Posts tagged voetbal

Stoere meisjes

Het is vakantie! Ja zeker, alweer :) De kinderen vinden dit overigens helemaal niet erg. Dé ideale ingrediënten voor een top vakantie zijn tot nu toe al aanwezig: heerlijk uitslapen, spelletjes doen, buiten spelen, vriendjes/vriendinnetjes regelen,… en sporten!
Alhoewel de meeste hobby’s ook even van de term ‘vakantie’ gebruik maken en dus even niet op de anders zo drukke kalender verschijnen, geldt dit absoluut niet voor voetbal. Dit gaat gewoon door, en door, en door, en…
Nu dat Emma met het meisjesteam van school opnieuw een geweldig resultaat neerzette tijdens het interscholentoernooi – de Hattrick Cup – werden er al snel geruchten de wereld in gesmeten. Er moest een meisjesteam komen. Zoiets valt hier thuis natuurlijk nooit in dovemansoren en dus werd er naarstig over nagedacht. Papa, ook wel bekend als Joos, oftewel als trainer… vroeg de goedkeuring aan de voetbalclub van Daan en werd al snel getrakteerd op een volmondige ‘ja’. De dochter van de coördinator had hier blijkbaar ook wel oren naar. Ideaal!
Ons idee: meisjes van een paar leeftijden bij elkaar (pak hem beet van zo ongeveer 8 tot 13 jaar) en we laten deze gedurende een jaartje gezellig een keer in de week trainen. Er komen nog geen wedstrijden aan te pas. Gewoon relaxed. Zo trek je overigens ook de meeste ouders mee over de streep ;)
Mama ronselde tijdens de Hattrick Cup al wat meisjes en al snel bleken we zeker zo’n 8 geïnteresseerde meisjes te hebben. Alleen al van onze school!

De eerste training vond afgelopen dinsdagavond al plaats. Onze twee meisjes, Emma en Lotte, konden niet wachten! Direct ’s morgens werden de voetbaloutfits al bij elkaar gezocht en aangetrokken. Weg met de gewone kledij! Ze waren enthousiast, blij en lichtjes zenuwachtig. En zo gebeurde het dat papa ’s avonds na het eten niet alleen met het ventje vertrok, maar er sprongen ook twee dartelende meisjes mee in de auto, voetbalschoenen en scheenbeschermers inclusief. Al maar goed dat onze Daan zo goed voorzien is ;)

Ze hebben dat goed gedaan, aldus de trainer! En de eerste proeftraining smaakte blijkbaar overduidelijk al direct naar meer. Awel, daar gaan we voor zorgen! Binnenkort maken we de nieuwe datum bekend. Mochten jullie iemand kennen die mee in dit super toffe project wil stappen… laat maar weten! Coole, stoere en sportieve meisjes zijn méér dan welkom.

Comments (1) »

Dag Sinterklaasje

Ze keken er al weken naar uit en dan is het ineens voorbij. Raar toch! De kinderen worden in onze landen wekenlang in spanning gehouden, dan is die goeie ouwe man jarig, deelt zijn kadootjes uit en weg is ie. Hij zou best nog een paar dagen mogen blijven hangen. Als we hem dan nog eens zouden tegenkomen, dan kunnen de kinderen hem tenminste eens fatsoenlijk bedanken voor al het leuks en lekkers dat hij heeft gebracht. Maar goed, we begrijpen het ook wel. Die lange moet plaatsmaken voor die dikke ;) Nog even en het is tijd om de Kerstman degelijk te ontvangen, dus springt de Sint weer op zijn boot en vaart terug naar het heerlijke warme Zuiden. Schip Ahoy!
Vorige week hadden we al het geluk om de Sint in levende lijve te mogen ontmoeten in Nederland. Hij had niet alleen een pakje op het werk van oma achtergelaten, maar zelfs ook bij oma thuis! Daarna was het natuurlijk bang afwachten. Zou hij dan ook nog eens bij ons thuis langskomen? Dat is en blijft dé meest prangende vraag van begin december. De kinderen hebben mooie liedjes gezongen, al dan niet begeleid door een muziekinstrument. Lotte en haar hommel zijn weer opperbeste vriendjes en ze speelt er wondergraag op. Af en toe zetten ze hun schoen bij de haard en zongen ze braaf en mooi een liedje, uiteraard net voordat ze zouden gaan slapen. Dit jaar bleef het echter opvallend rustig op Sint-vlak en zowel Emma als Daan en Lotte kwamen geregeld teleurgesteld beneden. Dit gold ook voor zaterdagochtend 6 december. Nu hadden ze eigenlijk wel verwacht iets te vinden, maar tevergeefs. Ze lieten het niet direct aan hun hartje komen en we begonnen aan de ‘gewone’ race van de zaterdag: logopedie, volleybal, voetbal, mama ging ’s avonds nog hardlopen door het mooi verlichte centrum van Mechelen enzovoort. Opnieuw werd er zaterdagavond, net voor het slapengaan, mooi gezongen en muziek gespeeld.
Zondagochtend, 7 december intussen al (!), hadden we afgesproken om gezamenlijk naar beneden te gaan. Daan stond al wiebelend rond 8.30 uur aan het bed van papa en mama. Niet lang daarna ontmoetten we daar zusje Lotte. Lotte mocht de grootste zus wakker maken zodat we met z’n vijfjes op ontdekkingstocht konden gaan. Daar stonden we dan: allemaal in pyjama voor de deur van de woonkamer… klaar voor onze expeditie. We doen de deur open en zien… ja, niks eigenlijk. De schoenen zijn wel ietwat verschoven, maar verder ligt er niks. Emma zegt: ‘Ach, dan moet het gewoon ergens anders liggen!’ en begint te zoeken. Lotte is aandachtig en ziet dan toch iets bij de schoenen liggen. Ze legt (heel) voorzichtig haar knuffels aan de kant en haalt een speciale envelop onder de schoenen vandaan. Daan kan zijn teleurstelling niet verstoppen en zegt bijna hardop: ‘Aaarrgghh… wat moeten we nu met een stomme envelop?!’ Er blijkt een dvd in te zitten met een persoonlijke boodschap van de Sint! Nu wordt het toch wel interessant en zelfs een beetje spannend.
We kijken samen naar een verhaaltje over de Sint met een nieuwe Piet. Heel leuk, maar dan kijkt de Sint plots volledig in de camera, kijkt in zijn boek en daar verschijnt de naam Emma. Emma kan haar oren én ogen niet geloven. De Sint weet hoe oud ze is, dat ze dol is op dieren en dat ze enorm goed kan tekenen. Daan komt ook in dat boek voor en de Sint vertelt dat hij trots is op Daan omdat hij zo goed kan voetballen en ook vertelt hij een rijmpje over een frikandel! Laat dat nu net Daan zijn favoriete snack zijn! Dan is het de beurt aan Lotte. De Sint vindt het enorm goed dat ze zo hard haar best op school doet. Ook vermeldt hij haar knuffels. De kinderen vonden de Sint een slimme man en de verwondering was enorm aanwezig op de drie gezichtjes! Ten slotte vertelde de Sint waar we de kadootjes konden vinden: op zolder! Nog voor het verhaaltje echt klaar was, stond iedereen in de startbokken richting zolder. En ja hoor! We deden het luikje open en daar stonden verschillende kadootjes en natuurlijk wat snoepgoed!! We namen alles mee naar beneden, Daan at zich te pletter aan de speculaas, en we amuseerden ons met de nieuw verkregen spelletjes en speledingetjes. Het werd een pyjama-dag, heerlijk samen. Samen spelen, samen koekjes bakken, samen een filmpje kijken. Zulke dagen zijn schaars, dus we genoten er met volle teugen van. Dank u Sinterklaasje voor de mooie presentjes en vooral voor de mooie dag!

Comments (2) »

Drukke agenda’s

En zo zit de eerste schooldag er alweer op! De eerste dag is prima verlopen, dat wil zeggen… ze zijn niet gillend thuis gekomen van ellende, ze hebben geen nare dingen meegemaakt en de juffen hebben niet op hen moeten roepen. Sowieso spreken we dan al van een prima dag :)
Eenmaal thuis ontploften de boekentassen en knalden de verhalen er mee uit. Inderdaad, ze zitten nu alle drie in een andere klas. Alle drie hebben ze andere dingen nodig aan het begin van het schooljaar en alle drie willen dat graag tegelijkertijd vertellen. Komt tijd, komt raad. Komt raad, komt daad. Komt goed allemaal.
Nog intensiever: niet alleen de school is terug begonnen. Welnee, er komt nog zoveel meer bij kijken. Er zijn nog ‘enkele’ activiteiten die een plaatsje moeten zien te veroveren op onze toch al niet zo lege kalender. Concreet betekent dit een sessie logopedie voor Lotte, voetbal voor Daan, turnen voor Emma en Lotte (maar uiteraard niet op dezelfde dag!) en dan proberen ze deze maand ook nog eens volleybal. Welja, moet best lukken!
Oh, jullie willen het nog concreter? Hou je vast, daar gaan we!
Op maandag racet mama met Lotte direct na school naar de logopedist, want dat is namelijk al om 16.00 uur. Na een half uur fietsen we terug en halen we Emma en Daan op. Eenmaal thuis proberen we iets te eten en springt mama dit keer met Emma op de fiets, want haar turnles begint om 18.15 uur. Om 20 uur is deze activiteit gedaan en daarmee ook alle andere activiteiten in dit huis ;)
Op dinsdag moet Daan naar de voetbaltraining: vertrekken om 17.30 uur, dus toch al ten laatste om 17 uur eten.
Op woensdag is het de beurt aan Lotte, haar turnles start om 18 uur en aangezien die middag geen school is, kunnen we een keer ‘op het gemak’ eten.
Tot nu toe hebben we ‘vrij’ op donderdag. Let op de woorden ‘tot nu toe’ en ‘vrij’, want wie weet wat er nog komt en er moet af en toe ook huiswerk gemaakt worden.
Op vrijdag herhalen we eigenlijk de dinsdagavond met voetbal voor Daan. Zowel op dinsdag- als vrijdagavond snelt papa dan zo snel mogelijk na de voetbal naar huis om dan daarna direct zelf te gaan volleyballen. Of toch iets wat daar tegenwoordig op lijkt ;)

Komen we even terug op ‘tot nu toe’. Zoals hierboven gezegd, willen ze namelijk de sport ‘volleybal’ wel eens een kans geven. Papa Joos zit hier al jaren op te wachten en de formulieren voor een proefmaandje werden reeds ingevuld. Het probleem is echter dat je hiervoor ook eigenlijk twee keer moet trainen en dat past simpelweg gewoon al niet meer in die drukke agenda. Nu, bij proberen hoort proberen en dus is de leiding akkoord dat we de kids nu telkens per twee een keer laten meetrainen. Het komt er dus op neer dat Emma en Daan op woensdag zullen trainen (nou ja, proberen dus) en Emma en Lotte op zaterdag. Op zaterdag moet Daan immers al voetballen. Emma haar leeftijd traint eigenlijk op maandag en donderdag, maar we beginnen bij het begin en laten haar even met broer en/of zus meetrainen… Stiekem ook om het voor ons alleen maar ‘haalbaar’ te maken.

Holladijee… de school is weer begonnen of mogen we zeggen… de school EN de buitenschoolse activiteiten zijn weer begonnen? Drie kinderen, drie klassen, drie hobby’s en wij hebben zo goed als drie agenda’s nodig om dat allemaal bij te benen. Succes aan ons!

Comments (2) »

Einde WK

Gisterenavond werd de laatste wedstrijd gespeeld van het WK 2014. We kunnen wel zeggen dat dit het eerste grote toernooi is dat de kinderen echt bewust meemaken. Wellicht door het goede elftal dat België voor een keer stuurde of door de overenthousiaste Emma die het niet onder stoelen of banken stak dat ze absoluut voor de Nederlanders supporterden. Het WK kwam geregeld hier thuis ter sprake en puur op enthousiasme en aanwezigheid heeft Nederland wel gewonnen hier ;)
De vlaggetjes wapperden vanaf het begin van ’s werelds grootste voetbaltoernooi, de Nederlandse vlaggenschminkstift werd bij een Nederlandse tante besteld, de Belgische vlaggetjes werden niet direct opgehangen, de Belgische driekleur was zéér aanwezig op school, Emma hield vol met ‘haar’ Nederlandse driekleur en zo kunnen we verder gaan. Of je nu voor of tegen het land bent, je moet gewoon vóór Emma geweest zijn tijdens deze periode. Zij durfde het aan om met Nederlandse vlaggetjes op school te verschijnen, zij moest de plaagpartijen van klasgenootjes doorstaan, zij kreeg mama ook meerdere malen zover om in het rood-wit-blauw naar school te komen, zij leek Nederlands’ grootste mascotte in België wel. Wellicht was/is ze dat ook.
Emma klonk elke keer oprecht trots op Oranje en in haar enthousiasme trok ze zelfs soms mensen mee (niet alleen mama, maar er waren plots ook Belgische kinderen op school die ‘Hup Holland Hup’ begonnen te zingen). Mooi. Ongeremd. Natuurlijk. Fascinerend.
Uiteindelijk kunnen we terugkijken op een mooi eindresultaat. België stond bijna in de halve finale en wat zou dat leuk geweest zijn… Dan zouden de Rode Duivels het hebben moeten opnemen tegen het Nederlands Elftal. Dan zou het hier thuis zowel feest als (even) oorlog geweest zijn. Allemaal niet erg, zolang Oranje maar zou winnen natuurlijk. Helaas mocht het niet zijn. Nederland haalde die halve finale wel en verdiende eigenlijk om in de finale te staan… maar ja, dan moeten ze wel een doelpunt maken uiteraard! Jammer. Maar om het allemaal mooi af te sluiten, lieten we de kinderen naar de laatste wedstrijd kijken van Nederland, dit maal tegen Brazilië voor de 3e en 4e plaats. Opnieuw liep Emma de hele dag al in haar geliefde rood-wit-blauw. Ook al reden we die dag nog door stad en land op zoek naar barkrukken. Mama werd vriendelijk verzocht haar oranje jurkje nog eens aan te trekken. Tuurlijk doen we dat schatteke!
En zo schoven we ’s avonds voorzien van shirts van het Nederlands Elftal, met een mega oranje hand, met vlaggetjes op ons gezicht en de nog altijd wapperende vlaggetjes aan de voorgevel buiten, voor de televisie. Gelukkig wonnen we, met 3-0. Meer dan verdiend, al was het maar voor ons Emmaatje.
Haar trotsheid toonde ze trouwens open en bloot. Een van de twee vlaggenlijntjes hadden we al eens moeten binnenhalen omdat er aan het balkon gewerkt moest worden. De ochtend na het behalen van een bronzen medaille op het WK vonden we deze vlaggenlijn weer terug, namelijk in Emma haar kamer:10487349_10152250221971243_5510480618441630222_n

Er worden altijd voetballers genomineerd tijdens zo’n toernooi: man van de wedstrijd, beste keeper, beste speler etc. Hier vielen telkens dezelfde namen: Emma gaat absoluut voor Robben, Daan kan niet kiezen (kan ie nooit, dus dat klopt wel) en heeft dus een poule van Robben, Van Persie, Kompany en Messi. Lotte gaat voor een ander kaliber – en dit was nog vóór de beste jongen van het veld ging met een bloedend hoofd, daar wat nietjes kreeg en vrolijk het veld terug op spurtte – namelijk Kuyt. Mooi. Goed gekozen.

Leave a comment »

(Nederlandse) roots…

Hoe het precies komt, weten we echt niet. Misschien is zij gevoeliger en pikt ze stiekem veel meer kleine nuances op. Geen flauw idee, maar voor iedereen is het intussen duidelijk dat Emma absoluut -we-steken-het-niet-onder-stoelen-of-banken- fan is van Nederland. Niet zomaar fan, nee, ze zou het liefst de Nederlandse nationaliteit hebben. Natuurlijk vindt mama dat stiekem wel leuk, maar om die hele papiermolen in gang te zetten, ziet zij nu ook weer niet echt zitten. Nu blijkt dat iedereen – dus ook Emma – die een Nederlandse vader of moeder heeft – ook ‘Nederlands’ is. Oké, je hebt dan nog een Nederlandse identiteit en paspoort, maar met deze uitleg hebben we ons toch al verschillende bezoekjes aan het Nederlands Consulaat kunnen besparen. Tot nu toe is ze daar nog tevreden mee :)
Emma laat haar voorkeur vooral merken, wanneer we de grens naar Nederland passeren (‘Joepie, we zitten in NEDERLAND!!!!’), wanneer we merken dat Vlamingen en Nederlanders andere woorden gebruiken (‘Mama, hoe noemen ze dat in Nederland’? ‘Okee, dan noem ik dat ook zo!’) en wanneer de nationaliteiten van de beeldbuis afspatten met bijvoorbeeld een wereldkampioenschap voetbal!
Ze stak haar trotsheid ook niet onder stoelen of banken toen ze de Nederlandse vlaggetjes aan onze voorgevel zag bungelen. Haar glimlach zei zoveel meer. De high five met mama daarna sprak ook boekdelen. Op school laat ze ook duidelijk merken dat ze niet direct voor de Rode Duivels supportert, maar des te meer voor de Noorderburen. Dit wordt haar niet altijd in dank afgenomen door vooral de jongens in haar klas, maar ze staat haar vrouwtje en laat zich niet doen.
Aangezien Nederland vanavond een tweede wedstrijd speelt, was ze al dagen bezig met welke kleren ze aan zou doen. Ze wilde vandaag aanvankelijk volledig in het oranje naar school gaan, maar gisterenavond bedacht ze zich en koos ze resoluut voor de kleuren rood-wit-blauw. Niet zomaar, maar ze zocht iets roods voor bovenaan, iets wits voor in het midden en iets blauws voor van onder. Dat is Emma… tot in het detail uitgewerkt. Zelfs de schoenen, elastiekjes in het haar en meegekleurde wangetjes werden gekozen vanwege de kleuren. Daarbij had ze zelf vlaggetjes gemaakt van papier en op satéstokjes geplakt. Ze zwaaide hier deze morgen heftig mee op het schoolplein en daarna in de klas. In de klas was het duidelijk dat er iets gaande was, want iedereen had wel iets te zeggen en de jongens trokken sterk van leer samen tegen Emma en het leek alsof er een ‘rel’ zou losbreken. De meisjes in de klas waren ook nagenoeg allemaal in de kleuren van België gekleed, maar het deed Emma niks. Zij supportert voor Nederland en iedereen mag het weten! De jongens kropen direct in de knutselhoek om de door Emma gemaakte vlaggetjes na te maken. Ze gingen direct aan slag met papier, stiften en stokjes en kwamen naar mama Monique toe om te vragen hoe de kleuren van België eigenlijk precies op de vlag stonden (de juf stond nog op de gang te praten). Tsja, en laat mama nu toevallig niet zeker zijn van de volgorde met rood en geel… ;)

Dus bij dezen de vriendelijke doch dwingende boodschap aan het Nederlands elftal: ‘Gelieve zoveel mogelijk wedstrijden te winnen, anders heeft ons Emmaatje geen leven op school :) Dank u, over en uit!’

Leave a comment »

Wapperende vlaggetjes

Het WK voetbal in Brazilië is begonnen, zoveel is duidelijk. Sterker nog, het is al een paar dagen bezig. Nederland heeft de eerste wedstrijd erop zitten, de Belgen komen morgenavond pas in actie. De spanning lijkt om te snijden.
Lijkt, zeg ik bedachtzaam. Wanneer je in Mechelen of omstreken rondrijdt of -fietst merk je er ogenschijnlijk niet veel van. In Nederland wapperen de vlaggetjes al lang en breed door, over, langs en voor de huizen en straten. Wij Nederlanders houden een beetje van overdrijven. Niet alleen de vlaggetjes die buiten vrolijk in de wind wapperen zijn oranje, maar ook de outfits, de vla en speciale lekkernijen. Je kunt zo goed als alles in het oranje krijgen tijdens zo’n (beperkte) periode. Ik kan me daarom voorstellen dat het er serieus ‘over the top’ overdreven uitziet voor buitenlanders. Maar is dat zo? Is het niet omdat bijvoorbeeld de Belgen een gebrek hebben aan een nationaal gevoel dat ze dit gewoon niet begrijpen? Zou ook kunnen, maar zover willen we het zeker niet drijven nu ;)
Goed, wij houden van vlaggetjes. Sinds een paar weken hou ik de straten en huizen nauwlettend in de gaten, maar helaas. De overdreven aanwezigheid van vlaggen, vlaggetjes, vlaggenlijnen bleef drastisch laag… nagenoeg onbestaand zelfs. Nu dat de eerste wedstrijd van de Duivels toch dichtbij komt, floept er af en toe ineens een vlag naar buiten. Joepie, denk ik dan in mijn binnenste.
Om dan wat olie op het vuur te gooien, besloot ik vorige week mijn armen uit de mouwen te steken. Voorzien van een geweldig lange vlaggenlijn (2 zelfs!) klom ik op een ladder om de voorgevel van ons huis te versieren. Glimmend van trots aanschouwde ik daarna mijn werk. Tevens merkte ik op dat we nu het enige huis in de directe omgeving hebben dat versierd is. De voorbijgangers konden (of wilden?) niet anders dan naar die wapperende dingen kijken. Voor hen hadden/hebben ze uiteraard de verkeerde kleur. Maar ja, dan moeten ze zelf maar vlaggetjes ophangen :) Een aantal dagen later verscheen dan de eerste Belgische vlag in de straat. Hoera, juichte ik stiekem!
Verschillende (Belgische) mensen lieten me echter verstaan dat ze het zelf ook niet snappen. Hoe kan een landsdeel een paar weken geleden bijna volledig voor een bijna separatistisch Vlaanderen hebben gekozen bij de verkiezingen en nu – een luttele periode later – een Belgische vlag uithangen? En lap, zo zijn we weer terug bij af… Dus, concludeer ik… als er nu veel meer Rode Duivels vlaggetjes in de winkels zouden liggen… zouden er dan absoluut meer vlaggetjes wapperen in het stille België/Vlaanderen? Ik betwijfel het stiekem wel een beetje :)

Oh en lieve Belgen… foute woordkeuze… lieve Vlamingen: het helpt om de vlaggen te laten wapperen. Nederland won de eerste wedstrijd met maar liefst 5-1 tegen de regerend wereldkampioen Spanje. We hebben ze stiekem een beetje afgedroogd zelfs. Ze hadden zich beter laten droogwapperen… door wat vlaggetjes :)

WK - Nederland in België

WK - Nederland in België

Leave a comment »

Speciaal logeetje

Ken je dat? Je wil eigenlijk gewoon iets vertellen, maar dat gaat blijkbaar niet. Meestal ‘gewoon’ omdat er voorafgaand best een beetje context meegegeven wordt. Dan begrijpt iedereen het beter. Tenminste, dat denken we dan. Laten we toch maar beginnen…
Er was eens (grapje!). Voor onze benefietactie Music4Harte (zie eerdere berichtjes) vroegen we aan de mama van Harte of zij iets met het logo van Prinses Harte kon doen – voor de veiling. Ze hapte direct toe en koos ervoor om zowel een ridderpop als een prinsessenpop te doneren. Deze poppen zijn niet te koop en worden normaal gezien alleen aan zieke kinderen gegeven. Als kers op de taart besloot ze om een XL versie van de prinsessenpop te maken, speciaal voor onze veiling. Uniek in haar soort dus! We bewaarden deze stukken tot op het einde van de veiling en ze leverden respectievelijk 55, 120 en 170 euro op. Menig meisje wilde zo’n pop. Zo hadden we er hier thuis ook twee rondlopen. Lotte had haar zinnen gezet op vooral de grote versie. De hele avond vroeg ze of we de pop al konden kopen. Tegen dat de pop(pen) geveild werd(en), was zij al huiswaarts moeten keren. Mama moest beloven haar best te doen.
Het allereerste wat Lotte dan ook de volgende ochtend aan het bed van mama kwam vragen, was: ‘Heb je de pop gekocht?’ en jammer genoeg moesten we haar teleurstellen. Niet alleen zij was teleurgesteld. Meisjes die nog aanwezig waren, keken bedroefd en sommigen konden zelfs hun tranen niet bedwingen :( Tsja, 170 euro is gewoon ook best veel geld. In ieder geval… de persoon die de XL pop kocht, kennen we. Een mama van op school en de mama van een vriendin van Emma. Zij zat direct zo met de verschillende meisjes in dat ze die avond zelf al beloofde dat de pop hier en daar zou komen logeren! En zo geschiedde! – Voilà, het context stukje is af ;) –
Vorige donderdagmiddag ontving mama een berichtje van de buurvrouw verderop. Blijkbaar bevond de Prinses Harte pop zich bij hun en wij mochten haar als speciaal logeetje ontvangen. De meisjes waren door het dolle heen en Harte werd met open armen ontvangen! Het was direct beslist, ze zou eerst bij Lotte gaan logeren. Lotte nam de pop in ontvangst en heeft haar niet meer losgelaten. Prachtig! Ze zorgde voor Harte en stak haar mee onder de dekens toen het slaapjestijd was. De volgende ochtend stonden ze dan ook gelijktijdig op en werd er gespeeld.
De avond erna was het aan Emma. Ook zij genoot van de aanwezigheid van de pop, alleen een stuk ingetogener. Ze was er absoluut wel mee bezig, maar het leek eigenlijk alsof ze er toch een beetje ‘afstand’ van wilde houden. Dan was het de vraag of Daan ook dit speciale logeetje wilden verzorgen. Hij wilde het zeker niet gelijk toegeven, maar als hij zegt ‘een beetje’, betekent dat toch wel zoveel als ‘ja, graag!’. En zo voorzagen we nog een extra nachtje ten huize Gysen. Het contact tussen de pop en Daan verliep in het begin wat stroefjes, maar niet lang daarna kwam hij los. Hij zette haar zijn driekoningen-kroon op, deed haar pyama aan (jurkje omdraaien) en nam haar warm op in zijn bedje. De volgende dag kwam hij samen met Harte de trap af, met een glimlach van oor tot oor. Hij trok haar jurkje weer terug aan, zorgde ervoor dat ze gewassen werd (alsof natuurlijk he!), tekende met haar en leerde haar voetballen. Sterker nog, ze speelde een wedstrijdje en Harte won! Hij was enorm onder de indruk van haar voetbalkwaliteiten. Hij was blij en gaf toe dat hij haar zelfs zou missen. Hij heeft niet graag dat mensen dat weten, de gemaakte foto mochten we dan ook zeker niet laten zien, maar hemeltjelief… wat heeft hij genoten!
We zijn super blij dat we even gastgezin mochten zijn voor Prinses Harte, de pop! En wat ons betreft, is ze altijd welkom :)
Lotte neemt Prinses Harte in ontvangst

Emma en Prinses Harte

Lotte, Harte en Pluis

Comments (1) »