Posts tagged sneeuw

Sneeuwpret in het zuiden

Het zit er weer op! Ons gezamenlijk weekje weg in de Franse Alpen… de meest zuidelijke Franse Alpen welteverstaan is voorbij gevlogen! Alhoewel we dit keer niet zo heel ver wilden rijden (max. 1.000 km hadden we bedacht), besliste de reisorganisatie daar geheel anders over. Op de site stond namelijk wel zo’n 1.000 km… en een tweede site bevestigde dit. Dus nadat we dit hotel en bijhorend skigebiedje hadden geboekt en we na een aantal dagen de route eens helemaal wilden napluizen, bleek deze echter toch weer zo’n 1.300 km lang te zijn. Afijn, niets wat we niet kunnen oplossen en dus boekten we de dag van vertrek nog snel een F1-hotelletje langs de snelweg in de buurt van Lyon.

De route liep regelrecht naar het zuiden van Frankrijk. Nee, loodrecht. Letterlijk! Tot aan de Middellandse Zee, dan afbuigen en boven Nice de bergen in. Omdat we dan toch zo ver moesten rijden, besloten we maar een mini-omweg te maken en de heenrit door Monaco te rijden! Je kan er maar eens geweest zijn. Het was intussen prachtig weer en de temperatuur liep intussen al op tot 17 graden. Heerlijk! Na een frustrerende stadsrit door dit tot de verbeelding sprekende landje, wegens geen parkeerplaats, besloten we het voor bekeken te houden en vervolgden we onze weg richting Isola 2000. Het duurde lang voordat we sneeuw tegenkwamen en eventjes begonnen de zenuwen op te komen, maar het skidorp, op – hoe kan het ook anders – 2.000 meter, was prachtig gehuld in een wit tapijt. Oef!

De eerste dag scheen de zon volop en niets is mooier dan kraakwitte sneeuw te zien tegen een knalblauwe hemel! We moesten allemaal weer wat wennen aan die vastzittende lompe skibotten, maar we hadden het snel onder de knie en genoten samen van een zalige dag op de latten. De tweede dag kozen de mannen van ons gezelschap voor hun snowboard. Ook al was dit nog maar de tweede keer dat Daan hier echt mee kon oefenen, hij kon ons al snel bijhouden en vestigde niet lang daarna al zijn eerste snelheidsrecord. Uiteindelijk haalde hij maar liefst 67,3 km/uur! Verschrikkelijk… Het snowboarden kent voor ons Daantje intussen geen geheimen meer, hij gaat zelfs voorop omdat hij veruit de snelste van ons allemaal is.
Op dinsdag was de hele vallei – en de bergtoppen eigenlijk ook – gehuld in een dikke mist. Er was wind, het sneeuwde en bijgevolg ziet een mens dus geen klap! Mama Monique viel zelfs een keertje, bijna stilstaand, om omdat ze niet kon zien of ze nu bergop of bergaf ging… een dagje om op tijd te stoppen dus en van het zwembad van het hotel (of de bar ;)) te genieten. Alle andere dagen waren overgoten met zonneschijn, en die verse sneeuw is natuurlijk heel mooi meegenomen!

Lotte heeft trouwens ook haar eerste ‘stapjes’ gezet op een snowboard. Ze deed dit verdikke goed, dus ze zal dit nog wel eens willen testen :) Al met al hebben we dus ver moeten rijden, maar er plakten verschillende voordelen aan: goede sneeuw, belachelijk goed weer voor tijdens de krokusvakantie, fijne brede pistes en vooral… het was absoluut niet druk! We hoefden niet aan te schuiven bij de liften, we hadden soms zelfs een piste voor ons alleen.

Dan restte er natuurlijk alleen nog de terugweg, maar aangezien we nu toch iets meer uitgerust waren, kozen we ervoor om in een keer te rijden. Uiteraard nog eens met een tussenstop. Deze keer wilden we de stad Nice verblijden met een bezoekje. Opnieuw was het vinden van een parkeerplaats bijzonder lastig. Toen we er uiteindelijk ergens eentje vonden, werden we letterlijk uitgeregend nabij de haven van Nice. We besloten koers te zetten richting België en de kust even te laten voor wat het is.

Een kort foto-overzicht:

Comments (1) »

Zon en sneeuw

Voor de allereerste keer naar de sneeuw in de paasvakantie. Eveneens voor de allereerste keer met de kinderen naar de sneeuw in de Alpen. Een nieuwe plek, een nieuw skigebied en dus volop nieuwe ervaringen. Na vier jaar skiën in de Vogezen (voornamelijk in de krokusvakantie) wilden we graag iets nieuws proberen: een weekje sneeuw in de paasvakantie. Nu, in de paasvakantie ligt er normaal gezien geen sneeuw meer in La Bresse, dus zochten we andere regio’s en skigebieden om ons te vermaken. Dit jaar vonden we ons vertier in Montgenèvre in de regio Provence-Alpes-Côte d’Azur. Een minidorpje in de Franse Alpen, zéér dichtbij de Italiaanse grens (50 meter?). Zouden we trouwens nog zo’n 300 km door zijn gereden, waren we zelfs in Nice uitgekomen.
We vonden onderdak in een hotel waar we met vijf op een kamer mochten verblijven. We hebben hier lekker geslapen, goed gegeten en bovenal stond het busje altijd om de paar minuten klaar om ons naar de skipistes te rijden. Zeer goed geregeld dus allemaal.
De eerste vijf dagen genoten we van de prachtige omgeving, de strakblauwe hemel en de krakende sneeuw. Alhoewel het al midden april was, lag de sneeuw er nog niet zo slecht bij. ’s Middags werd het soms wel papperig, maar het heerlijke weer en de blije gezichtjes maakten dit alles zonder probleem weer goed. De laatste twee dagen was het wat bewolkt en donderdagmiddag en -avond heeft het zelfs nog gesneeuwd! Dit klinkt perfect natuurlijk, maar het bleek absolute plaksneeuw te zijn! Vrijdagochtend geraakten we dus soms met moeite een meter ver! De afdalingen lagen er gelukkig nog goed bij, maar de (best wel lange) stukken rechtdoor leek wel kauwgom te bevatten en zo kwamen we dus geregeld stuntelend vooruit. Eigenlijk een wonder dat hier niemand van ons door gevallen is!
De hele week was het eigenlijk heerlijk rustig op de pistes. Regelmatig konden we zelfs spreken van een serieuze privé-piste! Er waren brede, aangename pistes. Er was ook een fun park met sprongetjes (ja, die hebben wij ook gedaan :)), een ‘chemin ludique’ vol bochtjes van links naar rechts alsof je eigenlijk in een bobslee zat, maar niet te vergissen… want je stond zelf op je eigen latten en moest dus ook echt wel voor je eigen bochten zorgen!!
Papa, Daan en Emma gingen op de tweede dag al eens van de zwarte piste af. Opnieuw iets voor de eerste keer. Deze piste zag er vanaf de lift gezien echt wel steil uit en mama beweerde ook nog maar eens opnieuw dat ze zeer waarschijnlijk ‘ nooit’ van een zwarte piste af zou gaan. Gemeend… uiteraard! Lotte leek van hetzelfde principe, alhoewel ze toch af en toe werd aangetrokken door het woordje zwart, en door het feit dat broer en zus dit na een paar dagen al talloze keren hadden gedaan. Wat denk je dus? De vierde dag waagden ook Lotte en mama zich aan deze hoogste categorie… en eigenlijk… bleek dit best mee te vallen. Toegegeven, het was een steile afdaling, maar verder was er weinig spectaculairs aan (niet teveel bobbels, niet te smal, geen verrassingen,…). Dus zo stoer als we zijn, hebben we deze piste als familie ook een paar keer afgedaald en daar mogen we best trots op zijn!
Als klap op de vuurpijl konden we nog aan een geweldig leuk miniprijsje freestyle skilatten voor de kinderen op de kop tikken in Italië. Vooral Daan en Emma hebben deze geprobeerd en zijn nu al bijna bedreven rondjes-draaiers-op-latten geworden. Als ze het maar uit hun hoofd laten om de zwarte piste achterstevoren te bedwingen… ;)

De meisjes boven in de Alpen

De meisjes boven in de Alpen

Tijdens de pauze graaft Daan graag richting China

Tijdens de pauze graaft Daan graag richting China

Even picknicken

Even picknicken

Kids met papa staan klaar om de rode piste te bedwingen

Kids met papa staan klaar om de rode piste te bedwingen

Dus ja, we hebben absoluut genoten voor de eerste keer in de Alpen. Voor de eerste keer skiën in het zonnetje. Dus wellicht zien ze ons hier nog wel eens terug :)

Comments (1) »

Tijger, konijn en duivel op de piste!

Dat we op skivakantie naar La Bresse zouden vertrekken, stond al vast. Ook al waren we dan nog maar net verhuisd, waren we super vermoeid en stond ons (nieuw) huis nog vol met ellendige rommel! We trokken de deur achter ons dicht en reden naar een opgeruimd huis op de bergflank. Zo gezegd, zo gedaan :)
Iedereen die op voorhand een sneeuwvakantie had geboekt, hield de weersvoorspellingen naarstig in de gaten, want veel sneeuw lag er nergens en het was dan ook met grote ogen uitkijken naar de sneeuwgrens. In La Bresse hebben we vaak geluk en ook dit keer leken de weersgoden ons goed gezind. Van zondag op maandag heeft het nog serieus gesneeuwd en ondanks dat het dus maandagmorgen intens koud was bovenop de berg, genoten we van de verse sneeuw! Al een geluk trouwens, want vanaf woensdag werd het mooi weer. Leuk? Ja, zalig! Maar om aangenaam te kunnen skiën, geven we toch de voorkeur aan iets lagere temperaturen zodat we het niet met het blote oog zien smelten!
Op zondagmiddag hebben we al onze voeten laten wennen aan de skilaarzen, de daaronder vastzittende latten en de daaronder glijdende sneeuw zodat we er maandag direct aan konden beginnen! Daan en Emma volgden elke ochtend les van 9 tot 11 uur en Joos nam zowel Lotte als Monique onder zijn vleugels. Stiekem hebben Lotte en Monique ook veel pistes gedaan waaronder bijna allemaal blauwe en zelfs een rode! Vol trots mogen we dat verkondigen :)
Elke namiddag zochten we met het hele gezin een piste waarbij we allemaal plezier konden beleven. De meisjes gleden graag naar beneden, maar telkens via een net iets ander parcours en de jongens zochten heuveltjes om hun sprongen uit te testen, de één al iets succesvoller dan de ander.
We hebben genoten, uiteindelijk ook van het prachtige lenteweer! Vrijdagmiddag hebben we de skilatten aan de kant gelegd en lieten we de zon ons huid prikkelen terwijl we in de tuin of op ons balkon vertoefden. Heerlijk om op deze manier een welverdiende vakantie af te sluiten. Volgend jaar hopen we een nieuwe skibestemming te ontdekken. Wie tips of trucs heeft of kent… laat maar weten!Kids zijn er helemaal klaar voor!

Even tijd maken voor sneeuwballen

Monique en zotte Lotte

Mooi plaatje

Lotte en papa in de lift

Comments (1) »

Hoest, kuch, blaf…

Okee, okee… hoe zeggen we dit netjes… Mik toch op en maak plaats voor de lente!!!!! Zoiets? Waarschijnlijk niet beleefd genoeg, maar het dekt toch een beetje de lading. Even geleden schreven we nog een berichtje over onze ‘tijdelijke depressie’. Gelezen? Daarin beschreven we onze verlangens naar de lente. We hadden er immers al een beetje van kunnen proeven. Van de lente welteverstaan! We hadden ook gedacht dat het wel welletjes was, dat het gedaan was met de winter en dat we eindelijk eens wat vitamine D zouden kunnen opdoen. Afijn, van dit alles blijkt niets waar!
Het is bijna eind maart en onze tenen vriezen er nog altijd af. Opnieuw kleurde onze tuin en de straten van het weekend wit. Niet een beetje wit, maar opnieuw zeker 5 cm! Nog gruwelijker… ook de snelweg van zaterdag op zondag, waardoor de schrijfster van dit berichtje al tollend tot stilstand kwam ter hoogte van Rumst. Dwars… dat ook nog eigenlijk. Gelukkig reden de achtervolgers ook rustig en kwamen ze netjes tot stilstand vóór mijn auto en niet ertegen! We mogen van geluk spreken.
Daarbij komt nog het gekuch van de kinderen. Normaliter mogen we echt in onze handjes knijpen: we hebben sterke kinderen. Kinderen die niet zomaar ziek worden. Kinderen die gewoon weer (moeten) opstaan als ze net gevallen zijn. Kinderen die niet plots koorts krijgen etc. Maar ook voor onze kinderen duurt de koude periode gewoon té lang. Zij kunnen intussen een koor van hese zeehondjes beginnen. Er wordt gekucht dat geen naam meer heeft. Af en toe klaagt er een over buikpijn en dan wordt de ander weer wakker met een bloedneus. Dus blijven we toch een beetje hangen bij onze eerste zin… Weg met die kou, adios aan de sneeuw en auf wiederschnitzel aan de kuchjes en bijhorende geluidjes. We zijn er helemaal klaar mee!

Leave a comment »

Tijdelijke depressie…

Eigenlijk wordt dit berichtje helemaal geen leuk berichtje om te schrijven, ook niet om te lezen. Waarom we er dan toch over willen berichten? Kwestie van er binnenkort om te kunnen lachen. Ook om het vast te leggen, zodat we er wellicht volgend jaar nog eens naar zullen zoeken. Of over twee of meer jaar. Het schijnt niet vaak voor te komen, zo hoorde ik gisteren iemand zeggen. Nu maken we het allemaal mee… Jongens toch!
Als we nog eens terugkijken naar de titel van dit berichtje, kan men eigenlijk van alles verwachten en we kunnen alleen maar gokken waarover jullie nadenken. Wij hebben het hier echter over de tijdelijke (?) depressie van het weer. En bij het afsluiten van dit zinnetje horen we menig mens een diepe zucht slaken… oh, is dat het maar ;)
Voor wie de herinneringen aan vorige week nog niet verbannen heeft: vorige week genoten we van een aantal prachtige lentedagen. Het was overduidelijk: eenieder genoot volop van de langere dagen, van het zonnetje dat mooi door de nog kale bomen scheen, van de aangename lente-achtige temperaturen, van de hier en daar al zichtbare krokusjes en van de iets te vroeg vogeltjes. De lente was in het land! Dat was echt waar! Geen droom, keiharde werkelijkheid!
Nu hebben we te maken met een andere realiteit, namelijk die van een ijzige oostenwind die de anders best mooie sneeuwvlokjes regelrecht in je gezicht smijt. Een mens kan nu niet met opgeheven hoofd door de straten wandelen. Onmogelijk! Daar waar Lotte vorige week nog vroeg wanneer ze haar jurkjes mocht dragen zónder kousenbroek, heeft ze zich deze morgen opnieuw in een lange broek, een dikke trui, een nog dikkere jas inclusief handschoenen, sjaal en muts moeten hijsen. Het is -4 graden Celsius. Vorige week lonkte de 20 graden. Direct vragen we ons dan af of er nog elders op deze wereldbol volkeren zijn die tegen zulke temperatuursverschillen zijn opgewassen. Het is namelijk goed mogelijk dat we volgende week beginnen aan de zomer van dit jaar. Ons lichaam moet zich dan weer weten aan te passen aan de plots stijgende temperatuur. Op dit moment kunnen we daar alleen maar van dromen…
Dus koning winter… we hebben lang genoeg van u mogen genieten. We hebben genoten van de kou, van het ijs op het water, van de sneeuw om in te spelen. U was werkelijk formidabel dit jaar! Maar genoeg is genoeg en u moet weten wanneer te stoppen. Bij dezen verzoeken we u vriendelijk om uw koffer in te pakken en de mensen aan de andere kant van onze planeet te gaan lastigvallen. Zodra wij van een heerlijke lente, zomer en herfst hebben kunnen profiteren, zullen we u weer met open armen ontvangen! Tot ergens in november 2013!

Comments (1) »

Met grote stappen vooruit

Nog een dag en de veel te leuke krokusvakantie zit er alweer op. We genieten nog van een dagje thuis. Thuis ja, want sinds gisterenavond bevinden we ons weer in ons trouwe Mechelen. Met nog een aantal onvoorspelbare vrachtwagens op de weg, besef je toch wat een geluk je soms moet hebben om weer heelhuids thuis te komen! Afijn, we blikken terug op een fantastisch fijne skivakantie in de heerlijk krakende sneeuw!!
In een vorig berichtje lieten we nog verstaan dat zowel Lotte als mama niet op zich zouden laten wachten en niets is minder waar. Op de laatste dag hebben ook zij iedereen een poepie laten ruiken ;-) Woensdag was het onze laatste volledige dag om volop van de sneeuw te kunnen genieten. ’s Ochtends vertrokken papa, mama, Emma en Daan met de stoeltjeslift – de Vologne Express – naar het topje van de berg en bekommerde Anne zich om de bijna ontwikkelde skimogelijkheden van Lotte. De eerste vier namen het eerste stukje van de rode piste om daarna via de overige blauwe stukken naar beneden te skiën. De eerste keer was alleen Daantje twee keer (zachtjes) gevallen en dat had soms met de ietwat gemene ijsplekjes te maken die daar gevaarlijk in de schaduw lagen te wachten. De tweede keer moesten ook mama en Emma eraan geloven. Zij kwamen op een ongelukkige heuvel te liggen waar het zeer moeilijk was om weer recht te komen, maar uiteraard is hen dit gelukt om daarna weer zonder problemen naar beneden te suizen. Het was tijd om eens nieuws te gaan vangen bij Lotte. Ze bleek intussen toch al wat meer ruimte tussen zichzelf en de begeleidende volwassene te dulden, dus er zat schot in de zaak. Daarna ontfermde mama zich over Lotte die haar eerst nog lekker wat in de sneeuw liet spelen. Terwijl papa en Daan de volledige rode piste hebben leren kennen, kropen Emma en Anne op de eerste lift om een aantal keer achter elkaar van de twee verschillende groene pistes af te dalen. Na een tijdje liet Lotte plots verstaan dat ze ‘alleen’ wilde skiën en of mama haar even wilde helpen om de ski’s terug aan te doen. Natuurlijk, met alle plezier! Mama trok Lotte een beetje naar boven op de groene piste en dan zette ze zelf nog een aantal stappen terwijl mama naar beneden stapte. En daar ging ze! Fantastisch goed naar beneden, inclusief sturen en remmen. Na een aantal keer stelde mama dan ook voor om haar ook de groene piste te laten ervaren. Ze zag dit eigenlijk wel zitten en bijgevolg werd papa (nadat hij al twee keer was afgedaald met ‘rode’ Daan) erbij geroepen. Ze vertrokken samen op de lift om dan rustig aan de bochtjes te oefenen etcetera. Wat waren we trots! Even daarna is ze zelfs ook nog met Anne geweest! Mama ging met Emma en Daan mee van de groene piste, maar kwam er al snel achter dat ze Daan absoluut – in de verste verte – niet zou kunnen bijhouden. Hij neemt het mini-schansje, gaat recht naar beneden, neemt af en toe een bocht en schiet gewoonweg vooruit! Aan het einde staat hij dan machtig mooi op mama te wachten om opnieuw naar boven te vertrekken.
Kortom, zoals jullie hebben kunnen lezen… hebben we allemaal grote stappen vooruit gezet. Emma kan precies alle pistes wel aan, maar doet dit wel heerlijk op haar gemak. Daan stond na de tweede dag op de blauwe en na de derde dag op de rode piste en voor hem kan het allemaal niet snel genoeg gaan. Lotte maakte ons helemaal trots door op de laatste (vierde) dag de groene piste te bedwingen! Bovendien – en daar gaat het eigenlijk om – hebben ze allemaal genoten en wij als grote mensen helemaal! Als kers op de taart kropen we allemaal in een karretje van de rodelbaan om deze ervaring ook maar gelijk mee te pikken. Daan bij papa, Emma bij Anne en Lotte bij mama en roetsjen maar!!!!
Wat was dit een fijne vakantie en hopelijk kunnen we dit volgend jaar precies zo herhalen :)

Leave a comment »

Derde dag op de piste en …

Zaterdag zijn we aangekomen en zondagochtend stonden we op de skipiste. Vorig jaar hebben we ook twee keer geskied met de kinderen, maar toen waren het mega-beginnelingen. Echt voor de allereerste keer op de latten staan, is al een uitdaging op zich. Aangezien het vorig jaar om nog geen 4 uur bij elkaar gaat, zien we onze kinderen dan ook nog altijd als echte beginnelingen (ehum… en mama inclusief ;-)). Dus… zondagochtend stonden we weer voor ’t eerst op de prachtig vers besneeuwde piste van Hohneck – La Bresse. Zoals eerder gezegd, had Emma het opnieuw snel onder de knie, kon het voor Daan niet snel genoeg gaan – alleen kon hij absoluut nog niet sturen OF remmen en vond Lotte het zeer uitdagend om controle over die belachelijk lange dingen te krijgen.
Gisteren (dag 2 dus voor zij die meetellen) klom Emma op de stoeltjeslift en beheerste Daan zowel de pannenkoekenlift als de groene piste. Hij zag het helemaal zitten! Vandaag is het dan officieel de derde dag van onze skivakantie en wat blijkt? Meneertje Daan neemt ook gewoon de stoeltjeslift (eerst met Anne en daarna nog twee keer met papa) om daar ook niet alleen de blauwe, maar dus ook de RODE piste af te racen. Het woord racen is niet lukraak gekozen in deze zin… Papa kon Daan namelijk bijna niet bijhouden op de rode piste en riep af en toe tevergeefs: ‘DAAN… bochtjes pakken!’ om de snelheid er toch enigszins uit te krijgen. Daan remt, wacht op papa en vraagt dan: ‘Waarom?’ Hij had het helemaal onder controle en ging het liefst zo snel mogelijk naar beneden! Hij heeft deze pistes dus niet een, maar meerdere keren bedwongen en kwam met een zeer brede en trotse glimlach terug naar ons huisje om dit nieuws gelijk met mama te delen!
Mama viel nog eens van haar stoel, want nu ligt ze echt serieus achter op schema. Emma en Daan kunnen dus al een aardig potje skiën, zoveel is duidelijk. ‘Gelukkig’ is er Lotte nog die loyaal samen met mama achterop raakt met de snelheid waarmee de anderen evolueren. Wacht maar… (n)OOIT komen wij er ook aan!

Leave a comment »

Sneeuwvakantie

Het is vakantie en sinds zaterdagmiddag bevinden we ons in onze villa in La Bresse. Zeg nu zelf: krokusvakantie staat toch gelijk aan sneeuwvakantie? Het was weliswaar alweer bijna een heel jaar geleden dat we nog met de kinderen op de latten hadden gestaan, maar eenieder keek er op zijn/haar eigen manier naar uit.
Zondag zijn we vroeg opgestaan en terwijl we probeerden onze ogen te openen en het rolluik omhoog te trekken, zagen we de prachtige nieuwe sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen! Er lag sowieso al overal sneeuw, maar met deze verse sneeuw zouden we natuurlijk nog meer pret beleven op de skipiste ;-) Goedgemutst vertrokken we dan ook naar Hohneck alwaar we snel een parkeerplaats vonden zodat de warming-up van start kon gaan. Allemaal op de latten en bewegen maar! Heel snel werd het verschil duidelijk tussen de kinderen: Lotte doet heel goed haar best, maar is nog altijd  niet overtuigd van de alom geprezen skipret; Daan wilde te snel stoppen met oefenen om ‘gewoon’  te gaan skiën en Emma blijft zo zalig koel dat zij er binnen een uurtje wel klaar voor was om de eerste lift naar boven te pakken. Gelukkig waren we dit keer ook met drie volwassenen waardoor we ons perfect konden opsplitsen en elk kind de benodigde aandacht konden geven, de ideale situatie dus. Dat niet alleen, we namen ook Anne mee die als skilerares fungeert en al prachtige resultaten heeft afgeleverd!
Gisteren gingen we nog een stapje verder: Daan vertrok met de eerste lift  naar boven om zelf (onder toeziend oog van juf/vriendinnetje Anne) de groene piste naar beneden te gaan. Hij kon er geen genoeg van krijgen en is zeker vijf keer achter elkaar naar beneden geskied! Tegelijkertijd stapte papa Joos met Emma in de stoeltjeslift om het nog hogerop te zoeken. Je kunt vanaf links eigenlijk per stuk in de afdaling kiezen of je de blauwe of rode piste neemt. Emma begon met een stukje blauw om daarna twee stukken rode piste te nemen. Mama heeft ’s middags met Anne de hele blauwe piste geprobeerd en moet het eerlijk toegeven: Emma, petje af! Daar waar mama al genoeg zweet heeft verloren op de blauwe piste, besefte ze maar al te goed dat haar 7-jarige dochter een veel lastigere weg heeft kunnen afleggen. Emma heeft dan ook wel lichtjes afgezien en zou nu graag ‘gewoon’  de blauwe willen uitproberen :) Terwijl Anne met Daan bezig was en papa met Emma de rode pistes onveilig maakte, bouwde mama en Lotte een heuse berg in de sneeuw onderaan de pistes. Lotte had genoeg geoefend en wilde nu even lekker spelen en waarom zou dat niet eventjes mogen?!
Aangezien Lotte wel als een serieus verkouden zeehond begon te hoesten, besloten we om vandaag mama en Lotte thuis te laten. Zo bouwen we voor deze prinses een rustmomentje in om dan morgen nog eens zo hard te oefenen dat ook hopelijk zij de groene piste zou kunnen afdalen. De rest van de groep is niet te houden en is vanmorgen vroeg in het koude (-8 graden) zonnetje vertrokken naar de hopelijk intussen wat rustigere skipistes. Veel plezier en we kijken uit naar de nieuwe ervaringen!

Leave a comment »

Het sneeuwt!!!

We wilden het eigenlijk al niet meer geloven? Wie zegt dat het winter is? Al maandenlang was het zo’n 10 graden Celsius. Geen koude temperaturen in december, ook geen sneeuw in januari… dus beginnen we stiekem allemaal onbewust uit te kijken naar de vroege lente. Tegenwoordig is het toch al hoogzomer in april, dus zou de lente best al in februari kunnen beginnen, toch?
De laatste paar dagen was het wel al koud geworden, en niet zo’n beetje ook. Met temperaturen van -5 graden moet je ’s ochtends toch al een aardige bikkel zijn om traditiegetrouw op de fiets naar school te gaan (of je moet geen alternatief hebben ;)). In ieder geval, wij zijn elke dag op de fiets naar school gegaan, maar toegegeven… het viel echt niet altijd mee. Emma op haar eigen fiets, Daan achterop en (koningin) Lotte achterin de fietskar. Die laatste heeft het – uiteraard – het beste bekeken. Zij zit ‘opgesloten’ in een tentje waar die ijzige wind niet zomaar weet door te komen. Daan heeft vooral over zijn koude wangen en neus geklaagd en voor mama en Emma ging het vooral om de zeer koude vingers. Zelfs de ski-handschoenen voldeden aan het einde van de week niet meer. Toen bleek de temperatuur al tot -8 à -10 gedaald te zijn, geen wonder dus. En dan is het vrijdagmiddag…
Mama fietst op tijd naar school toe om de projectvoorstelling van het klasje van Daan en Lotte te gaan bekijken. Langzaamaan begint het te sneeuwen en even later zag ze al bijna geen hand meer voor ogen. Met windje tegen is het verdikke lastig om je ogen open te kunnen houden terwijl die – anders best mooie – sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen. Terwijl we in het klasje zitten, kunnen de kinderen ín het klasje maar aan 1 ding denken: HET SNEEUWT! De voorstelling kon dan ook niet snel genoeg gedaan zijn zodat ze ingepakt en wel naar buiten konden rennen. Alle kinderen die uit de school kwamen, renden de sneeuw tegemoet en of het nu kleuters of laatstejaars waren, ze riepen allemaal heel blij: HET SNEEUWT!
En eigenlijk zorgt de sneeuw voor enkele mooie taferelen en de kinderen genieten er enorm van. Zo kijken de ouders rustig van onder het afdak naar hun druk spelende kinderen en vergeten ze toch voor heel even de logistieke nachtmerrie die op hen wacht… Want dat is het toch ook wel. We konden niet terug naar huis fietsen, dat zou echt te gevaarlijk zijn. Dus namen we de fietsen aan de hand en besloten we om naar huis te wandelen. Bij het grote kruispunt zagen we een enorme vrachtwagen nog met gevaarlijk spinnende wielen die geen meter vooruit kwam en daarna rustig op de tweede keer groen kon wachten. Wij kwamen ondergesneeuwd thuis, maar wel veilig en konden daarna dus ongestoord en rustig genieten van dit natuurfenomeen.
Momenteel houden papa Joos en zoontje Daan overigens een geweldig sneeuwballengevecht in de tuin. Ze waren eerst van plan een heuse schaatsbaan te creëren, maar hebben het nu op mama aan de keukentafel gemunt. De sneeuwballen laten een gesprongen afdruk achter op de ramen, maar dat is niet erg. Papa Joos weet precies hoe deze – eens de sneeuw overal weer verdwenen is – gezeemd moeten worden :) En we danken hem hiervoor alvast van harte!

Comments (1) »