Posts tagged huiswerk

Dyslexie, dyscalculie of allebei…?

We hebben altijd al geweten dat ons Lotteke een speciaal kind is. De andere twee zijn ook speciaal, enig en uniek in hun soort. Heerlijk, prachtig en fantastisch zijn ze. Elk op hun eigen manier. Lotte is altijd al een verhaal apart geweest. Zo is ze er, om mee te beginnen, al stiekem bij gekropen in de buik. Ze is niet graag alleen en dat zal ze toen ook al geweten hebben, dus zwom ze goed door om samen met tweelingbroer Daan in de buik te zitten. Tijdens de zwangerschap en – ehum – tijdens de bevalling zelfs, bleef dit madammetje heerlijk eigenwijs ronddraaien van kop naar stuit en weer terug waardoor (1) het een keizersnede werd en (2) de gynaecologen haar niet zomaar te pakken kregen in de buik ;) Eigen willetje, dat zeker!
Toen ze opgroeide, leek ook alles net een beetje anders. Zo liep ze pas serieus los op 23 maanden (waarom zou je ook lopen als broer en zus continu boekjes en dergelijke komen brengen op bevel?) en fietste ze op haar 7 jaar pas mee naar school (waarom zou je ook zelf fietsen als je heerlijk achterop kunt zitten?). Ze heeft de neiging om pas iets helemaal zelf te doen als ze er zelf 1287% vertrouwen in heeft. Dat merken we sowieso op alle vlakken en haar ski-ervaringen zijn daar het perfecte voorbeeld van!
Afijn, het is dus altijd wel iets speciaals bij Lotte :) Al in de laatste kleuterklas liet de juf verstaan dat Lotte moeite had met de letters. Telkens eentje aanleren was geen enkel probleem, maar er daarna verschillende door elkaar herkennen en benoemen, was een ander paar mouwen. Maar telkens als de juf dit liet weten, leek Lotte dit een paar weken later weer helemaal te hebben bijgebeend. Wij straalden dan net zo hard als Lotte zelf van trots. Terecht!
Nu bleek het in het tweede leerjaar toch allemaal wel wat snel voor haar te gaan. Ze heeft zich er fantastisch doorgeworsteld, zonder frustratie, zonder wanhoop, maar met goeie moed en soms zelfs veel doorzettingsvermogen. De rekentafels aanleren bleek geen sinecure en blijft tot op de dag van vandaag soms een hels karwei, maar ook dit lukt na enige oefening. Maar toch maakten we ons een beetje zorgen en de juf idem dito. Gevolg: Lotte werd getest door het CLB (Centrum voor Leerlingenbegeleiding). Ze werd af en toe uit de klas gehaald om verschillende testen te doen. Stiekem genoot ze van de testen die ze met heel veel plezier aflegde. Een test wordt altijd gevolgd door een resultaat en we waren uiteraard uitermate nieuwsgierig naar de uitkomst.
Als eerste werd haar IQ getest en deze bleek (gelukkig) helemaal in orde te zijn, heerlijk gemiddeld met vooral op sociaal vlak een uitschietertje aan de bovenkant van het gemiddelde. Verder bleek uit de andere testen dat ze inderdaad wat achterstand heeft opgelopen, nog niet genoeg om te spreken van een echte leerachterstand, maar zeker iets om in de gaten te houden. De school (en wij thuis natuurlijk ook) moeten nu instaan voor de extra ondersteuning die ze nodig heeft. Uit ervaring weten we dat de overgang naar het derde leerjaar niet simpel is… zelfs Emma heeft het er even moeilijk mee gehad. Lotte zal dan extra in de gaten gehouden worden en zodra de achterstand ook maar wat lijkt op te lopen, trekken we natuurlijk direct aan de bel.
Ja, ons Lotteke… ze zal nog hard mogen werken, want ook al mogen ze nu nog geen spreekwoordelijke stempels uitdelen, ze heeft toch de neiging naar zowel dyslexie als dyscalculie. Dys-wat? Bwa… laten we maar zeggen dat zowel lezen als rekenen niet zo evident is voor haar. Maar ze doet het verdikke zo goed he! En elke keer als ze een tafel zo kan opdreunen of een bladzijde zo goed leest – met haar van nature uit zo mooie intonatie – zijn we zo beretrots op haar!
TROTS… dat zijn we op al onze kinderen, echt waar! Ze zijn gewoon geweldig en opnieuw, elk op hun eigen manier

Advertenties

Leave a comment »

Uitspraakje Lotte

Opnieuw, wie regelmatig inlogt op Facebook, heeft dit uitspraakje eigenlijk al gelezen… maar voor de niet-FB’ers onder ons (bestaan die nog?) willen we het toch nog even officieel via de blog publiceren. Sommige uitspraakjes zijn namelijk te grappig, dit is er zo ene…

Daan en Lotte beginnen ijverig na een lange schooldag aan hun huiswerk. Het motiveert natuurlijk wel als er nog iemand aan de keukentafel zit te zwoegen. Ze waren vrolijk, werkten goed door en af en toe werd er even gebabbeld of gelachen. Ideale werkomstandigheden dus eigenlijk. Mama loopt heen en weer tussen de aardappels die op het vuur staan en haar noeste werkers. Ze kijkt naar het huiswerk en is onder de indruk. Niet alleen van haar kinderen die zalig bezig zijn, maar ook van het type huiswerk. Het ziet er echt leuk uit: sommetjes maken en daarna een tekening inkleuren op basis van de uitkomst. Mama ziet dit huiswerk en denkt hardop: ‘Hee, dat is leuk huiswerk! Dat had ik vroeger niet hoor!’ Het gezichtje van zowel Daan als Lotte keek verschrikt op.
Daan keek vol medelijden naar mama en kwaakte een zachte ‘Ahhh….’. Hij bleef naar mama kijken om te zien of ze nu serieus was of niet. Mama meende het nochtans. Lotte keek eveneens met een kleine blik van medelijden naar mama – tegelijkertijd broeide ze blijkbaar direct op een plannetje. Nog voor we het beseften, sprak haar bedroefde gezichtje richting mama: ‘Och arme mama. Jij mag dan dat van mij maken!’

Slim, geslepen, snel… Dat is Lotte wel :)

Leave a comment »

Uitspraakje Emma

We hebben nu eenmaal verschillende kinderen. Al een geluk :) Daan en Lotte krijgen op dinsdag hun huiswerk mee naar huis. Ze zijn vrij om te kiezen wanneer ze dit maken, want ze moeten dit pas de volgende dinsdag inleveren. Tegen donderdag mag mama nog eens een kattebelletje opgooien in de hoop dat zowel Daan als Lotte deze kleine herinnering opvangt. Uiteindelijk doen ze het natuurlijk wel, en altijd op tijd!
Emma krijgt daarentegen haar huiswerk op maandag en zij moet dit op vrijdag alweer inleveren. Sinds zij haar dagen op de lagere school verslijt, maakt zij steevast haar huiswerk op de dag dat ze het mee naar huis krijgt. Zo is het altijd geweest en zo is het nu nog. Dit zal uiteindelijk wel veranderen, maar laten we hier nu nog even van genieten!
Gisteren begon ze dus opnieuw vlijtig aan haar huiswerk. Rekenen, taal… alles passeerde de revue. Even later laat ze weten dat ze klaar is met haar huiswerk, op een dingetje na. Ze zegt: ‘Ik ben bijna klaar. Ik moet alleen nog iets in mijn geheugen zetten!’

Studeren, drillen, erin stampen… je kunt het op verschillende manieren duidelijk maken wat je bedoelt, maar ons Emmaatje koos toch wel voor dit aparte gezegde :)

Leave a comment »

Jippie! Weer een avi-niveautje hoger

Het einde van het schooljaar nadert. Eigenlijk komt het al redelijk snel in zicht! Nog slechts 5 weken als ik de kalender welgeteld nakijk. Tegen het einde van het schooljaar is Emma echt helemaal halverwege haar lagere schooltijd en hebben Daan en Lotte hun eerste jaar achter hun kiezen.
Zo’n eerste leerjaar is toch spannend. Het is kortweg een grote stap om ineens geen kleuter meer te zijn. Ook al is er nog ‘genoeg’ tijd om te spelen, het is sowieso een brok minder dan de jaren voordien tijdens de kleuterschooltijd. Vanaf het eerste leerjaar wordt er gewerkt: contractjes, huiswerk, leren lezen, leren schrijven en echt leren rekenen. Tot nu toe slaan onze twee jongsten er zich ook naarstig door!
Wat het lezen betreft, merkten we best een aanzienlijk verschil op tussen Daan en Lotte. Nu dat we over 2x een leerling uit het eerste leerjaar beschikken, kunnen we de twee gevalletjes mooi naast elkaar zetten. Niet om serieus te vergelijken, maar toch om te zien wat ze op die leeftijd toch onder controle moeten hebben. Emma kende namelijk alle letters al nog vóór ze naar het eerste leerjaar ging. Sterker nog, ze kon al een beetje lezen eigenlijk. Voor Daan en Lotte begon dit echte lettertjes- en cijfertjesavontuur pas echt op de lagere school. Geheel volgens de normale ‘regels’ dus ;)
Daan leek er snel mee weg, kon de verschillende letters goed onthouden en begon al snel het echte hakwerk met lezen over te slaan. Lotte leek het zich allemaal niet zo aan te trekken. Het leek alsof ze niet echt de moeite wilde doen om al die lettertjes beter te leren kennen. Geef toe… Zij is Lotte en die lettertjes doen toch ook werkelijk geen ene moer om háár te leren kennen?
Mettertijd begon Daan echt al vluchtig te lezen, alwaar het echt nog wat moeilijk leek voor Lotte. De juf meent ook wel een aantal symptomen van dyslexie te herkennen. Een echte diagnose zou toch echter pas op 9-jarige leeftijd vastgesteld kunnen worden. Het zou in ieder geval veel verklaren.
Afijn.. om een lang verhaal kort te maken – want het lukt ons nooit echt om ook daadwerkelijk een kort verhaal te posten – deze morgen vroeg mama aan de juf om hun avi-niveau nog eens te testen. Ze krijgen elke week een boekje mee uit de klas (als soort bijkomend huiswerk) en ze lazen nu al een aantal maanden boekjes van het avi-1 niveau. Vooral Daan kon echt wel een niveautje hoger. Zo ook omdat de boekjes ietwat interessanter worden. Normaal gezien zou de volgende avi-test echter pas aan het einde van het jaar plaatsvinden, maar de juf wilde toch eens proberen. Gelukkig hebben we van die flexibele en voor vragen openstaande juffen bij ons op school! Daar zijn we echt HEEL blij om. Goed, ja, we zouden het kort houden… Dus, toen mama deze namiddag met de kinderen naar huis fietste, vertelde Lotte dat zij nu de trotse eigenaresse is van de titel van avi-2 houder. Daan daarentegen slaat gewoon even dat niveau over en is op avi-3 niveau beland. Sjieke dinges Lotte en een mega dikke bravo Daan! Jullie maken van ons opnieuw zeer trotse ouders!!!

Comments (4) »

Lezen en avi

De tijd vliegt… We kunnen ons niet inbeelden hoe vaak we dat zinnetje al gebruikt hebben! Ongetwijfeld redelijk vaak en op zeer regelmatige basis ;) Het is dan ook echt waar! Het schooljaar lijkt toch eigenlijk nog maar net begonnen? Niets is minder waar… nog 3,5 maand en die beruchte lange zomervakantie staat alweer voor de deur. Na een moeizame start in het derde leerjaar lijkt Emma nu heerlijk alles onder controle te hebben. Daan en Lotte begonnen aan hun avontuur in het eerste leerjaar. Toch wel een heel bijzonder jaar. Zo zijn ze officieel geen kleuter meer, ze leren lezen, schrijven, rekenen, gaan turnen met de turnmeester en noem maar op. Het is een hele verandering, welke ze prima ondergaan hebben overigens.
Sinds de kerstvakantie kregen ze wekelijks een boekje mee naar huis om te lezen. Elke week een ander boekje voor de echt beginnende lezertjes. Supertrots waren ze toen ze de eerste keer met een boekje naar huis kwamen! Net zoals toen ze de eerste keer huiswerk hadden… De trots en blijheid nam mettertijd wel ietsje af, geven we eerlijk toe ;) Tegelijkertijd moeten we dan ook toegeven dat ze de boekjes wel flink bleven lezen en dat ze ook ‘stipt’ aan hun huiswerk begonnen. Eerlijk is eerlijk. En oefening baart kunst, zo blijkt.
Afgelopen maandag had Daan zijn uitgelezen boekje bij de juf ingeleverd en ’s middags kwam hij trotser dan trots terug thuis met een ander boekje. Niet zomaar een ander boekje, maar toevallig wel eentje van het niveau AVI-1. Prachtig om dit stralende gezichtje te mogen bewonderen! De motivatie bleek direct toegenomen, want hij wilde er direct in beginnen lezen. De motivatie leek niet alleen bij Daan toegenomen. Alhoewel ze op de achtergrond bleef, liet Lotte merken dat ze toch ook wel stiekem dat niveautje wilde behalen. Prompt las ze ’s avonds haar boekje in een keer uit. Een unicum in het geval van Lotte. Het ging vlot en ze had er echt plezier in. Op woensdag kwam zij dan met haar heuglijke nieuws: ook een boekje met de letters ‘AVI-1’ op. Ook zij liep over van trots en kon niet wachten om in het boekje te beginnen. Dit mag letterlijk genomen worden, want zij wachtte niet op mama en begon er gewoon zelf in te lezen!
En zo zijn ook de laatste twee van deze familie vertrokken met het lezen van de ‘echte’ boekjes. Heeeeeeeeeerlijk!

Comments (4) »

Eerste keer… huiswerk!

Vorige week vertoefden Daan en Lotte al een eerste hele week in het allereerste leerjaar. En aangezien er voor alles een eerste keer is, kregen ze op de tweede dag van de tweede week voor de eerste keer huiswerk! Dit was een gebeurtenis van jewelste. Terwijl we nog maar net een voet in huis hadden gezet, barstte er precies iets los. Vooral Lotte sprong als een jong damhertje naar binnen en begon welwillend haar boekentas uit te mesten. Er zat iets heeeeeeel belangrijks in, sprak ze netjes. En prompt haalde ze meer dan trots haar huiswerkmapje tevoorschijn. Daan volgde enkele luttele seconden later. We kregen niet eens de tijd om rustig aan de keukentafel te gaan zitten, het moest hier en nu gebeuren en zo gebeurde het dus dat we zo goed als in de deuropening op de grond zaten… op weg naar het eerste huiswerk!
Er moesten kaartjes uitgeknipt worden waar de getallen 0 t/m 6 op prijkten, evenals een op papier getekende dobbelsteen. De dobbelsteen werd handig in elkaar geplakt met de hulp van mama en het spelletje kon beginnen. Het was een combinatie van een getal te herkennen via de stipjes op de dobbelsteen en dan direct memory te spelen met de omgedraaide kaartjes. Lotte is hier heel gefocust aan begonnen, zoals aan bijna alles sinds ze geen kleuter meer is en trots de bankjes van de lagere school bezet. Daan kan zich af en toe nog laten afleiden, maar heeft uiteindelijk ook genoten van het spelletje. Alhoewel hij wel direct moest toegeven dat ie het veeeeeeel te gemakkelijk vond :)
Afijn, ze hebben genoten van de eerste keer huiswerk… Eens even zien wat het over een paar weken geeft! Zouden ze dan nog altijd vol van plezier binnenkomen en eraan beginnen?

Leave a comment »