Posts tagged Mechelen

Prijsuitreiking

Als je kind naar de middelbare school gaat, ben je lang niet meer van alles op de hoogte. Je weet nog net wanneer ze naar school moeten, welke vakken ze hebben en wanneer de examenweek voor de deur staat. Dat is het in grote lijnen wel. Af en toe gebeurt het dus wel eens dat we thuis verrast worden met een heuglijke mededeling. En omdat wij dat zo leuk vinden, willen we jullie daar ook van laten mee proeven.

Blijkbaar deed Emma haar middelbare school ook mee aan de oproep van de Lions Club van Mechelen i.v.m. een tekenwedstrijd omtrent vrede. Verschillende scholen uit de Mechelse regio deden eveneens mee aan de wedstrijd voor 11-13 jarigen. Tijdens het vak PO (Plastische Opvoeding, lees: heerlijk creatief bezig zijn, dus: Emma haar lievelingsvak) kregen de kinderen dus de kans om hun creatie in te leveren en zo geschiedde. Nu wordt er doorgaans maar één leerling per klas geselecteerd, maar Emma haar uitnodiging liet verstaan dat er dit jaar ‘uitzonderlijk’ twee per klas mochten meedingen naar de hoofdprijs. Juist ja, Emma zat erbij en was zo trots als een pauw op een gieter!

Afgelopen donderdagavond werden we dan ook vriendelijk verwacht op het stadhuis van Mechelen alwaar we ontvangen werden en de jeugd een consumptiebonnetje kreeg (waar overigens gretig gebruik van werd gemaakt). Alle tekeningen waren tentoongesteld en er zaten inderdaad pareltjes van tekeningen bij. Zowel Emma haar leerkracht PO als haar klastitularis (leerkracht Wiskunde) wilde ook getuige zijn van de prachtige prestaties van hun leerlingen.
Na enkele speeches van onder andere leden van de Lions Club zelf en de schepen/wethouder van Cultuur was het tijd voor de eigenlijke prijsuitreiking. Alle geselecteerden kregen sowieso een kadobon ter waarde van 20 euro, te besteden in een winkel vol knutsel-, schrijf- en tekenmateriaal. Daarna werden de 10 besten afgeroepen die op een extra prijs konden rekenen. Helaas zat Emma niet bij deze groep (haar klasgenootje en vriendinnetje werd 7e!!), maar haar leerkrachten, wij én zijzelf waren overmatig trots op haar prestatie!

Super knap Emma! Dat heb je weer eens geweldig goed gefikst! Hieronder een fotootje van een stralende Emma bij haar tekening (de middelste):

20170330_175712

Comments (2) »

Run4Harte – Dwars Door Mechelen – 2016

Afgelopen zondag vond voor de zoveelste keer Dwars Door Mechelen plaats. Een geweldig evenement waarvoor je je loopschoenen moet vastbinden en je een zalig parcours voorgeschoteld krijgt. Al jaren doen we mee. De kinderen lopen al sinds hun 6e jaar mee met de Kids Run van 1 kilometer. Mama liep dan de 5 kilometer, een mooie afstand :)
Sinds het jaar 2013 pakten we het soms wat anders aan. Dit jaar overleed ons vriendinnetje Harte en werd en bleef ze zichtbaar vanwege de Prinses Harte t-shirts. Het is en blijft een prachtig zicht om nagenoeg 200 shirts in het straatbeeld van Mechelen te zien rondhuppelen. In 2013 liep ook papa een keer mee, de 5 km, en liet mama zich overhalen om de 10 km te lopen. Zo gezegd, zo gedaan!
Nu werd dit jaar ook weer een beetje speciaal, want onze kleine grote meid die nu alweer een paar weken naar het middelbaar onderwijs gaat, is te oud om zich in te schrijven voor de Kids Run. Maar ze wilde wel héél graag meedoen, in haar Prinses Harte shirt. Dus schreef mama zichzelf opnieuw voor de 5 km in tezamen met Emma! Zo trainden mama en Emma de afgelopen weken om deze voor sommigen hachelijke afstand te halen. De eerste trainingen waren letterlijk de hel voor Emma. Vanaf het begin had ze last van steken, ze kwam geen meter vooruit, de afschuw stond op haar gezichtje geschreven. Gelukkig beet ze door en trok mama haar vooruit en zo verliep het na de vijfde training al een stuk beter. Ze liep nog altijd niet over van volle blijdschap, maar ze liep en bleef lopen… zonder steken.
Helaas vlogen de weken voorbij en werd het trainingsschema voor de 5 km niet volledig afgerond, maar de generale repetitie van een week voor het echte werk leek aan te kondigen dat het allemaal wel zou moeten lukken. De ambities werden opgesomd: Emma loopt de 5 km (officieel liet het parcours ons 4,7 km lopen) zónder te stappen en we halen de eindmeet binnen de 35 minuten!
Eens het startschot werd gegeven door Elke, de mama van Harte, liepen we heerlijk rustig in het zonnetje en brokkelden de zenuwen van Emma stukje bij beetje af. Na zo’n 1,5 à 2 km had ze even last van een dipje, om daarna blijkbaar toch nog goed gas te kunnen geven. De laatste kilometer versnelde ze onbewust en de laatste paar 100 meter gooiden we er nog een schepje bovenop. We liepen over van trots dat het uiteindelijk allemaal zo goed verlopen is! Nee, ze heeft niet gewandeld! O, en de tijd is sowieso fantastisch: 30.28 minuten! Wie had dat ooit gedacht??!?!!!! Trots, dat zijn we!
En natuurlijk niet alleen op Emma, ook op Daan en Lotte die hun 1 km ook zonder problemen afwerkten. Daan was enigszins (lees: tot aan de maan en terug) teleurgesteld. Hij ging immers voor de eerste plaats, maar had de afstand verkeerd ingeschat en gaf pas te laat gas. Hij had dus nog tonnen energie en conditie over toen hij de finish passeerde. Laten we dit dan maar als generale repetitie zien voor volgend jaar!
Editie 2016 is opnieuw meer dan geslaagd! Het zonnetje was van de partij, we zetten weer mooie resultaten neer en genoten van de massale aanwezigheid van Prinses Harte!
14457555_10153997768961243_3143985086016730847_n14440937_10153997769036243_5047770983124319113_n14445830_1119125748175118_1628300816_n14390989_10153998201806243_1318730279172948729_n

Comments (3) »

KMO = Keuze Middelbaar Onderwijs

Het is jullie vast niet ontgaan dat Emma zich in het zesde leerjaar bevindt van de lagere school. Ze verveelt zich (nog) niet op school, maar goed… dat komt gewoon omdat ze naar zo’n super toffe school gaat :)
Het is evenwel bijna tijd voor verandering. De leerstof van de lagere school heeft ze intussen onder de knie en dus volgt er een keuze. Daar waar wij, als ouders, nog volledig hebben gekozen naar welke kleuter- en lagere school ze zouden gaan, nu komt wel degelijk hun eigen mening nagenoeg op de eerste plaats. Een voordeel: in Mechelen zijn genoeg middelbare scholen! Dikke luxe, want er zijn zelfs meer dan genoeg GOEDE middelbare scholen. Voordeel of luxe… het maakt de keuze misschien ook net niet gemakkelijker. Afijn, Emma had haar selectie intussen gemaakt en had nog twee scholen op haar lijstje staan: het alom gekende BimSem en College Hagelstein. Deze laatste ligt overigens niet in Mechelen, maar in Sint-Katelijne-Waver.
Afgelopen zaterdag was het dan zo ver… niet alleen open deur dag van het middelbaar, nee… ook gelijk inschrijven. De keuze zou dus eindelijk vallen!
Mama had al een strategie bedacht, want voor het BimSem moet je serieus vroeg zijn om een plaatsje te bemachtigen. Ook al zijn hier 200 plaatsen voor het eerste studiejaar! We zouden dus vroeg opstaan en ons daar alvast inschrijven. Hagelstein zou in de namiddag worden bezocht.
We vroegen tips en trucs wat betreft de timing en inschrijving als voorbereiding. Emma en mama wilden om 7.30 uur vertrekken, ook al zou de inschrijving pas om 9 uur van start gaan. Dit zou ruim op tijd zijn. Tijdens het ontbijt, nam mama snel diagonaal het nieuws op Facebook door en daar meldde iemand dat er al werd gekampeerd bij BimSem… In volle paniek maakten we ons klaar, kamden we onze haren niet volledig en sprongen we op de fiets. Om 7.30 uur kwamen we aan en kregen we nummer 204 in onze handen geduwd :( Dan was het nog wachten tot ze effectief zouden beginnen met inschrijven. Uiteindelijk liepen we daar rond 12 uur buiten, stonden we dus op de wachtlijst en werd ons al lichtjes gewaarschuwd een plan B op te stellen, maak dat mee zeg! Nu… dat plan B hadden we natuurlijk wel al… we wisten niet eens zeker dat BimSem plan A zou zijn… maar we hebben toch ook graag een keuze :)
Alhoewel Hagelstein pas om 13 uur de deuren zou openen, stuurden we toch al papa op prospectie. Wie weet stonden ze hier ook al uren aan te schuiven. Een mens wordt paranoia van al die toestanden. Emma en mama fietsten direct van de ene naar de andere school alwaar we rond 12.30 uur aankwamen. We losten papa en Daan af en zo konden we opnieuw wat wachten. Hier ontvingen we bij binnenkomst nummer 24… dat motiveert toch al iets meer! De inschrijving verliep vlot, de rondleiding was tof, de mensen waren vriendelijk, de leerlingen zagen er meer dan gemotiveerd uit en Emma – en haar vriendinnetje Ida – liepen na een tijdje zelfstandig,  maar samen, rond in wat voor hen blijkbaar een nieuwe school kon worden. De studierichting stond ook al vast: Latijn! De meisjes gingen van een beetje blij naar mega enthousiast en op de terugweg straalde Emma en liet ze luid en duidelijk verstaan dat ze heel blij was met haar keuze. Ah, dacht mama, de keuze is dus gemaakt?!
Bij thuiskomst deed ze zo enthousiast haar verhaal dat ook Daan zijn keuze lijkt te hebben gemaakt voor over twee jaar ;) Maar hij mag volgend jaar ook alvast eerst eens alle scholen bezoeken om dan uiteraard zijn eigen keuze te kunnen maken. Laten we hopen dat we dan niet alsnog moeten gaan kamperen… zucht…

Leave a comment »

Happy New Year

Weliswaar met enige vertraging, maar daarom niet minder gemeend… wensen we jullie allemaal een geweldig mooi, prachtig, liefdevol en gezond 2016 toe!

Alhoewel we de kerstvakantie nu niet met het woord ‘vakantie’ willen aanspreken, hebben we er enorm van genoten. Deze vakantie zit altijd propvol met bezoekjes, taakjes en allerlei andere fratsen. Allemaal leuk, maar aan het einde van de vakantie kun je nu niet echt zeggen dat je uitgerust bent ;)
Papa Joos zorgde voor een rustige werkagenda zodat we nagenoeg de hele twee weken zalig samen konden zijn. We hebben geknutseld, spelletjes gespeeld, samen een filmpje gekeken met uiteraard bijhorende snacks en zo verder.
Kerstavond vierden we, traditiegetrouw, bij opa en oma Brussel met heerlijk eten, gezellige babbels en toffe kadootjes. Eerste kerstdag hadden we tijd gemaakt om de pakjes onder onze eigen kerstboom te plunderen. Er lagen dit jaar veel zelfgemaakte kadootjes, de kinderen genieten enorm van de aanloop naar kerst en vullen deze periode op met het knutselen voor ons en elkaar. Nieuw dit jaar was dat we namen hadden getrokken onder ons vijfjes en we voor die persoon eveneens een zelfgemaakt kadootje in elkaar moesten knutselen. Emma voorzag Lotte van een knuffeltje inclusief bed, deken etc. Lotte gaf mama een kant en klare tuin in een doosje. Mama creëerde een heel puzzelboekje met enkele mopjes, alles over dieren voor Emma. Daan maakte zowel een basketbalring als een goal voor papa en papa zorgde voor een heus fort in de tuin dat Daan nog kon afwerken. Al met al kunnen we met trots zeggen dat dit het leukste stukje uitpakwerk was!
Tweede kerstdag kregen we bezoek van opa en Ans. Ook toen hebben we gezellig getafeld, de spelletjesdoos bovengehaald en we hebben ze laten dansen op Just4Dance op de PlayStation. Hilariteit alom!

Na een aantal rustige dagen… met bezoekjes van vriendjes, logeerpartijtjes en dergelijke meer werd het stilaan tijd om ons voor te bereiden op die beruchte avond van het jaar: Oudjaar. Ook voor dit evenement hielden we vast aan jarenlange traditie: We vieren dit samen met vrienden uit onze vorige straat, iedereen neemt iets te eten mee, de kinderen amuseren zich te pletter en blijven uiteindelijk gezellig allemaal samen slapen! Toen de kinderen nog klein waren en we deze traditie hadden opgestart, gingen de kotertjes nog rond 20.30 uur slapen, dit werd een paar jaar later al rond 22.00 uur en tegenwoordig mikken we ze er rond 0.45 uur in. Nee, ze vinden dit niet erg, want zo in bed kun je ook nog heerlijk keuvelen!

Een ander hoogtepunt van de vakantie was het bezoekje aan de (veel te kleine) schaatsbaan in Mechelen. Ja, de kids hadden ooit al eens geschaatst. Nee, ze bakten er toen niet veel van en dus waren ze dit alweer volledig vergeten. Opnieuw beginnen was de boodschap.
Samen met een vriendje van de voetbal stapte Daan trots, zelfzeker en vrolijk het ijs op… om zich daarna dan toch maar heel snel vast te klampen aan de zijkant! De controle over zijn voeten en die gladde dingen daaronder was per direct verdwenen. Hilarische taferelen hebben zich hier afgespeeld.
Emma, rustig als altijd, heeft het snel onder de knie.
Lotte zag het niet zo zitten, maar nadat mama ergens een rekje had weten te versieren, trok zij haar eigen plan en we hebben ze een tijd lang niet gezien. Al ploeterend (zo’n rekje schuift niet zomaar… echt hard werk!) maakte ze rondjes om beetje bij beetje meer en meer de schaatsbeweging te maken. Enorm knap om te zien.
Een paar dagen later maakten we een serieuze comeback. We besloten om de schaatsbaan nog een kans te geven en om onze kunsten nogmaals te tonen. Wat bleek? Iedereen kon gewoonweg schaatsen! Emma schaatste – nog altijd rustig weliswaar, maar wat had je anders verwacht – heerlijke rondjes en maakte af en toe zelfs een pirouette. Daan leek de controle over zijn onderste ledematen plots te hebben teruggevonden en Lotte had het rekje niet meer nodig. Wel had ze het liefst mama haar hand nog vast, maar ook deze liet ze geregeld (op de wat rustigere plaatsen!) los om volledig zelfstandig als een prachtige Bambi over het ijs te glijden!
Ze hebben ervan genoten! Wat zijn wij dus blij dat Mechelen een nieuwe ijspiste aan het bouwen is, en dat vrijwel in onze voortuin. Vanaf volgend jaar september zullen wij dus weer geregeld op het ijs te vinden zijn, zalig!

Dus nogmaals… we wensen jullie allemaal een fantastisch nieuwjaar, maak er iets van!Kerstkaart_2015

Comments (2) »

Hallo-griezeltocht…

Afgelopen zaterdag was het Halloween… toch wel een leuk evenementje dat vanuit Amerika is overgewaaid. Ons huis was in ieder geval enkele dagen op voorhand voorzien van enkele – al dan niet natuurlijk – spinnenwebben inclusief spinnen, doodskoppen, skeletjes, bloederige handen op de ramen en banners die van link naar rechts slingerden om eenieder te waarschuwen voor elk gevaar!
De kinderen kunnen er absoluut van genieten en bijgevolg… wij dus ook! Zo simpel is het uiteindelijk. Enkele weken schreven we ons dan ook in voor een heuse schriktocht georganiseerd door de lokale chiro in samenwerking met een lokaal schooltje. Zo gezegd, zo gedaan. Op het laatste nippertje schreven nog enkele vrienden zich in en zo vertrokken we om 20.00 uur stipt richting de chiro. Verkleed. Natuurlijk. En niet alleen de kinderen. Uiteraard.
Papa Joos smeet zich in zijn absolute lievelingsrol: Graaf Dracula, mama in een betoverende heks met een spin op de wang en een mes door haar hoofd, Daan als een skeletje, Lotte als Jammerende Jenny (onbekend? kijk, lees en bewonder Harry Potter) en Emma had haar zinnen gezet op een serieuze zombie.
De locatie van de chiro werd verlicht door kaarsjes, lichtgevende pompoenen en brandende vuurkorven. Mede hierdoor zaten we dus volledig in schrikachtige sferen. De wandeling begon met een veel te spannend filmpje en daarna werden we meegenomen door het hoge gras waar sommige enkels werden vastgenomen. We vervolgden onze weg door een bos waar we graven zagen, waar we moed ingesproken kregen door madammen die toch wel onheil voorspelden en waar een onthoofd lichaam plots verdween. Na opnieuw een rustig stuk door het absolute donker te hebben overleefd, brak er een wild beest los, moesten we een spelletje spelen met een enge clown en moesten we door een griezelig donker tunneltje waar onze voeten opnieuw niet echt veilig leken… Gelukkig vonden we onze weg terug naar de chiro waar we onze spanning konden wegdrinken in de nabijheid van een vuurtje en toch verliep de nacht daarna rustig.

Het was een leuke editie… Halloween 2015, zeker voor herhaling vatbaar!

De drie oftewel de zombie, Jammerende Jenny en ons skeletje...

De drie oftewel de zombie, Jammerende Jenny en ons skeletje…

Papa en Lotte klaar voor ons Halloween avontuur

Papa en Lotte klaar voor ons Halloween avontuur

Wat is er met ons Emmaatje gebeurd?

Wat is er met ons Emmaatje gebeurd?

Comments (1) »

12,5 Jaar geleden…

Geloof het of niet, maar het is vandaag op de kop af 12,5 jaar geleden dat we in het huwelijksbootje stapten. Noem het gerust een huwelijksschuit, want de grote ouderwetse auto die ons van Spijkenisse helemaal naar Zundert voerde, moest niet onder doen voor een serieuze schuit!
Het was misschien wel mei toen we trouwden, maar het bleek een regenachtige en winderige dag te zijn. Niets aan te doen, gewoon je rok goed vasthouden :) We hebben toen genoten van de hele dag en genieten nu nog altijd van wat we allemaal intussen verwezenlijkt hebben! Een huis verbouwd en verkocht. Verhuisd naar een ietwat groter huis zodat al onze nazaten een eigen plekje kunnen hebben thuis. En dat brengt ons bij onze grootste verwezenlijking: drie mooie en geweldig toffe koters! We zijn trots op ons gezinnetje :)

12,5 Jaar getrouwd… Een koperen bruiloft! We maken er nog wel diamant van he!

Comments (1) »

Zingen en muziek

En opnieuw heerst er hier weer enige radiostilte. Nochtans maken we genoeg mee, maar blijkbaar ontbreekt het ons van tijd tot tijd om eens bij te kletsen via de blog :( Zo hebben er intussen verschillende verjaardagsfeestjes van vriendjes plaatsgevonden waarbij onze kinderen heerlijk mochten meegenieten. Op zaterdag 8 november waren zowel Emma als Daan en Lotte uitgenodigd en is het ons weer gelukt om onze koters, zelfs met de juiste kadootjes, overal te droppen en weer op tijd op te halen. Kwestie van organiseren…
Zo was er ook geen school op de feestdag van 11 november en vierden we traditiegetrouw Sinte-Mette. Inderdaad, eigenlijk Sint-Maarten dus, maar dan op zijn Mechels. Tezamen met onze vroegere buurvriendinnetjes belden we hier en daar aan in de hoop een traktatie te mogen ontvangen na het zingen van het Sinte-Mette liedje. De kinderen kijken daar toch wel elk jaar naar uit en knutselen vlijtig elk jaar opnieuw een mijter in elkaar. Vergezeld van een mijter en een cape (én een plastic zak waar al dat lekkers in bewaard mag worden!) trekken ze door de straten. Jammer genoeg bleven vele deuren gesloten, maar dat mag de pret niet drukken uiteraard. Het grappigste dit jaar? Een nog redelijk jong koppel deed de deur open, luisterde flink naar het (best wel lange) liedje en kwam dan tot de conclusie dat ze waarschijnlijk helemaal niks in huis hadden. Wellicht waren ze nog niet op de hoogte van deze traditie? In ieder geval verdwenen ze even en kwamen terug met… een peer en een blikje cola. Hilarisch, maar toch ook schattig! Wij, de begeleidende mama’s, beloofden de buit netjes te zullen verdelen over de 7 zangertjes… Geen probleem :)

Sinte-Mette zingen in onze vroegere buurt

Sinte-Mette zingen in onze vroegere buurt

Vervolgens is mama Monique met de drie zalige kinderen op woensdagmiddag gaan ‘intuïtief schilderen’. De een was uiteindelijk meer tevreden met het resultaat dan de ander. Lotte vond het zalig en zat dan ook onder de verf. Haar schilderij is echt top gelukt en daar is ze, zeer terecht, trots op. Emma had iets in haar hoofd en dit denkbeeldige idee werd blijkbaar niet moeiteloos gekopieerd op het schilderdoek. Zij was teleurgesteld in haar eigen werk en had het daar ’s avonds ontzettend moeilijk mee. Ze is zo bijzonder creatief en kan zo bijster mooi tekenen… wellicht dat schilderen gewoon net even niet echt iets is voor haar. Dat zou toch kunnen? En raad maar eens welk kunstwerk door Daan werd gemaakt! In ieder geval, kijk en huiver naar onze resultaten:

Resultaat van een namiddagje 'intuïtief schilderen'

Resultaat van een namiddagje ‘intuïtief schilderen’

En zo loopt de week (vorige week dus) rustig (?) verder om te eindigen in een knaller van jewelste. Een tijd geleden zijn we verhuisd. Dat weten jullie intussen wel. Die bewuste dag dat heel ons hebben en houwen werd versleept van ons oude naar ons nieuwe huis hebben we gelukkig mogen rekenen op vele helpende handen. Deze toffe vrijwilligers wilden we nog altijd eens flink in de bloemetjes zetten, dus… organiseerden we eerst een winter barbecue voor deze fantastische mensen om daarna nog wat vrienden uit te nodigen voor de rest van de avond. Oh ja, dan hadden we ook maar de band ‘Bakerman’ uitgenodigd om gedurende een uurtje voor live entertainment te zorgen. Detail… ;) Het werd een geweldig leuke avond voor ons, maar als we de positieve feedback mogen geloven, ook voor de andere aanwezigen. Wij genoten dus van eerst heerlijk eten, dan een heus huiskamerconcert en dat allemaal in de aanwezigheid van vele van onze dierbare vriendjes. Topper!

Huiskamerconcert met 'Bakerman'

Huiskamerconcert met ‘Bakerman’

En dat mag dan best een drukke, maar zeker zeer toffe week genoemd worden :)

Leave a comment »

Verschillende karakters

Dat iedereen een eigen karakter heeft, mag duidelijk zijn. Overal, verspreid over de hele wereld zijn de mensen verschillend, reageren ze allemaal anders en bekijken ze dingen ook weer net niet hetzelfde. Breng het dichterbij huis: wij hebben 3 kinderen en zelfs die 3 mini-mensjes zijn op vele vlakken volledig verschillend! En maar goed ook ;)
Waarom schrijven we hier nu over? Awel… Van de week las mama ergens dat er een nieuw logo voor Mechelen Kinderstad moet worden gevonden. Alle ideetjes, van jong en oud zijn welkom. Nu vond mama dit persoonlijk direct iets voor Emma. Onze oudste dochter is immens creatief, kan van alles maken en verzint gemakkelijk tekstjes. Een uitgelezen kans om nog eens met zo’n soort wedstrijdje mee te doen. Mama vertelde haar erover en ze was inderdaad direct enthousiast, maar wist niet direct hoe te beginnen. Dat begrijpen we uiteraard en aangezien we dit konden voorspellen, werd er alvast van te voren over nagedacht. En of ouders soms helderziend zijn!
Mama had een idee en Emma zou Emma niet zijn als ze dit idee zou gebruiken maar ook lichtjes zou aanpassen. Dat klinkt als een gedroomde start. Maar haar idee kwam niet 1, 2, 3 op papier en de frustratie kwam naar boven. Mama liet duidelijk verstaan dat dit zeker geen verplichting is en dat als het nu even wat moeilijk zou zijn, we dit gerust een dagje konden laten liggen. Zo gezegd, zo gedaan.
Gisterenavond na het eten wilde ze er echter wel direct weer aan beginnen. Gedreven is ze wel! Op de vraag of mama even iets wilde tekenen, werd positief ingegaan. Zo schetste mama haar oorspronkelijke idee even snel op papier. Emma keek ernaar en het was duidelijk dat ze in haar hoofd bezig was om haar idee hierin te integreren. Lotte keek ook naar de schets en riep direct uit dat ze het zo mooi vond en of ze dat voorbeeld mocht gebruiken. Ach, waarom niet?
Wat gebeurde er toen? De meisjes zitten beide aan het keukeneiland en tekenen erop los. Tenminste… Lotte kopieerde eigenlijk zo goed als mama haar tekening en ging vrolijk aan de slag. Ook zij bracht enkele Lotte-elementjes aan. Emma had haar andere idee aan mama laten zien en echt waar, ook dat was een prachtidee. Ook zij begon dus rustig aan haar versie. Maar… daar waar Lotte ongestoord, rustig, vrolijk en dus op en top optimistisch aan het werk was geslagen, leek Emma wel uit het lood geslagen! Ze geraakte er niet. Alles wat ze zelf deed, frustreerde haar. Het hoofdje was niet goed, de nek was te lang, het haar zat niet zoals het in haar gedachte zat enzovoort. Na de getoonde frustratie volgden er tranen. Het lukte haar gewoonweg niet… onze eeuwige perfectionist. En dat terwijl dit ‘gewoon’ iets leuks had moeten zijn :(

Nu zijn we dus benieuwd of Emma haar inzending op tijd klaar heeft om mee te dingen naar de hoofdprijs: eeuwige roem en een nieuw logo dat gebaseerd wordt op die ene tekening. Die van Lotte ligt al pronkend klaar… na 10 minuutjes al…
Maar Emma, wij geven niet op het schatteke! Nee, wij gaan straks gewoon weer samen verder!!

Leave a comment »

Wapperende vlaggetjes

Het WK voetbal in Brazilië is begonnen, zoveel is duidelijk. Sterker nog, het is al een paar dagen bezig. Nederland heeft de eerste wedstrijd erop zitten, de Belgen komen morgenavond pas in actie. De spanning lijkt om te snijden.
Lijkt, zeg ik bedachtzaam. Wanneer je in Mechelen of omstreken rondrijdt of -fietst merk je er ogenschijnlijk niet veel van. In Nederland wapperen de vlaggetjes al lang en breed door, over, langs en voor de huizen en straten. Wij Nederlanders houden een beetje van overdrijven. Niet alleen de vlaggetjes die buiten vrolijk in de wind wapperen zijn oranje, maar ook de outfits, de vla en speciale lekkernijen. Je kunt zo goed als alles in het oranje krijgen tijdens zo’n (beperkte) periode. Ik kan me daarom voorstellen dat het er serieus ‘over the top’ overdreven uitziet voor buitenlanders. Maar is dat zo? Is het niet omdat bijvoorbeeld de Belgen een gebrek hebben aan een nationaal gevoel dat ze dit gewoon niet begrijpen? Zou ook kunnen, maar zover willen we het zeker niet drijven nu ;)
Goed, wij houden van vlaggetjes. Sinds een paar weken hou ik de straten en huizen nauwlettend in de gaten, maar helaas. De overdreven aanwezigheid van vlaggen, vlaggetjes, vlaggenlijnen bleef drastisch laag… nagenoeg onbestaand zelfs. Nu dat de eerste wedstrijd van de Duivels toch dichtbij komt, floept er af en toe ineens een vlag naar buiten. Joepie, denk ik dan in mijn binnenste.
Om dan wat olie op het vuur te gooien, besloot ik vorige week mijn armen uit de mouwen te steken. Voorzien van een geweldig lange vlaggenlijn (2 zelfs!) klom ik op een ladder om de voorgevel van ons huis te versieren. Glimmend van trots aanschouwde ik daarna mijn werk. Tevens merkte ik op dat we nu het enige huis in de directe omgeving hebben dat versierd is. De voorbijgangers konden (of wilden?) niet anders dan naar die wapperende dingen kijken. Voor hen hadden/hebben ze uiteraard de verkeerde kleur. Maar ja, dan moeten ze zelf maar vlaggetjes ophangen :) Een aantal dagen later verscheen dan de eerste Belgische vlag in de straat. Hoera, juichte ik stiekem!
Verschillende (Belgische) mensen lieten me echter verstaan dat ze het zelf ook niet snappen. Hoe kan een landsdeel een paar weken geleden bijna volledig voor een bijna separatistisch Vlaanderen hebben gekozen bij de verkiezingen en nu – een luttele periode later – een Belgische vlag uithangen? En lap, zo zijn we weer terug bij af… Dus, concludeer ik… als er nu veel meer Rode Duivels vlaggetjes in de winkels zouden liggen… zouden er dan absoluut meer vlaggetjes wapperen in het stille België/Vlaanderen? Ik betwijfel het stiekem wel een beetje :)

Oh en lieve Belgen… foute woordkeuze… lieve Vlamingen: het helpt om de vlaggen te laten wapperen. Nederland won de eerste wedstrijd met maar liefst 5-1 tegen de regerend wereldkampioen Spanje. We hebben ze stiekem een beetje afgedroogd zelfs. Ze hadden zich beter laten droogwapperen… door wat vlaggetjes :)

WK - Nederland in België

WK - Nederland in België

Leave a comment »

Gezinsuitbreiding

Emma en poezen… is als soep met ballen. Je kunt ze bijna niet apart van elkaar bekijken. In ons vorig berichtje hebben we hier al iets over losgelaten. Iedereen kent Emma en haar bijna ‘obsessie’ voor poezen en alle andere katachtigen. Sinds jaar en dag heeft ze het over hoe schattig poezen toch wel zijn. Awel… en papa Joos kon het niet meer aanzien en beloofde haar dus een poes!
Bijgevolg bezochten we afgelopen maandagmiddag het asiel in Mechelen. Er zaten niet veel katten (wat eigenlijk een zeer goede zaak is!) en toch konden twee poezen ons wel bekoren. Kiezen blijf iets moeilijks, maar wel iets dat nodig is ;) Natuurlijk waren we niet verplicht om hier direct een kat uit te kiezen, maar ja, eens je de ogen goed hebt bekeken… Hoe kun je hier dan bijna weglopen zonder een viervoeter? We besloten een ‘optie’ te nemen op één van de twee poezen. Zo gezegd, zo gedaan!
Eenmaal thuis werd er nagedacht (of door sommigen volgens mij al ‘gefantaseerd’). Emma was al bezig een naam te verzinnen, terwijl papa en mama nog een paar stapjes terug zaten met de vraag of we deze poes al dan niet zouden moeten nemen. Papa maakte het dan nog wat moeilijker om de volgende ochtend een link door te sturen van een jong ‘ros’ katertje van twee jaar oud. Ook zéér schattig. We moesten echter wel snel iets laten weten i.v.m. onze optie. Mama wilde dat katertje wel bezoeken samen met de kids, maar het was wel 1,5 uur rijden én de website werkte niet. Tegelijkertijd lieten Daan en Emma weten toch liever voor onze optie te willen gaan en dus sloten we de discussie af. We bleven bij onze eerste keus en mama belde het asiel. Alles werd in orde gebracht en na 15.00 uur mochten we haar komen halen. Sindsdien barstte er een brainstormsessie los over de naam. Zo’n beestje heeft toch een pakkende naam nodig? De namen Molly, Lucy, Pistache, Wolleke, Barbara en Vixey passeerden de revue en uiteindelijk kozen we unaniem voor Vixey! Waar komt die naam vandaan? Goeie vraag! Toevallig keken we maandagavond nog eens een stukje film met z’n allen, te weten naar ‘Frank en Frey’. Die kennen jullie toch allemaal? Het was wel in het Engels en de vrouwtjesvos die in het verhaal stapt, noemt… Vixey. Speciaal, pakkend, leuk… Ja, dat wordt het!
Gelukkig hadden we al het e.e.a. in huis gehaald voor de komst van ons nieuw huisdiertje. Zo konden we alles netjes klaar zetten. Alles verliep vlotjes in het asiel en we gaven het beestje een nieuw onderkomen. Wat een raar idee moet dat zijn voor zo’n diertje. Plots word je in een mandje geduwd, je schommelt wat heen en weer, rijdt in een auto naar jij-mag-weten-waar en plots gaat dat mandje weer open en stap je een heel nieuw leven in! Vixey stapte alleszins haar mandje uit en liep direct overal rond. Snuffelde, gaf overal kopjes aan, ons inclusief. Het eerste uur had ze geen rust in haar kont en bleef ze rondlopen. Eens het eten er stond, at ze. Ze kroop al direct bij ons op de bank. Wast zich zoals het hoort en ze wist gelijk haar kattenbak te vinden. Het is een rustig, lief, nieuwsgierig beestje dat graag bij mensen is. Zo ligt ze op dit eigenste moment ook bij de kinderen op de bank. Sinds gisteren zoekt ze ook af en toe de raarste plekjes op om te slapen. Hiermee bedoelen we dan vooral achter of onder (!) de grote zitkussens van de bank. Dus kom je weldra een keertje bij ons op bezoek, gelieve dan niet zomaar op de bank te springen! Je ziet namelijk niet altijd of ze erachter zit of niet ;)
Het komt helemaal goed met ons nieuw huisdiertje. Onze gezinsuitbreiding is weer een feit! Emma is DOLgelukkig, Daan vindt het ook helemaal geweldig en zelfs ons Lotteke begint er al echt aan te wennen!
Welkom Vixey bij ons gezin! Blijf maar zoals je bent :)
Brainstormsessie naam

Vixey eet al direct goed

Monique toont Vixey

Vixey voelt zich goed bij de kids

Hmmmm....

Leave a comment »