Posts tagged vriendjes

Druk bewogen weekje

De tweeling is alweer – sinds een weekje – thuis van bosklassen! Wat een heerlijkheid, ons gezin is weer compleet! Tegelijkertijd zijn we zo blij dat ze zo’n fantastische reis hebben mogen maken, en dat al op hun nipt 11 jaar. Op ruim 1.200 km afstand kamperen, bergwandelingen maken, zwemmen, warmwaterbron bezoeken, souvenirtjes kopen in Villefranche, katharenkerk bezoeken, spelletjes spelen,… en nog zoveel meer om op te noemen waarschijnlijk. De hele week was het ook daar zeker 30 graden, bakken en braden dus, zeker tijdens de wandelingen die vaak wel 10 km lang waren.
Gelukkig was het bij thuiskomst ook nog heerlijk weer en konden ook Daan en Lotte genieten van het intussen afgewerkte zwembad! Op zondag vierden we dan nog op de valreep Daan zijn verjaardag voor zijn vriendjes. Opnieuw een prachtige dag met warme temperaturen, ideaal voor een zwemfeestje in de tuin. Ook hadden we laserguns gehuurd zodat het zwemmen afgewisseld kon worden door een stevig partijtje lopen, duiken, strategieën bespreken, teams maken,… We vermoeden dat iedereen heeft genoten, met Daan als absolute nummer 1. De volgende dag moest hij namelijk om 6.30 uur opstaan voor zijn geplande operatie!
Zo begon de week dus. Maandagmorgen om 7.10 uur stonden Daan en mama in het ziekenhuis van Duffel voor zijn beruchte trommelvliestransplantatie. Al met al verliep het vlotjes. Mama mocht nog even mee naar de operatiekamer en toen hij sliep, heeft zij buiten wat gewandeld, gelezen en gegeten. Om 8.30 uur was de operatie gestart en rond 11.45 uur werd hij terug naar de kamer gebracht. Een suf mannetje dat er toch lichtjes geëmotioneerd uitzag. Het enorme verband rond zijn hoofd zat strak en de dokter heeft dit zelf na een uurtje ongeveer iets losser gedaan. Hij heeft vooral nog wat geslapen en van zodra het mocht, hebben we de gang onveilig gemaakt (pas rond 15.30 uur). Eens hij zijn bed mocht verlaten, is hij er niet meer ingekropen! En mama stapte flink mee… van links naar rechts en weer terug. Om 18.00 uur waren we uiteindelijk thuis, opnieuw… wat een heerlijkheid! De volgende morgen werd het grote verband ingewisseld voor een miniverbandje op zijn hechtingen, achter zijn oor. Aankomende maandag worden de hechtingen eruit gehaald en zo zijn we toch al goed op weg naar genezing. De operatie was namelijk één ding, wat nog moet komen, is een veel grotere uitdaging! Zeker 4 weken rustig aan doen, d.w.z. niet rennen, springen, fietsen,… al helemaal niet sporten dus. Dit alles om de nieuwe trommelvlies op zijn gemak te laten installeren. Ook niet zwemmen, na een maand met een oorstopje (zijn we gewend intussen). We onthouden dat het allemaal voor het goede doel is!
Woensdagmiddag was het dan tijd voor Lotte haar feestje! Mama begeleidde maar liefst 9 fietsers van school naar huis waar het plezier losbarstte. Het was opnieuw een heel warme dag. Na het eten van wat croque monsieurs was het tijd om het zwembad onveilig te maken, een spelletje te vieren, wat lekkers te eten, nog wat te zwemmen en het feestje was alweer gedaan.
Zaterdagmiddag heeft Emma haar vriendinnetjes dan nog uitgenodigd voor haar feestje en dan zijn we er weer door voor dit jaar. En dat alles binnen één week!
Al met al een bewogen weekje dus, met temperaturen van boven de 30 graden. Als dit alles nog niet genoeg is, had Emma ook nog examens! Een hele week volgepropt met de laatste examens van het jaar. Ze heeft dit weer prachtig voorbereid en haar rapport van dagelijks werk zag er ook weer veelbelovend uit. Wat doet ze dat toch goed!! Volgende week donderdag halen we haar rapport op en kunnen we daarmee het eerste jaar op de middelbare school officieel afsluiten! Wat vliegt de tijd, en nee… dat is niet altijd een heerlijkheid :)

Advertenties

Comments (2) »

Rustig thuis

Afgelopen woensdagavond zijn ze vertrokken! Daan en Lotte gingen het avontuur tegemoet, tezamen met hun vriendjes van school. De tassen werden zorgvuldig voorbereid thuis, het materiaal verzameld op school en de bus werd efficiënt ingeladen op het door ons intussen wel gekende Douaneplein te Mechelen.
Ze waren er al even klaar voor! Toen Emma twee jaar geleden dezelfde reis maakte en terugkwam met al haar boeiende verhalen, begon Daan al met aftellen. Op school werkten ze er de laatste paar weken rond. Thuis werd er vurig gebabbeld over de indeling van de tenten en groepjes. De spanning was met momenten goed van hun gezichtjes af te lezen… de Pyreneeën-reis stond voor de deur!
Deze reis – zogenoemde bosklassen – spreekt toch al gewoon tot ieders verbeelding?! 10 Dagen lang zijn ze weg, maken ze serieuze bergwandelingen, slapen ze in tentjes, zingen ze (Franse) liedjes aan het kampvuur, dompelen ze zich in een warmwaterbron, bezoeken ze de katharenkerk, kopen ze zelf souvenirtjes,… en dus worden ze figuurlijk een stuk groter. Het is een pracht van een ervaring die ze de rest van hun leven met zich mee zullen nemen. Wie anders doet dit op nipt 11 jaar?
Toevallig profiteren ze dan ook nog eens van een heel zuiders klimaat… het is er de hele week rond de 30 graden! Over een goed begin van de zomervakantie gesproken! Alhoewel het redelijk warm lijkt als je bedenkt dat ze toch wel wandelingen van zo’n 10 km maken…
Ze genieten, daar zijn we zeker van. En thuis is het dus rustig, heel rustig! Emma is deze week enig kind en aangezien de examens volgende week weer van start gaan, komt deze rust best van pas eigenlijk. Zelf moeten we nog een beetje wennen aan de rust: we zijn ’s ochtends veel eerder klaar, we zetten steevast teveel eten op tafel, er is veel minder opruimwerk,… Vrijdag komen ze weer terug en we kunnen niet wachten op hun eerste knuffels, op hun verhalen, op hun stralende gezichtjes! Waar we wel op zouden kunnen wachten is de berg was, maar goed… dat hoort er nu eenmaal ook weer bij.

Leave a comment »

Spannende finale

We hadden jullie al een beetje voorbereid op de bekerfinale van Daan zijn team! De knappe ventjes wisten zich op een fantastische manier te plaatsen voor deze spannende wedstrijd, zo ook het U11 team van FC Schepdaal.
De twee teams werden mooi in een rijtje en onder luid getetter van de tune van de Champions League het veld op gebracht. Ons Daantje liet achteraf duidelijk verstaan dat door dit alles plots de zenuwen letterlijk door zijn lijfje gierden.
Om 11.30 uur ging de wedstrijd – op neutraal terrein – van start en al snel werd duidelijk dat het geen simpele opdracht zou worden. Nadat een boom van een kerel van de tegenstander (bleek een jaar ouder te zijn…) zijn team met een pegel van jewelste op 1-0 voorsprong bracht, bogen de  hoofdjes van onze mannetjes lichtjes naar voor. Maar gelukkig niet voor lang, want binnen afzienbare tijd wisten ze het spel op een knap gelijkspel te brengen! Oef! En de supporters van Zemst – altijd talrijk aanwezig – lieten zich van hun meest luide kant zien.
Jammer genoeg werd er – te snel na de gelijkmaker – opnieuw gescoord door FC Schepdaal. Eerlijk is eerlijk… het was eigenlijk een beetje een blunder van onze eigen kant. Maar niet getreurd, we gaan er voor! Opnieuw scoorden zij in plaats van wij en vertoonde het scorebord 3-1. Oh nee… Onze prachtige linkerspits wist de bal er dan toch nog op een sjieke manier van ver af in te krullen. Bijgevolg werd hij bijna plat geknepen door onze trainer! Het is 3-2 en we hebben zeker nog een kans. De bal is vooral in ons bezit en de ene kans na de ander wordt gecreëerd. We spelen best goed, maar de zenuwen spelen ons parten. Af en toe ontstaat er verwarring vooraan en wordt de bal gewoonweg vergeten. Open kansen worden gemist. En terwijl tikt de klok genadeloos verder. Tot de 2x 20 minuten blijkbaar toch voorbij zijn en de wedstrijd wordt beëindigd… in mineur. De tegenstander krijgt die grote beker, het ander team werd op de foto gezet, FC Schepdaal mag met de eer gaan lopen…
Onze jongens zijn zichtbaar teleurgesteld MAAR ze hebben toevallig wel de finale gehaald. Het is een nieuw – samengesteld – team dat sinds dit jaar nog maar samen speelt. Ze hebben een geweldige weg afgelegd naar deze finale toe. En natuurlijk zou een overwinning de kers op de taart van een toch al prachtig seizoen geweest zijn! Natuurlijk zouden ze het hebben verdiend! Maar het mocht helaas niet zo zijn en we stappen met geheven hoofd van het veld. Op naar een nieuw seizoen! Op naar een volgende overwinning :)
Het blijft in ieder geval nog even in het gevoelige hoofdje van Daan nazinderen. Zelfs op zondagavond kwam het nog even naar boven. Hij was toch wat teleurgesteld. Hij had het zo graag met zijn voetbalvriendjes willen vieren. Maar venteke toch… we hebben genoeg om te vieren! En volgend jaar… volgend jaar pakken wij die beker mee naar huis! … of niet, maar dat zien we dan wel weer …

Leave a comment »

Op naar de finale!!

Onze Daan voetbalt graag (of op zijn Vlaams: sjot graag). Als kleuter zijnde zocht hij de bal al op. Alles was leuk, als er maar een bal bij kwam kijken. Twee druppels water zijn vader :) Toen hij 6 jaar was, schreven we hem dan eindelijk officieel in bij een voetbalclub(je). Samen met een vriendje, want alleen is en blijft toch serieus spannend!

Nu 4 jaar later maakt hij deel uit van een geweldig team. Niet alleen zijn het zalige ventjes, maar ze voetballen goed samen. Ok, de ene wedstrijd is een stuk mooier en dus ook toffer om naar te kijken dan een andere, maar het resultaat is verbluffend. Er worden op deze leeftijd nog geen scores en/of klassement bijgehouden. Vermoedelijk zouden ze anders bovenaan de lijst pronken. Ze hebben het hele seizoen slechts 3x verloren, met kleine cijfers dan nog. De overwinningen, vaak van het kaliber 16-1, vonden vaak plaats.

Zo werd dit dream-team dus ingeschreven voor de ‘Beker van Vlaams-Brabant’ en heel snel belandden ze in de kwart-finale (telkens een heen- en terugwedstrijd) en dit waren meer dan intens spannende wedstrijden met 2x een uitslag van 5-4 in ons voordeel. Geplaatst voor de halve finale dus, opnieuw thuis en uit te spelen. Thuis wonnen ze met 7-2 en gisterenavond werd de wedstrijd afgefloten op de stand 2-2 (eigenlijk na een onterecht verkregen vrije trap met nog een tegendoelpunt als gevolg). Afijn, geplaatst voor de finale dus!

Wat een prachtige prestatie! Zaterdag 13 mei vindt de finale plaats op neutraal terrein. De tegenstander is sinds gisterenavond ook bekend: om 11 uur zullen ze – in Rotselaar – spelen tegen FC Schepdaal in de hoop de welverdiende beker in de wacht te slepen! Alle supporters op post!! Maar kom alsjeblieft niet alleen voor Daan kijken… al die ogen op zijn rugje voelen prikken, vindt hij maar niks :)

IMG-20170503-WA0002 (1)

Comments (1) »

Uitspraakje Lotte (en Daan)

De tijd dat we regelmatig grappige uitspraakjes publiceerden ligt toch – helaas – wat achter ons. Kinderen kunnen zeer onverwachts uit de hoek komen als ze de taal nog niet helemaal onder de knie hebben. Dit lukt tegenwoordig toch al iets beter met een 12- en twee 10-jarigen in huis :)

Maar gisterenavond zaten we aan tafel en floepte Lotte er toch weer iets hilarisch uit! Het ging over afgelopen weekend inclusief de voetbal van de meisjes en van Daan zijn team. In Daan zijn team zit een tweeling: Kobe en Wout. Deze ventjes lijken nu eens echt sprekend op elkaar. Op het veld kijken we naar de voetbalschoenen, maar hoe lossen we dat buiten het veld op. Afijn, dit is de context en het gesprek ging – toch ongeveer – als volgt:
Mama: Ik zie de jongens te weinig om het verschil te zien. Zie jij het Daan?
Daan: Nee, eigenlijk niet. Ik kijk naar de schoenen.
Mama: Aja, maar hoe weet je dan wie wie is als ze hun gewone kleren aan hebben?
Daan: Gewoon gokken (eerlijk is eerlijk, dit zou ook een uitspraakje geweest kunnen zijn).
Lotte zucht en zegt: Pfff… die ene is toch gewoon gekopieerd!

Comments (1) »

Opgroeiende Daan

Jullie kennen onze zoon Daan intussen wel. Een grote stoere kerel die verdikke gevoelig uit de hoek kan komen. Als baby lachte hij zo veel en zo zalig. Als peuter kreeg hij zijn frustraties niet altijd verwerkt met meerdere woede-uitbarstingen als gevolg. Als kleuter leerde hij op school zijn vriendjes te volgen… en dit niet altijd positief bedoeld ;) Hij groeit letterlijk de pan uit, maar figuurlijk is dat mannetje toch snotverdorie goed bezig!

Hij heeft het moeilijk met veranderingen, dat weten we al jaren. We zagen er dan ook als een berg tegenop om in september van voetbalclub te veranderen. Dat alleen was misschien nog niet zo’n probleem geweest, maar hij stapte tegelijkertijd op school naar het vijfde leerjaar. Dus niet alleen een nieuwe club, een nieuw team, een nieuwe trainer, maar ook een nieuwe klas, nieuwe klasgenootjes en een nieuwe juf. Voor de één maakt het niets uit, de ander heeft het hier nu eenmaal iets moeilijker mee.
Al snel bleek dat hij het goed met zijn nieuwe juf kon vinden… OEF! Alhoewel hij zeker (nooit) op de voorgrond zal treden, vraagt hij wel wat hij moet vragen en doet hij wat hij moet doen. Ook niet meer dan dat natuurlijk, maar zo kennen we hem :)
Ook de trainer viel mee en met die nieuwe ploegmaatjes was het toch eigenlijk ook wel tof. Niet vergeten dat hij met bijna zijn hele team overstapte naar de nieuwe club…
En dan af en toe gebeurt er iets en denken we, als ouders, bij onszelf: Ja, hij is echt aan het groeien. We babbelen regelmatig, want ook dit is niet simpel voor ons ventje. Ook daar begint hij af en toe iets te lossen. Yes! Hij gaat graag ergens spelen en logeren. Zeker dit laatste was in zijn jongere jaren absoluut niet vanzelfsprekend! En afgelopen zaterdag speelde hij weer eens een zalige voetbalwedstrijd. De trainer wilde hem uitdagen en zette hem in de spits! Stress alom, je zag het op zijn gezichtje. Maar hij deed het goed. Sterker nog, hij had de bal, ging voorbij 5 voetballertjes en schoot de bal heerlijk in het daarvoor bestemde netje. Wow!
Na de wedstrijd bleven we plakken (ook een manier om alle ventjes op een andere manier te leren kennen) en al snel was duidelijk dat zowel de trainer als een andere papa ’s avonds naar KV Mechelen zou gaan kijken. Daan straalde bij het idee en kwam dan zelf al met de vraag om mee te gaan. De meisjes zagen dit alleen niet helemaal zitten (lees: absoluut niet) en aangezien mama niet thuis was die avond, belden we de trainer en spraken we af dat we Daan zouden komen halen en brengen. Zo geschiedde en hij heeft meer dan genoten! Hij heeft zelfs wat te eten en drinken durven bestellen bij deze twee papa’s! Hij keek naar het echte voetbal, samen met ‘nieuwe’ vriendjes. Ook één van die ventjes liet verstaan dat hij blij was dat Daan in de ploeg was gekomen. Hoe zalig!

En dat zijn de momenten waarop je beseft: Vet! Gewoonweg cool! Hij groeit en hij bloeit. En daar genieten wij dan weer van. En dan vergeten we tijdelijk toch even al die momenten wanneer we hem moeten opkrikken en motiveren. We kijken, genieten en stralen mee. Heerlijk!

Comments (4) »

Bril – plakker – date

Brengen we vandaag iets nieuws? Nee, eigenlijk niet. Maar af en toe moeten de dingen ook eens aangevuld of uitgediept worden. Toch?
Lotte is sinds oktober vorig jaar de trotse eigenaresse van een hippe bril. Ze was er enorm blij mee en ze heeft er tot nu toe nog geen probleem mee gehad om dat ding op haar neus te planten. We hebben zelfs een tweede aangeschaft. Een iets goedkopere die ze dan kan aanhouden terwijl ze turnt, voetbalt of als ze ravot op de chiro.
Niet alleen de bril was nieuw toen, er kwamen ook oogplakkers bij. Ook hier was ze enorm voor te vinden. Was… juist ja, goed gelezen. Alhoewel we het al heel knap van haar vonden dat ze het helemaal niet erg vond om die plakkerige ooglappen elke dag gedurende 4 uur te dragen, begint haar motivatie nu stilletjes aan toch wat af te nemen. Maar toch doet ze het nog, onze doorzetter!
En met resultaat. Recent verwachtte de oogarts ons terug voor een controle en wat bleek? Haar ‘slechte’ oog is daadwerkelijk een stuk ‘minder slecht’ geworden! Zonder bril scoorde ze een paar maanden geleden nog maar 5/10. De oogarts kon dit met bril corrigeren naar 7,5/10. En nu flirten we al met 9/10! Wat een prachtresultaat! Ze hoeft de plakkers nu nog maar 2 uur per dag te dragen, wat het toch al weer wat draaglijker maakt.

En dit alles verschoof ze met alle plezier van de wereld naar de achterbank toen ze wist dat Valentijn voor de deur stond. Nu ze een liefje heeft, kon ze niet wachten tot de 14e februari. Al weken was ze erover bezig: wat aan te doen, wat te geven, een double date te organiseren,… Ja, ook dit hebben jullie goed gelezen: een double date! Dat is dan 10 jaar jong en weet al wat een ‘double date’ is. Mijn hemel, waar gaat het naartoe! Er werd veel over gesproken thuis, maar mama merkte toch weinig serieuze vooruitgang en nam dan maar zelf contact op met de betrokken ouders. Niet veel later bleek alles in orde te zijn en zaten er twee koppeltjes in de cinema naar ‘Sing’ te kijken. Lotte met Wout, Rosalie met Mauro inclusief 4 drankjes en 2 dozen popcorn.

Het bewijs:
20170215_135125

Afijn, ons lief Lotteke is nog altijd tot over haar oren verliefd en ze is ontzettend gelukkig! En ook Wout blijkt ondersteboven van onze dochter te zijn. Bij het afscheid nemen aan de cinema, zei mama Monique tegen het koppeltje: ‘Morgenochtend zien jullie elkaar weer, dat is gelukkig niet meer zo lang he!’, waarop Wout direct antwoordde: ‘Ik vind dat wel lang wachten hoor!’. En zo stond hij de volgende ochtend al aan de schoolpoort klaar om Lotte met open armen te ontvangen. Heerlijk, die onschuldige maar oprechte vlindertjes!

Comments (2) »