Posts tagged ziekenhuis

Druk bewogen weekje

De tweeling is alweer – sinds een weekje – thuis van bosklassen! Wat een heerlijkheid, ons gezin is weer compleet! Tegelijkertijd zijn we zo blij dat ze zo’n fantastische reis hebben mogen maken, en dat al op hun nipt 11 jaar. Op ruim 1.200 km afstand kamperen, bergwandelingen maken, zwemmen, warmwaterbron bezoeken, souvenirtjes kopen in Villefranche, katharenkerk bezoeken, spelletjes spelen,… en nog zoveel meer om op te noemen waarschijnlijk. De hele week was het ook daar zeker 30 graden, bakken en braden dus, zeker tijdens de wandelingen die vaak wel 10 km lang waren.
Gelukkig was het bij thuiskomst ook nog heerlijk weer en konden ook Daan en Lotte genieten van het intussen afgewerkte zwembad! Op zondag vierden we dan nog op de valreep Daan zijn verjaardag voor zijn vriendjes. Opnieuw een prachtige dag met warme temperaturen, ideaal voor een zwemfeestje in de tuin. Ook hadden we laserguns gehuurd zodat het zwemmen afgewisseld kon worden door een stevig partijtje lopen, duiken, strategieën bespreken, teams maken,… We vermoeden dat iedereen heeft genoten, met Daan als absolute nummer 1. De volgende dag moest hij namelijk om 6.30 uur opstaan voor zijn geplande operatie!
Zo begon de week dus. Maandagmorgen om 7.10 uur stonden Daan en mama in het ziekenhuis van Duffel voor zijn beruchte trommelvliestransplantatie. Al met al verliep het vlotjes. Mama mocht nog even mee naar de operatiekamer en toen hij sliep, heeft zij buiten wat gewandeld, gelezen en gegeten. Om 8.30 uur was de operatie gestart en rond 11.45 uur werd hij terug naar de kamer gebracht. Een suf mannetje dat er toch lichtjes geëmotioneerd uitzag. Het enorme verband rond zijn hoofd zat strak en de dokter heeft dit zelf na een uurtje ongeveer iets losser gedaan. Hij heeft vooral nog wat geslapen en van zodra het mocht, hebben we de gang onveilig gemaakt (pas rond 15.30 uur). Eens hij zijn bed mocht verlaten, is hij er niet meer ingekropen! En mama stapte flink mee… van links naar rechts en weer terug. Om 18.00 uur waren we uiteindelijk thuis, opnieuw… wat een heerlijkheid! De volgende morgen werd het grote verband ingewisseld voor een miniverbandje op zijn hechtingen, achter zijn oor. Aankomende maandag worden de hechtingen eruit gehaald en zo zijn we toch al goed op weg naar genezing. De operatie was namelijk één ding, wat nog moet komen, is een veel grotere uitdaging! Zeker 4 weken rustig aan doen, d.w.z. niet rennen, springen, fietsen,… al helemaal niet sporten dus. Dit alles om de nieuwe trommelvlies op zijn gemak te laten installeren. Ook niet zwemmen, na een maand met een oorstopje (zijn we gewend intussen). We onthouden dat het allemaal voor het goede doel is!
Woensdagmiddag was het dan tijd voor Lotte haar feestje! Mama begeleidde maar liefst 9 fietsers van school naar huis waar het plezier losbarstte. Het was opnieuw een heel warme dag. Na het eten van wat croque monsieurs was het tijd om het zwembad onveilig te maken, een spelletje te vieren, wat lekkers te eten, nog wat te zwemmen en het feestje was alweer gedaan.
Zaterdagmiddag heeft Emma haar vriendinnetjes dan nog uitgenodigd voor haar feestje en dan zijn we er weer door voor dit jaar. En dat alles binnen één week!
Al met al een bewogen weekje dus, met temperaturen van boven de 30 graden. Als dit alles nog niet genoeg is, had Emma ook nog examens! Een hele week volgepropt met de laatste examens van het jaar. Ze heeft dit weer prachtig voorbereid en haar rapport van dagelijks werk zag er ook weer veelbelovend uit. Wat doet ze dat toch goed!! Volgende week donderdag halen we haar rapport op en kunnen we daarmee het eerste jaar op de middelbare school officieel afsluiten! Wat vliegt de tijd, en nee… dat is niet altijd een heerlijkheid :)

Advertenties

Comments (2) »

Daan zijn oren – deel …?

Ons ventje heeft gevoelige oren, dat weten we al heel lang. Als peuter presteerde hij het om al twee keer in het ziekenhuis te mogen verblijven wegens het plaatsen van buisjes. Vreselijke oorontstekingen waren hier absoluut de oorzaak van. Buisjes helpen, dat is zeker waar. Alleen groeien kinderen en zo ook de oren, wat zoveel betekent dat de buisjes er naar verloop van tijd vanzelf uitvallen. Afijn, het ging eigenlijk al jaren goed en bijgevolg gingen we nog maar af en toe op controle bij de oorarts.
Totdat… ja, je voelt het zo aankomen natuurlijk, deze zelfde oorarts toch wat oneffenheden opmerkt in zijn trommelvlies. Deze ‘retractie’ mocht zich absoluut niet verder ontwikkelen en dus werd er opnieuw een buisje geplaatst, dit keer alleen in zijn rechteroor. Een dagje ziekenhuis en het was weer opgelost! Wel wilde de arts ons regelmatiger terug zien en uiteraard geven we hier gehoor aan.
Wat bleek? Het buisje hielp niet, of toch niet voldoende. De laatste controles (jep, we zijn echt wel regelmatig op controle geweest de laatste maanden) wezen uit dat de retractie verergerde en we dus voor een voldongen feit werden gezet: een operatie.
Bweikes… een operatie! Weer onder narcose. Opnieuw je kind zien wegglijden in die diepe slaap (grote gruwels…). Een operatie in een oor, maar dan wel via de schedel. Bah, bah en nog eens bah. Maar het is voor een goed doel. Oftewel, we kunnen eigenlijk echt niet anders.
Net naast het bot achter zijn oor zullen ze een sneetje maken, waarbij ze door middel van microchirurgie de rest zullen afhandelen. De retractie zal worden weggenomen en zijn trommelvlies zal worden vervangen. Juist ja, een trommelvliestransplantatie! Een stukje weefsel van iemand anders zal er hopelijk voor zorgen dat ons Daantje niet meer zoveel last van zijn gevoelige oren zal hebben!
Dat ziekenhuisverblijf is één ding. Dan rest ons nog de bijna onmogelijke taak om hem drie weken ‘rustig’ te laten zijn. Hij mag niet sporten, zelfs niet hardlopen en/of springen. Dat klinkt als een uitdaging van jewelste. De eerste 7 tot 9 dagen zal hij zelfs binnen moeten blijven om een eventuele infectie te vermijden, want dit zou namelijk tot afstoting kunnen leiden. In een relatieve wereld weten we absoluut dat dit niet het ergste is, maar toch is het allemaal even slikken.
Dus plannen we deze ingreep maar direct na zijn overweldigende uitstap naar de bergen, naar de Pyreneeën. Twee jaar geleden maakte grote zus Emma met school deze enorme trip en kwam met bakken ervaring en verhalen terug naar huis. In juni is het aan Daan, en Lotte uiteraard, om deze trip van 10 dagen tot een goed einde te brengen.

Zelf blijft Daan redelijk rustig onder het hele verhaal van de operatie. Afgelopen augustus, toen hij zijn buisje kreeg, ligt nog vers in zijn geheugen en dit alles is toen ook heel goed en rustig verlopen. Die goede ervaring helpt zeker te weten bij de voorbereiding van de nieuwe. En het feit dat hij dan bijna 9 dagen niet naar school hoeft te gaan, zorgt zelfs voor een stiekeme glimlach…

Comments (3) »

Medisch maandje

Het is oktober 2016… dat zullen we geweten hebben. De maand is intussen bijna voorbij, maar deze mag gerust de geschiedenis ingaan als ons ‘medisch maandje’. We hebben allerlei artsen, doktoren etc. gezien of we zien ze deze week nog, gaande van oogarts naar oorarts, en van orthodontist tot radioloog. En hoe komt dat dan allemaal, vraag je je wellicht – terecht – af? Awel ja, dat gebeurt soms zo eens he :)
Mama zag haar oogarts begin deze maand een keer vervroegd terug vanwege verminderd zicht, aan haar goede oog nota bene. Dit werd evenwel direct ter plaatse opgelost en ze ziet weer zoals vorig jaar net na de operatie. Wat een geweldige opluchting.
Daan en Lotte zitten in het vijfde leerjaar, dit houdt in dat ze opnieuw op bezoek gaan bij de schooldokter. Daar waar normaal gezien alles in orde is, kregen ze allebei dit keer een briefje mee. Daan zijn buisje zou los zitten en Lotte zou last hebben van een verminderd zicht. Beiden verdienden opvolging. En zo belde mama rond en stonden de volgende afspraken vast.
Daan naar de oorarts waar blijkt dat het buisje niet los zit, maar dat het wel lichtjes gekanteld is. Conclusie is dat het nog werkt en dat we eerder als voorzien weer op controlebezoek mogen verschijnen, wordt vervolgd in januari 2017.
Lotte ging op visite bij een vriendelijke oogarts, speciaal zo eentje voor kinderen. De mevrouw deed dat heel goed, en Lotte uiteraard ook ;) Hier was de conclusie dat haar rechteroog het heel goed deed, maar dat linker ding liet toch wat te wensen over. Waar hebben we dat nog gehoord… We plakken nu haar goede oog gedurende vier uur per dag af in de hoop dat haar minder goede oog toch een beetje beter zijn best begint te doen. Dit afplakken gaat wel nog gepaard met het dragen van een bril. Maar o, wat is ze blij met haar bril. ’s Ochtends zaten we bij de oogarts, ’s middags was de bril gekozen, twee dagen later stond dat prachtig blauwe ding op haar mooie neusje. Wordt ook weer vervolgd in februari 2017.
Emma moest nog eens naar de orthodontist en hier wachtte ze al heel lang op. Haar apparaatje om haar bovenkaak te verbreden, mocht er eindelijk uit. Afgelopen maandag werd deze vakkundig en snel verwijderd, deze middag gaan we terug voor haar nachtbeugeltje zodat alles blijft staan zoals het nu staat voordat we overgaan tot verdere stappen in dat toch wel ingewikkelde proces.
En omdat dit alles nog niet genoeg was, blesseerde papa zijn pink bij het volleyballen (of bij het bestellen van pintjes… wie zal het zeggen) en heeft Daan opnieuw wat last van zijn lies. Beide bezochten de huisarts afgelopen maandagavond en vrijdagmiddag wordt er van Daan zijn lies een echo gemaakt om zeker te zijn dat alles nog zit zoals het zou moeten zitten.
En dan denken we dat we onze afspraken intussen wel wat hebben overlopen… van slechts deze maand. En dan denken we dat we dit gerust een medisch maandje mogen noemen…
Zucht, wanneer is het november? En mag het dan stoppen?

Comments (3) »

Oren – Deel ‘dat-ik-het-niet-meer-weet’

Over Daan en zijn oren kunnen we intussen wel een boekje schrijven. Van jongs af aan had hij last van die twee meewapperende gevoelige lichaamsdelen. Meerdere oorontstekingen werden gevolgd door verschillende operaties. Alhoewel ‘operatie’ wel wat hevig klinkt, er werden telkens immers ‘maar’ buisjes geplaatst. Buisjes die wel opnieuw en opnieuw hun werk deden. Maar kleine jongens worden steeds een stukje groter en dus vallen die goedwerkende hulpmiddeltjes er na een tijdje weer uit.

Nu ging (en gaat) het eigenlijk al vele jaren goed. Hij heeft lang niet zoveel oorontstekingen meer, we kunnen het ons zelfs niet meer heugen wanneer de laatste is gepasseerd. Wel hielden we het altijd goed in de gaten, vooral zijn gehoor dan eigenlijk. Zo was Daan op een dag heerlijk met autootjes en diertjes aan het spelen op zijn kamertje, mama ziet hem bezig en dacht zijn gehoor eens te testen door heel zachtjes tegen hem te beginnen babbelen. Hij reageerde absoluut niet… maar ja, wat voor een test is dat nu ook? Voor hetzelfde geld zit hij gewoon volledig in zijn verhaal en hoort hij daarom alle omgevingsgeluiden niet. Toch?!

Afijn, voor alle zekerheid bezochten we af en toe een KNO-arts en deze lieve mevrouw zag toch ook duidelijk de gevolgen van de doorlopen geschiedenis: er zaten wel degelijk putjes in zijn trommelvlies. Kan dat kwaad? Nee, niet direct. Maar we kregen toch het advies om hem vooraan in de klas te laten zitten, waar Daan natuurlijk zelf niet om zat te springen. Ook werd gevraagd om na zo’n 6 maanden opnieuw eens op bezoek te komen. Zo lag hij een tijdje geleden opnieuw op de stoel en werd er eveneens opnieuw een gehoortest afgenomen van zowel de lage als de hoge tonen. De test is helemaal niet slecht verlopen, maar de putjes in zijn trommelvlies, vooral aan de rechterkant, leken iets verergerd te zijn. Alles trekt toch niet zo goed door zoals bedoeld en om erger te voorkomen (lees: later een trommelvliestransplantatie of iets dergelijks), stelde de arts voor om preventief nog eens buisjes te laten steken. Daar zijn we dan in meegegaan en nu wil het feit dat we ons morgenochtend moeten melden in het ziekenhuis waar Daan zijn oren op 10-jarige leeftijd nog maar eens van buisjes worden voorzien!

’s Middags zullen we het ziekenhuis normaal gezien weer mogen verlaten, en normaal gezien heeft hij hier achteraf ook geen last van. Tenminste, zo kunnen we het ons nog herinneren van toen hij klein was. Wij zijn er klaar voor… was het maar al morgenavond ;)

Comments (1) »

Oef… ze werken nog!

Vroeger heeft ons Daantje redelijk wat afgezien met zijn oortjes. Deze aan zijn hoofd wapperende dingetjes besloten toen op regelmatige basis ‘ziek’ te worden door even lekker te ontsteken. Dit gebeurde inderdaad redelijk vaak waardoor hij op jonge leeftijd al twee keer buisjes in zijn oren geïmplanteerd kreeg. Wat een wondermiddel is dat toch! Ok, ze moeten even naar het ziekenhuis (dagopname), ze gaan even onder algehele narcose… maar de gevreesde oorontstekingen bleven dan wel achterwege. Telkens als hij groeide en de buisjes er na een ruime tijd weer uit vielen, keken we met spanning naar de komende periode. Zouden de ontstekingen weer terug komen?
En eigenlijk ging het jarenlang goed, tot het einde van deze zomervakantie. Met een nog bijna druipend oor startte hij school en maakten we direct een afspraak bij een oorarts. Nog maar eens. De arts heeft het even aangezien, heeft het vieze spul er zoveel mogelijk uitgezogen met een lawaaierig apparaatje en nam daarna een gehoortest bij ons ventje af. Het resultaat was toen niet zo goed. Ronduit slecht eigenlijk. Aan zijn rechterkant hoorde hij eigenlijk niks! Dat is toch even schrikken. Op school mocht hij even vooraan zitten en ook op het voetbalveld hielden de trainers rekening met het – hopelijk – tijdelijk gehoorverlies.
We startten een antibioticakuur en er mocht absoluut geen water in zijn oren komen, dus stopten we altijd braaf een bij de apotheek gehaalde oorstopje in zijn oor voor onder de douche.
Vandaag keerden we terug naar de oorarts, de ontsteking was inderdaad volledig verleden tijd. Gelukkig maar. Maar er blijkt toch een soort van putje in zijn trommelvlies te zitten, aan beide kanten eigenlijk. Opnieuw twijfel en lichtjes bezorgd. Ook nu werd Daan weer even opgesloten in een geluiddicht kamertje om zijn gehoor te testen. Wat bleek nu? Zijn gehoor werkt heel goed! Dat is goed nieuws. Natuurlijk is dat goed nieuws, maar ook omdat hij dit nu niet (meer) als excuus kan gebruiken als hij ons niet gehoord heeft :)
Hij en wij opgelucht, maar zijn oorverleden is toch een blijvertje en zo worden we over zes maanden opnieuw verwacht bij deze lieve oorarts. Al is het maar om zeker te zijn dat deze beruchte putjes niet erger worden…

Comments (1) »

Stilte doorbreken of niet?

Het is inderdaad even stil geweest van onze kant. Radiostilte kunnen we het noemen, want echte komkommertijd is het nog niet. Eigenlijk is er gewoon best nog veel gebeurd, maar bleek er helaas net iets te weinig tijd om de blog aan te vullen. Dit realiseren we bij dezen dus :)
Om verder te gaan, waar we gebleven waren… Daan en Lotte zijn ontzettend enthousiast teruggekeerd van hun bosklassen in Brugge. Het was er geweldig leuk, ze hebben toffe dingen gedaan en ze genoten van het eten dat hen werd voorgeschoteld. Kortom, een zéér geslaagde editie van een vijfdaagse schoolreis.
Vorige week woensdagavond was het dan de beurt aan onze oudste. Emma ging niet gewoon op bosklassen, maar vertrok voor wel TIEN dagen naar de Franse Pyreneeën! Alstublieft! Net elf jaar geworden en er nu al voor zo’n lange tijd tussenuit trekken. Jullie kennen Emma intussen ook al wel een beetje en wie de vorige bosklassen via dit medium heeft meegemaakt, weet dat vertrekken niet de sterkste kant van Emma is. Integendeel zelfs. Vorige jaren sliep ze meestal de nacht voor vertrek niet en was ze ontroostbaar. Meestal viel ze uiteindelijk wel in slaap, gewoonweg wegens oververmoeid en een tekort aan tranen.
Dit keer begon dit gevoelige spelletje een maand voor vertrek al…. Ook niet evident als mama om je dochter dit te zien doormaken. Bovendien moet je zelf sterk blijven en maar blijven volhouden dat het uiteindelijk een geweldig mooi avontuur zal worden waar ze later fantastisch graag op terug zal blikken. Gelukkig waren we daar zelf ook wel van overtuigd, maar het blijft een moeilijk iets die pre-bosklassen. Een week voor vertrek leek het te veranderen en Emma fluisterde ’s avonds voor het slapen gaan een keertje: ‘Het klinkt een beetje gek, maar ik heb er eigenlijk wel een beetje zin in.’ Mama kon wel een gat in de lucht springen van blijdschap, maar hield zich ingetogen in. En zo vertrok ons Emmaatje zonder teveel tralala woensdagavond met de bus naar het verre dorpje nabij de Spaanse grens. Een gevoel van overweldigende trots spoelde door heel ons lijf. Dat had ze toch maar even flink geflikt!! Het heeft haar enorm geholpen te weten bij wie ze in de tent zou slapen en naast wie ze – zowel op de heen- als de terugreis – in de bus zou zitten. Ze is graag voorbereid, zoveel is duidelijk!
Gelukkig ging een goede vriend van ons mee als begeleidende ouder en zodoende weten we zeker dat ze in goede handen is en krijgen we zelfs een korte update over hoe het met onze dochter gaat. Het gaat goed met haar, echt waar! We ontvingen twee foto’s en ze kijkt zo gelukkig!

Emma tijdens een forse wandeling in de bergen

Emma tijdens een forse wandeling in de bergen

Even pauzeren en lachen naar het vogeltje

Even pauzeren en lachen naar het vogeltje

Nu is het intussen dinsdagavond en aankomende vrijdagmiddag komt ze weer thuis, ze zal onnoemlijk welkom zijn :)

En wat is er dan nog allemaal gebeurd waardoor de blog zo waardeloos werd achtergelaten? Awel… mama Monique werkt nu voor een aantal weken als bijna duurzaamheidsambtenaar op een gemeente. Tijdelijk iemand vervangen die al lange tijd afwezig is. Daarnaast werd ze vorige donderdagochtend geopereerd aan haar ogen. Dat werd tijd horen we jullie denken… of roepen… Maakt niet uit! Het werd inderdaad tijd, en nu is het gelukkig achter de rug. Langzaam maar zeker kan ze alles weer wat zien, maar het blijft spectaculair dat ze nu al kan lezen… zonder bril of lenzen welteverstaan ;)

Een kort, maar weliswaar redelijk krachtige update van onze kant. Nu is de stilte weer even doorbroken… maar voor hoe lang…

Comments (1) »

Een geschud hoofd

Op vrijdag hebben we het schooljaar op een geweldig leuke manier afgesloten. Tante Esther kwam als verrassing mee om de kids van school te gaan halen en direct daarna fietsten we naar de Kruidtuin om samen met wat vriendjes en vriendinnetjes te picknicken! De zon kwam zelfs nog kijken, de kinderen (11 in totaal) hebben zich opperbest vermaakt en de aanwezige vrouwen konden zich eveneens heerlijk laten gaan wat betreft babbelen :)
Zaterdag was dan eigenlijk ‘officieel’ onze eerste vakantiedag en die werd ingezet met een boottocht op de Schelde gevolgd door een barbecue. Dit evenement werd georganiseerd door een van de opdrachtgevers van Joos en uiteindelijk waren we daar met zo’n 50 man. De boottocht op de Schelde was fijn en de kinderen hebben hun ogen goed de kost kunnen geven. Daarna installeerden de grote mensen zich op het heerlijke lounge terras terwijl de kinderen zich in het zand smeten, zich vervolgens te pletter sprongen op het springkasteel en/of  daarna een partijtje voetbal in het zand speelden. De locatie waar dit zich allemaal afspeelde was ‘Club Cabana’, eigenlijk best een aanrader op dat vlak. Het is er niet overdreven groot, maar wat heeft iedereen genoten… totdat… Daan op de arm van papa hing en papa vertelde wat er was gebeurd.
Tijdens het partijtje voetbal is Daan – door middel van een geweldige sliding – met zijn hoofdje KNOERHARD tegen het been van papa aan geknotst. Daan werd rustig geïnstalleerd op de schoot van mama en zei eigenlijk nog maar een zinnetje: ‘Ik weet niet meer wat er is gebeurd!’ En dat bleek de waarheid, want hij wist compleet niets meer van deze hele dag! Hij wist niet meer dat we op een boot hadden gezeten, hij wist niet meer hoe we aan onze naamstickers waren gekomen, hij kende zijn nieuwe vriendjes niet meer bij naam etc. etc. Gelukkig herinnerde hij zich wel de picknick van gisteren en wist hij wel nog wie dit jaar zijn juf was. Om het zekere voor het onzekere te nemen, hebben we het feestje vroegtijdig verlaten en reden we rustig terug naar Mechelen en onderweg hebben we onze strategie bepaald. Papa zou met Daan naar het ziekenhuis gaan en mama legt de meisjes op bed. Uiteindelijk was het toch al 20.30 uur geworden! Zo gezegd, zo gedaan en dan is het maar afwachten op nieuws uit het ziekenhuis… en wachten duurt altijd lang, dat weet iedereen. Gelukkig liet papa redelijk snel weten dat de eerste testen positief bleken en dat het nu wachten was op de pediater. Ruim 2 uur later stond papa hier voor de deur met een nagenoeg slapende Daan opnieuw op zijn arm met het verlossende nieuws: het is een lichte hersenschudding en hij moet om de 3 uur wakker gemaakt worden, maar na twee dagen zal het allemaal wel voorbij zijn. Die avond zelf is zijn geheugen ook weer volledig terug gekomen en dat stelt de ouders natuurlijk ook enorm gerust :)
Daan nam papa zijn plaats in in het grote bed en mama heeft hem een aantal keer zachtjes wakker gemaakt. Dit verliep allemaal zonder problemen en nu dat we weer een dagje verder zijn, laat hij zelf al duidelijk weten dat het vandaag alweer een stukje beter gaat! Het is nog fijner om dat uit het mondje van het kind zelf te vernemen ;)
Het liet grote zus Emma overigens niet onberoerd. Terwijl zij ’s avonds hier thuis haar tandjes stond te poetsen, liet ook zij duidelijk weten dat ze toch wel wat bezorgd was om Daan. De volgende ochtend had ze een reeks knutseltjes klaar voor haar broertje: een medaille, een dromenvanger en een boekje met de prachtig mooie tekst erop: ‘Lieve Daan, ik hou van jou. Je bent de liefste broer van de wereld! Ik wil je nooit kwijt hebben, ik hou van jou!’. Zucht, hoe schattig is dat dan weer!!!
Afijn, eind goed al goed. We proberen het nu een paar dagen rustig aan te doen en dan kan hij weer knallen zoals vanouds!

Leave a comment »