Posts tagged uitdaging

Individueel gesprek – Daan

Als tweede was het aan Daan. Daan is geweldig ‘gegroeid’. Gegroeid in het groter worden, in het minder belanden in discussies, in het inzien van zijn eigen aandeel, in het (af en toe) uiten van zijn gevoelens.

Daan is verlegen, vertelt niet graag zijn ding in de klas en had het vorige jaren lastig met de ‘vrijheid’ op de speelplaats. Hij kwam regelmatig in een ietwat netelige situatie terecht waarbij hij ALTIJD onschuldig was ;) Juf Veerle heeft hem dit schooljaar echt zien evolueren in een flinke grote jongen en ze is dan ook geweldig trots op hem.

Wat de leerstof betreft, dit heeft eigenlijk allemaal geen geheimen voor hem. Hij is volledig mee, doet wat hij moet doen (niet meer dan dat he ;)) en is meer dan klaar voor de nieuwe uitdaging van het derde leerjaar. Vooral omdat hij dan ook in een graadsklas geconfronteerd wordt met kinderen én leerstof uit het vierde leerjaar en dat zal hem goed doen. Daar kunnen we ons volledig in vinden, want hij moet gestimuleerd worden (en blijven!), anders interesseert het hem compleet niet.

Gescheiden van zijn tweelingzus, maar sterk met zijn vriendjes – en vooral zijn beste vriend Wiebe – zal hij na de lange zomervakantie instromen in het derde leerjaar! Daan, je hebt dat weer fantastisch gedaan!!!

Advertenties

Leave a comment »

Ren je rot in Antwerpen

Ok, we kunnen direct duidelijk zijn: het is niet dezelfde soort uitdaging als ‘Tour for Life’, maar uiteindelijk gingen we gisterenochtend ook een uitdaging aan. Met ‘we’ bedoelen we dit keer Monique, tante Klaartje en vroegere buurvrouw Danielle. Af en toe genieten we van een rondje lopen samen en zo schuimen we regelmatig een georganiseerd evenement af. Het kan de met jenever besprenkelde Santa Run zijn, de pikdonkere Night Run of pak-m-beet de afschrikwekkende Halloween Run. Al met al allemaal geweldig leuke loopevenementen.
Dit keer hebben tante Klaartje en Monique zich gek laten maken door Danielle voor de Antwerp Urban City Trail. Danielle loopt minstens 2x in de week en legt alles met twee vingers in haar neus af. Tante Klaartje en Monique proberen meestal wat te volgen ;) In een vlaag van verstandsverbijstering schrijven we ons stiekem altijd een beetje impulsief in en alhoewel we dan nog maanden hebben voor een degelijke voorbereiding, is zo’n evenement altijd ineens daar. Voorbereiding? Training? Daar hebben we geen tijd voor gehad eigenlijk… Met een verhuizing en een vakantie tussendoor is er nog niet eens een beetje tijd geweest om hiermee bezig te zijn. Monique gokt er altijd op om terug te kunnen vallen op het beetje basisconditie waarover ze hoopt te beschikken. En als blijkt dat ze toch ineens weer 8 km kan lopen, ebben de zenuwen weer een beetje weg. Alhoewel… deze beruchte Antwerp Urban City Trail loopt nog wel iets verder door, namelijk 12 kilometer. Zo ver hebben we nog nooit gelopen. Sterker nog, na 35 minuten zijn we het meestal grondig beu en vragen we ons af waar we in hemelsnaam mee bezig zijn. Een voordeel: we keken uit naar het parcours. Dit zou immers niet zomaar 12 km zijn, nee… zie het als een toeristische loop dwars door het al dan niet historische centrum van Antwerpen.
Zo liepen we o.a. over het Willy Vandersteenplein alwaar Suske en Wiske ons stonden toe te juichen, dwars door het Centraal Station, over het Rubensplein, keken we naar de Duinsteeg, zagen het Oud Vleeshuis, bestegen de trappen van het stadhuis waar we over ’t Schoon Verdiep liepen en besloten we met verschillende trappen in het MAS (Museum aan de Stroom)… om slechts enkele voorbeelden te noemen. En dit alles onder een stralend lentezonnetje! Idealer kon het niet zijn. Met nog 7.997 andere lopers liepen we tevens door het Begijnhof en door een autotunnel om na 12 km te finishen waar we waren begonnen, op Park Spoor Noord.
Nog nooit had ik langer dan 1 uur gelopen, nog nooit had ik meer dan 10 km gelopen, nog nooit was ik eigenlijk zo slecht voorbereid… en toch heb ik nog nooit zo relaxt gelopen! We hebben op ons gemakje gelopen om eigenlijk serieus de toerist uit te hangen. De organisatie had uiteindelijk ook niet voor niets die moeite gedaan om alles netjes aan te geven. Toch? Het was de moeite waard, wie weet tot een volgende keer :)

Leave a comment »

Kogel door de kerk

Af en toe moeten we een beslissing nemen. Iedereen wordt ermee geconfronteerd en de ene keer kun je nu eenmaal makkelijker besluiten dan een andere keer. Deze keer viel het best zwaar en het gevoel dat erbij kwam kijken, ging van enthousiast ‘ja’ tot een zachte ‘nee’. Tussendoor kwam altijd het voorzichtige ‘misschien’ om de hoek kijken. Maar komt tijd, komt raad, zeggen ze altijd! Awel, de tijd is voorbij gevlogen, op de raad zitten we eigenlijk nog altijd te wachten, maar misschien moeten we onze eigen raad gewoon eens opvolgen.

Dus… nee, ik doe het niet.

Niet duidelijk genoeg? Aan het woordje ‘nee’ kan het niet liggen. Jullie weten wellicht niet meer waarover we het hebben ;) Blader dan even terug op deze blog naar de datum 14 oktober. Of zoek in de tagwolk naar woordjes zoals ‘uitdaging’ of ‘fietsen’. Begint er al een (fiets)belletje te rinkelen? De trouwe lezers onder jullie, hebben het intussen wel door. Het gaat om de machtige Tour for Life. Meer informatie vind je dus terug in dat vorig berichtje!
De argumenten die werden aangehaald in die post blijken nog altijd een enorm struikelblok (tijd, geld en… afdalingen!). En als je daar dan toch tegen aan blijft hikken, dan lijkt de beslissing intussen genomen voor je. Ik hoefde er eigenlijk niet meer zelf over na te denken, alleen mijn eventuele toekomstige fietsgenootjes nog op de hoogte brengen. Maar dat hebben we uiteraard al gedaan!

Jammer? Ja, absoluut. Ergens wel, maar tegelijkertijd zijn we blij dat de beslissing genomen is. Zo kunnen we ons op weer andere dingen richten. Komt er dan geen uitdaging meer? Goh, dat blijft een lastige vraag. We denken over van alles na en mijn buurvrouw van iets verderop ziet het al helemaal zitten, maar daarover misschien later meer ;)
Voor nu is de kogel door de kerk… Hij vloog traag, onzeker en zeer voorzichtig, maar uiteindelijk raakt die kogel altijd wel zijn doel. Boing… gelukt. We vertrekken eind augustus dus niet richting Italië om dan terug naar België te fietsen (met 3.000 remblokjes en wellicht evenveel biefstukken voor in de broek!).

Comments (1) »

Ja/Nee/Misschien…

Doe ik het of doe ik het niet? Dat lijkt wel de meest brandende vraag van het moment te zijn. Sinds Sofie me afgelopen woensdag de vraag had gesteld, bleef het maar door mijn hoofd malen. Ik zie het namelijk wel zitten om een serieuze fysieke uitdaging aan te gaan. En dan nog voor een goed doel?! Helemaal fantastisch! Maar de keerzijde van de medaille prijkt ook ergens in mijn ogen. Zou ik het wel halen? Zou het überhaupt wel lukken om genoeg tijd te vinden om te trainen? En vind ik genoeg geld voor de eerste investeringen? Kortom, serieus genoeg om over na te denken. En dat doe ik dus. Nadenken. Want tegen zoiets kun je niet domweg ‘ja’ zeggen. Je moet er echt wel even heel diep over hebben nagedacht.

Tour for Life. Daar draait het allemaal om. Voor wie het niet kent, Tour for Life is een fietstocht die begint in Italië en eindigt op de beruchte muur van Geraardsbergen. Juist… België dus. Fietsen van Italië naar België, en dat niet alleen door Zwitserland en Frankrijk maar ook over o.a. de Alpe d’Huez en le Grand Ballon in respectievelijk de Alpen en de Vogezen. Zulke uitschuivers baren me zorgen, en terecht hoor ik de professionelere fietsers onder jullie denken (of roepen!). Met bijna – nu al – knikkende knieën bekeek ik die woensdagnamiddag het programma van deze Tour for Life. Maxime Monfort, een echte fietsfanaat, geeft hierbij deskundige uitleg. Een zinnetje heb ik hieruit alvast goed onthouden wanneer het ging om de Alpe d’Huez (ja, deze naam siddert door mijn absoluut niet getrainde lijf!). Maxime schrijft dat het begin van de klim erg pittig is, maar na 3 km wordt het minder steil. Direct, maar dan ook echt DIRECT denk ik: Na 3 km??? Serieus? Dan wordt het minder steil? O mijn hemel, waarom zou je zoiets doen? Als we in de Vogezen verblijven – en dit gebeurt op regelmatige basis – en we (met de auto uiteraard!) le Grand Ballon oprijden of genieten van de Route des Crêtes, dan komen we ook wel eens fietsers tegen. Vooral fietsers die oefenen om de Mont Ventoux te beklimmen. Opnieuw DIRECT denk ik bij mezelf: Wat een idioten! Ja, ik begrijp dat het een prachtige omgeving is om in te fietsen. Tenzij de bewolking overigens te laag hangt, want dan zie je dus werkelijk geen steek. Ook dit hebben we al eens meegemaakt. Met de auto is dit redelijk griezelig, maar wat als je dit meemaakt terwijl je reeds lichtjes afdaalt aan een misselijkmakend tempo op een FIETS?

Nog zoiets… en ik ben er me van bewust dat dit zeer tegenstrijdig zal klinken, maar dat afdalen he… Ik zie dat niet zitten. Een van mijn eerste vragen aan Sofie was dan ook: ‘Hoe vaak mag je je remblokjes laten vervangen?’ Want deze grote schrikscheet ziet liever af om boven te geraken dan veel te snel naar beneden te bollen. Allemaal nieuwigheden, allemaal uitdagingen. Voilà en daar zijn we dan weer bij dat woord: uitdaging. Dat trekt me dus weer enorm aan. Geef toe, als je mijn bedenkingen hierboven zojuist gelezen hebt, dan denkt elk mens met gezond verstand: ‘Ze doet het niet!’. Maar alleen dat ene woordje zal het me dus lastig maken om de uiteindelijke knoop door te hakken. De uitdaging. Gewoon even een uitdaging aangaan. Iedereen moet toch een serieuze uitdaging hebben getrotseerd? Iedereen moet in zijn leven toch (minstens) een keer alles, maar dan ook echt alles, gegeven hebben? De uitdaging voor mij, de centen voor het goede doel. Aja, het goede doel is trouwens ‘Artsen Zonder Grenzen’. Een machtig mooi initiatief. Mijn nicht is ook een arts in Afrika. Ze werkt weliswaar niet voor Artsen Zonder Grenzen, maar ze is wel een echte Arts Zonder Grens. Met haar verhalen in mijn achterhoofd zou mijn uitdaging dus wel tot iets kunnen leiden. Als ik een beetje spaar, kan ik het geld uiteraard ook gewoon op hun rekening storten. Gedaan met de training, geen zadelpijn, weg met de overnachtingen in een tent, klaar met de schrik voor de afdalingen… Maar dan moet ik ook vaarwel zeggen aan mijn uitdaging… En vaarwel klinkt zo definitief. Dus laat me er gewoon nog even over nadenken. Ik kom er vast wel uit. En als ik mijn spreekwoordelijke knoop heb doorgehakt, dan weet jij het ook natuurlijk. Mijn uitdaging, mijn Tour for Life… of niet? Doe ik het of doe ik het niet?

Comments (4) »