Posts tagged verdriet

Gevoelige snaren

Het is een feit, we hebben best gevoelige kinderen. Lotte laat het regelmatig zien. Verdriet kan bij haar weg zijn om even later gewoon weer terug te keren. Daan laat het niet graag zien. Ah nee, daar is het natuurlijk een veel te stoere knaap voor! Maar af en toe verbaast hij ons volledig door met zaken op de proppen te komen die juist hij dan wel weer door heeft. En Emma… bij Emma ligt het gewoon bovenop, open en eerlijk… zoals ze is.

Van de week vernam mama Monique dat de echt overdreven lieve buurhond Marie was overleden. Ze was de buurman tegengekomen en hij vertelde haar het belachelijk trieste nieuws. Marie, even oud als ons Emma, was een grote, vriendelijke golden retriever die in de buurt serieus gekend was en met wie we regelmatig een rondje gingen wandelen. We weten het nog goed, onze eerste wandeling. We kwamen mensen tegen die wij niet kenden, maar allemaal kenden zij Marie! En Marie… die ging gewillig zitten bij iedereen die maar leek te willen gaan aaien.

Zoals de Franse kat in La Bresse, Couckie, ooit therapeutisch had gewerkt op het vlak van katten, deed Marie dat op hondenniveau. Emma, Daan en Lotte zijn enorm voorzichtig met deze diersoort, en Marie liet hen zien dat het eigenlijk ook echt wel zéér goedaardige beesten kunnen zijn. Om de zoveel meter werd de leiband doorgegeven, want ze wilden alle drie super graag met de hond wandelen. Er werd af en toe wel bang toegekeken wanneer Marie ging zitten om haar behoefte te doen, want een grote boodschap moet immers in een zakje gepropt worden. De enige die dat altijd flink heeft gedaan, is – uiteraard – Emma.

En nu is deze hond, onze buurhond, niet meer :(
Toen mama het nieuws vertelde, barstte Emma letterlijk direct in tranen uit. Lotte keek en voelde zich verdrietig. Dit gold ook voor Daan, maar deze liet het niet zo direct blijken. Emma vond het dan ook ongelooflijk dat hij wel verder kon met wat het ook was waar hij mee bezig was. Voor Emma stond de wereld echt even stil. Elke avond drijft het verdriet weer boven en kan ze niet slapen. Verdriet om die lieve hond, verdriet omdat ze Marie niet meer kan zien en verdriet omdat ze zo meeleeft met Marie haar baasjes.

Het mooie aan dit afgrijselijke nieuws is hoe de kinderen daar dan samen mee om gaan. Zo werd namelijk direct geopperd om samen te slapen, waar ze alle drie gelijk gretig op in gingen. En als ouder kun je dit alleen maar toejuichen. Zo sliepen ze de afgelopen twee nachten samen in Lotte haar kamer en vanaf vanavond proberen we weer terug in ons oude ritme te komen.

We brachten de buurmannen een kaartje en wat comfort-food, want voor hen is het nog eens zo tragisch. Wij laten ons verdrietig gevoel nog even de vrije loop, om binnenkort met een vrolijke glimlach terug te denken en te kijken naar alle fijne wandelingen die we met haar hebben beleefd. Het ga je goed, lieve Marie!
IMAG0930

Advertenties

Comments (2) »

Een jaar later…

Het is precies een jaar geleden. Een jaar geleden vernamen we dat Harte was gestorven. Vol ongeloof haalden we de ontroostbare kinderen van school. De sfeer op school was warm en koud tegelijk. Een jaar later branden overal kaarsjes, thuis maar ook op school – ter nagedachtenis van Harte, maar ook voor andere kindjes en families die hetzelfde meemaakten.
Er is veel gebeurd op een jaar tijd! In een jaar gebeurt altijd van alles. Een jaar klinkt best lang en toch vliegt de tijd voorbij. Behalve vandaag dan. Vandaag staat de tijd weer een beetje stil. En wij worden stil van onze gedachten. Onze gedachten nemen een loopje met ons gevoel. En ons gevoel zegt dat we hier even bij stil moeten staan… En dus doen we dat ook!
Ook al kan Harte niet meer aangeraakt worden, ze is nog zó ontzettend aanwezig! Niet alleen alom op Facebook, maar ook via de prachtige pakketten van de vzw Prinses Harte, de vele kaarsjes die overal branden en misschien nog het meest door de massale lantaarntjes die in de straat van Harte voor warmte zorgen.
Aankomende zaterdag is er een herdenking en aangezien Lotte één van de meisjes was die op haar laatste verjaardagsfeestje acte de présence mocht geven, mag zij een speciale boodschap aan Harte maken. Gisterenavond oefende we alvast voor het filmpje en als een echt natuurtalent deed zij haar verhaal. Mooi, rustig, lief! Het is dat ze nog een tekening wilde maken om te tonen tijdens het filmpje, anders hadden we al een definitief filmpje kunnen maken van deze allereerste try-out.
We zuchten eens diep, denken aan Harte en haar familie en we zullen onze kinderen vanavond extra veel knuffelen. In stilte. Rond de kaarsjes en foto van Harte.

Leave a comment »

Speciaal logeetje

Ken je dat? Je wil eigenlijk gewoon iets vertellen, maar dat gaat blijkbaar niet. Meestal ‘gewoon’ omdat er voorafgaand best een beetje context meegegeven wordt. Dan begrijpt iedereen het beter. Tenminste, dat denken we dan. Laten we toch maar beginnen…
Er was eens (grapje!). Voor onze benefietactie Music4Harte (zie eerdere berichtjes) vroegen we aan de mama van Harte of zij iets met het logo van Prinses Harte kon doen – voor de veiling. Ze hapte direct toe en koos ervoor om zowel een ridderpop als een prinsessenpop te doneren. Deze poppen zijn niet te koop en worden normaal gezien alleen aan zieke kinderen gegeven. Als kers op de taart besloot ze om een XL versie van de prinsessenpop te maken, speciaal voor onze veiling. Uniek in haar soort dus! We bewaarden deze stukken tot op het einde van de veiling en ze leverden respectievelijk 55, 120 en 170 euro op. Menig meisje wilde zo’n pop. Zo hadden we er hier thuis ook twee rondlopen. Lotte had haar zinnen gezet op vooral de grote versie. De hele avond vroeg ze of we de pop al konden kopen. Tegen dat de pop(pen) geveild werd(en), was zij al huiswaarts moeten keren. Mama moest beloven haar best te doen.
Het allereerste wat Lotte dan ook de volgende ochtend aan het bed van mama kwam vragen, was: ‘Heb je de pop gekocht?’ en jammer genoeg moesten we haar teleurstellen. Niet alleen zij was teleurgesteld. Meisjes die nog aanwezig waren, keken bedroefd en sommigen konden zelfs hun tranen niet bedwingen :( Tsja, 170 euro is gewoon ook best veel geld. In ieder geval… de persoon die de XL pop kocht, kennen we. Een mama van op school en de mama van een vriendin van Emma. Zij zat direct zo met de verschillende meisjes in dat ze die avond zelf al beloofde dat de pop hier en daar zou komen logeren! En zo geschiedde! – Voilà, het context stukje is af ;) –
Vorige donderdagmiddag ontving mama een berichtje van de buurvrouw verderop. Blijkbaar bevond de Prinses Harte pop zich bij hun en wij mochten haar als speciaal logeetje ontvangen. De meisjes waren door het dolle heen en Harte werd met open armen ontvangen! Het was direct beslist, ze zou eerst bij Lotte gaan logeren. Lotte nam de pop in ontvangst en heeft haar niet meer losgelaten. Prachtig! Ze zorgde voor Harte en stak haar mee onder de dekens toen het slaapjestijd was. De volgende ochtend stonden ze dan ook gelijktijdig op en werd er gespeeld.
De avond erna was het aan Emma. Ook zij genoot van de aanwezigheid van de pop, alleen een stuk ingetogener. Ze was er absoluut wel mee bezig, maar het leek eigenlijk alsof ze er toch een beetje ‘afstand’ van wilde houden. Dan was het de vraag of Daan ook dit speciale logeetje wilden verzorgen. Hij wilde het zeker niet gelijk toegeven, maar als hij zegt ‘een beetje’, betekent dat toch wel zoveel als ‘ja, graag!’. En zo voorzagen we nog een extra nachtje ten huize Gysen. Het contact tussen de pop en Daan verliep in het begin wat stroefjes, maar niet lang daarna kwam hij los. Hij zette haar zijn driekoningen-kroon op, deed haar pyama aan (jurkje omdraaien) en nam haar warm op in zijn bedje. De volgende dag kwam hij samen met Harte de trap af, met een glimlach van oor tot oor. Hij trok haar jurkje weer terug aan, zorgde ervoor dat ze gewassen werd (alsof natuurlijk he!), tekende met haar en leerde haar voetballen. Sterker nog, ze speelde een wedstrijdje en Harte won! Hij was enorm onder de indruk van haar voetbalkwaliteiten. Hij was blij en gaf toe dat hij haar zelfs zou missen. Hij heeft niet graag dat mensen dat weten, de gemaakte foto mochten we dan ook zeker niet laten zien, maar hemeltjelief… wat heeft hij genoten!
We zijn super blij dat we even gastgezin mochten zijn voor Prinses Harte, de pop! En wat ons betreft, is ze altijd welkom :)
Lotte neemt Prinses Harte in ontvangst

Emma en Prinses Harte

Lotte, Harte en Pluis

Comments (1) »

Emma en haar project

Emma haar project is nu al even gaande. Ook al gaat het om iets heftigs, iets enorm emotioneels en iets waar geen mens vrolijk van kan worden… ze ‘geniet’ ervan omdat zij er toch iets positiefs uit haalt. Haar boekje over vriendinnetje Harte heeft nog niet heel lang de drukpers verlaten en de verkoop ervan loopt als een sneltrein. Ook op het feestje van Daan en Lotte hebben we even de aandacht gevraagd en heeft Lotte dit heel mooi – via haar nieuw gekregen microfoon – gepresenteerd. Iedereen keek, luisterde en huiverde mee. Na de korte presentatie was het tijd om in actie te schieten. Eenieder die aanwezig was, heeft zo’n mooi boekje gekocht. Daarnaast konden ze ook allemaal even een ‘kijkje’ nemen in een tijdschrift waarin het hele verhaal op een lichte manier uit de doeken gedaan wordt. Het creëerde eigenlijk wel een heel speciaal moment tijdens zo’n feestelijke dag. Iedereen werd er stil van, iedereen zat plots voorover gebogen te lezen, ofwel in het tijdschrift ofwel in Emma haar boekje. Iedereen was er even van aangedaan en iedereen stond weer helemaal met alle voeten op de grond. En dat is helemaal niet slecht. We staan even stil bij het feit dat we niet onsterfelijk zijn en dat we maar goed moeten genieten van het hier en nu. Daarna zijn we natuurlijk weer serieus aan het feesten geslagen, maar het mooie en warme moment zullen we niet zomaar vergeten.
Emma haalde meer dan 100 euro op die dag. Op diezelfde dag vertrok Elke, de mama van Harte, naar een speciale markt waar ze ook Harte-koekjes etcetera zou verkopen. De opbrengst ging uiteraard ook hier volledig naar de vzw Prinses Harte. Elke had zelf al eens voorgesteld om eens een aantal boekjes van Emma mee te nemen naar zo’n marktje. Mama had haar zo’n 15 boekje bezorgd en wat bleek? Halverwege de middag ontvingen we een berichtje van Elke met de boodschap: Alle boekjes zijn verkocht! En dus ook daar heeft Emma ruim 80 euro opgehaald. Wat een prachtige dag voor een geweldig goed doel!
We hebben het al eerder gezegd, maar zeggen het gewoon nog eens: Emma, we zijn onnoemlijk trots op jou en je geweldige project!!! We hebben nog een aantal boekjes en de kaap van de 300 euro is al in zicht! Hoe mooi is dat?

Leave a comment »

Slaap wel Hondje :(

Je weet dat de dag ooit komt. Wij wisten zelfs dat het niet al te lang meer kon duren. Maar toch is die dag daar dan zo plotseling. De dag dat mama ’s middags al naar de dierenarts belt om zeker te zijn dat we er ’s avonds terecht kunnen. De dag dat we ’s avonds aan tafel vertellen dat we nu echt afscheid moeten nemen van ons vriendje, dat een paar weken geleden ons vriendinnetje bleek te zijn… En afscheid nemen valt altijd zwaar, altijd!
Aan het begin van de paasvakantie merkten we al een gezwel op bij Hondje. We vonden het eigenlijk schrikbarend groot, wel zo’n 5 cm. We hebben nu eenmaal wel een grote cavia, maar toch, dit lijkt enorm groot in vergelijking met het lijfje van zo’n beestje. We waren bang dat het slecht nieuws zou zijn en mama vertrok toen al eens met de drie kinderen naar de dierenarts. Onze angst werd bevestigd, het is een tumor. Maar aangezien ze nog heel levendig was en nog altijd grote trek had in eten, namen we haar nog mee naar huis. De dierenarts vond dat een goede beslissing. Opgelucht kwamen we na een half uurtje weer terug thuis en mocht Hondje opnieuw haar geliefde huisje betreden.
Deze week bleek de tumor echter wel 3x zo groot geworden. Echt HEEL groot en we merkten dat ze er last van kreeg. Niet raar. De tumor zat tussen haar benen bij haar buik. Probeer dan maar eens rustig rond te stappen of lekker te gaan liggen. Mama hield haar gisteren goed in de gaten en vond het maar niks. Ze knorde niet echt meer als ze werd geaaid, bleek ook echt wel veel minder te eten en reageerde zelfs niet meer op het opengaan van de koelkast. Er kwam geen gepiep meer. De beslissing werd toen al genomen, vanavond gaan we naar de dierenarts. Nu alleen nog de kinderen inlichten :(
Natuurlijk begrijpen ze waarom het tijd is! Uiteraard willen ze haar helpen en vinden ze het niet leuk als Hondje er last van heeft. Ze zou geen pijn hebben volgens de dierenarts, maar toch is het geen fijn zicht en dus kropen we opnieuw met Hondje in een gezellig gevuld doosje met hooi en wat lekkers in de auto naar de dierenarts. Een geweldig rustig, lieve en geduldige dierenarts, als we dat even tussendoor mogen zeggen.
Dit keer was het ook duidelijk voor de dierenarts, het is tijd. Nadat hij rustig zijn uitleg had gegeven en alle vragen van de kinderen geduldig had beantwoord, kreeg Hondje een eerste spuitje zodat ze lekker kon gaan slapen. We wachtten een kleine 10 minuutjes zodat ze zeker zou slapen en daarna legde de dierenarts haar op de tafel. We konden goed zien dat ze recent de paprika nog had aangevallen, want haar witte bekje was roodgekleurd ;) Fijn zo, daar heeft ze nog heerlijk van kunnen genieten! Daarna pakte de dierenarts een roze-achtig spulletje en kreeg ze haar tweede spuitje. Heel snel en heel rustig stopte ze met ademen, gaven we haar nog een laatste knuffeltje en dropen we met lege handen af, terug naar huis. Vooral Emma stortte in elkaar, Lotte volgde even later ook eventjes en Daan wist niet goed hoe te reageren.
Door dit verhaal met ziekte en zo’n tumor, kwam ook het verhaal van Harte weer naar boven. We waren echter allemaal vastbesloten dat die gezellige Harte wel heel goed voor onze cavia zou zorgen. De rust kwam even terug op het gezichtje van Emma, want als de cavia bij Harte zou zijn… dan zou ook de tumor weer weg zijn en zou ze gezond en vrolijk mét Harte kunnen rondrennen.
’s Avonds kon Emma de slaap niet vatten en heeft papa haar heel goed opgevangen. Mama moest naar school vertrekken voor een informatievergadering over de bosklassen en papa is een aantal keer naar boven moeten gaan om Emma te kalmeren, om erover te praten en uitleg te geven. Uiteindelijk valt ze op papa zijn schouder in slaap en kan ze naar haar eigen bedje gedragen worden.
Deze morgen is ze naar school vertrokken met een foto van Hondje. Ze wil erover vertellen en wil nog even pronken met haar eerste huisdiertje die – zoals ze zelf zegt – altijd in haar hartje blijft!
Slaap wel Hondje! Je was een prachtige en vooral zeer lieve cavia… Bedankt om onze kinderen te helpen om minder bang te zijn voor dieren, bedankt voor de liefde die je hen hebt gegeven en bedankt voor het gezellige piepen als we voorbij liepen, als de koelkast openging of we de dunschiller pakten ;) Slaap lekker!
Hondje
De laatste keer thuis even knuffelen met Hondje

DSC_0085 (2)-1
Een stukje tumor dat zichtbaar is voor de camera

IMAG0042
Emma houdt Hondje in haar doosje vast, klaar om naar de dierenarts te vertrekken

Comments (2) »

Afscheid van een prinses

We willen er niet teveel op terugkomen, want wat wij ook voelen… het staat in absoluut schril contrast met wat haar familie – en dan vooral haar papa en mama – moeten voelen momenteel. Maar toch, het hele gebeuren rond ons vriendinnetje Harte, haar ziekte en uiteindelijk haar overlijden, heeft ook ons diep geraakt. Vandaar dat we met ons hele gezinnetje getuige waren van haar afscheidsplechtigheid afgelopen zaterdag.
Wat was het een mooie plechtigheid! Het was prachtig, warm en ongelooflijk onwerkelijk tegelijk. Tezamen met honderden mensen namen we afscheid van een zesjarige prinses. We waren onder de indruk van de mooie getuigenissen, van de zeer hechte familie en van de massale opkomst.
Lotte vindt het nog altijd serieus ongeloofwaardig. Hoe kan het ook anders, vorige week heeft ze nog met haar vriendinnetje gespeeld. Zij houdt zich dus vooral sterk. Daan komt nu af en toe zelf naar buiten met dingetjes over Harte. Zo was hij haar gisteren zo dankbaar dat zij de sterren zo mooi liet blinken. Emma lijkt af en toe nog altijd ontroostbaar. Ook tijdens de dienst kon ze haar gesnotter en tranen niet wegsteken. En dit hoeft ook niet. Zo’n verhaal raakt iedereen, dat kan niet anders.

Wij schreven…

We zullen je missen, maar nooit vergeten! We zien je in de meest blinkende ster. We zien je zoals je was: vrolijk, eigenwijs, verkleed als een prinses, maar bovenal terug gezond huppelend met je krullenbos in twee staartjes! Zo ben je en zo blijf je… Dag lief Harteke!

Geen woorden, dus sprakeloos
Soms heel verdrietig en soms zelfs enigszins boos
Jullie allermooiste prinses
Blijft inderdaad voor altijd zes
Maar Harte vergeten zullen en kunnen we niet
We denken aan alle mooie herinneringen die ze achterliet
Harte, zoek een rustig plaatsje om over je familie te waken
Dan doen wij hier ons best om hen hierdoor te helpen geraken

Leave a comment »

Triestig nieuws

Het is begin december 2012. Over een aantal weken, op 21 december 2012 om precies te zijn, vergaat de wereld. Volgens de Maya’s dan in ieder geval die dit al heel lang geleden voorspeld hebben. Wij zijn echter nuchter genoeg om hier niet direct in mee te gaan, alhoewel… Het is begin december 2012 en we hebben te horen gekregen dat een vriendinnetje van onze jongste dochter in het ziekenhuis van Leuven is opgenomen… met een hersentumor. En gelijk denk je, misschien vergaat er toch een wereld binnenkort. De wereld van een jong gezin. De wereld van een klein dapper meisje. De wereld van haar sterke familie. De wereld van haar meelevende klasgenootjes. De Maya’s hebben dus misschien toch ergens gelijk. En nee, we willen niet dat ze zullen zeggen: We told you so!
Een hersentumor bij een 5-jarig meisje. Een sterk, vrolijk, mega-eigenwijs meisje dat begin januari 2013 6 jaar hoopt te worden. De tumor blijkt zeer agressief, kwaadaardig en ongeneeslijk te zijn. Wanneer onze dochter skypet met haar vriendinnetje en wanneer we samen op bezoek gaan bij haar vriendinnetje in het ziekenhuis vinden we nog altijd dezelfde sterke, vrolijke en heerlijk eigenwijze Harte. Maar wel een Harte zonder een enorme bos krullend haar. Wel met allerlei buisjes en stilliggend in een ziekenhuisbed. En dan nog is ze zo sterk, dapper en flink. En dit geldt ook voor haar naaste familie. Ook zij zijn ontzettend sterk, meer dan dapper en iedereen mag weten hoe flink. Niemand zou dit moeten hoeven mee te maken, niemand! En toch gebeurt het, dit keer zo goed als recht onder onze neus… en we kunnen er niets aan doen. Wij niet, maar de artsen blijkbaar ook niet. Hoe oneerlijk is dat eigenlijk?

Het is begin januari 2013. De Maya’s hadden dan toch geen gelijk. Zo blijkt achteraf. Al een geluk voor ons allemaal. En toch beleefden sommigen onder ons een helse tijd. Een tijd van vooral onzekerheden. Niet zozeer over het voortbestaan van onze gemeenschappelijke wereld, maar wel over het voorbestaan van hun dochter, zus, kleinkind, nichtje en vriendinnetje. Die zekerheid kwam er halverwege december middels een verkregen resultaat in het ziekenhuis, maar het was niet die zekerheid die overloopt van hoop. Dus wát is er dan nog zeker, vragen we ons dan allemaal af. Een ding lijkt wel zeker: de wereld is er nog, en dit geldt eveneens voor de immens sterke Harte. Daar waar ze nu wel ‘heerlijk’ thuis kan vertoeven, en ze zelfs al enkele keren ‘acte de présence’ op school heeft gegeven, lijkt de hele situatie plots zo erg niet. Goed, ze is erg ziek, maar toch niet doodziek, terminaal en ongeneeslijk? Om maar even alle wrede woorden in een zin te gebruiken. Dat allemaal lijkt haast niet meer het geval en diep in je gaat je innerlijke mens er heel stiekem vanuit dat ze uiteindelijk weer dagelijks op school zal rondlopen. Dat ze weer zal mogen turnen en dansen. Dat ze niet meer bang voor verkoudheden en bijhorende infecties hoeft te zijn. Dat ze opnieuw met haar eigen kenmerkende uitstraling kan rondwandelen, waar dan ook! En dit alles zónder een weliswaar mooie en fleurige doek rond haar kaalgeschoren hoofdje, zonder de vele datums voor ziekenhuisbezoeken, zonder de chemopillen en bestralingsmaskers. Dit lijkt dan plots weer op een utopie, op een droom en op een betere wereld. Het is begin januari 2013 en nu dat de wereld toch nog bestaat… mogen we dan toch niet even wegdromen bij het idee van een betere wereld?

Het is bijna half januari 2013. De kleine prinses – zoals zij ongetwijfeld door de ogen van haar ouders, maar intussen ook door de ogen van vele anderen gezien wordt – viert haar zesde verjaardag. Eind november was ze nog gezond, begin december was ze plots ernstig ziek met een hersentumor in haar hoofdje, eind december lijken haar kansen te slinken, begin januari komt er dan eindelijk eens goed nieuws op medisch vlak en half januari komt het verhaal tot een einde. Half is nog nooit zo helemaal slecht geweest.

Dit is een korte versie van het verhaal rond de ziekte van ons vriendinnetje Harte. Een meisje dat ontzettend sterk bleef tot het einde, wat haar tot een lichtend voorbeeld voor ons allemaal maakt. Een meisje dat altijd vrolijk was, immens kon schaterlachen, een heerlijk eigenwijs karakter had en bovenal een kenmerkende bos krullend haar had. Iedereen die haar heeft gekend, zal haar niet kunnen vergeten. Onze twee dochters (Emma (8) en Lotte (6)) waren op de dag van haar sterven ontroostbaar. De dag erna wist Emma nog altijd geen blijf met haar verdriet. Het kaarsje dat we voor Harte hebben laten branden de afgelopen weken werd nu in de woonkamer gezet. Dichterbij ons. Er werd een foto van Harte geprint, want er moest en zou een foto van haar zijn. Deze morgen schreef Emma op het bord in haar klas ‘Hopelijk heeft Harte daar veel vrientjes’. Dat vriendjes met een d geschreven moet worden, hebben we haar deze keer niet verteld. De inhoud van haar boodschap is zoveel mooier. Samen met de kinderen hebben we afgesproken om elk jaar op 14 januari even stil te zijn. Wij zullen haar niet vergeten!

Lotte op bezoek bij Harte in het ziekenhuis (15 december 2012)

Lotte op bezoek bij Harte in het ziekenhuis (15 december 2012)

Comments (6) »