Posts tagged ziek

Eerste concert

Sommige dingen moet je ver van te voren plannen. Soms zo ver van te voren, dat je het zelfs bijna vergeet :) Het is april 2015 wanneer bekend wordt gemaakt dat Marco Borsato weer een reeks concerten heeft ingepland. Een reeks ‘extra’ concerten mogen we er al bijna bij vermelden, want de eerste reeks Symphonica vlogen als zoete broodjes inclusief vleugels de deur uit om niet meer terug te keren. Traditiegetrouw bezoekt mama Monique af en toe eens een bezoekje aan meneer Borsato en dit in het gezelschap van haar vriendinnetje Esther. Zo wilden we dat uiteraard dit keer nog eens programmeren, alleen wilde mama dit keer de al veel te grote Emma eens meenemen.
Emma is namelijk misschien nog wel méér fan dan mama zelf. Verschillende keren zoekt ze zijn liedjes op de I-Pad op met de bijhorende teksten en zingt deze meerdere keren achter elkaar zodat ze de tekst direct uit haar hoofd kent… Achterstevoren ook misschien wel ;) Het is april 2015 en Emma is net jarig geweest… Dan wordt het maar haar kadootje voor onder de verlichte kerstboom!
En dan krijg je als 11-jarige een concertkaartje in je handen gedrukt met Kerstmis en kun je er eigenlijk nog helemaal niks mee aanvangen, NIKS! Maar Emma is een geduldige meid en keek gewoon reikhalzend uit naar de datum waarop ze haar allereerste echte grote concert zou gaan beleven.
Afgelopen zondag (28 februari) was het dan eindelijk zo ver! De week ervoor was ze een beetje ziek geweest en we schreven dan ook geen extra bezigheden in haar kalender zodat ze op en top zou kunnen uitrusten. Lichtjes verkouden en al een beetje hees stond ze zondagmorgen op. Zo blij als altijd!
We stapten in de auto, reden naar Zwijndrecht en zochten samen met Esther een gezellige zitplaats in de trein richting Amsterdam. De zaal, het licht, de mensen en dan uiteindelijk dé opkomst van de artiest zelf lijkt lichtjes overdonderend te zijn, maar niets is minder waar! Emma springt overeind, klapt zo hard als ze kan in haar handen en roept het uit, bij het zien van ongetwijfeld intussen ook ‘haar’ Marco Borsato!
De meeste liedjes kon ze gewoon meezingen en natuurlijk deed ze dit met volle overgave! Als Marco Borsato onze richting op kijkt en zijn duim omhoog steekt, is ze er rotsvast van overtuigd dat ie naar haar keek. En vanzelfsprekend lijkt ons dat ook gewoonweg voor de hand liggend. Telkens als hij onze kant kwam opgelopen, klapte Emma nog nét iets harder en zong ze duidelijk wat harder.
Na ruim 2 uur werd de aanvankelijk onvermoeibare Emma toch wat rustiger en liet ze zich iets meer onderuit zakken om zich aan het einde van het concert weer volledig te kunnen geven. De tussenkomst van de immer geliefde Frank Boeijen gaf haar een broodnodige rustpauze, want zijn liedjes zijn haar net iets minder bekend ;) Mama en Esther konden intussen lustig doorgaan!
Na een duur van bijna 3 uur hield Marco het echt voor bekeken voor die dag en strompelden wij weer rustig naar de trein die ons opnieuw via Rotterdam naar Zwijndrecht zou brengen. Het was overigens de allereerste matinee voorstelling, waarvoor blijkbaar ook voldoende belangstelling bestaat. Zeker ook ideaal voor ons, aangezien we daarna toch nog een hele rit voor de boek hadden.
Al met al stapten we rond 22.15 uur ongeveer thuis binnen en kon Emma haar eerste relaas doen bij papa. De volgende ochtend vond Emma gelukkig zelfs ook veel luisterende oren bij haar vriendinnetjes op school. En ook hier verkondigde ze met trots dat hij haar een duim omhoog had gegeven :)
Emma, het was mega fijn om je erbij te hebben. Wij genoten hierdoor niet alleen van het goede concert, maar misschien zelfs nog meer van jouw enthousiasme.

Advertenties

Comments (1) »

Griepepidemie? Waar? Hier? …

De kranten staan er vol van, de griep is in het land. Of je het nu wil weten of niet, je komt het overal tegen. Vorige week begonnen de klassen op school al wat leeg te lopen. Hiermee bedoelen we natuurlijk dat er af en toe al wat zieke kinderen te melden waren. Of juffen. De juf van Daan bijvoorbeeld is al meer dan een week serieus ziek en zij zal ook niet meer voor de krokusvakantie terug naar haar klas keren.
Afgelopen weekend stond die griep dan ook plots hier voor de deur. Ook al hebben we geprobeerd het beestje buiten te houden, dit keer was het echt hardnekkiger dan we gewend waren en konden we dus niet anders dan het met bijna open armen te ontvangen. Tenminste, Emma deed dit. Uiteraard, ze is verdikke zo vriendelijk!
Het hele weekend liep, of beter gezegd… flodderde, ze zo wat van links naar rechts met haar waterige oogjes en warm aanvoelend voorhoofdje. Ook al is ze 11 en al zo’n 163 centimeter groot, dan lijkt ze toch weer wat klein. We hebben haar verzorgd en de dokter bevestigde maandagochtend ons aanvoelen. De griep! Voilà, en zo zette deze epidemie dus ook daadwerkelijk en officieel voet in ons huis. Welkom of niet!
Een paar dagen bleef ze lekker thuis en vandaag kon ze weer naar school. Emma keek er eigenlijk ook echt wel weer naar uit en mama dacht dan haar achterstallige werk wat te kunnen inhalen.
Om 9.45 uur belde de school echter… Daan had overgegeven… En dus sprong mama in haar regenbroek weer op de fiets richting school. Het manneke lag bij het secretariaat op de zetel met een dekentje en de krant. Lijkbleek, dat dan weer wel. Intussen was Lotte ook al om het hoekje komen kijken en samen zorgden we ervoor dat Daan voorzien was van schoenen, helm, fiets, jas en boekentas. Mooi om te zien hoe tweelingzus direct terug naar boven sprintte (twee verdiepingen trouwens!!) om de schoenen van broertjelief te halen en deze bovendien rustig aan zijn voetjes probeerde te duwen.
Na een dagje zetelhangen lijkt het alweer een beetje de goede kant met onze vriend op te gaan. We houden onze vingers gekruist en duimen er lustig op los dat het hierbij blijft… Alsjeblieft???!?!?!!!

Comments (1) »

Oef… ze werken nog!

Vroeger heeft ons Daantje redelijk wat afgezien met zijn oortjes. Deze aan zijn hoofd wapperende dingetjes besloten toen op regelmatige basis ‘ziek’ te worden door even lekker te ontsteken. Dit gebeurde inderdaad redelijk vaak waardoor hij op jonge leeftijd al twee keer buisjes in zijn oren geïmplanteerd kreeg. Wat een wondermiddel is dat toch! Ok, ze moeten even naar het ziekenhuis (dagopname), ze gaan even onder algehele narcose… maar de gevreesde oorontstekingen bleven dan wel achterwege. Telkens als hij groeide en de buisjes er na een ruime tijd weer uit vielen, keken we met spanning naar de komende periode. Zouden de ontstekingen weer terug komen?
En eigenlijk ging het jarenlang goed, tot het einde van deze zomervakantie. Met een nog bijna druipend oor startte hij school en maakten we direct een afspraak bij een oorarts. Nog maar eens. De arts heeft het even aangezien, heeft het vieze spul er zoveel mogelijk uitgezogen met een lawaaierig apparaatje en nam daarna een gehoortest bij ons ventje af. Het resultaat was toen niet zo goed. Ronduit slecht eigenlijk. Aan zijn rechterkant hoorde hij eigenlijk niks! Dat is toch even schrikken. Op school mocht hij even vooraan zitten en ook op het voetbalveld hielden de trainers rekening met het – hopelijk – tijdelijk gehoorverlies.
We startten een antibioticakuur en er mocht absoluut geen water in zijn oren komen, dus stopten we altijd braaf een bij de apotheek gehaalde oorstopje in zijn oor voor onder de douche.
Vandaag keerden we terug naar de oorarts, de ontsteking was inderdaad volledig verleden tijd. Gelukkig maar. Maar er blijkt toch een soort van putje in zijn trommelvlies te zitten, aan beide kanten eigenlijk. Opnieuw twijfel en lichtjes bezorgd. Ook nu werd Daan weer even opgesloten in een geluiddicht kamertje om zijn gehoor te testen. Wat bleek nu? Zijn gehoor werkt heel goed! Dat is goed nieuws. Natuurlijk is dat goed nieuws, maar ook omdat hij dit nu niet (meer) als excuus kan gebruiken als hij ons niet gehoord heeft :)
Hij en wij opgelucht, maar zijn oorverleden is toch een blijvertje en zo worden we over zes maanden opnieuw verwacht bij deze lieve oorarts. Al is het maar om zeker te zijn dat deze beruchte putjes niet erger worden…

Comments (1) »

Geveld door rozen

Die Emma toch. Zo is ze dolgelukkig met de komst van de poes Vixey en zo heeft ze ineens erge last van uitslag op haar arm. Aangezien ze vroeger serieuze last van eczeem heeft gehad, zijn we voorzichtig en houden we het toch wat in de gaten. Het blijft wat rood, ze heeft er last van en dan verschijnen er na enkele dagen wat blaasjes… Help, wat is dat nu weer?
Mama maakt een afspraak bij de dokter voor maandagochtend en papa zoekt zich wild op het internet naar gelijkende fotootjes. Natuurlijk vind je van alles op het wereldcooleweb, van niet zo erge dingen tot vreselijke aandoeningen. We zijn even bang voor de ziekte van Lyme, maar dat blijkt gelukkig snel ongegrond (voor zover we uiteraard zelf kunnen oordelen!). Daarna komt papa met herpes op de proppen om uiteindelijk bij gordelroos uit te komen. Gordelroos… bah, klinkt raar, mooi en besmettelijk vies tegelijk! Mama besluit: Laten we de mening van de dokter maar afwachten. Papa dekt de aangetaste huid mooi af en Emma kan lekker gaan slapen.
De volgende ochtend bekijkt de dokter het met een extra lamp en besluit redelijk snel: zona infectie oftewel gordelroos. Met enige trots reageren de aanwezige meisjes: ‘Dat zei papa ook!’. Enigszins opgelucht keren we terug naar huis nadat de dokter het nog even ontsmet en weer dichtgeplakt heeft. Het is echt niet erg, alhoewel ze er wel last van kan hebben. Een zenuwpijn. Och arme Emma…
Vieze blaasjes die het haar van tijd tot tijd echt lastig maken, maar die gelukkig echt niet zo besmettelijk zijn. Over twee weken zal het allemaal verdwenen zijn en is dat ook weer achter de rug. Nog even volhouden Emmaatje :)

Leave a comment »

Hoest, kuch, blaf…

Okee, okee… hoe zeggen we dit netjes… Mik toch op en maak plaats voor de lente!!!!! Zoiets? Waarschijnlijk niet beleefd genoeg, maar het dekt toch een beetje de lading. Even geleden schreven we nog een berichtje over onze ‘tijdelijke depressie’. Gelezen? Daarin beschreven we onze verlangens naar de lente. We hadden er immers al een beetje van kunnen proeven. Van de lente welteverstaan! We hadden ook gedacht dat het wel welletjes was, dat het gedaan was met de winter en dat we eindelijk eens wat vitamine D zouden kunnen opdoen. Afijn, van dit alles blijkt niets waar!
Het is bijna eind maart en onze tenen vriezen er nog altijd af. Opnieuw kleurde onze tuin en de straten van het weekend wit. Niet een beetje wit, maar opnieuw zeker 5 cm! Nog gruwelijker… ook de snelweg van zaterdag op zondag, waardoor de schrijfster van dit berichtje al tollend tot stilstand kwam ter hoogte van Rumst. Dwars… dat ook nog eigenlijk. Gelukkig reden de achtervolgers ook rustig en kwamen ze netjes tot stilstand vóór mijn auto en niet ertegen! We mogen van geluk spreken.
Daarbij komt nog het gekuch van de kinderen. Normaliter mogen we echt in onze handjes knijpen: we hebben sterke kinderen. Kinderen die niet zomaar ziek worden. Kinderen die gewoon weer (moeten) opstaan als ze net gevallen zijn. Kinderen die niet plots koorts krijgen etc. Maar ook voor onze kinderen duurt de koude periode gewoon té lang. Zij kunnen intussen een koor van hese zeehondjes beginnen. Er wordt gekucht dat geen naam meer heeft. Af en toe klaagt er een over buikpijn en dan wordt de ander weer wakker met een bloedneus. Dus blijven we toch een beetje hangen bij onze eerste zin… Weg met die kou, adios aan de sneeuw en auf wiederschnitzel aan de kuchjes en bijhorende geluidjes. We zijn er helemaal klaar mee!

Leave a comment »