Posts tagged school

Druk bewogen weekje

De tweeling is alweer – sinds een weekje – thuis van bosklassen! Wat een heerlijkheid, ons gezin is weer compleet! Tegelijkertijd zijn we zo blij dat ze zo’n fantastische reis hebben mogen maken, en dat al op hun nipt 11 jaar. Op ruim 1.200 km afstand kamperen, bergwandelingen maken, zwemmen, warmwaterbron bezoeken, souvenirtjes kopen in Villefranche, katharenkerk bezoeken, spelletjes spelen,… en nog zoveel meer om op te noemen waarschijnlijk. De hele week was het ook daar zeker 30 graden, bakken en braden dus, zeker tijdens de wandelingen die vaak wel 10 km lang waren.
Gelukkig was het bij thuiskomst ook nog heerlijk weer en konden ook Daan en Lotte genieten van het intussen afgewerkte zwembad! Op zondag vierden we dan nog op de valreep Daan zijn verjaardag voor zijn vriendjes. Opnieuw een prachtige dag met warme temperaturen, ideaal voor een zwemfeestje in de tuin. Ook hadden we laserguns gehuurd zodat het zwemmen afgewisseld kon worden door een stevig partijtje lopen, duiken, strategieën bespreken, teams maken,… We vermoeden dat iedereen heeft genoten, met Daan als absolute nummer 1. De volgende dag moest hij namelijk om 6.30 uur opstaan voor zijn geplande operatie!
Zo begon de week dus. Maandagmorgen om 7.10 uur stonden Daan en mama in het ziekenhuis van Duffel voor zijn beruchte trommelvliestransplantatie. Al met al verliep het vlotjes. Mama mocht nog even mee naar de operatiekamer en toen hij sliep, heeft zij buiten wat gewandeld, gelezen en gegeten. Om 8.30 uur was de operatie gestart en rond 11.45 uur werd hij terug naar de kamer gebracht. Een suf mannetje dat er toch lichtjes geëmotioneerd uitzag. Het enorme verband rond zijn hoofd zat strak en de dokter heeft dit zelf na een uurtje ongeveer iets losser gedaan. Hij heeft vooral nog wat geslapen en van zodra het mocht, hebben we de gang onveilig gemaakt (pas rond 15.30 uur). Eens hij zijn bed mocht verlaten, is hij er niet meer ingekropen! En mama stapte flink mee… van links naar rechts en weer terug. Om 18.00 uur waren we uiteindelijk thuis, opnieuw… wat een heerlijkheid! De volgende morgen werd het grote verband ingewisseld voor een miniverbandje op zijn hechtingen, achter zijn oor. Aankomende maandag worden de hechtingen eruit gehaald en zo zijn we toch al goed op weg naar genezing. De operatie was namelijk één ding, wat nog moet komen, is een veel grotere uitdaging! Zeker 4 weken rustig aan doen, d.w.z. niet rennen, springen, fietsen,… al helemaal niet sporten dus. Dit alles om de nieuwe trommelvlies op zijn gemak te laten installeren. Ook niet zwemmen, na een maand met een oorstopje (zijn we gewend intussen). We onthouden dat het allemaal voor het goede doel is!
Woensdagmiddag was het dan tijd voor Lotte haar feestje! Mama begeleidde maar liefst 9 fietsers van school naar huis waar het plezier losbarstte. Het was opnieuw een heel warme dag. Na het eten van wat croque monsieurs was het tijd om het zwembad onveilig te maken, een spelletje te vieren, wat lekkers te eten, nog wat te zwemmen en het feestje was alweer gedaan.
Zaterdagmiddag heeft Emma haar vriendinnetjes dan nog uitgenodigd voor haar feestje en dan zijn we er weer door voor dit jaar. En dat alles binnen één week!
Al met al een bewogen weekje dus, met temperaturen van boven de 30 graden. Als dit alles nog niet genoeg is, had Emma ook nog examens! Een hele week volgepropt met de laatste examens van het jaar. Ze heeft dit weer prachtig voorbereid en haar rapport van dagelijks werk zag er ook weer veelbelovend uit. Wat doet ze dat toch goed!! Volgende week donderdag halen we haar rapport op en kunnen we daarmee het eerste jaar op de middelbare school officieel afsluiten! Wat vliegt de tijd, en nee… dat is niet altijd een heerlijkheid :)

Advertenties

Comments (2) »

Rustig thuis

Afgelopen woensdagavond zijn ze vertrokken! Daan en Lotte gingen het avontuur tegemoet, tezamen met hun vriendjes van school. De tassen werden zorgvuldig voorbereid thuis, het materiaal verzameld op school en de bus werd efficiënt ingeladen op het door ons intussen wel gekende Douaneplein te Mechelen.
Ze waren er al even klaar voor! Toen Emma twee jaar geleden dezelfde reis maakte en terugkwam met al haar boeiende verhalen, begon Daan al met aftellen. Op school werkten ze er de laatste paar weken rond. Thuis werd er vurig gebabbeld over de indeling van de tenten en groepjes. De spanning was met momenten goed van hun gezichtjes af te lezen… de Pyreneeën-reis stond voor de deur!
Deze reis – zogenoemde bosklassen – spreekt toch al gewoon tot ieders verbeelding?! 10 Dagen lang zijn ze weg, maken ze serieuze bergwandelingen, slapen ze in tentjes, zingen ze (Franse) liedjes aan het kampvuur, dompelen ze zich in een warmwaterbron, bezoeken ze de katharenkerk, kopen ze zelf souvenirtjes,… en dus worden ze figuurlijk een stuk groter. Het is een pracht van een ervaring die ze de rest van hun leven met zich mee zullen nemen. Wie anders doet dit op nipt 11 jaar?
Toevallig profiteren ze dan ook nog eens van een heel zuiders klimaat… het is er de hele week rond de 30 graden! Over een goed begin van de zomervakantie gesproken! Alhoewel het redelijk warm lijkt als je bedenkt dat ze toch wel wandelingen van zo’n 10 km maken…
Ze genieten, daar zijn we zeker van. En thuis is het dus rustig, heel rustig! Emma is deze week enig kind en aangezien de examens volgende week weer van start gaan, komt deze rust best van pas eigenlijk. Zelf moeten we nog een beetje wennen aan de rust: we zijn ’s ochtends veel eerder klaar, we zetten steevast teveel eten op tafel, er is veel minder opruimwerk,… Vrijdag komen ze weer terug en we kunnen niet wachten op hun eerste knuffels, op hun verhalen, op hun stralende gezichtjes! Waar we wel op zouden kunnen wachten is de berg was, maar goed… dat hoort er nu eenmaal ook weer bij.

Leave a comment »

Daan zijn oren – deel …?

Ons ventje heeft gevoelige oren, dat weten we al heel lang. Als peuter presteerde hij het om al twee keer in het ziekenhuis te mogen verblijven wegens het plaatsen van buisjes. Vreselijke oorontstekingen waren hier absoluut de oorzaak van. Buisjes helpen, dat is zeker waar. Alleen groeien kinderen en zo ook de oren, wat zoveel betekent dat de buisjes er naar verloop van tijd vanzelf uitvallen. Afijn, het ging eigenlijk al jaren goed en bijgevolg gingen we nog maar af en toe op controle bij de oorarts.
Totdat… ja, je voelt het zo aankomen natuurlijk, deze zelfde oorarts toch wat oneffenheden opmerkt in zijn trommelvlies. Deze ‘retractie’ mocht zich absoluut niet verder ontwikkelen en dus werd er opnieuw een buisje geplaatst, dit keer alleen in zijn rechteroor. Een dagje ziekenhuis en het was weer opgelost! Wel wilde de arts ons regelmatiger terug zien en uiteraard geven we hier gehoor aan.
Wat bleek? Het buisje hielp niet, of toch niet voldoende. De laatste controles (jep, we zijn echt wel regelmatig op controle geweest de laatste maanden) wezen uit dat de retractie verergerde en we dus voor een voldongen feit werden gezet: een operatie.
Bweikes… een operatie! Weer onder narcose. Opnieuw je kind zien wegglijden in die diepe slaap (grote gruwels…). Een operatie in een oor, maar dan wel via de schedel. Bah, bah en nog eens bah. Maar het is voor een goed doel. Oftewel, we kunnen eigenlijk echt niet anders.
Net naast het bot achter zijn oor zullen ze een sneetje maken, waarbij ze door middel van microchirurgie de rest zullen afhandelen. De retractie zal worden weggenomen en zijn trommelvlies zal worden vervangen. Juist ja, een trommelvliestransplantatie! Een stukje weefsel van iemand anders zal er hopelijk voor zorgen dat ons Daantje niet meer zoveel last van zijn gevoelige oren zal hebben!
Dat ziekenhuisverblijf is één ding. Dan rest ons nog de bijna onmogelijke taak om hem drie weken ‘rustig’ te laten zijn. Hij mag niet sporten, zelfs niet hardlopen en/of springen. Dat klinkt als een uitdaging van jewelste. De eerste 7 tot 9 dagen zal hij zelfs binnen moeten blijven om een eventuele infectie te vermijden, want dit zou namelijk tot afstoting kunnen leiden. In een relatieve wereld weten we absoluut dat dit niet het ergste is, maar toch is het allemaal even slikken.
Dus plannen we deze ingreep maar direct na zijn overweldigende uitstap naar de bergen, naar de Pyreneeën. Twee jaar geleden maakte grote zus Emma met school deze enorme trip en kwam met bakken ervaring en verhalen terug naar huis. In juni is het aan Daan, en Lotte uiteraard, om deze trip van 10 dagen tot een goed einde te brengen.

Zelf blijft Daan redelijk rustig onder het hele verhaal van de operatie. Afgelopen augustus, toen hij zijn buisje kreeg, ligt nog vers in zijn geheugen en dit alles is toen ook heel goed en rustig verlopen. Die goede ervaring helpt zeker te weten bij de voorbereiding van de nieuwe. En het feit dat hij dan bijna 9 dagen niet naar school hoeft te gaan, zorgt zelfs voor een stiekeme glimlach…

Comments (3) »

Prijsuitreiking

Als je kind naar de middelbare school gaat, ben je lang niet meer van alles op de hoogte. Je weet nog net wanneer ze naar school moeten, welke vakken ze hebben en wanneer de examenweek voor de deur staat. Dat is het in grote lijnen wel. Af en toe gebeurt het dus wel eens dat we thuis verrast worden met een heuglijke mededeling. En omdat wij dat zo leuk vinden, willen we jullie daar ook van laten mee proeven.

Blijkbaar deed Emma haar middelbare school ook mee aan de oproep van de Lions Club van Mechelen i.v.m. een tekenwedstrijd omtrent vrede. Verschillende scholen uit de Mechelse regio deden eveneens mee aan de wedstrijd voor 11-13 jarigen. Tijdens het vak PO (Plastische Opvoeding, lees: heerlijk creatief bezig zijn, dus: Emma haar lievelingsvak) kregen de kinderen dus de kans om hun creatie in te leveren en zo geschiedde. Nu wordt er doorgaans maar één leerling per klas geselecteerd, maar Emma haar uitnodiging liet verstaan dat er dit jaar ‘uitzonderlijk’ twee per klas mochten meedingen naar de hoofdprijs. Juist ja, Emma zat erbij en was zo trots als een pauw op een gieter!

Afgelopen donderdagavond werden we dan ook vriendelijk verwacht op het stadhuis van Mechelen alwaar we ontvangen werden en de jeugd een consumptiebonnetje kreeg (waar overigens gretig gebruik van werd gemaakt). Alle tekeningen waren tentoongesteld en er zaten inderdaad pareltjes van tekeningen bij. Zowel Emma haar leerkracht PO als haar klastitularis (leerkracht Wiskunde) wilde ook getuige zijn van de prachtige prestaties van hun leerlingen.
Na enkele speeches van onder andere leden van de Lions Club zelf en de schepen/wethouder van Cultuur was het tijd voor de eigenlijke prijsuitreiking. Alle geselecteerden kregen sowieso een kadobon ter waarde van 20 euro, te besteden in een winkel vol knutsel-, schrijf- en tekenmateriaal. Daarna werden de 10 besten afgeroepen die op een extra prijs konden rekenen. Helaas zat Emma niet bij deze groep (haar klasgenootje en vriendinnetje werd 7e!!), maar haar leerkrachten, wij én zijzelf waren overmatig trots op haar prestatie!

Super knap Emma! Dat heb je weer eens geweldig goed gefikst! Hieronder een fotootje van een stralende Emma bij haar tekening (de middelste):

20170330_175712

Comments (2) »

Opgroeiende Daan

Jullie kennen onze zoon Daan intussen wel. Een grote stoere kerel die verdikke gevoelig uit de hoek kan komen. Als baby lachte hij zo veel en zo zalig. Als peuter kreeg hij zijn frustraties niet altijd verwerkt met meerdere woede-uitbarstingen als gevolg. Als kleuter leerde hij op school zijn vriendjes te volgen… en dit niet altijd positief bedoeld ;) Hij groeit letterlijk de pan uit, maar figuurlijk is dat mannetje toch snotverdorie goed bezig!

Hij heeft het moeilijk met veranderingen, dat weten we al jaren. We zagen er dan ook als een berg tegenop om in september van voetbalclub te veranderen. Dat alleen was misschien nog niet zo’n probleem geweest, maar hij stapte tegelijkertijd op school naar het vijfde leerjaar. Dus niet alleen een nieuwe club, een nieuw team, een nieuwe trainer, maar ook een nieuwe klas, nieuwe klasgenootjes en een nieuwe juf. Voor de één maakt het niets uit, de ander heeft het hier nu eenmaal iets moeilijker mee.
Al snel bleek dat hij het goed met zijn nieuwe juf kon vinden… OEF! Alhoewel hij zeker (nooit) op de voorgrond zal treden, vraagt hij wel wat hij moet vragen en doet hij wat hij moet doen. Ook niet meer dan dat natuurlijk, maar zo kennen we hem :)
Ook de trainer viel mee en met die nieuwe ploegmaatjes was het toch eigenlijk ook wel tof. Niet vergeten dat hij met bijna zijn hele team overstapte naar de nieuwe club…
En dan af en toe gebeurt er iets en denken we, als ouders, bij onszelf: Ja, hij is echt aan het groeien. We babbelen regelmatig, want ook dit is niet simpel voor ons ventje. Ook daar begint hij af en toe iets te lossen. Yes! Hij gaat graag ergens spelen en logeren. Zeker dit laatste was in zijn jongere jaren absoluut niet vanzelfsprekend! En afgelopen zaterdag speelde hij weer eens een zalige voetbalwedstrijd. De trainer wilde hem uitdagen en zette hem in de spits! Stress alom, je zag het op zijn gezichtje. Maar hij deed het goed. Sterker nog, hij had de bal, ging voorbij 5 voetballertjes en schoot de bal heerlijk in het daarvoor bestemde netje. Wow!
Na de wedstrijd bleven we plakken (ook een manier om alle ventjes op een andere manier te leren kennen) en al snel was duidelijk dat zowel de trainer als een andere papa ’s avonds naar KV Mechelen zou gaan kijken. Daan straalde bij het idee en kwam dan zelf al met de vraag om mee te gaan. De meisjes zagen dit alleen niet helemaal zitten (lees: absoluut niet) en aangezien mama niet thuis was die avond, belden we de trainer en spraken we af dat we Daan zouden komen halen en brengen. Zo geschiedde en hij heeft meer dan genoten! Hij heeft zelfs wat te eten en drinken durven bestellen bij deze twee papa’s! Hij keek naar het echte voetbal, samen met ‘nieuwe’ vriendjes. Ook één van die ventjes liet verstaan dat hij blij was dat Daan in de ploeg was gekomen. Hoe zalig!

En dat zijn de momenten waarop je beseft: Vet! Gewoonweg cool! Hij groeit en hij bloeit. En daar genieten wij dan weer van. En dan vergeten we tijdelijk toch even al die momenten wanneer we hem moeten opkrikken en motiveren. We kijken, genieten en stralen mee. Heerlijk!

Comments (4) »

Bril – plakker – date

Brengen we vandaag iets nieuws? Nee, eigenlijk niet. Maar af en toe moeten de dingen ook eens aangevuld of uitgediept worden. Toch?
Lotte is sinds oktober vorig jaar de trotse eigenaresse van een hippe bril. Ze was er enorm blij mee en ze heeft er tot nu toe nog geen probleem mee gehad om dat ding op haar neus te planten. We hebben zelfs een tweede aangeschaft. Een iets goedkopere die ze dan kan aanhouden terwijl ze turnt, voetbalt of als ze ravot op de chiro.
Niet alleen de bril was nieuw toen, er kwamen ook oogplakkers bij. Ook hier was ze enorm voor te vinden. Was… juist ja, goed gelezen. Alhoewel we het al heel knap van haar vonden dat ze het helemaal niet erg vond om die plakkerige ooglappen elke dag gedurende 4 uur te dragen, begint haar motivatie nu stilletjes aan toch wat af te nemen. Maar toch doet ze het nog, onze doorzetter!
En met resultaat. Recent verwachtte de oogarts ons terug voor een controle en wat bleek? Haar ‘slechte’ oog is daadwerkelijk een stuk ‘minder slecht’ geworden! Zonder bril scoorde ze een paar maanden geleden nog maar 5/10. De oogarts kon dit met bril corrigeren naar 7,5/10. En nu flirten we al met 9/10! Wat een prachtresultaat! Ze hoeft de plakkers nu nog maar 2 uur per dag te dragen, wat het toch al weer wat draaglijker maakt.

En dit alles verschoof ze met alle plezier van de wereld naar de achterbank toen ze wist dat Valentijn voor de deur stond. Nu ze een liefje heeft, kon ze niet wachten tot de 14e februari. Al weken was ze erover bezig: wat aan te doen, wat te geven, een double date te organiseren,… Ja, ook dit hebben jullie goed gelezen: een double date! Dat is dan 10 jaar jong en weet al wat een ‘double date’ is. Mijn hemel, waar gaat het naartoe! Er werd veel over gesproken thuis, maar mama merkte toch weinig serieuze vooruitgang en nam dan maar zelf contact op met de betrokken ouders. Niet veel later bleek alles in orde te zijn en zaten er twee koppeltjes in de cinema naar ‘Sing’ te kijken. Lotte met Wout, Rosalie met Mauro inclusief 4 drankjes en 2 dozen popcorn.

Het bewijs:
20170215_135125

Afijn, ons lief Lotteke is nog altijd tot over haar oren verliefd en ze is ontzettend gelukkig! En ook Wout blijkt ondersteboven van onze dochter te zijn. Bij het afscheid nemen aan de cinema, zei mama Monique tegen het koppeltje: ‘Morgenochtend zien jullie elkaar weer, dat is gelukkig niet meer zo lang he!’, waarop Wout direct antwoordde: ‘Ik vind dat wel lang wachten hoor!’. En zo stond hij de volgende ochtend al aan de schoolpoort klaar om Lotte met open armen te ontvangen. Heerlijk, die onschuldige maar oprechte vlindertjes!

Comments (2) »

Mama, ik heb goed nieuws!

Mijn zogenaamde virtuele pen had het bureau nog niet geraakt of er is nog iets dat we jullie graag mee willen geven… Mama staat op het schoolplein, de bel gaat, iedereen pakt zijn/haar fiets of gaat naar de opvang. Lotte komt naar mama toe met een glimlach van oor tot oor. Letterlijk! Ze lacht, haar ogen stralen… nee, ze fonkelen én stralen, dit alles tegelijkertijd. Ze pakt mama vast, kijkt haar aan en zegt: ‘Mama, ik heb goed nieuws! Ik ben koppel met Wout!’ En zo was het dan plots officieel. De jongen wiens naam hier al sinds de kerstvakantie geregeld viel, heeft durven toegeven dat Lotte zijn absolute nummer 1 is. En zo kon zij dit ook gemakkelijker toegeven. In alle smakelijke geuren en overtreffende kleuren heeft ze het hele verhaal op de fiets uit de doeken gedaan. De glimlach verdween niet van haar gezichtje. Eenmaal thuis wilde ze haar grote zus, haar papa en haar peter op de hoogte brengen. Emma luisterde rustig naar dit vrolijke verhaal en was oprecht blij voor haar zus(je). Papa is nog niet thuis en weet nog niet helemaal wat hem te wachten staat. Haar peter hebben we via WhatsApp al op de hoogte gebracht. Deze laatste ontving hierbij een prachtige foto waarop haar o zo blije glimlach werd vereeuwigd. Ze is blij. Volgens ons is ze zelfs stiekem trots. Ze steekt het allemaal in ieder geval niet onder stoelen of banken. Iedereen mag het weten… iedereen zál het ook weten. En wij kunnen niet anders dan blij zijn voor haar! Iedereen wil zijn/haar kind toch gewoon gelukkig zien. Awel, ons Lotteke is meer dan gelukkig. Op de fiets zei ze dat het vandaag de beste dag was. Nog straffer, ze zei dat ze nu de vakanties en weekends wel mogen afschaffen… want dan kan ze meer bij hem zijn… Ahhh… hoe schattig!

Comments (2) »