Posts tagged sneeuw

Sneeuwpret in het zuiden

Het zit er weer op! Ons gezamenlijk weekje weg in de Franse Alpen… de meest zuidelijke Franse Alpen welteverstaan is voorbij gevlogen! Alhoewel we dit keer niet zo heel ver wilden rijden (max. 1.000 km hadden we bedacht), besliste de reisorganisatie daar geheel anders over. Op de site stond namelijk wel zo’n 1.000 km… en een tweede site bevestigde dit. Dus nadat we dit hotel en bijhorend skigebiedje hadden geboekt en we na een aantal dagen de route eens helemaal wilden napluizen, bleek deze echter toch weer zo’n 1.300 km lang te zijn. Afijn, niets wat we niet kunnen oplossen en dus boekten we de dag van vertrek nog snel een F1-hotelletje langs de snelweg in de buurt van Lyon.

De route liep regelrecht naar het zuiden van Frankrijk. Nee, loodrecht. Letterlijk! Tot aan de Middellandse Zee, dan afbuigen en boven Nice de bergen in. Omdat we dan toch zo ver moesten rijden, besloten we maar een mini-omweg te maken en de heenrit door Monaco te rijden! Je kan er maar eens geweest zijn. Het was intussen prachtig weer en de temperatuur liep intussen al op tot 17 graden. Heerlijk! Na een frustrerende stadsrit door dit tot de verbeelding sprekende landje, wegens geen parkeerplaats, besloten we het voor bekeken te houden en vervolgden we onze weg richting Isola 2000. Het duurde lang voordat we sneeuw tegenkwamen en eventjes begonnen de zenuwen op te komen, maar het skidorp, op – hoe kan het ook anders – 2.000 meter, was prachtig gehuld in een wit tapijt. Oef!

De eerste dag scheen de zon volop en niets is mooier dan kraakwitte sneeuw te zien tegen een knalblauwe hemel! We moesten allemaal weer wat wennen aan die vastzittende lompe skibotten, maar we hadden het snel onder de knie en genoten samen van een zalige dag op de latten. De tweede dag kozen de mannen van ons gezelschap voor hun snowboard. Ook al was dit nog maar de tweede keer dat Daan hier echt mee kon oefenen, hij kon ons al snel bijhouden en vestigde niet lang daarna al zijn eerste snelheidsrecord. Uiteindelijk haalde hij maar liefst 67,3 km/uur! Verschrikkelijk… Het snowboarden kent voor ons Daantje intussen geen geheimen meer, hij gaat zelfs voorop omdat hij veruit de snelste van ons allemaal is.
Op dinsdag was de hele vallei – en de bergtoppen eigenlijk ook – gehuld in een dikke mist. Er was wind, het sneeuwde en bijgevolg ziet een mens dus geen klap! Mama Monique viel zelfs een keertje, bijna stilstaand, om omdat ze niet kon zien of ze nu bergop of bergaf ging… een dagje om op tijd te stoppen dus en van het zwembad van het hotel (of de bar ;)) te genieten. Alle andere dagen waren overgoten met zonneschijn, en die verse sneeuw is natuurlijk heel mooi meegenomen!

Lotte heeft trouwens ook haar eerste ‘stapjes’ gezet op een snowboard. Ze deed dit verdikke goed, dus ze zal dit nog wel eens willen testen :) Al met al hebben we dus ver moeten rijden, maar er plakten verschillende voordelen aan: goede sneeuw, belachelijk goed weer voor tijdens de krokusvakantie, fijne brede pistes en vooral… het was absoluut niet druk! We hoefden niet aan te schuiven bij de liften, we hadden soms zelfs een piste voor ons alleen.

Dan restte er natuurlijk alleen nog de terugweg, maar aangezien we nu toch iets meer uitgerust waren, kozen we ervoor om in een keer te rijden. Uiteraard nog eens met een tussenstop. Deze keer wilden we de stad Nice verblijden met een bezoekje. Opnieuw was het vinden van een parkeerplaats bijzonder lastig. Toen we er uiteindelijk ergens eentje vonden, werden we letterlijk uitgeregend nabij de haven van Nice. We besloten koers te zetten richting België en de kust even te laten voor wat het is.

Een kort foto-overzicht:

Advertenties

Comments (1) »

Zon en sneeuw

Voor de allereerste keer naar de sneeuw in de paasvakantie. Eveneens voor de allereerste keer met de kinderen naar de sneeuw in de Alpen. Een nieuwe plek, een nieuw skigebied en dus volop nieuwe ervaringen. Na vier jaar skiën in de Vogezen (voornamelijk in de krokusvakantie) wilden we graag iets nieuws proberen: een weekje sneeuw in de paasvakantie. Nu, in de paasvakantie ligt er normaal gezien geen sneeuw meer in La Bresse, dus zochten we andere regio’s en skigebieden om ons te vermaken. Dit jaar vonden we ons vertier in Montgenèvre in de regio Provence-Alpes-Côte d’Azur. Een minidorpje in de Franse Alpen, zéér dichtbij de Italiaanse grens (50 meter?). Zouden we trouwens nog zo’n 300 km door zijn gereden, waren we zelfs in Nice uitgekomen.
We vonden onderdak in een hotel waar we met vijf op een kamer mochten verblijven. We hebben hier lekker geslapen, goed gegeten en bovenal stond het busje altijd om de paar minuten klaar om ons naar de skipistes te rijden. Zeer goed geregeld dus allemaal.
De eerste vijf dagen genoten we van de prachtige omgeving, de strakblauwe hemel en de krakende sneeuw. Alhoewel het al midden april was, lag de sneeuw er nog niet zo slecht bij. ’s Middags werd het soms wel papperig, maar het heerlijke weer en de blije gezichtjes maakten dit alles zonder probleem weer goed. De laatste twee dagen was het wat bewolkt en donderdagmiddag en -avond heeft het zelfs nog gesneeuwd! Dit klinkt perfect natuurlijk, maar het bleek absolute plaksneeuw te zijn! Vrijdagochtend geraakten we dus soms met moeite een meter ver! De afdalingen lagen er gelukkig nog goed bij, maar de (best wel lange) stukken rechtdoor leek wel kauwgom te bevatten en zo kwamen we dus geregeld stuntelend vooruit. Eigenlijk een wonder dat hier niemand van ons door gevallen is!
De hele week was het eigenlijk heerlijk rustig op de pistes. Regelmatig konden we zelfs spreken van een serieuze privé-piste! Er waren brede, aangename pistes. Er was ook een fun park met sprongetjes (ja, die hebben wij ook gedaan :)), een ‘chemin ludique’ vol bochtjes van links naar rechts alsof je eigenlijk in een bobslee zat, maar niet te vergissen… want je stond zelf op je eigen latten en moest dus ook echt wel voor je eigen bochten zorgen!!
Papa, Daan en Emma gingen op de tweede dag al eens van de zwarte piste af. Opnieuw iets voor de eerste keer. Deze piste zag er vanaf de lift gezien echt wel steil uit en mama beweerde ook nog maar eens opnieuw dat ze zeer waarschijnlijk ‘ nooit’ van een zwarte piste af zou gaan. Gemeend… uiteraard! Lotte leek van hetzelfde principe, alhoewel ze toch af en toe werd aangetrokken door het woordje zwart, en door het feit dat broer en zus dit na een paar dagen al talloze keren hadden gedaan. Wat denk je dus? De vierde dag waagden ook Lotte en mama zich aan deze hoogste categorie… en eigenlijk… bleek dit best mee te vallen. Toegegeven, het was een steile afdaling, maar verder was er weinig spectaculairs aan (niet teveel bobbels, niet te smal, geen verrassingen,…). Dus zo stoer als we zijn, hebben we deze piste als familie ook een paar keer afgedaald en daar mogen we best trots op zijn!
Als klap op de vuurpijl konden we nog aan een geweldig leuk miniprijsje freestyle skilatten voor de kinderen op de kop tikken in Italië. Vooral Daan en Emma hebben deze geprobeerd en zijn nu al bijna bedreven rondjes-draaiers-op-latten geworden. Als ze het maar uit hun hoofd laten om de zwarte piste achterstevoren te bedwingen… ;)

De meisjes boven in de Alpen

De meisjes boven in de Alpen

Tijdens de pauze graaft Daan graag richting China

Tijdens de pauze graaft Daan graag richting China

Even picknicken

Even picknicken

Kids met papa staan klaar om de rode piste te bedwingen

Kids met papa staan klaar om de rode piste te bedwingen

Dus ja, we hebben absoluut genoten voor de eerste keer in de Alpen. Voor de eerste keer skiën in het zonnetje. Dus wellicht zien ze ons hier nog wel eens terug :)

Comments (1) »

Tijger, konijn en duivel op de piste!

Dat we op skivakantie naar La Bresse zouden vertrekken, stond al vast. Ook al waren we dan nog maar net verhuisd, waren we super vermoeid en stond ons (nieuw) huis nog vol met ellendige rommel! We trokken de deur achter ons dicht en reden naar een opgeruimd huis op de bergflank. Zo gezegd, zo gedaan :)
Iedereen die op voorhand een sneeuwvakantie had geboekt, hield de weersvoorspellingen naarstig in de gaten, want veel sneeuw lag er nergens en het was dan ook met grote ogen uitkijken naar de sneeuwgrens. In La Bresse hebben we vaak geluk en ook dit keer leken de weersgoden ons goed gezind. Van zondag op maandag heeft het nog serieus gesneeuwd en ondanks dat het dus maandagmorgen intens koud was bovenop de berg, genoten we van de verse sneeuw! Al een geluk trouwens, want vanaf woensdag werd het mooi weer. Leuk? Ja, zalig! Maar om aangenaam te kunnen skiën, geven we toch de voorkeur aan iets lagere temperaturen zodat we het niet met het blote oog zien smelten!
Op zondagmiddag hebben we al onze voeten laten wennen aan de skilaarzen, de daaronder vastzittende latten en de daaronder glijdende sneeuw zodat we er maandag direct aan konden beginnen! Daan en Emma volgden elke ochtend les van 9 tot 11 uur en Joos nam zowel Lotte als Monique onder zijn vleugels. Stiekem hebben Lotte en Monique ook veel pistes gedaan waaronder bijna allemaal blauwe en zelfs een rode! Vol trots mogen we dat verkondigen :)
Elke namiddag zochten we met het hele gezin een piste waarbij we allemaal plezier konden beleven. De meisjes gleden graag naar beneden, maar telkens via een net iets ander parcours en de jongens zochten heuveltjes om hun sprongen uit te testen, de één al iets succesvoller dan de ander.
We hebben genoten, uiteindelijk ook van het prachtige lenteweer! Vrijdagmiddag hebben we de skilatten aan de kant gelegd en lieten we de zon ons huid prikkelen terwijl we in de tuin of op ons balkon vertoefden. Heerlijk om op deze manier een welverdiende vakantie af te sluiten. Volgend jaar hopen we een nieuwe skibestemming te ontdekken. Wie tips of trucs heeft of kent… laat maar weten!Kids zijn er helemaal klaar voor!

Even tijd maken voor sneeuwballen

Monique en zotte Lotte

Mooi plaatje

Lotte en papa in de lift

Comments (1) »

Hoest, kuch, blaf…

Okee, okee… hoe zeggen we dit netjes… Mik toch op en maak plaats voor de lente!!!!! Zoiets? Waarschijnlijk niet beleefd genoeg, maar het dekt toch een beetje de lading. Even geleden schreven we nog een berichtje over onze ‘tijdelijke depressie’. Gelezen? Daarin beschreven we onze verlangens naar de lente. We hadden er immers al een beetje van kunnen proeven. Van de lente welteverstaan! We hadden ook gedacht dat het wel welletjes was, dat het gedaan was met de winter en dat we eindelijk eens wat vitamine D zouden kunnen opdoen. Afijn, van dit alles blijkt niets waar!
Het is bijna eind maart en onze tenen vriezen er nog altijd af. Opnieuw kleurde onze tuin en de straten van het weekend wit. Niet een beetje wit, maar opnieuw zeker 5 cm! Nog gruwelijker… ook de snelweg van zaterdag op zondag, waardoor de schrijfster van dit berichtje al tollend tot stilstand kwam ter hoogte van Rumst. Dwars… dat ook nog eigenlijk. Gelukkig reden de achtervolgers ook rustig en kwamen ze netjes tot stilstand vóór mijn auto en niet ertegen! We mogen van geluk spreken.
Daarbij komt nog het gekuch van de kinderen. Normaliter mogen we echt in onze handjes knijpen: we hebben sterke kinderen. Kinderen die niet zomaar ziek worden. Kinderen die gewoon weer (moeten) opstaan als ze net gevallen zijn. Kinderen die niet plots koorts krijgen etc. Maar ook voor onze kinderen duurt de koude periode gewoon té lang. Zij kunnen intussen een koor van hese zeehondjes beginnen. Er wordt gekucht dat geen naam meer heeft. Af en toe klaagt er een over buikpijn en dan wordt de ander weer wakker met een bloedneus. Dus blijven we toch een beetje hangen bij onze eerste zin… Weg met die kou, adios aan de sneeuw en auf wiederschnitzel aan de kuchjes en bijhorende geluidjes. We zijn er helemaal klaar mee!

Leave a comment »

Tijdelijke depressie…

Eigenlijk wordt dit berichtje helemaal geen leuk berichtje om te schrijven, ook niet om te lezen. Waarom we er dan toch over willen berichten? Kwestie van er binnenkort om te kunnen lachen. Ook om het vast te leggen, zodat we er wellicht volgend jaar nog eens naar zullen zoeken. Of over twee of meer jaar. Het schijnt niet vaak voor te komen, zo hoorde ik gisteren iemand zeggen. Nu maken we het allemaal mee… Jongens toch!
Als we nog eens terugkijken naar de titel van dit berichtje, kan men eigenlijk van alles verwachten en we kunnen alleen maar gokken waarover jullie nadenken. Wij hebben het hier echter over de tijdelijke (?) depressie van het weer. En bij het afsluiten van dit zinnetje horen we menig mens een diepe zucht slaken… oh, is dat het maar ;)
Voor wie de herinneringen aan vorige week nog niet verbannen heeft: vorige week genoten we van een aantal prachtige lentedagen. Het was overduidelijk: eenieder genoot volop van de langere dagen, van het zonnetje dat mooi door de nog kale bomen scheen, van de aangename lente-achtige temperaturen, van de hier en daar al zichtbare krokusjes en van de iets te vroeg vogeltjes. De lente was in het land! Dat was echt waar! Geen droom, keiharde werkelijkheid!
Nu hebben we te maken met een andere realiteit, namelijk die van een ijzige oostenwind die de anders best mooie sneeuwvlokjes regelrecht in je gezicht smijt. Een mens kan nu niet met opgeheven hoofd door de straten wandelen. Onmogelijk! Daar waar Lotte vorige week nog vroeg wanneer ze haar jurkjes mocht dragen zónder kousenbroek, heeft ze zich deze morgen opnieuw in een lange broek, een dikke trui, een nog dikkere jas inclusief handschoenen, sjaal en muts moeten hijsen. Het is -4 graden Celsius. Vorige week lonkte de 20 graden. Direct vragen we ons dan af of er nog elders op deze wereldbol volkeren zijn die tegen zulke temperatuursverschillen zijn opgewassen. Het is namelijk goed mogelijk dat we volgende week beginnen aan de zomer van dit jaar. Ons lichaam moet zich dan weer weten aan te passen aan de plots stijgende temperatuur. Op dit moment kunnen we daar alleen maar van dromen…
Dus koning winter… we hebben lang genoeg van u mogen genieten. We hebben genoten van de kou, van het ijs op het water, van de sneeuw om in te spelen. U was werkelijk formidabel dit jaar! Maar genoeg is genoeg en u moet weten wanneer te stoppen. Bij dezen verzoeken we u vriendelijk om uw koffer in te pakken en de mensen aan de andere kant van onze planeet te gaan lastigvallen. Zodra wij van een heerlijke lente, zomer en herfst hebben kunnen profiteren, zullen we u weer met open armen ontvangen! Tot ergens in november 2013!

Comments (1) »

Met grote stappen vooruit

Nog een dag en de veel te leuke krokusvakantie zit er alweer op. We genieten nog van een dagje thuis. Thuis ja, want sinds gisterenavond bevinden we ons weer in ons trouwe Mechelen. Met nog een aantal onvoorspelbare vrachtwagens op de weg, besef je toch wat een geluk je soms moet hebben om weer heelhuids thuis te komen! Afijn, we blikken terug op een fantastisch fijne skivakantie in de heerlijk krakende sneeuw!!
In een vorig berichtje lieten we nog verstaan dat zowel Lotte als mama niet op zich zouden laten wachten en niets is minder waar. Op de laatste dag hebben ook zij iedereen een poepie laten ruiken ;-) Woensdag was het onze laatste volledige dag om volop van de sneeuw te kunnen genieten. ’s Ochtends vertrokken papa, mama, Emma en Daan met de stoeltjeslift – de Vologne Express – naar het topje van de berg en bekommerde Anne zich om de bijna ontwikkelde skimogelijkheden van Lotte. De eerste vier namen het eerste stukje van de rode piste om daarna via de overige blauwe stukken naar beneden te skiën. De eerste keer was alleen Daantje twee keer (zachtjes) gevallen en dat had soms met de ietwat gemene ijsplekjes te maken die daar gevaarlijk in de schaduw lagen te wachten. De tweede keer moesten ook mama en Emma eraan geloven. Zij kwamen op een ongelukkige heuvel te liggen waar het zeer moeilijk was om weer recht te komen, maar uiteraard is hen dit gelukt om daarna weer zonder problemen naar beneden te suizen. Het was tijd om eens nieuws te gaan vangen bij Lotte. Ze bleek intussen toch al wat meer ruimte tussen zichzelf en de begeleidende volwassene te dulden, dus er zat schot in de zaak. Daarna ontfermde mama zich over Lotte die haar eerst nog lekker wat in de sneeuw liet spelen. Terwijl papa en Daan de volledige rode piste hebben leren kennen, kropen Emma en Anne op de eerste lift om een aantal keer achter elkaar van de twee verschillende groene pistes af te dalen. Na een tijdje liet Lotte plots verstaan dat ze ‘alleen’ wilde skiën en of mama haar even wilde helpen om de ski’s terug aan te doen. Natuurlijk, met alle plezier! Mama trok Lotte een beetje naar boven op de groene piste en dan zette ze zelf nog een aantal stappen terwijl mama naar beneden stapte. En daar ging ze! Fantastisch goed naar beneden, inclusief sturen en remmen. Na een aantal keer stelde mama dan ook voor om haar ook de groene piste te laten ervaren. Ze zag dit eigenlijk wel zitten en bijgevolg werd papa (nadat hij al twee keer was afgedaald met ‘rode’ Daan) erbij geroepen. Ze vertrokken samen op de lift om dan rustig aan de bochtjes te oefenen etcetera. Wat waren we trots! Even daarna is ze zelfs ook nog met Anne geweest! Mama ging met Emma en Daan mee van de groene piste, maar kwam er al snel achter dat ze Daan absoluut – in de verste verte – niet zou kunnen bijhouden. Hij neemt het mini-schansje, gaat recht naar beneden, neemt af en toe een bocht en schiet gewoonweg vooruit! Aan het einde staat hij dan machtig mooi op mama te wachten om opnieuw naar boven te vertrekken.
Kortom, zoals jullie hebben kunnen lezen… hebben we allemaal grote stappen vooruit gezet. Emma kan precies alle pistes wel aan, maar doet dit wel heerlijk op haar gemak. Daan stond na de tweede dag op de blauwe en na de derde dag op de rode piste en voor hem kan het allemaal niet snel genoeg gaan. Lotte maakte ons helemaal trots door op de laatste (vierde) dag de groene piste te bedwingen! Bovendien – en daar gaat het eigenlijk om – hebben ze allemaal genoten en wij als grote mensen helemaal! Als kers op de taart kropen we allemaal in een karretje van de rodelbaan om deze ervaring ook maar gelijk mee te pikken. Daan bij papa, Emma bij Anne en Lotte bij mama en roetsjen maar!!!!
Wat was dit een fijne vakantie en hopelijk kunnen we dit volgend jaar precies zo herhalen :)

Leave a comment »

Derde dag op de piste en …

Zaterdag zijn we aangekomen en zondagochtend stonden we op de skipiste. Vorig jaar hebben we ook twee keer geskied met de kinderen, maar toen waren het mega-beginnelingen. Echt voor de allereerste keer op de latten staan, is al een uitdaging op zich. Aangezien het vorig jaar om nog geen 4 uur bij elkaar gaat, zien we onze kinderen dan ook nog altijd als echte beginnelingen (ehum… en mama inclusief ;-)). Dus… zondagochtend stonden we weer voor ’t eerst op de prachtig vers besneeuwde piste van Hohneck – La Bresse. Zoals eerder gezegd, had Emma het opnieuw snel onder de knie, kon het voor Daan niet snel genoeg gaan – alleen kon hij absoluut nog niet sturen OF remmen en vond Lotte het zeer uitdagend om controle over die belachelijk lange dingen te krijgen.
Gisteren (dag 2 dus voor zij die meetellen) klom Emma op de stoeltjeslift en beheerste Daan zowel de pannenkoekenlift als de groene piste. Hij zag het helemaal zitten! Vandaag is het dan officieel de derde dag van onze skivakantie en wat blijkt? Meneertje Daan neemt ook gewoon de stoeltjeslift (eerst met Anne en daarna nog twee keer met papa) om daar ook niet alleen de blauwe, maar dus ook de RODE piste af te racen. Het woord racen is niet lukraak gekozen in deze zin… Papa kon Daan namelijk bijna niet bijhouden op de rode piste en riep af en toe tevergeefs: ‘DAAN… bochtjes pakken!’ om de snelheid er toch enigszins uit te krijgen. Daan remt, wacht op papa en vraagt dan: ‘Waarom?’ Hij had het helemaal onder controle en ging het liefst zo snel mogelijk naar beneden! Hij heeft deze pistes dus niet een, maar meerdere keren bedwongen en kwam met een zeer brede en trotse glimlach terug naar ons huisje om dit nieuws gelijk met mama te delen!
Mama viel nog eens van haar stoel, want nu ligt ze echt serieus achter op schema. Emma en Daan kunnen dus al een aardig potje skiën, zoveel is duidelijk. ‘Gelukkig’ is er Lotte nog die loyaal samen met mama achterop raakt met de snelheid waarmee de anderen evolueren. Wacht maar… (n)OOIT komen wij er ook aan!

Leave a comment »