Posts tagged Klaartje

Vakantie in eigen land(en)

Vorige week hadden we samen, als gezinnetje, een paar dagen vakantie. Papa hoefde een paar dagen niet weg voor zijn werk en dus besloten we een aantal uitstapjes te plannen. Want, en zo gaat dat nu eenmaal, als we thuisblijven… dan doet toch nog iedereen zijn of haar eigen ding en schiet het niet op met quality-time :)
Nadat Daan zijn oren op woensdag ‘vernieuwd’ werden, hielden we donderdag nog wel een rustig dagje zodat we er daarna volledig konden invliegen. Vrijdagochtend stonden we gezamenlijk redelijk vroeg op om richting Nederland te rijden. Het was een verrassing voor de kinderen. De dag voordien mochten ze elk nog een paar suggesties leveren voor onze geplande uitstap. En ja, hun verrassing stond mee op hun wenslijst… oef!
Na een fikse file in België en nog een paar uurtjes rijden in Nederland – mama had bijna het gevoel dat we halverwege Denemarken zaten intussen – kwamen we aan op onze bestemming. De kinderen, met name Emma, hielden de bewegwijzering nauwlettend in de gaten en nadat het Dolfinarium was afgevallen, want daar reden we immers voorbij, bleef er nog bijna één mogelijkheid over: Walibi! Zodra we door de poort reden, brak er een plezier op de achterbank uit die men in het park wellicht ook heeft kunnen horen. Er werd getetterd, gelachen en afgesproken wie naast wie zou gaan zitten in de verschillende attracties. Het werd een wilde dag met menig looping en snelheidsrecord! We zijn gebleven tot het park zijn deuren ging sluiten, te weten om 20.00 uur om dan na het eten van frietjes terug aan onze roomse reis terug naar huis te beginnen.
Zaterdagmiddag kwamen tante Klaartje en Toon onze olijke tweeling halen. Zij hadden namelijk voor hun verjaardag een filmticket kado gekregen. Na het bekijken van de 3d versie van de GVR speelden ze nog even in het centrum om na afloop nog op restaurant te mogen! Dit gaf papa, mama en Emma tijd om iets anders in te plannen: wij trokken naar Kazerne Dossin, hét museum in Mechelen over de Holocaust. Indrukwekkend, mooi, gevoelig, interessant. Daarna koos Emma voor een verse sinaasappelsap in het centrum en fietsten we naar T’Iles Malines, de jaarlijkse zomerbar met verschillende foodtrucks om iets lekkers te eten. Eenmaal thuis werden ook Daan en Lotte weer thuis gebracht en dronken we nog gezellig een drankje op het terras buiten.
Zondag planden we nog een iets ander uitstapje, we gingen eens naar het strand. Dit doen we nu eens eigenlijk nooit. Alleen al omdat de Belgische kust nu eenmaal niet zo heel mooi is. En ook omdat je naar de Belgische kust vooral veel en lang in de file staat. Dus kozen we voor de Nederlandse kust en reden we naar Cadzand. Na ruim een uur rijden kwamen we aan, stapten we in onze slippers en namen we onze speelgoedjes en handdoeken mee. We zochten een plaatsje en hebben heerlijk geluierd, gespeeld en … ja ja… in het water gezeten. Eerlijk is eerlijk, dit geldt dan vooral voor de kinderen. De opgeblazen banden waren ideaal om in te zitten en heen en weer op de golven te hobbelen. Ze hebben genoten, en wij dus ook!
Gisteren, maandag en dus de laatste dag van onze mini-vakantie, stond het blotevoetenpad in Zutendaal op het programma. We kwamen aan en er stond een geweldig lange rij voor onze neus. Al snel dachten we dat de hele wandeling wel eens op die manier zou kunnen verlopen vanwege de enorme drukte. Snel verzonnen we plan B. Een plan waar voornamelijk Lotte al heel lang op aan het hopen was. We gingen shoppen! Maasmechelen Village ligt daar in de buurt en dus hebben we daar gekuierd, gepast, geshopt en uiteindelijk ge-pasta-picknickt op een terrasje in het zonnetje. Opnieuw een zalige dag en meer dan voldaan vertrokken we weer richting het mooie Mechelen.

De vakantie was kort… dat is zeker, maar we hebben er met volle teugen van genoten!
Helaas hebben we aan het eind van onze vakantie wel moeten vaststellen dat het niet goed gaat met ons huisdiertje de vis. De goudvis die Emma vorig jaar bij een goochelshow kado kreeg. De goudvis die prompt Blub werd genoemd, maar na een paar maanden toch de naam ‘Perkamentus’ kreeg. En dus staat er vandaag een minder leuke gebeurtenis op het programma… deze morgen, onderweg naar het knutselkamp, vertelde Emma met bibberende lippen en droevige ogen dat ze deze middag Perkamentus zal moeten begraven. En dit zullen we dus op een serene manier doen. Hij mag in een eigen luciferdoosje en Emma zal een mooi plekje uitzoeken in de tuin waar we hem dan effectief zullen begraven. Het zal vast mooi, maar ook emotioneel worden…

Advertenties

Comments (2) »

Vakantie op het water

Nu blijkt dat we de hele zomervakantie nog niets van ons hebben laten horen, moeten we toch eens werk maken van een soort van inhaalbeweging. De komende dagen hopen we dus nog enkele berichtjes te kunnen plaatsen, maar laten we beginnen met waar onze vakantie eigenlijk ook mee begon: een cruise!
Opa en oma Brussel zijn dit jaar 40 jaar getrouwd en om dit te vieren, namen zij hun hele gezin mee op vakantie. Niet zomaar een vakantie, maar een vakantie op het water. Alhoewel we in de lucht begonnen, daarna een bus en een soort tram namen, we de benenwagen ook nog hebben gebruikt… stapten we uiteindelijk op een schip. Het cruiseschip Magnifica van MSC telt wel zo’n 300 meter in lengte en biedt plaats aan 4.000 mensen (waarvan overigens 1.000 personeelsleden!). Dit magnifieke schip liet ons in Venetië instappen en vertrok rond 17.00 uur op zondag 5 juli om de volgende dag ’s ochtends aan te komen in Brindisi. Dit ligt nog altijd in Italië, in de hak van de beruchte laars van dit mooie land. We hebben hier zalig rond gekuierd langs de kustlijn, door het centrum en aten uiteindelijk een overheerlijk Italiaans ijsje.
Tegen het eind van de middag vertrekt het schip meestal opnieuw om dan elke ochtend weer op een andere bestemming aan te komen. De volgende dag was het de beurt aan Griekenland, we meerden aan om precies te zijn in Katakolon. Hier besloten we de bus te nemen naar Olympia, alwaar we de archeologische site bezochten van waar ooit het begin van de Olympische Spelen kon worden opgetekend. Het was intussen bloedjeheet, maar we hebben goed rondgekeken en mama Monique en Emma hebben zelfs gesprint op het Olympisch ‘veld’ waarna we allebei minstens een halve liter water nodig hadden!
De volgende dag was het tijd voor een nieuwe ontdekking, een nieuwe stad… een nieuw land: Turkije. Halte: Izmir. Het bleef bijna onmenselijk warm en de zweetdruppeltjes parelden langzaam bij iedereen van boven naar beneden. Tante Klaartje en Toon besloten om Efeze te bezoeken. Aangezien dit zo’n 80 km verwijderd was van onze stopplaats Izmir besloten wij, inclusief opa en oma, om in Izmir zelf te blijven en om op tijd terug naar het schip te keren zodat we eens rustig konden genieten van het zwembad op het schip. Over het algemeen was het namelijk vreselijk druk eens we allemaal op het schip moesten vertoeven, dus een rustig momentje klonk ons als muziek in de oren en we hebben er dan ook met volle teugen van genoten.
De dag erna bevonden we ons nog altijd in hetzelfde land, maar in de immens grote stad Istanbul. We waren werkelijk onder de indruk van de grootte van de stad. Ook toen we de haven ’s avonds verlieten, bleven we geruime tijd langs deze prachtige stad varen. Er leek werkelijk waar geen einde aan te komen! De Blauwe Moskee met haar zes minaretten was duidelijk te zien vanaf de haven en natuurlijk brachten we deze bezienswaardigheid een bezoek. Na een tijd te hebben staan aanschuiven in de rij, de vrouwen een hoofddoek en/of een compleet gewaad aangemeten kregen, trotseerden we de zweetvoetengeur van iedere toerist die zijn/haar schoenen moest uitdoen. Het is een mooi gebouw, echt waar, maar we waren stiekem opgelucht om de ‘frisse’ stadslucht van Istanbul weer te kunnen inademen. Emma was overigens overdonderd door het aantal straathonden dat we overal tegenkwamen en besloot elke keer opnieuw om te vragen of ze die (of die… of die) mee naar huis mocht nemen. Na een korte adempauze bezochten we het aan de andere kant liggende Hagia Sofia, een voormalige kathedraal en moskee dat nu dienst doet als museum en bekend staat als het mooiste gebouw van de wereld. Wel, dat klopt wel denken wij. Heel mooi en absoluut dus de moeite waard om eens binnen te springen. Na een drankje besloten we de Grand Bazaar te verblijden met een bezoekje. Dit moesten we, en zeker de kinderen, toch hebben meegemaakt. Opvallend was dat je hier helemaal niet zo werd lastiggevallen door opdringerige verkopers. Een pluspunt dus. Dat we ons uiteindelijk toch hebben laten bedonderen kan eventueel als een minpuntje bekeken worden ;) Papa Joos was voor Daan op zoek naar een shirt van Galatasaray met de naam Sneijder op. De aardige man liet er een zien (MET de naam op!) en liet ons dan kiezen uit het ‘uit’ of ‘thuis’ shirt. Natuurlijk hebben we de prijs serieus naar beneden gekregen, dat is nu eenmaal Turkse sport, maar bij terugkomst in onze kajuit bleek er Burak op te staan, en geen Sneijder. Nu moesten we tot thuis wachten om op het internet te kunnen opzoeken wie in hemelsnaam Burak is. Gelukkig kunnen we jullie dus achteraf mededelen dat deze prima jongen wel degelijk een zeer goede voetballer is. Een kleine opluchting!
Toen we die avond terug aan boord stapten, moesten we ons klaarmaken om de volgende dag de hele dag op zee te blijven. Geen uitstap om te plannen, maar gewoon luxueus (maar veel te druk) luieren aan het zwembad, spelletjes spelen, eten, nog eens vers fruit halen, etc. etc.
Intussen zijn we aangekomen op zaterdag 11 juli en stond Dubrovnik, Kroatië, klaar om ons met open armen te ontvangen. Niet alleen ons trouwens, nee… er lagen nog twee andere geweldig grote cruiseschepen in de haven van deze absoluut prachtige stad. We hebben de stadsmuren van het oude gedeelte van de stad beklommen en we kunnen moeilijk onder woorden brengen wat we daar zagen/voelden. Zonder woorden, gewoon- en simpelweg prachtig. Waar je ook keek, vooral bij de kustlijn, leek het op een postkaartje. De helderblauwe zee maakte het uiteraard helemaal af. We besloten hier direct om ooit nog eens terug te komen!
Eenmaal terug in onze kajuiten was het tijd om nagenoeg alles al in te pakken, de koffers moesten namelijk al net na middernacht in de gang worden gezet zodat deze logge dingen gedurende de nacht naar beneden konden worden gebracht. Juist, we waren aan het einde gekomen van onze week op zee. Opnieuw werd het schip mooi geparkeerd aan de kade en konden we uitstappen, dit keer voor de laatste keer. We dropten onze grote koffers ergens om dan nog een dagje van Venetië te genieten. We wandelden rond door de vele steegjes, aten een zalige pizza, keken rond op het San Marco plein, namen een watertaxi en bestelden tot slot nog eens zo’n overheerlijke gelato! Hoe kan het ook anders!
’s Avonds namen we de trein naar Treviso (kwestie van echt alle vervoersmiddelen te hebben gebruikt deze week ;)), aten we met Italiaanse vrienden een overheerlijke pasta, brachten we de nacht door in een hotel om de volgende dag terug naar Zaventem te vliegen. Heerlijk was het! En nu nog een paar fotootjes:

Het San Marco plein in Venetië

Het San Marco plein in Venetië

Zucht... Dubrovnik, we komen nog eens terug hoor!

Zucht… Dubrovnik, we komen nog eens terug hoor!

Zo zag ons schip eruit... de bovenkant dan

Zo zag ons schip eruit… de bovenkant dan

Wij, als gezin, in Istanbul met de Blauwe Moskee op de achtergrond

Wij, als gezin, in Istanbul met de Blauwe Moskee op de achtergrond

Emma en Lotte aan boord van ons schip

Emma en Lotte aan boord van ons schip

Ons schip, de Magnifica

Ons schip, de Magnifica

Pluis en knuffel genieten van het uitzicht terwijl wij genieten van een uitstapje

Pluis en knuffel genieten van het uitzicht terwijl wij genieten van een uitstapje

Opa, oma en de kids in Olympia

Opa, oma en de kids in Olympia

Vader en dochter in Brindisi

Vader en dochter in Brindisi

In deze kajuit met opklapbare bedden hebben we zalig geslapen

In deze kajuit met opklapbare bedden hebben we zalig geslapen

Comments (1) »

Nachtrenners en babbelen

Afgelopen vrijdagavond vond voor de vierde keer de ‘Night Run’ plaats in het Rivierenhof in Antwerpen. Dat is de officiële versie ;) Voor ons was het de tweede keer dat we hieraan meededen en met ons bedoelen we dan: Monique, samen met loopmaatjes Daniëlle en Klaartje. Grote neef Bauke had zich oorspronkelijk ook ingeschreven, maar moest helaas afzeggen. Jammer :( Maar voor we het wisten, werd Bauke Klaartje en zo liep hij toch nog een beetje mee en mocht Klaartje zich toch een keer echt Nederlands noemen en voelen!
Vorig jaar vertrokken we al kleddernat van de neerstromende regen en deze bleek onophoudelijk te zijn. Dit jaar waren we dan ook verheugd met een zwoele zomeravond. Ook al hadden ze wat onweer voorspeld, er ‘leek’ niets van in huis te komen. Totdat we de auto geparkeerd hadden en op de tram waren gesprongen. Niet veel later werd het én donker én begon het niet gewoon te spetteren, maar brak er opnieuw een soort van noodweer los. De al heersende energiedip werd nog iets dieper en bij het uitstappen, schoten we tezamen in het tramhokje om toch nog even te schuilen. Dit inclusief nog zo’n 15 andere lopers… Het werd iets droger en we namen het risico door onze schuilplaats te verlaten en op zoek te gaan naar ons startnummer, t-shirt en hoofdlampje. Dit verliep prachtig en voorspoedig. Nog beter: het werd droog, en het bleef droog! De gezichtjes klaarden tegelijkertijd op. Zwoel bleef het wel, dus kleddernat werden we uiteindelijk dan toch ook nog… weliswaar niet van de regen, maar van de druppels zweet.
We kregen het toch voor elkaar om de start van de eerste wave (om 21.00 uur te missen) en stonden zodoende dus bijna een half uur te schilderen voor het hek van de tweede wave (om 21.40 uur). We stonden vooraan… maar echt vooraan… Niet goed, want dan word je veel te veel ingehaald, toch zeker in het begin. Maar al met al hebben we heerlijk gelopen. Het was gezellig en de randanimatie was de moeite. Zo kom je meerdere vuurspuwers tegen, loop je over een zeer feeëriek verlichte brug, zie je verschillende keren een slinger van hoofdlampjes doorheen het park en geniet je van een live concert in het Openluchttheater.
Onderweg worden er af en toe foto’s genomen, maar dit keer kwamen we onderweg ook een filmploegje tegen bestaande uit wel 2 man. Iemand met een microfoon en iemand met een camera. Dit teampje zag ons geweldig team aankomen en stak prompt de microfoon onder Monique haar neus met de vraag of hij enkele vragen mocht stellen. Natuurlijk mag dat, antwoordde ze vriendelijk, maar ze was zeker niet van plan om te stoppen met lopen ;) Bijgevolg stelde ze voor dat de interviewer maar mee zou lopen, hetgeen hij eigenlijk ook wel braaf deed. Een paar vragen later konden wij verder lopen en een paar dagen later kwamen we erachter dat dit geen lokale zender was, maar bleek dit van het VTM nieuws te zijn… Een nationale zender dus… Ehum…
Dit filmpje deed zijn ronde al op o.a. de site van VTM (uiteraard) en Facebook en zal bij dezen dan toch ook maar op onze eigen blog gedeeld worden (klik hier). Juist ja… Zucht…

Comments (2) »

Ren je rot in Antwerpen

Ok, we kunnen direct duidelijk zijn: het is niet dezelfde soort uitdaging als ‘Tour for Life’, maar uiteindelijk gingen we gisterenochtend ook een uitdaging aan. Met ‘we’ bedoelen we dit keer Monique, tante Klaartje en vroegere buurvrouw Danielle. Af en toe genieten we van een rondje lopen samen en zo schuimen we regelmatig een georganiseerd evenement af. Het kan de met jenever besprenkelde Santa Run zijn, de pikdonkere Night Run of pak-m-beet de afschrikwekkende Halloween Run. Al met al allemaal geweldig leuke loopevenementen.
Dit keer hebben tante Klaartje en Monique zich gek laten maken door Danielle voor de Antwerp Urban City Trail. Danielle loopt minstens 2x in de week en legt alles met twee vingers in haar neus af. Tante Klaartje en Monique proberen meestal wat te volgen ;) In een vlaag van verstandsverbijstering schrijven we ons stiekem altijd een beetje impulsief in en alhoewel we dan nog maanden hebben voor een degelijke voorbereiding, is zo’n evenement altijd ineens daar. Voorbereiding? Training? Daar hebben we geen tijd voor gehad eigenlijk… Met een verhuizing en een vakantie tussendoor is er nog niet eens een beetje tijd geweest om hiermee bezig te zijn. Monique gokt er altijd op om terug te kunnen vallen op het beetje basisconditie waarover ze hoopt te beschikken. En als blijkt dat ze toch ineens weer 8 km kan lopen, ebben de zenuwen weer een beetje weg. Alhoewel… deze beruchte Antwerp Urban City Trail loopt nog wel iets verder door, namelijk 12 kilometer. Zo ver hebben we nog nooit gelopen. Sterker nog, na 35 minuten zijn we het meestal grondig beu en vragen we ons af waar we in hemelsnaam mee bezig zijn. Een voordeel: we keken uit naar het parcours. Dit zou immers niet zomaar 12 km zijn, nee… zie het als een toeristische loop dwars door het al dan niet historische centrum van Antwerpen.
Zo liepen we o.a. over het Willy Vandersteenplein alwaar Suske en Wiske ons stonden toe te juichen, dwars door het Centraal Station, over het Rubensplein, keken we naar de Duinsteeg, zagen het Oud Vleeshuis, bestegen de trappen van het stadhuis waar we over ’t Schoon Verdiep liepen en besloten we met verschillende trappen in het MAS (Museum aan de Stroom)… om slechts enkele voorbeelden te noemen. En dit alles onder een stralend lentezonnetje! Idealer kon het niet zijn. Met nog 7.997 andere lopers liepen we tevens door het Begijnhof en door een autotunnel om na 12 km te finishen waar we waren begonnen, op Park Spoor Noord.
Nog nooit had ik langer dan 1 uur gelopen, nog nooit had ik meer dan 10 km gelopen, nog nooit was ik eigenlijk zo slecht voorbereid… en toch heb ik nog nooit zo relaxt gelopen! We hebben op ons gemakje gelopen om eigenlijk serieus de toerist uit te hangen. De organisatie had uiteindelijk ook niet voor niets die moeite gedaan om alles netjes aan te geven. Toch? Het was de moeite waard, wie weet tot een volgende keer :)

Leave a comment »

Dwars door Mechelen – editie 2012

Gisteren vond opnieuw het jaarlijks evenement ‘Dwars door Mechelen’ plaats! Een erg leuke loopwedstrijd voor jong en oud en voor alle niveaus. De echte lopers (10 km) starten altijd als laatste en worden voorafgegaan door de deelnemers van de 5 km en de Kids Run van 1 km.
Kinderen van 6 tot 12 jaar mogen aan deze leuke Kids Run deelnemen en iedereen wordt de eerste 500 meter netjes achter een lintje gehouden. Kwestie van de conditie niet vanaf de eerste meter te beginnen testen. Na die 500 meter vertrekt het lintje en mogen ze helemaal los gaan. En los gaan ze! Daan kwam met een knalrood hoofd richting de finish aangelopen en leek elk moment wel op de grond te kunnen vallen. Na serieuze aanmoediging van de kant kroop hij opnieuw recht en zette nog een fantastische eindsprint in! Wat een knappe prestatie voor de allereerste keer! Niet veel later passeerde Emma die – net als vorig jaar – heel relaxed over de eindmeet liep. Lotte hebben we in de mensenmassa niet zien finishen. De hele rit was ze dicht in de buurt van papa gebleven, maar naarmate de finish naderde, liet ze zijn hand los om ook dan zo snel mogelijk te eindigen. Achteraf zei ze zelf: ‘Papa ging veel te traag!’.

Nadat de kinderen allemaal trots hun medaille hebben kunnen laten zien, zijn mama en neef Bauke naar de start van de 5 km getrokken. De start ligt namelijk niet in het centrum, maar net daarbuiten. De route is leuk, erg leuk eigenlijk. De eerste 1,5 kilometer leggen de deelnemers af in een groene omgeving langs de rivier de Dijle. De overgang naar het Middeleeuws centrum van de stad Mechelen gebeurt door een park, dus je komt van alles tegen! In het centrum staan veel mensen paraat om de verschillende lopers aan te moedigen en dit geeft eenieder natuurlijk wel een duwtje in de rug! Er deden maar liefst 1228 mensen mee aan de 5 km (2108 aan de 10 km!), wat maakt dat dit evenement te leuk en te sfeervol is om te moeten missen :)
Voor de echte lopers kan men ook meedoen aan de 10 km. Op deze mooie afstand blijf je nog wat langer in de natuurlijke omgeving, want je legt dan de eerste 5 km langs de Dijle af waarna de laatste zoveel kilometer dezelfde zijn als die van de 5 km in de richting en dwars door het centrum van de stad. Elke finish (kids, 5 of 10 km) vindt op de Grote Markt plaats waar het dan naar jaarlijkse gewoonte heerlijk druk is! Tante Klaartje deed dit jaar mee aan de 10 km en heeft dat in een mooie tijd afgelegd. Buurvrouw Daniëlle deed dit eveneens!
Om het verhaaltje dan toch maar af te maken, enkele statistiekjes – voor de echt geïnteresseerden onder jullie:
5 kilometer – totaal 1228 deelnemers
Eerste tijd: 14.41
Laatste tijd: 47.35
Monique: plaats 518 met een tijd van 28.05
Bauke: plaats 1169 met een tijd van 36.25

10 kilometer – totaal 2108 deelnemers
Eerste tijd: 30.07
Laatste tijd: 1.24.25
Daniëlle: plaats 784 met een tijd van 46.34
Tante Klaartje: plaats 1550 met een tijd van 54.40

Allemaal prachtige prestaties waar iedereen helemaal trots op mag zijn!!! Volgend jaar doen we weer mee! Wie nog???

Comments (3) »