Posts tagged zee

Gedichtje over schildpadden

Krak, krak, krak
Babyschildpadden komen naar boven
Ieuw, het is hier zo warm, net een oven
Ik ren naar de zee
De anderen komen met mij mee
Daar gaat mijn broertje, daar gaat mijn zusje
Daar gaat mijn tante, daar gaat mijn oom
Daar gaat mijn hele stamboom
Maar goed, ik ben in de zee… wat een verfrissing
Er komt een vis naar me toe en zegt: ‘Hallo broertje!’
Dat is vast een vergissing
Ik zie een mama en een baby dolfijn
Kende ik mijn mama maar, dat zou heerlijk zijn
Gelukkig zie ik iemand
Samen zwemmen we verder weg van het land
Dieper in de zee
Samen, wij alleen, met z’n twee

Gedicht in het kader van het project ‘Oceanen’, geschreven door Emma (11 jaar). Zo mooi en ontroerend… En het harde leven van een schildpad die zijn familie kwijtraakt :( Prachtig Emma!

Advertenties

Comments (2) »

Vakantie op het water

Nu blijkt dat we de hele zomervakantie nog niets van ons hebben laten horen, moeten we toch eens werk maken van een soort van inhaalbeweging. De komende dagen hopen we dus nog enkele berichtjes te kunnen plaatsen, maar laten we beginnen met waar onze vakantie eigenlijk ook mee begon: een cruise!
Opa en oma Brussel zijn dit jaar 40 jaar getrouwd en om dit te vieren, namen zij hun hele gezin mee op vakantie. Niet zomaar een vakantie, maar een vakantie op het water. Alhoewel we in de lucht begonnen, daarna een bus en een soort tram namen, we de benenwagen ook nog hebben gebruikt… stapten we uiteindelijk op een schip. Het cruiseschip Magnifica van MSC telt wel zo’n 300 meter in lengte en biedt plaats aan 4.000 mensen (waarvan overigens 1.000 personeelsleden!). Dit magnifieke schip liet ons in Venetië instappen en vertrok rond 17.00 uur op zondag 5 juli om de volgende dag ’s ochtends aan te komen in Brindisi. Dit ligt nog altijd in Italië, in de hak van de beruchte laars van dit mooie land. We hebben hier zalig rond gekuierd langs de kustlijn, door het centrum en aten uiteindelijk een overheerlijk Italiaans ijsje.
Tegen het eind van de middag vertrekt het schip meestal opnieuw om dan elke ochtend weer op een andere bestemming aan te komen. De volgende dag was het de beurt aan Griekenland, we meerden aan om precies te zijn in Katakolon. Hier besloten we de bus te nemen naar Olympia, alwaar we de archeologische site bezochten van waar ooit het begin van de Olympische Spelen kon worden opgetekend. Het was intussen bloedjeheet, maar we hebben goed rondgekeken en mama Monique en Emma hebben zelfs gesprint op het Olympisch ‘veld’ waarna we allebei minstens een halve liter water nodig hadden!
De volgende dag was het tijd voor een nieuwe ontdekking, een nieuwe stad… een nieuw land: Turkije. Halte: Izmir. Het bleef bijna onmenselijk warm en de zweetdruppeltjes parelden langzaam bij iedereen van boven naar beneden. Tante Klaartje en Toon besloten om Efeze te bezoeken. Aangezien dit zo’n 80 km verwijderd was van onze stopplaats Izmir besloten wij, inclusief opa en oma, om in Izmir zelf te blijven en om op tijd terug naar het schip te keren zodat we eens rustig konden genieten van het zwembad op het schip. Over het algemeen was het namelijk vreselijk druk eens we allemaal op het schip moesten vertoeven, dus een rustig momentje klonk ons als muziek in de oren en we hebben er dan ook met volle teugen van genoten.
De dag erna bevonden we ons nog altijd in hetzelfde land, maar in de immens grote stad Istanbul. We waren werkelijk onder de indruk van de grootte van de stad. Ook toen we de haven ’s avonds verlieten, bleven we geruime tijd langs deze prachtige stad varen. Er leek werkelijk waar geen einde aan te komen! De Blauwe Moskee met haar zes minaretten was duidelijk te zien vanaf de haven en natuurlijk brachten we deze bezienswaardigheid een bezoek. Na een tijd te hebben staan aanschuiven in de rij, de vrouwen een hoofddoek en/of een compleet gewaad aangemeten kregen, trotseerden we de zweetvoetengeur van iedere toerist die zijn/haar schoenen moest uitdoen. Het is een mooi gebouw, echt waar, maar we waren stiekem opgelucht om de ‘frisse’ stadslucht van Istanbul weer te kunnen inademen. Emma was overigens overdonderd door het aantal straathonden dat we overal tegenkwamen en besloot elke keer opnieuw om te vragen of ze die (of die… of die) mee naar huis mocht nemen. Na een korte adempauze bezochten we het aan de andere kant liggende Hagia Sofia, een voormalige kathedraal en moskee dat nu dienst doet als museum en bekend staat als het mooiste gebouw van de wereld. Wel, dat klopt wel denken wij. Heel mooi en absoluut dus de moeite waard om eens binnen te springen. Na een drankje besloten we de Grand Bazaar te verblijden met een bezoekje. Dit moesten we, en zeker de kinderen, toch hebben meegemaakt. Opvallend was dat je hier helemaal niet zo werd lastiggevallen door opdringerige verkopers. Een pluspunt dus. Dat we ons uiteindelijk toch hebben laten bedonderen kan eventueel als een minpuntje bekeken worden ;) Papa Joos was voor Daan op zoek naar een shirt van Galatasaray met de naam Sneijder op. De aardige man liet er een zien (MET de naam op!) en liet ons dan kiezen uit het ‘uit’ of ‘thuis’ shirt. Natuurlijk hebben we de prijs serieus naar beneden gekregen, dat is nu eenmaal Turkse sport, maar bij terugkomst in onze kajuit bleek er Burak op te staan, en geen Sneijder. Nu moesten we tot thuis wachten om op het internet te kunnen opzoeken wie in hemelsnaam Burak is. Gelukkig kunnen we jullie dus achteraf mededelen dat deze prima jongen wel degelijk een zeer goede voetballer is. Een kleine opluchting!
Toen we die avond terug aan boord stapten, moesten we ons klaarmaken om de volgende dag de hele dag op zee te blijven. Geen uitstap om te plannen, maar gewoon luxueus (maar veel te druk) luieren aan het zwembad, spelletjes spelen, eten, nog eens vers fruit halen, etc. etc.
Intussen zijn we aangekomen op zaterdag 11 juli en stond Dubrovnik, Kroatië, klaar om ons met open armen te ontvangen. Niet alleen ons trouwens, nee… er lagen nog twee andere geweldig grote cruiseschepen in de haven van deze absoluut prachtige stad. We hebben de stadsmuren van het oude gedeelte van de stad beklommen en we kunnen moeilijk onder woorden brengen wat we daar zagen/voelden. Zonder woorden, gewoon- en simpelweg prachtig. Waar je ook keek, vooral bij de kustlijn, leek het op een postkaartje. De helderblauwe zee maakte het uiteraard helemaal af. We besloten hier direct om ooit nog eens terug te komen!
Eenmaal terug in onze kajuiten was het tijd om nagenoeg alles al in te pakken, de koffers moesten namelijk al net na middernacht in de gang worden gezet zodat deze logge dingen gedurende de nacht naar beneden konden worden gebracht. Juist, we waren aan het einde gekomen van onze week op zee. Opnieuw werd het schip mooi geparkeerd aan de kade en konden we uitstappen, dit keer voor de laatste keer. We dropten onze grote koffers ergens om dan nog een dagje van Venetië te genieten. We wandelden rond door de vele steegjes, aten een zalige pizza, keken rond op het San Marco plein, namen een watertaxi en bestelden tot slot nog eens zo’n overheerlijke gelato! Hoe kan het ook anders!
’s Avonds namen we de trein naar Treviso (kwestie van echt alle vervoersmiddelen te hebben gebruikt deze week ;)), aten we met Italiaanse vrienden een overheerlijke pasta, brachten we de nacht door in een hotel om de volgende dag terug naar Zaventem te vliegen. Heerlijk was het! En nu nog een paar fotootjes:

Het San Marco plein in Venetië

Het San Marco plein in Venetië

Zucht... Dubrovnik, we komen nog eens terug hoor!

Zucht… Dubrovnik, we komen nog eens terug hoor!

Zo zag ons schip eruit... de bovenkant dan

Zo zag ons schip eruit… de bovenkant dan

Wij, als gezin, in Istanbul met de Blauwe Moskee op de achtergrond

Wij, als gezin, in Istanbul met de Blauwe Moskee op de achtergrond

Emma en Lotte aan boord van ons schip

Emma en Lotte aan boord van ons schip

Ons schip, de Magnifica

Ons schip, de Magnifica

Pluis en knuffel genieten van het uitzicht terwijl wij genieten van een uitstapje

Pluis en knuffel genieten van het uitzicht terwijl wij genieten van een uitstapje

Opa, oma en de kids in Olympia

Opa, oma en de kids in Olympia

Vader en dochter in Brindisi

Vader en dochter in Brindisi

In deze kajuit met opklapbare bedden hebben we zalig geslapen

In deze kajuit met opklapbare bedden hebben we zalig geslapen

Comments (1) »

Dag vakantie, hallo school

Eigenlijk vliegt ’t toch allemaal voorbij! De o zo fijne paasvakantie van twee weken zit er alweer op. Sterker nog… de kinderen liepen vandaag alweer voor de tweede dag door de schoolpoort! We hebben genoten van de vakantie: eerst een feestweek rondom Emma haar verjaardag om daarna van een welverdiende pauze aan zee te genieten. Het weer was sowieso nergens goed :( En dan te bedenken dat het vorig jaar zo’n 20 graden warmer was. Twintig graden, jullie lezen het goed! Uiteindelijk hebben we aan de kust toch nog van een best wel aanwezig zonnetje kunnen genieten.
Maandagmiddag vertrok mama alvast met de drie enthousiaste koters richting De Panne alwaar ze welkom werden geheten door opa en oma Brussel. Nadat we samen gespeeld en gegeten hadden en bovendien alvast wat schelpen hadden geraapt op het strand, was het tijd voor opa en oma om terug richting Brussel te rijden. Mama legde de veel te opgewonden kinderen op bed en kroop even later ook onder de wol. Terwijl we dinsdagochtend buiten genoten van het zonnetje en gespeeld hadden op zowel het strand als op het verkeersvrije plein voor de deur van het appartement, wisten we dat papa intussen in de trein zou zitten… ook richting De Panne. Rond 14.00 uur kwamen we elkaar tegen op de Esplanade waarbij eerst Daan, maar daarna ook de meisjes, papa lustig om zijn nek vloog. Wat een fijn weerzien! Woensdag vertoefden we de hele dag in Plopsaland. Ideaal is dat we met slechts drie tramhaltes voor de deur van dit geweldig druk bezochte attractiepark kunnen uitstappen, alsof het onze buren zijn ;) Van 10.00 tot wel 18.00 uur hebben we rondgelopen, gewacht, rondjes gedraaid, iets lekkers gegeten en vooral genoten. Op die ene enorme plensbui na dan… die moest natuurlijk net vallen toen we bij de vleermuizen (buiten!) stonden te wachten. Dit mocht evenwel de pret niet drukken. Dat moeten de kinderen ook hebben gedacht, want ook in de regen hebben ze geen enkele krimp gegeven! Mama en Emma kropen zo’n 4x in de Anubis. Stiekem vragen we ons af wie van jullie hier ook al eens in durfde te kruipen??? Voor wie nog niet geweest is… GAAN! Echt, een ongelooflijk fantastische – maar ook wel heftige – ervaring. We geloven niet dat er iemand is die aan het eerste stukje van de rit ooit gewend zou kunnen raken. Mama en Emma hebben zich in ieder geval lekker laten gaan wat het gillen betreft! Wanneer je voor de 3e of 4e keer ondersteboven hangt en je hoort je kersverse achtjarige dochter zeggen: ‘Tof he, mama… Gaan we zo nog een keer?’, dan kun je niet anders dan lachen en het opnieuw op een geweldig gillen zetten! En zo geschiedde het… Zeer moe, maar absoluut voldaan sjokten we opnieuw naar de tram die ons terug naar ons appartement zou brengen. Wat een avontuur! Donderdag was het tijd om terug naar huis te rijden, maar we maakten nog een serieuze omweg via Blankenberge om een bezoekje te brengen aan het Serpentarium. Mama had dit al een tijd geleden beloofd aan Daan en uiteraard maakt belofte schuld! We bezochten de ‘reptielendierentuin’ en bekeken alle mooie, enge, griezelige en soms ook zeer gevaarlijke beestjes. Om 15.00 uur zou er iemand langskomen met een hagedis, die je dan zou mogen aaien. Natuurlijk wachten we daar even op. We maakten kennis met de aardige jongeman (overigens een Nederlandse jongen die tot het einde van de maand stage loopt bij het Serpentarium) die een baardagame op zijn arm had zitten. We hebben het beestje allemaal aangeraakt en voor wie het niet zou geloven… de eerste die zo’n beestje aanraakt, is… ons Lotteke! De stekels van dit toch wel bizarre beestje zijn verbazingwekkend zacht en lijken dus alleen maar scherp! Zo’n beestje zou dus goed moeten kunnen bluffen met z’n stekels, want eens zijn vijand door heeft dat je er beter mee kunt knuffelen, is dat beestje helemaal nergens meer natuurlijk! Deze jongen vertelde ons daarna dat hij om 16.00 uur met een slang zou rondkomen. We hadden alle terrariums intussen al twee keer bekeken en alhoewel papa en mama het niet zagen zitten om nog een uur rond te wandelen in deze levensgrote sauna, kwamen we op een ander idee! Het was immers prachtig weer buiten, dus stoven we snel het strand op om daar naar hartelust ‘tikkertje’ te spelen. Tegen 16.00 uur glipten we opnieuw het Serpentarium binnen om de jongen met de slang te zoeken en even later kwam hij er al aan. Het was een korenslang (= maïsslang = rattenslang). Een rattenslang hebben mama, Daan en Lotte ooit al eens geaaid tijdens een schooluitstap naar Aquatopia. Opnieuw waren het de vingers van Lotte die het velletje van het lichtrode sissertje aanraakten. De kinderen waren er intussen allang niet meer bang voor en streelden het reptiel alsof het een huis-, tuin- of keukenpoes was. Tijd dus om dat arm ding met rust te laten voordat meneer korenslang een hartaanval zou krijgen! Wij stapten terug in de auto en arriveerden een tijdje later in Mechelen. Een leuke pauze aan zee met veel leuke uitjes!
Op de laatste dag van de vakantie mocht Lotte nog bij een vriendinnetje gaan spelen en op zaterdag nam zowel Emma als mama deel aan een loopwedstrijd. Emma liet zich gaan op de 1.500 meter en mama probeerde de 5 km nog eens. En met een rustdag op zondag kwam er een echt einde aan de paasvakantie. Dag vakantie, hallo school!
Gisteren hebben ze weer genoten met hun vriendjes en vriendinnetjes op school en zo vertrokken ze ook vanochtend weer goedgeluimd naar hun klasjes. En deze week volgt hier nog een berichtje over, want Daan en Lotte mogen – als oudste kleuters – deze week een kijkje gaan nemen in het eerste leerjaar!!!

Leave a comment »