Posts tagged vliegen

Emma is 12 en ging op reis!

Het ligt alweer ruim een week achter ons, maar onze oudste dochter is intussen 12 jaar geworden! We mogen wel zeggen dat het een prachtmeid is, we zijn dan ook enorm trots op haar. 12 Jaar is uiteindelijk ook een ‘grote’ leeftijd, een belangrijke leeftijd. Nog een paar maandjes en dan laat ze de lagere school voor wat het is. Ze zal een nieuwe start maken op een nieuwe school, in een nieuwe omgeving en zeer waarschijnlijk met nieuwe vriendinnetjes. 12 Jaar worden, is dus nogal wat!
En omdat wij vinden dat het zo’n belangrijke en speciale leeftijd is, kozen we dan ook voor een zeer speciaal kadootje. Ze had nog totaal geen idee en tijdens het familiefeestje mocht ze dan eindelijk een envelop open doen. Je kon haar hartje bijna horen kloppen tot aan de andere kant van het terras (ja, het was prachtig weer die dag en we konden dan ook heerlijk buiten op ons nieuw aangelegd terras vertoeven!). Ze las over hoe belangrijk wij, haar papa en mama, deze leeftijd vonden en dat we er daarom voor kozen om haar op reis te sturen! Vier dagen en drie nachten zou ze mogen doorbrengen in de hoofdstad van Italië, Rome. Haar ogen werden groot en er verscheen een prachtige glimlach op haar toch al zo schattige snoetje. Mama zou haar reisgenootje zijn en ze kon niet wachten tot de dag van vertrek, de dag na haar echte verjaardag.
Op woensdag 6 april stonden we dus zeer vroeg op en kropen we in papa zijn auto om naar Charleroi te vertrekken. Vanwege de eerdere aanslagen, konden we niet vanuit Zaventem vertrekken helaas. Mama en Emma vlogen naar Rome en lieten zich naar hun hotel brengen. Even opfrissen en we doken het onwaarschijnlijk mooie centrum in. Alle dagen wandelden we zo’n 14 kilometer om al het moois te kunnen bekijken. Direct de eerste dag zagen we de Trevi fontein, het Pantheon, Piazza Navona, Piazza Venezia en nog zoveel meer en tegelijkertijd genoten we van het Zuiderse zonnetje en een temperatuur van zo’n 28 graden! De tweede dag hebben we nagenoeg volledig in Vaticaanstad doorgebracht en we vereerden zowel het Vaticaan museum als de Sint-Pietersbasiliek met een bezoekje. We zagen het beeld van o.a. Hercules, we keken rond in de Sixtijnse kapel en stegen naar de top van de koepel van de basiliek. Daarna wandelen we nog rustig rond in de buurt, aten we een heerlijke pizza en lieten we de zon zachtjes op onze huid los, opnieuw met zo’n 25 graden, alsof het al op en top zomer was! Het Colosseum stond voor de derde dag op het programma, uiteraard inclusief Forum Romanum. Na een zalige pasta struinden we rustig door Via del Corso om wat winkeltjes te bekijken. De souvenirs werden gekocht voor het thuisfront en we staken Emma in het nieuw met nog een broek en een tof shirtje. Uiteindelijk kwamen we terecht op Piazza del Popolo en maakte ook Emma eens kennis met die soms toch wat vervelende verkopers, dit keer die van de rozen. Voor niets gaat de zon op :) Op onze vierde en laatste dag brachten we de lugubere crypte van de kerk Santa Maria della Concezione een bezoekje. Deze crypte werd versierd met de botten van ruim 4.000 monniken. Hele skeletten maakten het plaatje volledig af. We aten een ijsje, liepen langs de fontein met Triton, en later voorbij het Palazzo del Quirinale en nog zoveel anders moois. De stad Rome ademt gewoon zo ontzettend veel cultuur en geschiedenis uit… het lijkt alsof er op elke hoek van de straat wel iets te bezien valt.
Afijn, op zaterdag aan het eind van de middag was het tijd om met de trein naar het vliegveld te reizen om dan een aantal uur later weer op Zaventem te landen alwaar papa, Daan en Lotte ons kwamen ophalen! En zo werd de familie weer herenigd :)

Een speciaal kadootje voor een speciale leeftijd van een bijzonder speciaal kind! Emma, alsnog een dikke proficiat!

20160406_153444

Emma en mama bij de Trevi fontein!

20160406_162010

Het fraaie Pantheon

20160407_125521

Bij het verlaten van het Vaticaans Museum!

20160407_152400

Uitzicht op het Sint-Pietersplein vanaf de koepel na een toffe klim

20160407_155628

Emma houdt wel alles recht op het plein :)

20160407_172118

Emma rust even uit en kijkt uit over de Tiber met de Engelenbrug op de achtergrond

20160408_101602

Ahhh… het Colosseum!

20160408_115255

Eigenlijk is dit gekende beeld van Rome zo groot niet ;)

20160409_113219

Hmmm…. gelato!

Advertenties

Comments (1) »

Vakantie op het water

Nu blijkt dat we de hele zomervakantie nog niets van ons hebben laten horen, moeten we toch eens werk maken van een soort van inhaalbeweging. De komende dagen hopen we dus nog enkele berichtjes te kunnen plaatsen, maar laten we beginnen met waar onze vakantie eigenlijk ook mee begon: een cruise!
Opa en oma Brussel zijn dit jaar 40 jaar getrouwd en om dit te vieren, namen zij hun hele gezin mee op vakantie. Niet zomaar een vakantie, maar een vakantie op het water. Alhoewel we in de lucht begonnen, daarna een bus en een soort tram namen, we de benenwagen ook nog hebben gebruikt… stapten we uiteindelijk op een schip. Het cruiseschip Magnifica van MSC telt wel zo’n 300 meter in lengte en biedt plaats aan 4.000 mensen (waarvan overigens 1.000 personeelsleden!). Dit magnifieke schip liet ons in Venetië instappen en vertrok rond 17.00 uur op zondag 5 juli om de volgende dag ’s ochtends aan te komen in Brindisi. Dit ligt nog altijd in Italië, in de hak van de beruchte laars van dit mooie land. We hebben hier zalig rond gekuierd langs de kustlijn, door het centrum en aten uiteindelijk een overheerlijk Italiaans ijsje.
Tegen het eind van de middag vertrekt het schip meestal opnieuw om dan elke ochtend weer op een andere bestemming aan te komen. De volgende dag was het de beurt aan Griekenland, we meerden aan om precies te zijn in Katakolon. Hier besloten we de bus te nemen naar Olympia, alwaar we de archeologische site bezochten van waar ooit het begin van de Olympische Spelen kon worden opgetekend. Het was intussen bloedjeheet, maar we hebben goed rondgekeken en mama Monique en Emma hebben zelfs gesprint op het Olympisch ‘veld’ waarna we allebei minstens een halve liter water nodig hadden!
De volgende dag was het tijd voor een nieuwe ontdekking, een nieuwe stad… een nieuw land: Turkije. Halte: Izmir. Het bleef bijna onmenselijk warm en de zweetdruppeltjes parelden langzaam bij iedereen van boven naar beneden. Tante Klaartje en Toon besloten om Efeze te bezoeken. Aangezien dit zo’n 80 km verwijderd was van onze stopplaats Izmir besloten wij, inclusief opa en oma, om in Izmir zelf te blijven en om op tijd terug naar het schip te keren zodat we eens rustig konden genieten van het zwembad op het schip. Over het algemeen was het namelijk vreselijk druk eens we allemaal op het schip moesten vertoeven, dus een rustig momentje klonk ons als muziek in de oren en we hebben er dan ook met volle teugen van genoten.
De dag erna bevonden we ons nog altijd in hetzelfde land, maar in de immens grote stad Istanbul. We waren werkelijk onder de indruk van de grootte van de stad. Ook toen we de haven ’s avonds verlieten, bleven we geruime tijd langs deze prachtige stad varen. Er leek werkelijk waar geen einde aan te komen! De Blauwe Moskee met haar zes minaretten was duidelijk te zien vanaf de haven en natuurlijk brachten we deze bezienswaardigheid een bezoek. Na een tijd te hebben staan aanschuiven in de rij, de vrouwen een hoofddoek en/of een compleet gewaad aangemeten kregen, trotseerden we de zweetvoetengeur van iedere toerist die zijn/haar schoenen moest uitdoen. Het is een mooi gebouw, echt waar, maar we waren stiekem opgelucht om de ‘frisse’ stadslucht van Istanbul weer te kunnen inademen. Emma was overigens overdonderd door het aantal straathonden dat we overal tegenkwamen en besloot elke keer opnieuw om te vragen of ze die (of die… of die) mee naar huis mocht nemen. Na een korte adempauze bezochten we het aan de andere kant liggende Hagia Sofia, een voormalige kathedraal en moskee dat nu dienst doet als museum en bekend staat als het mooiste gebouw van de wereld. Wel, dat klopt wel denken wij. Heel mooi en absoluut dus de moeite waard om eens binnen te springen. Na een drankje besloten we de Grand Bazaar te verblijden met een bezoekje. Dit moesten we, en zeker de kinderen, toch hebben meegemaakt. Opvallend was dat je hier helemaal niet zo werd lastiggevallen door opdringerige verkopers. Een pluspunt dus. Dat we ons uiteindelijk toch hebben laten bedonderen kan eventueel als een minpuntje bekeken worden ;) Papa Joos was voor Daan op zoek naar een shirt van Galatasaray met de naam Sneijder op. De aardige man liet er een zien (MET de naam op!) en liet ons dan kiezen uit het ‘uit’ of ‘thuis’ shirt. Natuurlijk hebben we de prijs serieus naar beneden gekregen, dat is nu eenmaal Turkse sport, maar bij terugkomst in onze kajuit bleek er Burak op te staan, en geen Sneijder. Nu moesten we tot thuis wachten om op het internet te kunnen opzoeken wie in hemelsnaam Burak is. Gelukkig kunnen we jullie dus achteraf mededelen dat deze prima jongen wel degelijk een zeer goede voetballer is. Een kleine opluchting!
Toen we die avond terug aan boord stapten, moesten we ons klaarmaken om de volgende dag de hele dag op zee te blijven. Geen uitstap om te plannen, maar gewoon luxueus (maar veel te druk) luieren aan het zwembad, spelletjes spelen, eten, nog eens vers fruit halen, etc. etc.
Intussen zijn we aangekomen op zaterdag 11 juli en stond Dubrovnik, Kroatië, klaar om ons met open armen te ontvangen. Niet alleen ons trouwens, nee… er lagen nog twee andere geweldig grote cruiseschepen in de haven van deze absoluut prachtige stad. We hebben de stadsmuren van het oude gedeelte van de stad beklommen en we kunnen moeilijk onder woorden brengen wat we daar zagen/voelden. Zonder woorden, gewoon- en simpelweg prachtig. Waar je ook keek, vooral bij de kustlijn, leek het op een postkaartje. De helderblauwe zee maakte het uiteraard helemaal af. We besloten hier direct om ooit nog eens terug te komen!
Eenmaal terug in onze kajuiten was het tijd om nagenoeg alles al in te pakken, de koffers moesten namelijk al net na middernacht in de gang worden gezet zodat deze logge dingen gedurende de nacht naar beneden konden worden gebracht. Juist, we waren aan het einde gekomen van onze week op zee. Opnieuw werd het schip mooi geparkeerd aan de kade en konden we uitstappen, dit keer voor de laatste keer. We dropten onze grote koffers ergens om dan nog een dagje van Venetië te genieten. We wandelden rond door de vele steegjes, aten een zalige pizza, keken rond op het San Marco plein, namen een watertaxi en bestelden tot slot nog eens zo’n overheerlijke gelato! Hoe kan het ook anders!
’s Avonds namen we de trein naar Treviso (kwestie van echt alle vervoersmiddelen te hebben gebruikt deze week ;)), aten we met Italiaanse vrienden een overheerlijke pasta, brachten we de nacht door in een hotel om de volgende dag terug naar Zaventem te vliegen. Heerlijk was het! En nu nog een paar fotootjes:

Het San Marco plein in Venetië

Het San Marco plein in Venetië

Zucht... Dubrovnik, we komen nog eens terug hoor!

Zucht… Dubrovnik, we komen nog eens terug hoor!

Zo zag ons schip eruit... de bovenkant dan

Zo zag ons schip eruit… de bovenkant dan

Wij, als gezin, in Istanbul met de Blauwe Moskee op de achtergrond

Wij, als gezin, in Istanbul met de Blauwe Moskee op de achtergrond

Emma en Lotte aan boord van ons schip

Emma en Lotte aan boord van ons schip

Ons schip, de Magnifica

Ons schip, de Magnifica

Pluis en knuffel genieten van het uitzicht terwijl wij genieten van een uitstapje

Pluis en knuffel genieten van het uitzicht terwijl wij genieten van een uitstapje

Opa, oma en de kids in Olympia

Opa, oma en de kids in Olympia

Vader en dochter in Brindisi

Vader en dochter in Brindisi

In deze kajuit met opklapbare bedden hebben we zalig geslapen

In deze kajuit met opklapbare bedden hebben we zalig geslapen

Comments (1) »

Tripje door Berlijn

Sommige dingen moet je ver op voorhand plannen. Een uitje met vrienden/vriendinnen is daar het perfecte voorbeeld van! Al jaren zeggen we dat we er eens met drie op uit trekken, vorig jaar hadden we het ideale idee en boekten we gelijk een vlucht! We hadden een plan, een reisdoel en een zogezegd vrij (gemaakt) weekend. We waren er klaar voor. Samen met vriendinnetjes Anne en Marianne uit Nederland vertrok Monique afgelopen vrijdagochtend héél vroeg naar Berlijn.
Al snel werd ons duidelijk dat Berlijn een stad van contrasten is. Op vrijdagavond trokken we naar ‘Neue Heimat’ in de wijk Friedrichshain. De lallende, bijna omvallende, rockende en alternatieve mensen waren hier alom vertegenwoordigd. De volgende ochtend zag je hier nagenoeg niets meer van (behalve de achtergelaten puinbende), maar stonden er wel Jehova-getuigen op de hoek van het station om de Heer te verkopen. Ook zagen we op de grote Friedrichstrasse een gefrustreerde Porsche bestuurder… achter een traditiegetrouwe Trabant. Zoiets kom je alleen hier tegen, denken we dan. Alles kan in Berlijn. Creatieve geesten zijn hier meer dan welkom, sterker nog… we denken dat iedereen hier welkom is.
Berlijn, met haar brede stoepen en allées inclusief de vele bomen, haar enorme gebouwen en velerlei indrukken, heeft ook indruk op ons gemaakt. Wij genoten met volle teugen van de verschillende ontbijtadresjes, de hippe winkeltjes, de verschillende sferen en haar rijkdom aan geschiedenis en cultuur. Van te voren hadden we een paar bezienswaardigheden op ons ‘to do’ lijstje gezet, verder waren we volledig onvoorbereid. Een echte tip trouwens voor een ontspannende stedentrip. Uiteindelijk kun je toch niet alles gezien krijgen in 2,5 dagen en nu keerden we op zondagmiddag met een meer dan tevreden gevoel terug naar huis. Wij hadden immers gezien wat we wilden gezien hebben, daarnaast hebben we genoten van de vele extraatjes waarop we werden getrakteerd door deze grote stad. De stad schonk ons overigens ook loodzware benen nadat we gedurende ons verblijf zeker wel een marathon hadden afgewandeld. Voor ons gevoel toch :)
We hebben de overblijfselen van de Muur gezien aan beide kanten van de stad, op vrijdagavond aten we streetfood en dronken we wijn in Neue Heimat, op zaterdag ontdekten we alle hoekjes en straatjes van Friedrichshain en kwamen we ’s avonds terecht in Clarchen’s Ballhaus waar een onwerkelijk goeie band alle liedjes van de wereld de baas kon en het dak eraf blies (en dat is sterk, want ze waren maar met twee!), op zondag trokken we naar het politieke gedeelte met o.a. de Reichstag, liepen we langs de Brandenburger Tor en kozen we resoluut voor het Holocaust monument. De 2.711 betonblokken laten gegarandeerd een herinnering en een indruk achter, zoveel is zeker.
En om toe te voegen… dit alles onder veelal een stralend zonnetje en uiteraard in uitstekend gezelschap! Vriendinnen voor het leven: we hebben verteld, geadviseerd, gevraagd en bovendien enorm hard gelachen, gedanst en gezongen! Wat een zalige ervaring :)

Als echte toeristen... we zijn er!

Als echte toeristen… we zijn er!

De bekende wereldklok op de Alexanderplatz

De bekende wereldklok op de Alexanderplatz

Quote

Quote

Richting ons avondje 'Neue Heimat'

Richting ons avondje ‘Neue Heimat’

De Muur... links West- en rechts Oost-Berlijn

De Muur… links West- en rechts Oost-Berlijn

Stukje overgebleven Muur, versierd door East Side Gallery

Stukje overgebleven Muur, versierd door East Side Gallery

Alsof de tijd had stilgestaan... we vonden vele pasfotohokjes... en moesten het uitproberen

Alsof de tijd had stilgestaan… we vonden vele pasfotohokjes… en moesten het uitproberen

De bekende Brandenburger Tor: een nog bestaande stadspoort

De bekende Brandenburger Tor: een nog bestaande stadspoort

Terug in de tijd?

Terug in de tijd?

Te midden van het Holocaust monument - even rustig de tijd nemen

Te midden van het Holocaust monument – even rustig de tijd nemen

Holocaust monument... mooi en indrukwekkend

Holocaust monument… mooi en indrukwekkend

Comments (1) »

Zweden – een ‘kort’ reisverslagje ;)

En toen, toen was het compleet onverwachte bezoek aan Zweden plots voorbij. Zo snel het idee gekomen is, zo snel is het voorbij gevlogen! Maar niet zomaar, er blijven vele waardevolle herinneringen achter en natuurlijk hebben we ook nog de foto’s ;)
Wat als een droomreis moest beginnen, leek eerst een serieuze nachtmerrie. De avond voor vertrek laat Monique haar camera vallen… en het apparaat laat gelijk weten dit niet leuk te vinden. Gelukkig blijkt achteraf de net aangekochte nieuwe lens nog intact te zijn, maar de camera zelf laat niets meer dan een donkere waas zien. Goed, dit nieuws even verwerken en zo snel mogelijk proberen los te laten.
Dan lijkt het tij te keren, want met de gloednieuwe spoorlijn ‘sporen’ we op 11 minuten van Mechelen naar de luchthaven van Zaventem. Geen auto die ons dit zomaar kan nadoen! Voor de echte racers onder ons: we stonden dan ook direct in de terminal J Het was echter gigadruk op Zaventem en overal luidde de alarmbel: er zat een koffer vast op de bagageband en dus moesten veel, heel veel, koffers handmatig naar de juiste plek gebracht worden. Die van ons dus inclusief! Afijn, de mens en het handmatige werk moet af en toe het voordeel van de twijfel krijgen en zo vertrokken we dan ook met een bijna gerust hart via Copenhagen naar Oslo. Kwestie van zo goed als heel Scandinavië op 1 dag gezien te hebben ;)  Eens op Oslo aangekomen… geen koffer! Een mens probeert zo heerlijk naïef lang te wachten op dat ding dat niet komen zal. Je ziet meer en meer mensen vertrekken, behalve de mensen die ook vanuit Brussel zijn vertrokken en dan geeft het bordje de boze boodschap: Last bag on belt! En zo weet je dat er spannende tijden te wachten staan. We konden direct aangifte doen en de koffers zouden dezelfde avond nog op Oslo aankomen. Geen enkele Belg bleef echter in de buurt van Oslo hangen, ook wij niet. Wij hadden nog een autorit van een kleine 5 uur voor de boeg en zo hebben we dit dan ook meegedeeld. Bij het horen van de bestemming ‘Zweden’, slaakte de mevrouw een diepe zucht en zo vertrokken wij richting de huurauto. Ook hier verliep het niet van een leien dakje, maar dit werd met zo’n 15 minuten opgelost. Sofie en Monique kropen in een sportieve Audi A1 met slechts twee kleine rugzakjes, op weg naar het best wel hoge Noorden in Zweden.
Via Hamar, Elverum reden we even later Zweden in waar we in Särna iets hebben gegeten (knoflooksaus met wat kebab op een sponsig broodje!) en nog een beetje verder en vele uurtjes later arriveerden we op onze bestemming: Lofsdalen in de provincie Jämtland-Härjedalen. Een provincie ongeveer net zo groot als Vlaanderen en met zo’n 10.000 inwoners. Plaats genoeg om regelmatig echt helemaal niemand tegen te komen. Niet op de weg en niet op de uitgestippelde wandelpaden. Een oase van rust, een droom van een landschap en zeer zuivere lucht om in te ademen! Het is dé plaats waar twee ecosystemen samenkomen en waar je telkens een andere wandeling kunt beleven: op de rotsachtige bergen, in het moeras, in het bos of soms over een veld. Afwisseling genoeg! Bovendien weet je nooit wat te verwachten: een eland langs de weg, een rendier tijdens je lunch of een bruine beer door een verrekijker. Natuurlijk zijn er nog mogelijkheden (bever, wolf, lynx, adder, roofvogels,…), teveel om op te noemen. Gedurende onze reis verwelkomden wij effectief een groepje rendieren bovenop een berg terwijl we zelf genoten van een snel ineengestoken lunch, we hebben elanden langs de weg gezien, maar tot onze grote spijt kunnen we niet bluffen over een bruine beer. Niet tijdens onze eigen wandelingen (o.a. Hovärken, Sonfjället National Park) en helaas ook niet tijdens de voor ons vastgelegde berensafari onder leiding van de Nederlandse ‘wildernis’ gids Pieter. Zo’n uitstap is trouwens razend aan te bevelen. Vanuit Dalsvallen vertrokken wij met Pieter naar een stukje ongerepte natuur. Er was geen officieel wandelpad, dus normaliter zou je hier niet eens komen! We wandelden door een oud bos en waarschijnlijk nog het enige ‘onaangetaste’ in de wijde omtrek. Al snel vonden we berensporen: serieus bekraste boomstammen vol met klauwsporen, berenpoep en gekraakte mierenhopen. Hoe zo’n geweldig grote beer het in zijn hoofd haalt om daar op zoek te gaan naar miereneitjes, snap ik tot op vandaag nog altijd niet. Hoe krijgt zo’n beest die ieniemini eitjes te pakken? En hoeveel moet hij er van eten om een soort van gevoel van voldoening te krijgen? De vragen die de gids zich nog altijd stelt, zijn er van een ander kaliber: Hoe kan een beer in zijn (afgesloten) hol tijdens zijn winterslaap ademen? Hoe kan het dat zo’n beer nog altijd op zijn poten kan staan terwijl het zojuist zo’n 6 maanden heeft stil gelegen? Ook wij, de toeristische bezoekers, moesten hem het antwoord schuldig blijven. Na een eerste wandeling doorheen vooral moerassig gebied, sprokkelden wij wat hout bij elkaar zodat Pieter een kampvuur kon beginnen. We werden getrakteerd op een kop koffie en daarna op een heuse warme maaltijd, allemaal opgewarmd op het vuurtje. Daarnaast voorzag de gids enkele paaltjes om de intussen nat geworden sokken op te laten drogen. Ervaring leert… dat zal best! De aardappeltjes, groenten en het elandenvlees smaakte verrukkelijk en bovendien genoten we van het aanwezige zonnetje! Na de stevige maaltijd is het tijd voor het echte werk: beren spotten. We reden iets verderop en beklommen daarna een berg om uiteindelijk bovenop de rotsen te eindigen. We vonden allemaal een plekje en tuurden ofwel door een verrekijker ofwel door de telescoop van Pieter naar de bergflank op zoek naar de beruchte bruine beer. Er zijn er zo’n 300-400 in de regio wat maakt dat het hier gaat om een van de dichtstbevolkte berenpopulaties in Zweden en waarschijnlijk ook in Europa. Dit geldt eveneens voor de elanden en ook de bevers zijn in volle aantocht. Jaarlijks wordt er ook op de dieren gejaagd en zo mogen er 80 beren en maar liefst 60.000 elanden per jaar worden neergeschoten. Heel toevallig werd er net begin juli nog een bruine beer doodgeschoten in Linsell (zogezegd het volgende stadje) omdat het waarschijnlijk best aardige beest te dicht bij de mensen kwam. Maar goed, terug naar de berensafari! We zagen binnen 5 minuten een prachtig eland aan de rand van het bos staan, aan het begin van onze wandeling siste er bijna een adder voor ons uit en bovenop ‘onze’ rots vloog er nog een visarend voorbij. Helaas bleef het hier bij en hebben we zelfs geen glimp op kunnen vangen van de door ons zo graag geziene beer. Na 2,5 uur besloten we dat het tijd was om terug te keren en zo dropen we lichtjes teleurgesteld de berg weer af. We stapten terug in de auto en gaven verder onze ogen nog eens goed de kost, want waar je uiteindelijk ook kijkt, elke blik is even prachtig!
De beversafari mag eigenlijk ook niet ontbreken tijdens een verblijf in deze regio. Wij vertrokken met de Duitse Herbert en nog twee Vlaamse gezinnen op een wandeltocht van zo’n 20 minuten totdat we bij een wonderschoon riviertje aankwamen. We sprongen over de kanaaltjes en konden de beverburcht van heel dichtbij bekijken. Wist je trouwens dat de ingang van zo’n burcht altijd onder water te vinden is? De gids Herbert weet smakelijk te vertellen over zijn stukje paradijs op aarde en blijft zeer rustig onder het zoemend geweld van de zeer talrijke muggen en/of knutjes. Godzijdank bestaan deze laatste niet in ons land. Vrees je muggen? Dan ken je overduidelijk de knutjes nog niet. Ze bijten, blijven rond je hoofd slingeren en zijn blijkbaar immuun voor alle leuke anti-insecten sprays, oliën en/of zalfjes. Dus zoals onze wijze gids Herbert liet verstaan: You have to like them. Then you know it’s Swedish summer! We hebben het in ieder geval geprobeerd, maar zijn bij Sododalen, middenin het Sonfjället National Park toch gaan lopen tijdens onze picknick. Zowel tijdens de berensafari als tijdens de beversafari hebben we genoten van het landschap, maar zeker ook van alle leuke anekdotes en interessante weetjes, verteld door de aanwezige gidsen. Over het prachtige Sonfjället National Park kan gerust nog een hele bladzijde geschreven worden, maar uiteindelijk moeten jullie daar gewoon zelf eens een kijkje gaan nemen. Wedden dat je wilt terugkeren?
Wij verbleven overigens in het stadje Lofsdalen in een van de luxueuze blokhutten (Beverhytta) van het prachtige Fjällripan Lodge domein. Hier staan zo’n 8 ecologische lodges voor 2 – 18 personen, allemaal even smaakvol ingericht en voorzien van alle hedendaagse comfort. Vanuit elke lodge geniet je van het uitzicht op het meer van Lofsdalen dat zich over zo’n 20 km uitstrekt. Een genot om ’s ochtends je ontbijt buiten op de picknickbank of op je eigen terras te verorberen terwijl je uitkijkt over het meer naar de achterliggende bergen en het water zachtjes tegen de aangelegde steiger hoort klotsen. Onze reis in het heel kort? Een prachtige regio, vriendelijke mensen, zalige wandelingen, fantastische vergezichten, lichte nachten (in de zomer wordt het niet echt donker!), afwisselend decor in de natuur en meer dan de moeite waard! Tips? Voorzie ademende regenkledij voor de verre wandeltochten, liefst hoge, waterdichte en stevige wandelschoenen en vergeet je anti-muggenspul niet. Verder… geniet van wat deze regio je biedt!

Comments (4) »

Visit to England :)

De kinderen waren nog niet goed of wel bekomen van hun schoolreis naar respectievelijk Sy – Ardennen (Emma) en Roosendael – Sint-Katelijne-Waver (Daan en Lotte) of de koffertjes konden opnieuw worden ingepakt. Mama stond voor de uitdagende taak om de vuile was discreet uit de ingepakte tassen te verwijderen en om de juiste spullen opnieuw in de daarvoor ontvangen koffertjes te steken. Rond 15.00 uur konden de kleuters op het domein van Roosendael worden opgehaald. Met een volgeladen auto reden we dan nog naar school om Emma op te pikken zodat we daarna huiswaarts konden keren. We hadden nog even de tijd, dus werden de zojuist terug gekeerde twins zorgvuldig gebadderd. Kwestie van dat maar gehad te hebben ;)
Daarna mochten ze elk hun eigen koffertje naar de auto brengen en vervolgden we onze weg naar de luchthaven. De kinderen waren er al een aantal keer geweest, maar nog niet eerder mochten ze deze keer uitstappen om zelf weldra de lucht in te worden geschoten. Ze vonden het alle drie spannend, maar wisten dit gevoel goed onder controle te houden. Ze hebben prima opgelet, waren rustig genoeg en hebben netjes hier en daar gewacht! Kortom: als papa en mama ben je dan apetrots :)
Emma liet wel duidelijk verstaan dat ze het toch wel een beetje eng vond. Fijn dat ze dat laat weten, want dan kunnen we er heerlijk rustig over praten. Vanwege dit feit hebben we ons strategisch opgesplitst in het vliegtuig: Lotte en Daan hielden papa rustig, terwijl mama en Emma in de rij ervoor samen naar buiten konden kijken. Uiteindelijk viel het allemaal fantastisch goed mee en landden we ruim een uur later op het vliegveld van Liverpool! Detail: ons vliegtuig vertrok en arriveerde een kwartier eerder dan gepland! Wie heeft dat al eens meegemaakt zeg?
Eenmaal op Engelse bodem hebben we ons horloge een uur achteruit gedraaid, hebben we moeten rennen om de koffer nog te kunnen pakken en stapten we in de eerste de beste taxi. Binnen 15 minuten arriveerden we in ons hotel – het Best Western Alicia Hotel, aan de rand van Sefton Park. We hadden een fijne kamer met genoeg bedden – wie zelf meer dan twee kinderen heeft, weet dat dit geen simpele opdracht is – waar we de kids eerst nog even hebben laten spelen voordat we iedereen naar dromenland stuurden. Stiekem was het namelijk toch al bijna middernacht… Lotte presteerde het overigens nog om midden in de nacht uit haar bedje te vallen! Nog voordat mama bij haar was, kroop ze er al zelf terug in en bij de confrontatie van dit gebeuren (de volgende dag) bleek ze zich hier helemaal NIETS van te herinneren. Oftewel – in Lotte haar eigen woorden: ‘Ik was daar alleszins niet bij!’
De volgende ochtend hadden we allemaal de zware opdracht om naar de wekker te luisteren om nog een beetje op tijd bij het ontbijt te verschijnen. Ook hier genoten de kinderen volop: er was ei, er was spek, er waren sapjes, er waren lekkere broodjes, er was fruit…. Keuze te over wat resulteerde in heel blije gezichtjes en meer dan tevreden buikjes! Na het ontbijt hebben we een wandeling gemaakt door het park, we hebben de ‘Palm House’ bezocht en een gevonden speeltuin onveilig gemaakt. Daarna keerden we terug naar het hotel voor een warme chocomelk – nee, het was er inderdaad niet zo warm! – om ons dan binnen een kwartier om te kleden voor de trouwerij. De taxi was besteld, de jurkjes werden met plezier aangetrokken en de das van zowel papa als Daan werd recht gelegd. Oftewel, we waren er klaar voor! We kwamen netjes op tijd aan bij de kerk waar de plechtigheid zou plaatsvinden, alwaar de bruidegom – ons maatje Tris – ons welkom heette. Hij was zijn afspraak nagekomen! Hij vertelde ons namelijk twee weken terug dat hij in een rok zou trouwen. Niks bleek minder waar, hij stond daar in de traditionele trouwkleding van een Welshman. Voor wie denkt dat alleen Schotse mannen in een kilt trouwen… Niet juist, ook de Welsh-mannen laten zich van hun meest gerokte kant zien. Deze kilt van Tris bleek echter iets te groot waardoor een zeer gênante situatie zeker voor onze ogen zou kunnen plaatsvinden ;) Na de officiële ceremonie in de kerk vluchtten we (te voet!) door de kou en regen naar de locatie van de receptie. Gelukkig was Carnatic Hall praktisch aan de overkant gelegen waardoor een serieus fiasco uit bleef! We dronken en praatten er wat totdat het tijd was om aan tafel te gaan. Voor de kinderen werd goed gezorgd: ze kregen een aparte kindermaaltijd en ontvingen aan het einde zelfs een doosje met nog lekkers in + een speelgoedje. Misschien wel het leukste onderdeel van het eten was de ‘kale’ bruidstaart die niet alleen bij ons op tafel stond. Elke tafel beschikte over een taart, die reeds mooi bekleed was met suikerpasta. De opdracht was echter om deze tijdens het diner te versieren met de ter beschikking gestelde materialen. Elke tafel had een aantal materialen en dus kon je ook bij je buren gaan piepen om te zien of zij wellicht mooiere kleurtjes hadden. Onze kinderen hebben zich kostelijk geamuseerd met dit taakje en vermits ze de enige aanwezigen waren die GEEN Engels konden spreken, ‘verdween’ er af en toe iets van de andere tafels zonder het netjes te vragen! Hun harde werk werd beloond toen afgeroepen werd dat ‘hun’ taart samen met die van tafel 3 gewonnen had!!! Als klap op de vuurpijl werden deze twee taarten tijdens het avondfeest tentoongesteld terwijl de andere taarten versneden werden tot kleine stukjes en zo als dessert dienden. Het leven kan hard zijn!
Nog voor het avondfeest echt van start ging, nestelden we ons nog even in de bar en kwamen de door ons meegebrachte papiertjes en stiften mooi van pas. Emma, Daan en Lotte begonnen ijverig te tekenen en kleuren en dat trekt kinderen aan zoals honing dat met bijen doet. Heel mooi om te zien is dan eigenlijk dat onze kinderen – die dus (om even te herhalen) geen Engels spreken – andere kinderen aanhalen om zo samen met hen te komen spelen. Alleen hierover zouden we al een heel blog kunnen schrijven! Al heel snel was Lauren (10 jaar) niet meer bij ons vandaan te slaan en onze meisjes vonden dat prachtig! En op een heel natuurlijke wijze probeerden deze drie meisjes elkaars taal te leren. Emma tekende een varken, een poes, een paard en een slang. Hierboven schreef ze telkens het bijhorende woordje. Lauren kopieerde deze tekeningen gelijk en deed hetzelfde. Daarna vroeg Lauren aan deze mama om een aantal woordjes te vertalen, zoals ‘hallo’, ‘dag’, ‘bedankt’, ‘knuffel’ etc. en ook deze werd door haar gekopieerd zodat ze dit papiertje mee naar huis kon nemen. De rest van de dag waren ze beste vriendinnen! Naast Lauren kwam er ook een tweejarig meisje kijken naar de tekeningen en Lotte betrok ook dit meisje snel en prachtig bij hun tekenplezier! Met Lauren echter werd er ook nog ‘1,2, 3, piano’ gespeeld, evenals verstoppertje en uiteindelijk gedanst op het avondfeest. Zo mooi om te zien dat het eigenlijk allemaal niet uitmaakt welke taal men spreekt. En hoe grappig is het eigenlijk dat wij ons altijd maar druk maken om de juiste woorden en/of grammatica te gebruiken?!
Afijn, we hebben eens heerlijk samen gedanst en vermits het feest toch rond 00.30 uur zou worden afgerond, hebben wij rond 23.30 uur de plaat gepoetst en bracht de taxi ons weer heelhuids naar ons hotel.
Op zondag restte er ons nog een goeie halve dag en besloten we dus om – na het ontbijt en na de algehele inpaksessie – het centrum van Liverpool te bezoeken. We kochten kaartjes voor een blitsbezoek met een ‘cabrio-bus’ en zagen zo de meest opvallende stukjes van het centrum van deze Engelse stad. We zeggen met opzet ‘zagen’, want de lokale gids op de bus bleek een ietwat oudere man te zijn die het nodig vond om de microfoon minstens voor de helft in zijn mond te steken waardoor hij – helaas – nagenoeg niet te verstaan was. We hebben onze ogen goed de kost gegeven en keerden daarna met de taxi – via het hotel om even snel onze koffers op te halen – naar het vliegveld van Liverpool. We maakten het merendeel van onze ponden op door een heerlijke (verse!) pizza te eten onder toeziend oog van de hoger geplaatste John Lennon.
Aan al het moois komt een einde, zo ook aan ons Engels avontuur met de kinderen! Maar niet voordat Daan een dansje maakte onder het poortje van de beveiliging, waardoor hij eruit gehaald werd, zijn schoenen moest uitdoen en gefouilleerd werd ;) Ook tweelingzusje Lotte werd vriendelijk doch serieus verzocht haar laarsjes uit te doen. Eind goed, al goed en we mochten allemaal, inclusief onze bagage vertrekken naar Brussel. Dit keer zaten alle meisjes op een rij in het vliegtuig en konden ze Daan en papa goed in de gaten houden in de rij ervoor. Stipt op tijd kwamen we in Brussel aan, haalden we onze koffer van de band en sjokten we terug naar onze geparkeerde auto.
Het was fantastisch om op de bruiloft van Tris & Emma te kunnen zijn, het was overweldigend om te zien hoe onze kinderen omgaan met andere kinderen en het was indrukwekkend om ze te zien glunderen bij het vertrek van ons vliegtuig!
 
Deze laatste foto werd opgedragen aan opa Poekie voor wie Liverpool gelijk staat aan ‘The Beatles’. De foto is echter genomen op zondagmiddag en zoals jullie kunnen zien… de kids waren intussen te moe om zelfs hun handjes nog omhoog te steken :)

Comments (2) »