjaren als ‘het moeilijkst’ worden ervaren?
– wij/zij dus waarschijnlijk lichtjes gaan afzien?
– Lotte intussen al twee keer naar de logopedist is geweest?
– ze helemaal dol is op logopediste Marijke?
– Daan en Emma intussen dezelfde schoenmaat hebben (35)?
– neefje Tom hier een paar dagen is komen logeren?
– Emma afgelopen nacht bij haar vriendinnetje Ida is gaan slapen?
– Lotte haar vriendinnetje Ella hier vannacht is komen snurken?
– Daan dan maar bij mama kwam logeren?
– de logeerpartijtjes nu bijna gedaan zijn?
– de kinderen deze vakantie 3x op reis zijn geweest?
– dat in Oostenrijk, De Panne en Park Molenheide was?
– Emma eindelijk nog eens een losse tand heeft?
– ze daar meer dan twee jaar op heeft moeten wachten?
– we vanavond enkele ‘nieuwe’ buren hebben uitgenodigd voor een buurtdrink?
– we gewoon nieuwsgierig zijn naar wie er zo dichtbij ons in de buurt woont ;) ?
– Vixey gisterenmiddag door de buurkat werd gebeten?
– de poes nu dus haar eten/drinken weigert want daar steken ‘stiekem’ medicijnen in?
– het gelukkig alweer veel beter met haar gaat?
– we balen omdat we het zwembad achterin de tuin de hele maand augustus niet hebben kunnen gebruiken?
– er intussen wat schilderijtjes en foto’s aan de muren hangen?
– we ons nieuwe huis weldra echt ons ‘thuis’ kunnen noemen?
– we nu jullie reacties afwachten…?

Comments (4) »

Gezinsuitbreiding

Emma en poezen… is als soep met ballen. Je kunt ze bijna niet apart van elkaar bekijken. In ons vorig berichtje hebben we hier al iets over losgelaten. Iedereen kent Emma en haar bijna ‘obsessie’ voor poezen en alle andere katachtigen. Sinds jaar en dag heeft ze het over hoe schattig poezen toch wel zijn. Awel… en papa Joos kon het niet meer aanzien en beloofde haar dus een poes!
Bijgevolg bezochten we afgelopen maandagmiddag het asiel in Mechelen. Er zaten niet veel katten (wat eigenlijk een zeer goede zaak is!) en toch konden twee poezen ons wel bekoren. Kiezen blijf iets moeilijks, maar wel iets dat nodig is ;) Natuurlijk waren we niet verplicht om hier direct een kat uit te kiezen, maar ja, eens je de ogen goed hebt bekeken… Hoe kun je hier dan bijna weglopen zonder een viervoeter? We besloten een ‘optie’ te nemen op één van de twee poezen. Zo gezegd, zo gedaan!
Eenmaal thuis werd er nagedacht (of door sommigen volgens mij al ‘gefantaseerd’). Emma was al bezig een naam te verzinnen, terwijl papa en mama nog een paar stapjes terug zaten met de vraag of we deze poes al dan niet zouden moeten nemen. Papa maakte het dan nog wat moeilijker om de volgende ochtend een link door te sturen van een jong ‘ros’ katertje van twee jaar oud. Ook zéér schattig. We moesten echter wel snel iets laten weten i.v.m. onze optie. Mama wilde dat katertje wel bezoeken samen met de kids, maar het was wel 1,5 uur rijden én de website werkte niet. Tegelijkertijd lieten Daan en Emma weten toch liever voor onze optie te willen gaan en dus sloten we de discussie af. We bleven bij onze eerste keus en mama belde het asiel. Alles werd in orde gebracht en na 15.00 uur mochten we haar komen halen. Sindsdien barstte er een brainstormsessie los over de naam. Zo’n beestje heeft toch een pakkende naam nodig? De namen Molly, Lucy, Pistache, Wolleke, Barbara en Vixey passeerden de revue en uiteindelijk kozen we unaniem voor Vixey! Waar komt die naam vandaan? Goeie vraag! Toevallig keken we maandagavond nog eens een stukje film met z’n allen, te weten naar ‘Frank en Frey’. Die kennen jullie toch allemaal? Het was wel in het Engels en de vrouwtjesvos die in het verhaal stapt, noemt… Vixey. Speciaal, pakkend, leuk… Ja, dat wordt het!
Gelukkig hadden we al het e.e.a. in huis gehaald voor de komst van ons nieuw huisdiertje. Zo konden we alles netjes klaar zetten. Alles verliep vlotjes in het asiel en we gaven het beestje een nieuw onderkomen. Wat een raar idee moet dat zijn voor zo’n diertje. Plots word je in een mandje geduwd, je schommelt wat heen en weer, rijdt in een auto naar jij-mag-weten-waar en plots gaat dat mandje weer open en stap je een heel nieuw leven in! Vixey stapte alleszins haar mandje uit en liep direct overal rond. Snuffelde, gaf overal kopjes aan, ons inclusief. Het eerste uur had ze geen rust in haar kont en bleef ze rondlopen. Eens het eten er stond, at ze. Ze kroop al direct bij ons op de bank. Wast zich zoals het hoort en ze wist gelijk haar kattenbak te vinden. Het is een rustig, lief, nieuwsgierig beestje dat graag bij mensen is. Zo ligt ze op dit eigenste moment ook bij de kinderen op de bank. Sinds gisteren zoekt ze ook af en toe de raarste plekjes op om te slapen. Hiermee bedoelen we dan vooral achter of onder (!) de grote zitkussens van de bank. Dus kom je weldra een keertje bij ons op bezoek, gelieve dan niet zomaar op de bank te springen! Je ziet namelijk niet altijd of ze erachter zit of niet ;)
Het komt helemaal goed met ons nieuw huisdiertje. Onze gezinsuitbreiding is weer een feit! Emma is DOLgelukkig, Daan vindt het ook helemaal geweldig en zelfs ons Lotteke begint er al echt aan te wennen!
Welkom Vixey bij ons gezin! Blijf maar zoals je bent :)
Brainstormsessie naam

Vixey eet al direct goed

Monique toont Vixey

Vixey voelt zich goed bij de kids

Hmmmm....

Leave a comment »