Posts tagged Nederland

Gewonde turnster

Gisterenmiddag kwam mama Monique net het schoolplein oplopen, toen ze door een vriendelijk klasgenootje van Emma werd aangesproken. Of ze even mee wilde komen, want er was iets met Emma. Als mama hoor je zulke dingen nu eenmaal niet graag, dat zullen jullie ook wel herkennen. Tegelijkertijd dacht Monique dat het niet ernstig zou kunnen zijn, want anders zou iemand van school wel telefonisch contact hebben opgenomen. Met die geruststellende gedachte liep ze achter het meisje uit het zesde leerjaar aan. Onderweg vertelde Eline dat Emma op de turnles wat uitgegleden en dat ze zich serieus pijn had gedaan en toen zag ze Emma zitten op het ‘gewonden-bankje’ naast de leraarskamer. Emma zag er op zijn minst heel erg beteuterd uit: ze had haar turnshirt nog aan, zat bijna onderuit op de bank en keek met diep bedroefde ogen naar haar moeder die op haar af kwam lopen. Emma was onder de indruk, dat was duidelijk. De directeur liet mama weten dat ze het ice pack er net hadden afgehaald en de verzekeringspapieren lagen ook al klaar, voor het geval dat het nodig mocht zijn. Mama haalde haar rugzak en fietshelm en tegen dat Daan en Lotte ook uit hun klasje waren bevrijd, reden we rustig naar huis toe. Daar hebben we opnieuw zoiets ijskouds uit de vriezer op haar gewonde neusje gelegd en werd ze verder volledig geïnstalleerd op de bank. Heerlijk onder een fleecedekentje mocht ze ‘genieten’ van een filmpje op de televisie.
Voor alle zekerheid nam papa haar toch even mee naar een dokter. Conclusie: voorlopig lijkt het niet gebroken te zijn, maar door de zwelling is het moeilijk te zien. De zwelling zal na een paar dagen wel afnemen en dan kunnen we echt zien of haar anders zo mooie neus recht staat of niet. Laten we hopen dat het gewoon bij een pijnlijk iets blijft en dat we het niet over gebroken dingen hoeven te hebben. Laatste conclusie: ze zal er weldra uitzien als Po, alias Kung Fu Panda, oftewel als een echte panda. Onder haar ogen zag het namelijk ook al gelijk rood/blauw. De dokter heeft het dus iets mooier verwoord, want mama zei ’s middags al tegen Emma: ‘Hee schattebol, het is binnenkort Halloween en dan hoef ik jou niet meer te schminken!’ Klinkt dat hard? Emma ging er anders gretig op in en zei ‘Ja, inderdaad. Dan wil ik hier (en ze wees naar haar mond) alleen nog een snee’. Geen probleem schatteke, dat doen we voor jou!

Aja, hoe is ze nu uiteindelijk uitgegleden? Awel… met de turnles op school waren ze bezig met de zweefrol en dat vindt ze ontzettend leuk om te doen. Wat is er precies gebeurd? Ze nam een aanloopje, bleef met haar voet hangen aan de springplank en viel met haar neus recht op de plint. Op de wat, horen we de Nederlandse lezers zich afvragen. Juist, dat vroeg Monique zich ook af. Toen op school werd verteld dat Emma was gevallen en met haar neus op de plint was terechtgekomen, snapte ze er eigenlijk weinig van. Een plint is toch zoiets om die lelijke grens tussen de vloer en de muur te verdoezelen? Zoiets waar iedereen jaren mee wacht na een verbouwing? Hoe krijgt Emma het in hemelsnaam voor elkaar om daarop te vallen? Hoe groot zijn die dingen dan dat je daar ook effectief op kúnt vallen? Goed, dit blijkt weer een staaltje Vlaams versus Nederlands te zijn. Wat blijkt? Een plint is een turntoestel, ook wel bekend als een ‘kast’ (zoiets als in de tekening hieronder). En zo klopt het plaatje dan wel weer. Nu begrijpen we waar ze op gevallen is en dat moet verdikke veel zeer doen. Och arme Emma…

Boosdoener voor Emma... de plint/kast

Boosdoener voor Emma… de plint/kast

Emma een paar uur na de botsing met de plint/kast. Panda in wording

Emma een paar uur na de botsing met de plint/kast. Panda in wording

 

Advertenties

Leave a comment »

Aapjes kijken

De tijd vliegt, en buiten vliegen de blaadjes… en nog meer, want het lijkt wel te stormen vandaag. Al een geluk dat de kinderen vorige week woensdag geen school hadden, want toen scheen het zonnetje hier heerlijk en planden we een geweldig leuk uitstapje. Een vriend van ons had kaartjes voor de Apenheul gewonnen en vond het een goed idee om deze aan ons cadeau te doen. Daar zeggen wij geen ‘nee’ tegen en zo vertrokken we ultra vroeg – op een anders extra uitslaapdagje – met de auto richting Nederland om tante Esther (en tevens meter van Daan) op te halen. We schepten haar in onze auto en vervolgden onze reis naar het (bijna) hoge Noorden. Mijn hemel, wat kan Nederland toch groot zijn! Zodra we het bordje de ‘Hoge Veluwe’ passeerden, kreeg mama echt even het gevoel richting Scandinavië te rijden. Juist ja, geografisch gezien klopt dat natuurlijk ook wel ergens, maar toch.
We waren om 8.00 uur ’s ochtends thuis vertrokken en kwamen zo rond 10.45 uur aan bij de Apenheul. De kids hadden er al weken naar uit gekeken, want alhoewel we de meeste uitstapjes niet van te voren verklappen, hadden we deze toch al even prijs gegeven. Daan keek er serieus reikhalzend naar uit en kon niet wachten om met zijn voorgaande familie herenigd te worden ;)
Het zonnetje had het hier in het dus echt wel hoge Noorden laten afweten en we leken daardoor dus wel ietsje te dun gekleed, maar dan moeten we maar genoeg wandelen! Zo gezegd, zo gefikst. We wandelden rustig het park binnen en de hartjes begonnen al snel harder te slaan. Zowel Emma als Daan en Lotte waren namelijk op de hoogte van het feit dat de apen hier grotendeels gewoon ‘vrij’ rondlopen! Voor zij die deze drie bovengenoemde kinderen goed kennen… dit leek op het eerste zicht geen eenvoudige opdracht. Gelukkig zijn ze het afgelopen jaar enorm geëvolueerd en gillen ze niet meer panisch als ze een loslopend dier zien.
Het park begint eigenlijk met de Doodshoofdaapjes. Geweldig nieuwsgierige kleine aapjes die alle verstopplaatsjes voor lekker eten direct weten te vinden. Vooral mensen met een buggy krijgen direct bezoek van deze toch wel schattige beestjes. Er zitten er veel, dus de kans dat je er eentje op je krijgt, is redelijk groot. Voor ons liep het niet direct van een leien dakje (behalve bij tante Esther die wel direct onderzocht werd), maar voordat we het park zouden verlaten, keerden we nog even terug naar dit stukje park en konden ook mama, Lotte en Emma spreken van een rechtstreekse ontmoeting met één van deze Doodshoofdaapjes. Ze weten je zakken direct te vinden, kijken even stiekem en heel snel in je vestje en weg zijn ze. Emma genoot van het aapje dat even rustig gewoon op haar schoot kwam zitten. Helaas hebben we hier echter geen foto van.
We vervolgden onze trip langs de apen en zagen neusapen, brulapen (zeer speciaal, want die vind je niet zomaar in een dierentuin), chimpansees, maki’s, berberapen en van alles nog meer. Voor de gorilla’s namen we even plaats op de tribune toen ze eten kregen. Zo werden we voorgesteld door de verzorgers aan de hele groep. De jongste telg klopte stoer een aantal keer op zijn borst, iets wat we graag de leider hadden zien doen eigenlijk :)
Het was echt een geslaagde uitstap en alhoewel het park niet zo super groot is, en het best een stuk rijden is, vinden we het toch een aanrader om eens te bezoeken. Wij kijken er in ieder geval met een glimlach op terug!!

Vier apen op een rij, geen uitleg nodig... toch?

Vier apen op een rij, geen uitleg nodig… toch?

Tante Esther kreeg als eerste bezoek van een Doodshoofdaapje

Tante Esther kreeg als eerste bezoek van een Doodshoofdaapje

Mama's favoriet, de Berberaap

Mama’s favoriet, de Berberaap

Bij de presentatie en voedermoment van de gorilla's

Bij de presentatie en voedermoment van de gorilla’s

Daan en Lotte als twee echte slingeraapjes

Daan en Lotte als twee echte slingeraapjes

En toen liep er ineens een Ringstaartmaki voorbij!

En toen liep er ineens een Ringstaartmaki voorbij!

Leave a comment »

Nachtrenners en babbelen

Afgelopen vrijdagavond vond voor de vierde keer de ‘Night Run’ plaats in het Rivierenhof in Antwerpen. Dat is de officiële versie ;) Voor ons was het de tweede keer dat we hieraan meededen en met ons bedoelen we dan: Monique, samen met loopmaatjes Daniëlle en Klaartje. Grote neef Bauke had zich oorspronkelijk ook ingeschreven, maar moest helaas afzeggen. Jammer :( Maar voor we het wisten, werd Bauke Klaartje en zo liep hij toch nog een beetje mee en mocht Klaartje zich toch een keer echt Nederlands noemen en voelen!
Vorig jaar vertrokken we al kleddernat van de neerstromende regen en deze bleek onophoudelijk te zijn. Dit jaar waren we dan ook verheugd met een zwoele zomeravond. Ook al hadden ze wat onweer voorspeld, er ‘leek’ niets van in huis te komen. Totdat we de auto geparkeerd hadden en op de tram waren gesprongen. Niet veel later werd het én donker én begon het niet gewoon te spetteren, maar brak er opnieuw een soort van noodweer los. De al heersende energiedip werd nog iets dieper en bij het uitstappen, schoten we tezamen in het tramhokje om toch nog even te schuilen. Dit inclusief nog zo’n 15 andere lopers… Het werd iets droger en we namen het risico door onze schuilplaats te verlaten en op zoek te gaan naar ons startnummer, t-shirt en hoofdlampje. Dit verliep prachtig en voorspoedig. Nog beter: het werd droog, en het bleef droog! De gezichtjes klaarden tegelijkertijd op. Zwoel bleef het wel, dus kleddernat werden we uiteindelijk dan toch ook nog… weliswaar niet van de regen, maar van de druppels zweet.
We kregen het toch voor elkaar om de start van de eerste wave (om 21.00 uur te missen) en stonden zodoende dus bijna een half uur te schilderen voor het hek van de tweede wave (om 21.40 uur). We stonden vooraan… maar echt vooraan… Niet goed, want dan word je veel te veel ingehaald, toch zeker in het begin. Maar al met al hebben we heerlijk gelopen. Het was gezellig en de randanimatie was de moeite. Zo kom je meerdere vuurspuwers tegen, loop je over een zeer feeëriek verlichte brug, zie je verschillende keren een slinger van hoofdlampjes doorheen het park en geniet je van een live concert in het Openluchttheater.
Onderweg worden er af en toe foto’s genomen, maar dit keer kwamen we onderweg ook een filmploegje tegen bestaande uit wel 2 man. Iemand met een microfoon en iemand met een camera. Dit teampje zag ons geweldig team aankomen en stak prompt de microfoon onder Monique haar neus met de vraag of hij enkele vragen mocht stellen. Natuurlijk mag dat, antwoordde ze vriendelijk, maar ze was zeker niet van plan om te stoppen met lopen ;) Bijgevolg stelde ze voor dat de interviewer maar mee zou lopen, hetgeen hij eigenlijk ook wel braaf deed. Een paar vragen later konden wij verder lopen en een paar dagen later kwamen we erachter dat dit geen lokale zender was, maar bleek dit van het VTM nieuws te zijn… Een nationale zender dus… Ehum…
Dit filmpje deed zijn ronde al op o.a. de site van VTM (uiteraard) en Facebook en zal bij dezen dan toch ook maar op onze eigen blog gedeeld worden (klik hier). Juist ja… Zucht…

Comments (2) »

Einde WK

Gisterenavond werd de laatste wedstrijd gespeeld van het WK 2014. We kunnen wel zeggen dat dit het eerste grote toernooi is dat de kinderen echt bewust meemaken. Wellicht door het goede elftal dat België voor een keer stuurde of door de overenthousiaste Emma die het niet onder stoelen of banken stak dat ze absoluut voor de Nederlanders supporterden. Het WK kwam geregeld hier thuis ter sprake en puur op enthousiasme en aanwezigheid heeft Nederland wel gewonnen hier ;)
De vlaggetjes wapperden vanaf het begin van ’s werelds grootste voetbaltoernooi, de Nederlandse vlaggenschminkstift werd bij een Nederlandse tante besteld, de Belgische vlaggetjes werden niet direct opgehangen, de Belgische driekleur was zéér aanwezig op school, Emma hield vol met ‘haar’ Nederlandse driekleur en zo kunnen we verder gaan. Of je nu voor of tegen het land bent, je moet gewoon vóór Emma geweest zijn tijdens deze periode. Zij durfde het aan om met Nederlandse vlaggetjes op school te verschijnen, zij moest de plaagpartijen van klasgenootjes doorstaan, zij kreeg mama ook meerdere malen zover om in het rood-wit-blauw naar school te komen, zij leek Nederlands’ grootste mascotte in België wel. Wellicht was/is ze dat ook.
Emma klonk elke keer oprecht trots op Oranje en in haar enthousiasme trok ze zelfs soms mensen mee (niet alleen mama, maar er waren plots ook Belgische kinderen op school die ‘Hup Holland Hup’ begonnen te zingen). Mooi. Ongeremd. Natuurlijk. Fascinerend.
Uiteindelijk kunnen we terugkijken op een mooi eindresultaat. België stond bijna in de halve finale en wat zou dat leuk geweest zijn… Dan zouden de Rode Duivels het hebben moeten opnemen tegen het Nederlands Elftal. Dan zou het hier thuis zowel feest als (even) oorlog geweest zijn. Allemaal niet erg, zolang Oranje maar zou winnen natuurlijk. Helaas mocht het niet zijn. Nederland haalde die halve finale wel en verdiende eigenlijk om in de finale te staan… maar ja, dan moeten ze wel een doelpunt maken uiteraard! Jammer. Maar om het allemaal mooi af te sluiten, lieten we de kinderen naar de laatste wedstrijd kijken van Nederland, dit maal tegen Brazilië voor de 3e en 4e plaats. Opnieuw liep Emma de hele dag al in haar geliefde rood-wit-blauw. Ook al reden we die dag nog door stad en land op zoek naar barkrukken. Mama werd vriendelijk verzocht haar oranje jurkje nog eens aan te trekken. Tuurlijk doen we dat schatteke!
En zo schoven we ’s avonds voorzien van shirts van het Nederlands Elftal, met een mega oranje hand, met vlaggetjes op ons gezicht en de nog altijd wapperende vlaggetjes aan de voorgevel buiten, voor de televisie. Gelukkig wonnen we, met 3-0. Meer dan verdiend, al was het maar voor ons Emmaatje.
Haar trotsheid toonde ze trouwens open en bloot. Een van de twee vlaggenlijntjes hadden we al eens moeten binnenhalen omdat er aan het balkon gewerkt moest worden. De ochtend na het behalen van een bronzen medaille op het WK vonden we deze vlaggenlijn weer terug, namelijk in Emma haar kamer:10487349_10152250221971243_5510480618441630222_n

Er worden altijd voetballers genomineerd tijdens zo’n toernooi: man van de wedstrijd, beste keeper, beste speler etc. Hier vielen telkens dezelfde namen: Emma gaat absoluut voor Robben, Daan kan niet kiezen (kan ie nooit, dus dat klopt wel) en heeft dus een poule van Robben, Van Persie, Kompany en Messi. Lotte gaat voor een ander kaliber – en dit was nog vóór de beste jongen van het veld ging met een bloedend hoofd, daar wat nietjes kreeg en vrolijk het veld terug op spurtte – namelijk Kuyt. Mooi. Goed gekozen.

Leave a comment »

(Nederlandse) roots…

Hoe het precies komt, weten we echt niet. Misschien is zij gevoeliger en pikt ze stiekem veel meer kleine nuances op. Geen flauw idee, maar voor iedereen is het intussen duidelijk dat Emma absoluut -we-steken-het-niet-onder-stoelen-of-banken- fan is van Nederland. Niet zomaar fan, nee, ze zou het liefst de Nederlandse nationaliteit hebben. Natuurlijk vindt mama dat stiekem wel leuk, maar om die hele papiermolen in gang te zetten, ziet zij nu ook weer niet echt zitten. Nu blijkt dat iedereen – dus ook Emma – die een Nederlandse vader of moeder heeft – ook ‘Nederlands’ is. Oké, je hebt dan nog een Nederlandse identiteit en paspoort, maar met deze uitleg hebben we ons toch al verschillende bezoekjes aan het Nederlands Consulaat kunnen besparen. Tot nu toe is ze daar nog tevreden mee :)
Emma laat haar voorkeur vooral merken, wanneer we de grens naar Nederland passeren (‘Joepie, we zitten in NEDERLAND!!!!’), wanneer we merken dat Vlamingen en Nederlanders andere woorden gebruiken (‘Mama, hoe noemen ze dat in Nederland’? ‘Okee, dan noem ik dat ook zo!’) en wanneer de nationaliteiten van de beeldbuis afspatten met bijvoorbeeld een wereldkampioenschap voetbal!
Ze stak haar trotsheid ook niet onder stoelen of banken toen ze de Nederlandse vlaggetjes aan onze voorgevel zag bungelen. Haar glimlach zei zoveel meer. De high five met mama daarna sprak ook boekdelen. Op school laat ze ook duidelijk merken dat ze niet direct voor de Rode Duivels supportert, maar des te meer voor de Noorderburen. Dit wordt haar niet altijd in dank afgenomen door vooral de jongens in haar klas, maar ze staat haar vrouwtje en laat zich niet doen.
Aangezien Nederland vanavond een tweede wedstrijd speelt, was ze al dagen bezig met welke kleren ze aan zou doen. Ze wilde vandaag aanvankelijk volledig in het oranje naar school gaan, maar gisterenavond bedacht ze zich en koos ze resoluut voor de kleuren rood-wit-blauw. Niet zomaar, maar ze zocht iets roods voor bovenaan, iets wits voor in het midden en iets blauws voor van onder. Dat is Emma… tot in het detail uitgewerkt. Zelfs de schoenen, elastiekjes in het haar en meegekleurde wangetjes werden gekozen vanwege de kleuren. Daarbij had ze zelf vlaggetjes gemaakt van papier en op satéstokjes geplakt. Ze zwaaide hier deze morgen heftig mee op het schoolplein en daarna in de klas. In de klas was het duidelijk dat er iets gaande was, want iedereen had wel iets te zeggen en de jongens trokken sterk van leer samen tegen Emma en het leek alsof er een ‘rel’ zou losbreken. De meisjes in de klas waren ook nagenoeg allemaal in de kleuren van België gekleed, maar het deed Emma niks. Zij supportert voor Nederland en iedereen mag het weten! De jongens kropen direct in de knutselhoek om de door Emma gemaakte vlaggetjes na te maken. Ze gingen direct aan slag met papier, stiften en stokjes en kwamen naar mama Monique toe om te vragen hoe de kleuren van België eigenlijk precies op de vlag stonden (de juf stond nog op de gang te praten). Tsja, en laat mama nu toevallig niet zeker zijn van de volgorde met rood en geel… ;)

Dus bij dezen de vriendelijke doch dwingende boodschap aan het Nederlands elftal: ‘Gelieve zoveel mogelijk wedstrijden te winnen, anders heeft ons Emmaatje geen leven op school :) Dank u, over en uit!’

Leave a comment »

Wapperende vlaggetjes

Het WK voetbal in Brazilië is begonnen, zoveel is duidelijk. Sterker nog, het is al een paar dagen bezig. Nederland heeft de eerste wedstrijd erop zitten, de Belgen komen morgenavond pas in actie. De spanning lijkt om te snijden.
Lijkt, zeg ik bedachtzaam. Wanneer je in Mechelen of omstreken rondrijdt of -fietst merk je er ogenschijnlijk niet veel van. In Nederland wapperen de vlaggetjes al lang en breed door, over, langs en voor de huizen en straten. Wij Nederlanders houden een beetje van overdrijven. Niet alleen de vlaggetjes die buiten vrolijk in de wind wapperen zijn oranje, maar ook de outfits, de vla en speciale lekkernijen. Je kunt zo goed als alles in het oranje krijgen tijdens zo’n (beperkte) periode. Ik kan me daarom voorstellen dat het er serieus ‘over the top’ overdreven uitziet voor buitenlanders. Maar is dat zo? Is het niet omdat bijvoorbeeld de Belgen een gebrek hebben aan een nationaal gevoel dat ze dit gewoon niet begrijpen? Zou ook kunnen, maar zover willen we het zeker niet drijven nu ;)
Goed, wij houden van vlaggetjes. Sinds een paar weken hou ik de straten en huizen nauwlettend in de gaten, maar helaas. De overdreven aanwezigheid van vlaggen, vlaggetjes, vlaggenlijnen bleef drastisch laag… nagenoeg onbestaand zelfs. Nu dat de eerste wedstrijd van de Duivels toch dichtbij komt, floept er af en toe ineens een vlag naar buiten. Joepie, denk ik dan in mijn binnenste.
Om dan wat olie op het vuur te gooien, besloot ik vorige week mijn armen uit de mouwen te steken. Voorzien van een geweldig lange vlaggenlijn (2 zelfs!) klom ik op een ladder om de voorgevel van ons huis te versieren. Glimmend van trots aanschouwde ik daarna mijn werk. Tevens merkte ik op dat we nu het enige huis in de directe omgeving hebben dat versierd is. De voorbijgangers konden (of wilden?) niet anders dan naar die wapperende dingen kijken. Voor hen hadden/hebben ze uiteraard de verkeerde kleur. Maar ja, dan moeten ze zelf maar vlaggetjes ophangen :) Een aantal dagen later verscheen dan de eerste Belgische vlag in de straat. Hoera, juichte ik stiekem!
Verschillende (Belgische) mensen lieten me echter verstaan dat ze het zelf ook niet snappen. Hoe kan een landsdeel een paar weken geleden bijna volledig voor een bijna separatistisch Vlaanderen hebben gekozen bij de verkiezingen en nu – een luttele periode later – een Belgische vlag uithangen? En lap, zo zijn we weer terug bij af… Dus, concludeer ik… als er nu veel meer Rode Duivels vlaggetjes in de winkels zouden liggen… zouden er dan absoluut meer vlaggetjes wapperen in het stille België/Vlaanderen? Ik betwijfel het stiekem wel een beetje :)

Oh en lieve Belgen… foute woordkeuze… lieve Vlamingen: het helpt om de vlaggen te laten wapperen. Nederland won de eerste wedstrijd met maar liefst 5-1 tegen de regerend wereldkampioen Spanje. We hebben ze stiekem een beetje afgedroogd zelfs. Ze hadden zich beter laten droogwapperen… door wat vlaggetjes :)

WK - Nederland in België

WK - Nederland in België

Leave a comment »

30 april 2013 – K(r)oningsdag & Uitspraakje Daan

Vandaag is het toch wel een speciale dag. Of je nu verzot bent of niet op het Koningshuis… vandaag is het een speciale dag. Koningin Beatrix neemt na 33 jaar afstand van de troon en degradeert zichzelf hierdoor van koningin tot prinses. Haar zoon Willem-Alexander en de immens populaire Maxima nemen het van onze Bea over en de nieuwe koning heeft dus zojuist de daarbij horende eed afgelegd. Afijn… heel verhaal en we kunnen erover blijven palaveren, maar dus, een speciale dag.
En een speciale dag vraagt om iets speciaals. Op een impulsieve vraag op Facebook volgden vele reacties, de een nog interessanter dan de ander. De vraag ging namelijk over ‘oranje eten’ en menig recept werd opgestuurd. Het is en blijft toch ook een fantastisch medium :)
Om mijn intussen al te lang geworden verhaal kort te maken, we zijn aan het bakken geslagen. Vanavond eten we oranje cakejes als dessert. Dat is niet alles! De tafel wordt aangekleed, we eten dus ‘oranje’ eten en ook de drank en kleding moet eventjes aangepast worden aan vandaag!
Zo vind je hier alvast een klein voorproefje van de cakejes:
Oranje cakejes op een oranje dag

Daarbij had Daan deze morgen nog een ‘speciaal’ uitspraakje. Vanochtend stond hij samen met mama in de badkamer. We poetsten onze tanden en blijkbaar wisten de kinderen intussen ook al dat het vandaag Koninginnedag in Nederland zou zijn. Zelfs op school worden zulke onderwerpen niet geschuwd, zo blijkt :) Toen de namen ter sprake kwamen, zei mama: ‘Heb je Willem-Alexander en Maxima al eens gezien?’ Hierop antwoordde hij bevestigend, op de Ipad bij Niels van Ketnet. Goed, dat was dus al geregeld. Volgende vraag van mama: ‘Die Maxima, is toch een mooie mevrouw he Daan, vind je niet?’ En daarop kwam zijn smeltende antwoord: ‘Ja. Maar jij bent mooier!’
Oh zucht, zwijmel… Hoe schattig kan een zoon tegen zijn moeder opkijken!

Comments (1) »