Posts tagged tweeling

Uitspraakje Lotte (en Daan)

De tijd dat we regelmatig grappige uitspraakjes publiceerden ligt toch – helaas – wat achter ons. Kinderen kunnen zeer onverwachts uit de hoek komen als ze de taal nog niet helemaal onder de knie hebben. Dit lukt tegenwoordig toch al iets beter met een 12- en twee 10-jarigen in huis :)

Maar gisterenavond zaten we aan tafel en floepte Lotte er toch weer iets hilarisch uit! Het ging over afgelopen weekend inclusief de voetbal van de meisjes en van Daan zijn team. In Daan zijn team zit een tweeling: Kobe en Wout. Deze ventjes lijken nu eens echt sprekend op elkaar. Op het veld kijken we naar de voetbalschoenen, maar hoe lossen we dat buiten het veld op. Afijn, dit is de context en het gesprek ging – toch ongeveer – als volgt:
Mama: Ik zie de jongens te weinig om het verschil te zien. Zie jij het Daan?
Daan: Nee, eigenlijk niet. Ik kijk naar de schoenen.
Mama: Aja, maar hoe weet je dan wie wie is als ze hun gewone kleren aan hebben?
Daan: Gewoon gokken (eerlijk is eerlijk, dit zou ook een uitspraakje geweest kunnen zijn).
Lotte zucht en zegt: Pfff… die ene is toch gewoon gekopieerd!

Comments (1) »

Feestje van twee tieners

Ja, het klopt! We waren redelijk te vroeg met het vieren van de verjaardag van de olijke tweeling. We vierden het namelijk afgelopen zaterdag al en tien jaar geleden verbleven ze toen nog overheerlijk in het lekker warme ‘Hotel Mama’. Er was op dat moment nog niet veel beweging in te krijgen… dat is nu wel anders ;)
Aangezien Emma aankomende vrijdag weer voor een week op bosklassen vertrekt (dit keer naar Tsjechië!) en ze er uiteraard wel bij moet zijn, besloten we het verjaardagsfeestje van onze twee nakende tieners ietsje vroeger te plannen. En zo geschiedde!
Voor wie het zich nog kon herinneren… toen Emma tien jaar werd, organiseerden we een verkleedfeestje. Alle genodigden werd gevraagd om verkleed naar het feestje te komen. Dit zorgt voor veel hilariteit voor het feestje, een zalige sfeer tijdens het feestje en foto’s om bij te smullen na het feestje. Zoiets kan dus gewoon nooit verkeerd zijn!
Wij waren er zelf goed op tijd bij dit jaar, de bestellingen werden geplaatst en er werd reikhalzend uitgekeken naar de datum van het feestje. Gelukkig vliegt de tijd ons om de oren en dus duurde het eigenlijk helemaal niet zo lang :)
Zaterdag 14 mei 2016 gaat dus de boeken in als de dag waarop we het (bijna) tienjarig bestaan van zowel Daan als Lotte vieren, verkleed dan wel. En alhoewel niet alle bestellingen op tijd geleverd werden, hebben we ons van onze creatieve kant laten zien en zochten we op die manier naar leuke en haalbare oplossingen.
De zon en de aangename temperaturen lieten helaas op zich wachten waardoor we uiteindelijk binnen moesten zitten. Niet getreurd, iedereen had een plaatsje en er was genoeg om de innerlijke mens te voorzien. En omdat plaatjes nu eenmaal veel meer zeggen dan woorden, laten we nu gewoon de foto’s van ons bonte gezelschap zien. Wij bedanken in ieder geval iedereen die er was! Geniet hieronder:

Comments (1) »

Individueel gesprek – Lotte

Het is de laatste schoolweek van het jaar. Logischerwijs is deze week een drukte van jewelste met o.a. het maken van een kadootje voor de juf, het regelen van een kadootje voor de juf in samenwerking met alle ouders, het opruimen van de klas en dus het vinden van een plaats thuis voor al die terugkerende mappen en dergelijke meer, het stiekeme bezoekje aan de tandarts én orthodontist EN dan ook nog de individuele gesprekken! Wel ja… past best in een week!

Als eerste was het van de week de beurt aan Lotte. In het kort, want jullie hebben hier laatst al wat over kunnen lezen, Lotte heeft het best moeilijk op school. En dit is dan echt wel buiten haar karakter en haar sterke wil gerekend. Haar hersentjes zorgen gewoon geregeld voor een beetje kortsluiting. Lastig :( maar ze doet het ZO flink!

De juf vindt haar een geweldige om in de klas te hebben. Ze is vrolijk, ze werkt hard en doet heerlijk mee. Het meest geniet Lotte van de liedjes en de toneelstukjes die ze af en toe organiseren. Hoe kan het ook anders? Ze staat nu eenmaal graag in de schijnwerpers. Verschil moet er zijn!
Wat betreft lezen is ze best mee. Ze loopt niet echt achter, maar technisch lezen blijft een werkpuntje. Rekenen is echt een serieuze kluif voor haar. Mama vroeg dan ook om een extra bundeltje zodat de leerstof tijdens de vakantie toch wat blijft hangen.

Ons Lotteke, we zijn enorm trots op haar. Het is alsof ze het ook zelf wel beseft, alleen zegt ze er zelf niks over. De laatste tijd neemt ze namelijk zelf een boekje mee in bed om dan toch (elke avond!) twee bladzijdes hardop te lezen voor het slapen gaan. Wij vinden dat fantastisch om te zien. Ze beseft dat ze er harder voor moet werken, en ze doet dat ook.

De overstap naar het derde leerjaar is geen simpele. We weten dat nog van Emma – en dat terwijl Emma de eerste twee leerjaren met twee vingers in haar neus is door gewandeld. Er wordt verwacht dat ze veel zelfstandiger zullen werken, het tempo gaat serieus omhoog én er komt veel nieuwe leerstof bij. We voorzien dus al wat extra tijd om dit samen met haar rustig te bekijken. Het goede nieuws is wel dat haar huidige juf ook een nieuwe uitdaging aan gaat… ze zal namelijk de juf worden van de tweede graad (3e en 4e leerjaar!) en aangezien de juf haar graag goed wil opvolgen, blijft Lotte bij haar nu al geliefde en gekende juf Veerle zitten. Een geruststellend idee, niet alleen voor ons, maar zeker ook voor Lotte! Want alhoewel broertjelief Daan er geen enkel probleem mee lijkt te hebben, vindt Lotte het soms toch maar spannend om ‘plots’ geen tweelingbroer meer in de klas te hebben…

Lotte, jij krijgt van ons een geweldig dikke duim, je hebt het meer dan verdiend!!!

Leave a comment »

Individueel gesprek – Daan

Als tweede was het aan Daan. Daan is geweldig ‘gegroeid’. Gegroeid in het groter worden, in het minder belanden in discussies, in het inzien van zijn eigen aandeel, in het (af en toe) uiten van zijn gevoelens.

Daan is verlegen, vertelt niet graag zijn ding in de klas en had het vorige jaren lastig met de ‘vrijheid’ op de speelplaats. Hij kwam regelmatig in een ietwat netelige situatie terecht waarbij hij ALTIJD onschuldig was ;) Juf Veerle heeft hem dit schooljaar echt zien evolueren in een flinke grote jongen en ze is dan ook geweldig trots op hem.

Wat de leerstof betreft, dit heeft eigenlijk allemaal geen geheimen voor hem. Hij is volledig mee, doet wat hij moet doen (niet meer dan dat he ;)) en is meer dan klaar voor de nieuwe uitdaging van het derde leerjaar. Vooral omdat hij dan ook in een graadsklas geconfronteerd wordt met kinderen én leerstof uit het vierde leerjaar en dat zal hem goed doen. Daar kunnen we ons volledig in vinden, want hij moet gestimuleerd worden (en blijven!), anders interesseert het hem compleet niet.

Gescheiden van zijn tweelingzus, maar sterk met zijn vriendjes – en vooral zijn beste vriend Wiebe – zal hij na de lange zomervakantie instromen in het derde leerjaar! Daan, je hebt dat weer fantastisch gedaan!!!

Leave a comment »

Dyslexie, dyscalculie of allebei…?

We hebben altijd al geweten dat ons Lotteke een speciaal kind is. De andere twee zijn ook speciaal, enig en uniek in hun soort. Heerlijk, prachtig en fantastisch zijn ze. Elk op hun eigen manier. Lotte is altijd al een verhaal apart geweest. Zo is ze er, om mee te beginnen, al stiekem bij gekropen in de buik. Ze is niet graag alleen en dat zal ze toen ook al geweten hebben, dus zwom ze goed door om samen met tweelingbroer Daan in de buik te zitten. Tijdens de zwangerschap en – ehum – tijdens de bevalling zelfs, bleef dit madammetje heerlijk eigenwijs ronddraaien van kop naar stuit en weer terug waardoor (1) het een keizersnede werd en (2) de gynaecologen haar niet zomaar te pakken kregen in de buik ;) Eigen willetje, dat zeker!
Toen ze opgroeide, leek ook alles net een beetje anders. Zo liep ze pas serieus los op 23 maanden (waarom zou je ook lopen als broer en zus continu boekjes en dergelijke komen brengen op bevel?) en fietste ze op haar 7 jaar pas mee naar school (waarom zou je ook zelf fietsen als je heerlijk achterop kunt zitten?). Ze heeft de neiging om pas iets helemaal zelf te doen als ze er zelf 1287% vertrouwen in heeft. Dat merken we sowieso op alle vlakken en haar ski-ervaringen zijn daar het perfecte voorbeeld van!
Afijn, het is dus altijd wel iets speciaals bij Lotte :) Al in de laatste kleuterklas liet de juf verstaan dat Lotte moeite had met de letters. Telkens eentje aanleren was geen enkel probleem, maar er daarna verschillende door elkaar herkennen en benoemen, was een ander paar mouwen. Maar telkens als de juf dit liet weten, leek Lotte dit een paar weken later weer helemaal te hebben bijgebeend. Wij straalden dan net zo hard als Lotte zelf van trots. Terecht!
Nu bleek het in het tweede leerjaar toch allemaal wel wat snel voor haar te gaan. Ze heeft zich er fantastisch doorgeworsteld, zonder frustratie, zonder wanhoop, maar met goeie moed en soms zelfs veel doorzettingsvermogen. De rekentafels aanleren bleek geen sinecure en blijft tot op de dag van vandaag soms een hels karwei, maar ook dit lukt na enige oefening. Maar toch maakten we ons een beetje zorgen en de juf idem dito. Gevolg: Lotte werd getest door het CLB (Centrum voor Leerlingenbegeleiding). Ze werd af en toe uit de klas gehaald om verschillende testen te doen. Stiekem genoot ze van de testen die ze met heel veel plezier aflegde. Een test wordt altijd gevolgd door een resultaat en we waren uiteraard uitermate nieuwsgierig naar de uitkomst.
Als eerste werd haar IQ getest en deze bleek (gelukkig) helemaal in orde te zijn, heerlijk gemiddeld met vooral op sociaal vlak een uitschietertje aan de bovenkant van het gemiddelde. Verder bleek uit de andere testen dat ze inderdaad wat achterstand heeft opgelopen, nog niet genoeg om te spreken van een echte leerachterstand, maar zeker iets om in de gaten te houden. De school (en wij thuis natuurlijk ook) moeten nu instaan voor de extra ondersteuning die ze nodig heeft. Uit ervaring weten we dat de overgang naar het derde leerjaar niet simpel is… zelfs Emma heeft het er even moeilijk mee gehad. Lotte zal dan extra in de gaten gehouden worden en zodra de achterstand ook maar wat lijkt op te lopen, trekken we natuurlijk direct aan de bel.
Ja, ons Lotteke… ze zal nog hard mogen werken, want ook al mogen ze nu nog geen spreekwoordelijke stempels uitdelen, ze heeft toch de neiging naar zowel dyslexie als dyscalculie. Dys-wat? Bwa… laten we maar zeggen dat zowel lezen als rekenen niet zo evident is voor haar. Maar ze doet het verdikke zo goed he! En elke keer als ze een tafel zo kan opdreunen of een bladzijde zo goed leest – met haar van nature uit zo mooie intonatie – zijn we zo beretrots op haar!
TROTS… dat zijn we op al onze kinderen, echt waar! Ze zijn gewoon geweldig en opnieuw, elk op hun eigen manier

Leave a comment »

Tweelingband

We hebben het vast al eerder geschreven: wij weten niet wat het is om een tweeling te zijn. Een tweeling is toch vaak samen, hebben soms gemeenschappelijke vriendjes/vriendinnetjes, kijken graag naar dezelfde dingen én zitten samen in de klas!
Toen onze tweeling 2,5 jaar oud was en naar school mocht gaan, was het duidelijk voor ons: ze blijven samen! Ze zijn nog zo klein en er is absoluut geen reden om ze nu al uit elkaar te halen. Zo gezegd, zo gebeurd. Goed wetende dat we opnieuw een keuze zouden moeten maken na anderhalf jaar. Uiteraard spelen er na 1,5 jaar school te hebben gelopen ook wel andere factoren mee, zoals hoe ze zich op school gedragen in het algemeen en in de klas in het bijzonder. Alhoewel de juf ze destijds wilde splitsen toen ze naar de tweede kleuterklas zouden gaan, heeft mama daar toch nog net een stokje voor gestoken. De argumenten waren niet overtuigend genoeg om ze te splitsen dús is er geen reden om ze – opnieuw – uit elkaar te halen. Het is niet voor niets een tweeling. Ze hebben iets speciaals samen. Ook weer opnieuw; wij hebben geen idee van wat het is om een tweeling te zijn. Conclusie, ze zaten ook tijdens het tweede en derde kleuterklasje samen in de klas. Voor het eerste en tweede leerjaar stelde dit probleem zich niet, daar is immers maar telkens 1 klas. Maar nu het einde van het tweede leerjaar in zicht komt, komen de kriebels weer aanwaaien…
Mama voelde het al aankomen, derde en vierde leerjaar zijn immers weer graadsklassen, evenals het vijfde en zesde leerjaar. Mede vanwege die aankomende kriebels besloot ze het er al een paar weken geleden met ‘de tweeling’ over te hebben. Lotte leek zich van dit alles niet zoveel aan te trekken. Daan leek zekerder van zijn zaak. Hij hoeft niet per sé met zijn tweelingzus in de klas te zitten mits hij wel bij zijn beste vriendje Wiebe in de klas zou komen te zitten! Voor wat hoort wat, zal hij gedacht hebben :) Af en toe kwam dit ter sprake en telkens was het vooral Daan die hier duidelijk een lijn in kon trekken.
Gisterenmiddag kwam de juf van Daan en Lotte naar mama toe met – zoals verwacht – de mededeling dat zij binnenkort de klasindeling moesten opmaken en dat ‘normaal gezien’ de tweelingen gesplitst worden na het tweede leerjaar. Toch blijft dit even slikken. Nog altijd zien wijzelf geen reden om ze te splitsen. Ze hebben hun eigen vriendjes en kijken nauwelijks naar elkaar om. Maar toch… toch weten ze van elkaar wat ze gedaan hebben. Onbewust houden ze elkaar toch in de gaten, tenminste dat denken wij. Onbewust hebben ze toch een soort van houvast samen, lijkt ons. En nee, je kunt ze niet altijd samen houden, dat is ook onze bedoeling niet, maar het voelt zo onnatuurlijk en tegendraads.
Afijn, gisterenavond aan de eettafel legt mama dit onderwerp toch nog eventjes lichtjes op tafel en laat weten dat de kans groot is dat ze volgend jaar niet meer samen in de klas zullen zitten. Daan kijkt eigenlijk alsof er zojuist niets raars werd gezegd, maar Lotte kijkt toch wat verschrikt op en vraagt met haar mond nog vol en haar sprekende grote ogen: ‘Waarom?’ Ja, zij begrijpt het nog niet helemaal… en alhoewel wij dus ook zullen moeten wennen aan de wellicht nieuwe situatie, proberen we haar te overtuigen dat het ook wel eens goed kan zijn om in een andere klas te zitten. Zo zullen ze immers allebei hun relaas van het afgelopen weekend kunnen vertellen. Lotte vertelt dit namelijk meestal in de kring – Daan wil dat ook niet allemaal vertellen, daar is hij nog altijd iets te verlegen voor – maar hij blijkt zich wel te ergeren aan het feit dat het niet altijd allemaal juist is wat Lotte vertelt. Wat kan Lotte het nu schelen of het op een zaterdag of een zondag was?! Daan geeft dus uiteindelijk liever een correcte versie van de feiten mee ;)
Op de definitieve indeling van de klassen zullen we nog even moeten afwachten, maar we zullen ons er maar alvast op voorbereiden! Nou ja, mama toch…

Comments (2) »

Het regent… tanden!

Ook al zit het er alweer een tijdje aan te komen, toch lijken die dingen er altijd weer ‘plots’ uit te vallen! In plaats dat Daan zijn andere voortand eruit zou vallen, begon het weer ergens van onderen te wiebelen. Niet heel veel later – na het eten van een hard stukje chocolade – zat dat ding nog losser en de dag erna heeft Daan eigenhandig de tand vastgenomen en eruit gehaald. Let op: niet eruit getrokken, maar dus gewoon eruit genomen eigenlijk :)
Diezelfde dag begon Lotte ook over een loszittende tand. Stiekem leek het ons wel leuk als de tandjes van onze tweeling tegelijkertijd zouden uitvallen. Laten we niet overdrijven, we bedoelen dan niet echt letterlijk tegelijkertijd, d.w.z. op hetzelfde tijdstip, maar dezelfde dag… dat zou toch ook al speciaal zijn?
Maar nee, dat is dus niet gelukt. De volgende dag vond mama wel een tand die vakkundig door de juf in de agenda van Lotte was geplakt. Vol trots vertelde Lotte dat haar tand er tijdens de praatronde was uitgevallen. Echt een nuttige plaats voor onze kabouter Kwebbel!

Gevolg: de tandenfee heeft twee nachten achter elkaar ons huisje moeten (be)zoeken. Maar het is een brave, want ze is effectief 2x geweest! Tot groot jolijt van eerst Daan en daarna Lotte!!

Leave a comment »

Kleine jongens worden ook…

Tandloos! Want zo is het maar net. Maanden heeft hij erop moeten wachten. Tweelingzusje Lotte is al tijden eigenaresse van een heuse garage in haar mondje. Mama vindt het een prachtig zicht zonder de twee voortandjes. Sinds Lotte ‘gedeeltelijk’ tandloos werd, bleef Daantje maar friemelen aan die twee voortandjes. Wanneer zouden ze nu uitvallen? Waarom duurt het bij mij zolang? Het zijn allemaal vragen die uiteindelijk wel een oplossing verdienden.
Eindelijk, na lang wachten (en dus ook extra lang friemelen, draaien en trekken) kwam ook een van zijn voortandjes los te zitten! Megaformitastisch! Zo blij was hij al met dit nieuws :) Uiteraard ging het proces van trekken en draaien lustig verder, dus het duurde niet lang of de tand stond zo los dat papa de tand er gewoon een keertje uittrok! Van trekken was nu eigenlijk allang geen sprake meer. Papa ‘nam’ de tand er gewoon uit, dat zou beter bij de situatie passen. Voilà, en dus was Daan ook plots eigenaar van – weliswaar (nog) geen garage – een fietsenstalling!
Daan met zijn fietsenstalling

Comments (2) »

Twin or not to Twin

We zijn al meer dan 7 jaar de trotse eigenaar van een echte tweeling. De dag dat dit feitje zekerheid werd, staat nog vers in het geheugen geprent. Het voorgevoel van Monique, de eeuwige glimlach op Joos zijn gezicht bij de ontmaskering en een te kleine Emma om het allemaal te begrijpen. O ja, hoe kunnen we ’t vergeten!
Zolang zo’n beruchte tweeling samen in de buggy zit, gaat het ook overduidelijk om een tweeling. Mensen zien ze ook als een tweeling, misschien wij – als ouders – ook wel. Dan beginnen ze te lopen, of in ons geval toch eentje ;), de buggy wordt minder en minder gebruikt en lijkt het alsof we bijgevolg het woordje tweeling ook minder snel in de mond nemen. Bij ons ging het dan ook al om een jongen en een meisje, dus echt dezelfde kleertjes droegen ze niet, maar toch.
En als rasechte eenling vraag je je toch wel eens af wat zo’n band nu eigenlijk betekent?! Ze gaan graag samen naar school waar ze samen in de klas zitten. Lotte rekent graag op haar stoere broer met spannende spelletjes. Daan is stiekem opgelucht als ook Lotte wordt uitgenodigd voor een feestje (zo niet, zegt hij dat ze toch wel mee mag komen).
Toen we in Hongarije van een zalige vakantie genoten en ons af en toe aan mede-Nederlandstaligen voorstelden, stelden Daan en Lotte zich bijna altijd voor als ‘een tweeling’. Daan nog eerder dan Lotte, maar misschien is dat ook om afleiding te creëren, zodat men niet te lang naar hem kijkt. Op een dag als vandaag, wanneer Emma van een dagje samen met haar meter geniet, lijkt de term tweeling ook weer plots een plaats in huis in te nemen. Ze spreken samen dingen af, kijken plots naar hun kleertjes om te zien of ze hun keuze op elkaar kunnen afstemmen en smeren allebei een gekleurde gel in hun haar. Zo blij als iets stappen ze dan samen met mama doorheen Mechelen naar de bakker. Tijdens onze wandeling roept Daantje zo vrolijk als vaak: ‘Ja, want we zijn ook een tweeling!’
Dus ook al nemen wij dat toch wel schattige woordje niet meer in de mond, ze doen ’t blijkbaar zelf wel. Ze kunnen zich de tijd samen in de buik ook nog als de dag van gisteren herinneren. Ze weten nog altijd dat Daan ’t lichtje heeft aangedaan en dat Lotte Daan zijn arm heeft opgegeten (ook al waren ze toen net geboren!). Het is blijkbaar toch iets speciaals en zo zal het altijd blijven… denken we… hopen we :)
Daan en Lotte (3 maanden jong)
Effe boze Daan en vrolijke Lotte (vandaag)
Nvdr. Daan had vandaag eigenlijk echt geen zin om op de foto te staan… Goh, wat zijn ze lekker rustig en gehoorzaam op de eerste foto ;)

Comments (2) »

100 en nog eens het bos in

Eigenlijk hebben we wel iets te vieren op dit moment. Dit blijkt namelijk alweer artikel nummer 100 te zijn op deze weblog! Als dat geen reden om te feesten is, dan weten wij het ook niet meer. Maar laten we wel wezen… daar gaat het nu eigenlijk helemaal niet om. Vandaag staat in het teken van iets heel anders. Daar waar we nu een volledige schoolweek weer voltallig aanwezig waren thuis en op school, zijn er deze morgen opnieuw twee klassen vertrokken op schoolreis, de zogenoemde bosklassen. Aangezien Emma al geweest is, hoeft het geen verrassing te zijn dat het dit keer om Daan en Lotte gaat. Alhoewel zij zijn vertrokken onder een straalblauwe hemel met een aangenaam zonnetje, zijn we er alles behalve zeker van dat dit zalige weertje zal aanhouden. De voorspellingen voorspellen weinig goeds wat dat betreft, maar laat dat de pret niet drukken!
Deze morgen waren Lotte en Daan zeer enthousiast. Ze waren bijna hyper eigenlijk. De koffers stonden al sinds gisterenavond klaar en deze morgen mochten zij de laatste spulletjes erin proppen. Ja, letterlijk proppen en duwen ja! Goed glimlachs zetten ze hun koffer achter in de auto en sprongen daarna even vrolijk zelf in de auto. Eenmaal vastgeklikt vertrokken we richting school om Emma af te zetten. Voor haar blijft dit een ‘gewone’ week op school. Ze geeft haar broertje en zusje nog een dikke smakkerd en verdwijnt dan achter de schoolpoort. Mama, Daan en Lotte vervolgen hun reis richting de plaats waar we met de juffen, de vriendjes, vriendinnetjes en de bus inclusief buschauffeur hebben afgesproken. Van het moment dat we op school vertrokken en ze dus al afscheid hadden moeten nemen van grote zus, werd het wat stiller in de auto. Al snel daarna liet Daan weten dat ie zich niet zo lekker voelde, omdat hij wat zenuwachtig was. Zo gaf hij zelf eerlijk toe. Tsja, Daan heeft nogal veel weg van zijn grote zus, zeker als het aankomt op gevoelens en ‘problemen’ met afscheid nemen en dergelijke.
Afijn, we komen aan, nemen onze koffers uit de auto en hangen de naamkaartjes eraan. Praktisch gezien zijn ze helemaal klaar om te vertrekken. Desalniettemin wijken ze geen seconde meer van mama haar zijde. Ze houden beiden mama’s hand vast en lijken niet van zin om deze snel los te laten. Heel flink brengen we de koffers naar de bus, laden deze in en direct wordt er weer naar die veilige handen gegrepen. Heel rustig bleven ze zo staan totdat ze zelf zagen dat het tijd was om op de bus te stappen. Uiteraard volgde ons gewoonlijke afscheidsritueel van een dikke kus met een nog dikkere knuffel en eens ze mama hadden durven loslaten, hielden ze direct elkaars handje vast. Zucht… zo schattig om die twee hand in hand de bus op te zien stappen, ook al is dat niet zo evident om elkaar juist op dat moment niet los te willen laten. De spanning is van hun gezichtjes af te lezen en ze blijven naar mama zwaaien zolang ze kunnen en dan… zijn ze even uit het gezichtsveld verdwenen en zoeken ze hun eigen plaatsje in de bus. Dan breekt het spannende moment voor mama aan, want natuurlijk wil ze blijven zwaaien naar haar kinderen… maar dan moeten ze niet te ver bij elkaar vandaan zitten ;) Daan was snel gevonden en zijn zenuwachtige gezichtje sprak boekdelen, maar hij zwaaide rustig en kalm. Even was mama bang dat Lotte aan de andere kant van de bus was gaan zitten, maar gelukkig bleek niets minder waar. Ze zat zo’n 8 banken achter Daan en zo kon mama dus toch nog naar beide kindjes zwaaien! Stipt om 9.00 uur vertrok de bus en zo gaan ook zij een spannende week tegemoet. Daan en Lotte, veel plezier, geniet ervan en we zien jullie vrijdag weer!!!
Daan en Lotte vertrekken op bosklassen

Comments (3) »