Posts tagged tweeling

Kleine jongens worden ook…

Tandloos! Want zo is het maar net. Maanden heeft hij erop moeten wachten. Tweelingzusje Lotte is al tijden eigenaresse van een heuse garage in haar mondje. Mama vindt het een prachtig zicht zonder de twee voortandjes. Sinds Lotte ‘gedeeltelijk’ tandloos werd, bleef Daantje maar friemelen aan die twee voortandjes. Wanneer zouden ze nu uitvallen? Waarom duurt het bij mij zolang? Het zijn allemaal vragen die uiteindelijk wel een oplossing verdienden.
Eindelijk, na lang wachten (en dus ook extra lang friemelen, draaien en trekken) kwam ook een van zijn voortandjes los te zitten! Megaformitastisch! Zo blij was hij al met dit nieuws :) Uiteraard ging het proces van trekken en draaien lustig verder, dus het duurde niet lang of de tand stond zo los dat papa de tand er gewoon een keertje uittrok! Van trekken was nu eigenlijk allang geen sprake meer. Papa ‘nam’ de tand er gewoon uit, dat zou beter bij de situatie passen. Voilà, en dus was Daan ook plots eigenaar van – weliswaar (nog) geen garage – een fietsenstalling!
Daan met zijn fietsenstalling

Comments (2) »

Twin or not to Twin

We zijn al meer dan 7 jaar de trotse eigenaar van een echte tweeling. De dag dat dit feitje zekerheid werd, staat nog vers in het geheugen geprent. Het voorgevoel van Monique, de eeuwige glimlach op Joos zijn gezicht bij de ontmaskering en een te kleine Emma om het allemaal te begrijpen. O ja, hoe kunnen we ’t vergeten!
Zolang zo’n beruchte tweeling samen in de buggy zit, gaat het ook overduidelijk om een tweeling. Mensen zien ze ook als een tweeling, misschien wij – als ouders – ook wel. Dan beginnen ze te lopen, of in ons geval toch eentje ;), de buggy wordt minder en minder gebruikt en lijkt het alsof we bijgevolg het woordje tweeling ook minder snel in de mond nemen. Bij ons ging het dan ook al om een jongen en een meisje, dus echt dezelfde kleertjes droegen ze niet, maar toch.
En als rasechte eenling vraag je je toch wel eens af wat zo’n band nu eigenlijk betekent?! Ze gaan graag samen naar school waar ze samen in de klas zitten. Lotte rekent graag op haar stoere broer met spannende spelletjes. Daan is stiekem opgelucht als ook Lotte wordt uitgenodigd voor een feestje (zo niet, zegt hij dat ze toch wel mee mag komen).
Toen we in Hongarije van een zalige vakantie genoten en ons af en toe aan mede-Nederlandstaligen voorstelden, stelden Daan en Lotte zich bijna altijd voor als ‘een tweeling’. Daan nog eerder dan Lotte, maar misschien is dat ook om afleiding te creëren, zodat men niet te lang naar hem kijkt. Op een dag als vandaag, wanneer Emma van een dagje samen met haar meter geniet, lijkt de term tweeling ook weer plots een plaats in huis in te nemen. Ze spreken samen dingen af, kijken plots naar hun kleertjes om te zien of ze hun keuze op elkaar kunnen afstemmen en smeren allebei een gekleurde gel in hun haar. Zo blij als iets stappen ze dan samen met mama doorheen Mechelen naar de bakker. Tijdens onze wandeling roept Daantje zo vrolijk als vaak: ‘Ja, want we zijn ook een tweeling!’
Dus ook al nemen wij dat toch wel schattige woordje niet meer in de mond, ze doen ’t blijkbaar zelf wel. Ze kunnen zich de tijd samen in de buik ook nog als de dag van gisteren herinneren. Ze weten nog altijd dat Daan ’t lichtje heeft aangedaan en dat Lotte Daan zijn arm heeft opgegeten (ook al waren ze toen net geboren!). Het is blijkbaar toch iets speciaals en zo zal het altijd blijven… denken we… hopen we :)
Daan en Lotte (3 maanden jong)
Effe boze Daan en vrolijke Lotte (vandaag)
Nvdr. Daan had vandaag eigenlijk echt geen zin om op de foto te staan… Goh, wat zijn ze lekker rustig en gehoorzaam op de eerste foto ;)

Comments (2) »

100 en nog eens het bos in

Eigenlijk hebben we wel iets te vieren op dit moment. Dit blijkt namelijk alweer artikel nummer 100 te zijn op deze weblog! Als dat geen reden om te feesten is, dan weten wij het ook niet meer. Maar laten we wel wezen… daar gaat het nu eigenlijk helemaal niet om. Vandaag staat in het teken van iets heel anders. Daar waar we nu een volledige schoolweek weer voltallig aanwezig waren thuis en op school, zijn er deze morgen opnieuw twee klassen vertrokken op schoolreis, de zogenoemde bosklassen. Aangezien Emma al geweest is, hoeft het geen verrassing te zijn dat het dit keer om Daan en Lotte gaat. Alhoewel zij zijn vertrokken onder een straalblauwe hemel met een aangenaam zonnetje, zijn we er alles behalve zeker van dat dit zalige weertje zal aanhouden. De voorspellingen voorspellen weinig goeds wat dat betreft, maar laat dat de pret niet drukken!
Deze morgen waren Lotte en Daan zeer enthousiast. Ze waren bijna hyper eigenlijk. De koffers stonden al sinds gisterenavond klaar en deze morgen mochten zij de laatste spulletjes erin proppen. Ja, letterlijk proppen en duwen ja! Goed glimlachs zetten ze hun koffer achter in de auto en sprongen daarna even vrolijk zelf in de auto. Eenmaal vastgeklikt vertrokken we richting school om Emma af te zetten. Voor haar blijft dit een ‘gewone’ week op school. Ze geeft haar broertje en zusje nog een dikke smakkerd en verdwijnt dan achter de schoolpoort. Mama, Daan en Lotte vervolgen hun reis richting de plaats waar we met de juffen, de vriendjes, vriendinnetjes en de bus inclusief buschauffeur hebben afgesproken. Van het moment dat we op school vertrokken en ze dus al afscheid hadden moeten nemen van grote zus, werd het wat stiller in de auto. Al snel daarna liet Daan weten dat ie zich niet zo lekker voelde, omdat hij wat zenuwachtig was. Zo gaf hij zelf eerlijk toe. Tsja, Daan heeft nogal veel weg van zijn grote zus, zeker als het aankomt op gevoelens en ‘problemen’ met afscheid nemen en dergelijke.
Afijn, we komen aan, nemen onze koffers uit de auto en hangen de naamkaartjes eraan. Praktisch gezien zijn ze helemaal klaar om te vertrekken. Desalniettemin wijken ze geen seconde meer van mama haar zijde. Ze houden beiden mama’s hand vast en lijken niet van zin om deze snel los te laten. Heel flink brengen we de koffers naar de bus, laden deze in en direct wordt er weer naar die veilige handen gegrepen. Heel rustig bleven ze zo staan totdat ze zelf zagen dat het tijd was om op de bus te stappen. Uiteraard volgde ons gewoonlijke afscheidsritueel van een dikke kus met een nog dikkere knuffel en eens ze mama hadden durven loslaten, hielden ze direct elkaars handje vast. Zucht… zo schattig om die twee hand in hand de bus op te zien stappen, ook al is dat niet zo evident om elkaar juist op dat moment niet los te willen laten. De spanning is van hun gezichtjes af te lezen en ze blijven naar mama zwaaien zolang ze kunnen en dan… zijn ze even uit het gezichtsveld verdwenen en zoeken ze hun eigen plaatsje in de bus. Dan breekt het spannende moment voor mama aan, want natuurlijk wil ze blijven zwaaien naar haar kinderen… maar dan moeten ze niet te ver bij elkaar vandaan zitten ;) Daan was snel gevonden en zijn zenuwachtige gezichtje sprak boekdelen, maar hij zwaaide rustig en kalm. Even was mama bang dat Lotte aan de andere kant van de bus was gaan zitten, maar gelukkig bleek niets minder waar. Ze zat zo’n 8 banken achter Daan en zo kon mama dus toch nog naar beide kindjes zwaaien! Stipt om 9.00 uur vertrok de bus en zo gaan ook zij een spannende week tegemoet. Daan en Lotte, veel plezier, geniet ervan en we zien jullie vrijdag weer!!!
Daan en Lotte vertrekken op bosklassen

Comments (3) »

It’s my party

Vandaag staat er eigenlijk best wel iets speciaals op het programma. Deze namiddag vieren we namelijk alvast de verjaardag van Lotte. Natuurlijk klinkt dat helemaal niet speciaal. Zoveel kindjes vieren toch ‘gewoon’ hun verjaardag? Emma vierde onlangs toch ook haar verjaardag? Inderdaad, niks speciaals… Maar toch. Dit feestje voor Lotte is wel de eerste keer zonder haar tweelingbroer Daan. En dat maakt het nu toch net wél speciaal, of niet soms?
Al een paar weken probeerden ze samen te verzinnen hoe en waar ze hun kinderfeestje wilden organiseren. Ze kwamen er niet direct uit en dus kwamen papa en mama met het idee om het een keertje te splitsen. Uiteindelijk worden ze telkens weer wat ouder en jongetjes en meisjes willen nu eenmaal niet altijd hetzelfde ;) Bovendien is Daan zijn beste vriendje ook binnenkort jarig en zagen zij het allebei reuze zitten om dit samen te vieren. Zo gezegd, zo gedaan! Weldra viert Daan zijn kinderfeestje dus in de natuur met zijn vriendje Wiebe en vanmiddag mag Lotteke de spits afbijten met haar kinderfeestje vol meisjes. Ook wij leren de natuur wat beter kennen in het park met de wandeling ‘Natuur spelenderwijs’. Voor zij die mee naar buiten kunnen kijken… inderdaad, het is niet echt het ideale weer om de hele namiddag in het park rond te dwarrelen, maar dat kunnen we nu eens niet organiseren. Lotte liet overigens deze morgen weten: ‘Mama, de wandeling gaat over de natuur en daar hoort toch ook water bij he!?’ Blijkbaar vinden zij het niet erg dat het de hele dag dreigt te regenen… Ok dan! Wij zijn er klaar voor en Lotte uiteraard ook! Voor het eerst een feestje ‘alleen’. Ja, toch wel speciaal.

Comments (2) »

Uitspraakje Lotte

De juf van Emma is zwanger en dus wordt er – ook bij ons thuis – regelmatig over de dikke buik periode gesproken. Emma loopt over van enthousiasme bij het horen van het nieuwtje van haar juf en volgens mij meet ze stiekem elke dag de omtrek van haar juf haar buik! Geen zorgen juf, je bent in goede handen. Emma zal de opvolging in alle ernst op haar nemen :)
Deze morgen, terwijl mama, Daan, Emma en Lotte in de badkamer zich staan klaar te maken, begon Lotte over haar knuffeltje. Ze is er namelijk van overtuigd dat hij(?) ook op 19 mei jarig is. Prompt op dezelfde dag dus als Daan en Lotte. Mama zegt daarop: ‘Wow, zat je knuffel dan óók nog mee in de buik? Nu snap ik waarom de buik zo dik was!’ Lotte probeerde eerst nog de schuld af te schuiven op haar tweelingbroer Daan, maar mama vervolgde snel: ‘Weet je Lotte, jij zat zo in het midden van mijn buik dat ik jou bijna niet voelde bewegen. Aangezien jij daar alle plek innam, verbleef Daan hier van voor. Heel vaak kwamen dus zijn elleboogjes bijna door mijn buik heen. Jij nam volgens mij bijna alle plaats in.’ Lotte keek mama even aan, rolde dan met haar ogen, keek schuin naar boven en zei direct op een bijna verontwaardigde manier: ‘Ja zeg, dat was wel MIJN plekje he!’

Leave a comment »

Schattig duo

We hebben het met opzet niet altijd over een of de tweeling. Nee, het zijn echt twee individuen met elk hun eigen karakter, uiterlijk en eigenzinnigheden. Eigenlijk valt het allang niet meer op dat het een tweeling is en daar bovenop zeggen we zelf – als papa en mama zijnde – ook vaak dat ze ‘per ongeluk’ samen 8,5 maand in de buik hebben vertoefd. Bij het opgroeien vinden ze zeker wel wat zekerheid bij elkaar. Ze zijn dan ook bijna 24 uur per dag, en dat 7 dagen in de week samen. Ze beleven veel samen en kunnen dan bijgevolg ook veel met elkaar bespreken. Misschien maakt dat een tweeling zo speciaal… Er zijn natuurlijk wel veel leuke en speciale momentjes: als ze als baby elkaars handje (onbewust natuurlijk!) vasthouden en/of rustig worden als ze bij elkaar gelegd worden. Wij weten ook nog goed – toen ze net naar school gingen – dat Lotte haar broertje wilde troosten als hij zich pijn had gedaan en dan ook zeer bewust de juf daarvoor aan de kant duwde. Hun huidige juf is ervan overtuigd dat ze volledig hun eigen weg gaan en dit kunnen wij alleen maar toejuichen. Niettemin zijn we er ook zeker van dat ze elkaar (nog eens ‘onbewust’?) in de gaten houden. ’s Avonds weet Daan namelijk bijna altijd te vertellen wat Lotte die afgelopen dag heeft uitgespookt ;)
Er is dus veel over een tweeling te vertellen, maar wij zien ze het liefst als twee persoontjes, als broer en zus. Af en toe gebeurt er toch wel iets wat het schrijven van zo’n berichtje waard maakt. Het is woensdagmiddag en Emma is net naar de Franse les vertrokken met de buurmeisjes en mama ruimt de eettafel op. Gebaseerd op het gehoor weet mama dat zowel Daan als Lotte zich aan de net schoongemaakte tafel genesteld heeft om te kleuren. Terwijl mama de handdoek ophangt, ziet ze echter het volgende:

Ze zitten samen op 1 stoel en kleuren samen 1 kleurplaat in! Het gebeurt allemaal in prachtig overleg. Zo trekt bijvoorbeeld Daan de dop van de stift en kleurt Lotte een stukje kleurplaat met deze stift in. Daarna vraagt Lotte aan Daan of hij dat bepaalde stukje wil inkleuren. Ze zijn het helemaal eens met elkaar totdat ze ook opnieuw samen besluiten dat het genoeg is geweest met kleuren voor vandaag :)
En dit is dan toch weer zo’n uniek plaatje! Een plaatje dat opnieuw op het netvlies gebrand staat en mee de geheugendoos in gaat. Wat lijkt het dan weer fijn om een tweeling te zijn :)

Comments (3) »

Nog zo’n mooi momentje…

Het beeld van zo’n week geleden van Daan en Lotte in de badkamer waarbij Daan zich in de armen van Lotte stort om zich te laten troosten, staat nog op onze netvliezen gebrand… en gisteren vond er opnieuw zo’n prachtig mooi momentje plaats! Nadat Daan zijn vriendje – die gisteren na school even was komen spelen – naar huis was vertrokken, nestelden Emma, Daan en Lotte zich op de bank. Lotte had zich net daarvoor wat pijn gedaan en mama had er gelukkig nog een helende kus op kunnen geven. Toch bleef ze wat droevig en met haar knuffel stevig in de handen (voor wie Lotte kent, is dit een -bijna- standaard beeld!) liep ze naar haar ‘grote’ broer Daan met de woorden: ‘Daan, ik wil jou hebben’ (lees: ik wil graag bij je zijn). Als dit al niet te schattig voor woorden is, dan is dat het volgende wel. Ze liep naar Daan, die zich intussen in zijn hoekje van de bank had gezet, en kroop dicht tegen hem aan. Hij hield zijn armpjes omhoog zodat ze op zijn schoot terecht kon en terwijl zij rustig haar plaatsje zoekt, horen we hem nog zeggen: ‘Je mag ook gaan liggen hoor Lotte!’ Lotte koos voor de vrije plaats op zijn schoot en hij hield haar zalig vast! Zo hebben ze daar zeker 10 – 15 minuten gezeten en dus kon mama het niet laten om tijdens het koken regelmatig even naar die snoetjes te kijken die zo mooi zo dichtbij elkaar te vinden waren! Of het hier nu opnieuw om zo’n mooi tweelingmomentje gaat of ‘gewoon’ om een geruststellende situatie tussen broer en zus, dat kunnen we niet met zekerheid zeggen. Wel weten we dat ze precies altijd bij elkaar terecht kunnen. Prachtig :)

Leave a comment »