Posts tagged lente

Ren je rot in Antwerpen

Ok, we kunnen direct duidelijk zijn: het is niet dezelfde soort uitdaging als ‘Tour for Life’, maar uiteindelijk gingen we gisterenochtend ook een uitdaging aan. Met ‘we’ bedoelen we dit keer Monique, tante Klaartje en vroegere buurvrouw Danielle. Af en toe genieten we van een rondje lopen samen en zo schuimen we regelmatig een georganiseerd evenement af. Het kan de met jenever besprenkelde Santa Run zijn, de pikdonkere Night Run of pak-m-beet de afschrikwekkende Halloween Run. Al met al allemaal geweldig leuke loopevenementen.
Dit keer hebben tante Klaartje en Monique zich gek laten maken door Danielle voor de Antwerp Urban City Trail. Danielle loopt minstens 2x in de week en legt alles met twee vingers in haar neus af. Tante Klaartje en Monique proberen meestal wat te volgen ;) In een vlaag van verstandsverbijstering schrijven we ons stiekem altijd een beetje impulsief in en alhoewel we dan nog maanden hebben voor een degelijke voorbereiding, is zo’n evenement altijd ineens daar. Voorbereiding? Training? Daar hebben we geen tijd voor gehad eigenlijk… Met een verhuizing en een vakantie tussendoor is er nog niet eens een beetje tijd geweest om hiermee bezig te zijn. Monique gokt er altijd op om terug te kunnen vallen op het beetje basisconditie waarover ze hoopt te beschikken. En als blijkt dat ze toch ineens weer 8 km kan lopen, ebben de zenuwen weer een beetje weg. Alhoewel… deze beruchte Antwerp Urban City Trail loopt nog wel iets verder door, namelijk 12 kilometer. Zo ver hebben we nog nooit gelopen. Sterker nog, na 35 minuten zijn we het meestal grondig beu en vragen we ons af waar we in hemelsnaam mee bezig zijn. Een voordeel: we keken uit naar het parcours. Dit zou immers niet zomaar 12 km zijn, nee… zie het als een toeristische loop dwars door het al dan niet historische centrum van Antwerpen.
Zo liepen we o.a. over het Willy Vandersteenplein alwaar Suske en Wiske ons stonden toe te juichen, dwars door het Centraal Station, over het Rubensplein, keken we naar de Duinsteeg, zagen het Oud Vleeshuis, bestegen de trappen van het stadhuis waar we over ’t Schoon Verdiep liepen en besloten we met verschillende trappen in het MAS (Museum aan de Stroom)… om slechts enkele voorbeelden te noemen. En dit alles onder een stralend lentezonnetje! Idealer kon het niet zijn. Met nog 7.997 andere lopers liepen we tevens door het Begijnhof en door een autotunnel om na 12 km te finishen waar we waren begonnen, op Park Spoor Noord.
Nog nooit had ik langer dan 1 uur gelopen, nog nooit had ik meer dan 10 km gelopen, nog nooit was ik eigenlijk zo slecht voorbereid… en toch heb ik nog nooit zo relaxt gelopen! We hebben op ons gemakje gelopen om eigenlijk serieus de toerist uit te hangen. De organisatie had uiteindelijk ook niet voor niets die moeite gedaan om alles netjes aan te geven. Toch? Het was de moeite waard, wie weet tot een volgende keer :)

Advertenties

Leave a comment »

Hoest, kuch, blaf…

Okee, okee… hoe zeggen we dit netjes… Mik toch op en maak plaats voor de lente!!!!! Zoiets? Waarschijnlijk niet beleefd genoeg, maar het dekt toch een beetje de lading. Even geleden schreven we nog een berichtje over onze ‘tijdelijke depressie’. Gelezen? Daarin beschreven we onze verlangens naar de lente. We hadden er immers al een beetje van kunnen proeven. Van de lente welteverstaan! We hadden ook gedacht dat het wel welletjes was, dat het gedaan was met de winter en dat we eindelijk eens wat vitamine D zouden kunnen opdoen. Afijn, van dit alles blijkt niets waar!
Het is bijna eind maart en onze tenen vriezen er nog altijd af. Opnieuw kleurde onze tuin en de straten van het weekend wit. Niet een beetje wit, maar opnieuw zeker 5 cm! Nog gruwelijker… ook de snelweg van zaterdag op zondag, waardoor de schrijfster van dit berichtje al tollend tot stilstand kwam ter hoogte van Rumst. Dwars… dat ook nog eigenlijk. Gelukkig reden de achtervolgers ook rustig en kwamen ze netjes tot stilstand vóór mijn auto en niet ertegen! We mogen van geluk spreken.
Daarbij komt nog het gekuch van de kinderen. Normaliter mogen we echt in onze handjes knijpen: we hebben sterke kinderen. Kinderen die niet zomaar ziek worden. Kinderen die gewoon weer (moeten) opstaan als ze net gevallen zijn. Kinderen die niet plots koorts krijgen etc. Maar ook voor onze kinderen duurt de koude periode gewoon té lang. Zij kunnen intussen een koor van hese zeehondjes beginnen. Er wordt gekucht dat geen naam meer heeft. Af en toe klaagt er een over buikpijn en dan wordt de ander weer wakker met een bloedneus. Dus blijven we toch een beetje hangen bij onze eerste zin… Weg met die kou, adios aan de sneeuw en auf wiederschnitzel aan de kuchjes en bijhorende geluidjes. We zijn er helemaal klaar mee!

Leave a comment »

Tijdelijke depressie…

Eigenlijk wordt dit berichtje helemaal geen leuk berichtje om te schrijven, ook niet om te lezen. Waarom we er dan toch over willen berichten? Kwestie van er binnenkort om te kunnen lachen. Ook om het vast te leggen, zodat we er wellicht volgend jaar nog eens naar zullen zoeken. Of over twee of meer jaar. Het schijnt niet vaak voor te komen, zo hoorde ik gisteren iemand zeggen. Nu maken we het allemaal mee… Jongens toch!
Als we nog eens terugkijken naar de titel van dit berichtje, kan men eigenlijk van alles verwachten en we kunnen alleen maar gokken waarover jullie nadenken. Wij hebben het hier echter over de tijdelijke (?) depressie van het weer. En bij het afsluiten van dit zinnetje horen we menig mens een diepe zucht slaken… oh, is dat het maar ;)
Voor wie de herinneringen aan vorige week nog niet verbannen heeft: vorige week genoten we van een aantal prachtige lentedagen. Het was overduidelijk: eenieder genoot volop van de langere dagen, van het zonnetje dat mooi door de nog kale bomen scheen, van de aangename lente-achtige temperaturen, van de hier en daar al zichtbare krokusjes en van de iets te vroeg vogeltjes. De lente was in het land! Dat was echt waar! Geen droom, keiharde werkelijkheid!
Nu hebben we te maken met een andere realiteit, namelijk die van een ijzige oostenwind die de anders best mooie sneeuwvlokjes regelrecht in je gezicht smijt. Een mens kan nu niet met opgeheven hoofd door de straten wandelen. Onmogelijk! Daar waar Lotte vorige week nog vroeg wanneer ze haar jurkjes mocht dragen zónder kousenbroek, heeft ze zich deze morgen opnieuw in een lange broek, een dikke trui, een nog dikkere jas inclusief handschoenen, sjaal en muts moeten hijsen. Het is -4 graden Celsius. Vorige week lonkte de 20 graden. Direct vragen we ons dan af of er nog elders op deze wereldbol volkeren zijn die tegen zulke temperatuursverschillen zijn opgewassen. Het is namelijk goed mogelijk dat we volgende week beginnen aan de zomer van dit jaar. Ons lichaam moet zich dan weer weten aan te passen aan de plots stijgende temperatuur. Op dit moment kunnen we daar alleen maar van dromen…
Dus koning winter… we hebben lang genoeg van u mogen genieten. We hebben genoten van de kou, van het ijs op het water, van de sneeuw om in te spelen. U was werkelijk formidabel dit jaar! Maar genoeg is genoeg en u moet weten wanneer te stoppen. Bij dezen verzoeken we u vriendelijk om uw koffer in te pakken en de mensen aan de andere kant van onze planeet te gaan lastigvallen. Zodra wij van een heerlijke lente, zomer en herfst hebben kunnen profiteren, zullen we u weer met open armen ontvangen! Tot ergens in november 2013!

Comments (1) »