Posts tagged zomer

Rustig thuis

Afgelopen woensdagavond zijn ze vertrokken! Daan en Lotte gingen het avontuur tegemoet, tezamen met hun vriendjes van school. De tassen werden zorgvuldig voorbereid thuis, het materiaal verzameld op school en de bus werd efficiënt ingeladen op het door ons intussen wel gekende Douaneplein te Mechelen.
Ze waren er al even klaar voor! Toen Emma twee jaar geleden dezelfde reis maakte en terugkwam met al haar boeiende verhalen, begon Daan al met aftellen. Op school werkten ze er de laatste paar weken rond. Thuis werd er vurig gebabbeld over de indeling van de tenten en groepjes. De spanning was met momenten goed van hun gezichtjes af te lezen… de Pyreneeën-reis stond voor de deur!
Deze reis – zogenoemde bosklassen – spreekt toch al gewoon tot ieders verbeelding?! 10 Dagen lang zijn ze weg, maken ze serieuze bergwandelingen, slapen ze in tentjes, zingen ze (Franse) liedjes aan het kampvuur, dompelen ze zich in een warmwaterbron, bezoeken ze de katharenkerk, kopen ze zelf souvenirtjes,… en dus worden ze figuurlijk een stuk groter. Het is een pracht van een ervaring die ze de rest van hun leven met zich mee zullen nemen. Wie anders doet dit op nipt 11 jaar?
Toevallig profiteren ze dan ook nog eens van een heel zuiders klimaat… het is er de hele week rond de 30 graden! Over een goed begin van de zomervakantie gesproken! Alhoewel het redelijk warm lijkt als je bedenkt dat ze toch wel wandelingen van zo’n 10 km maken…
Ze genieten, daar zijn we zeker van. En thuis is het dus rustig, heel rustig! Emma is deze week enig kind en aangezien de examens volgende week weer van start gaan, komt deze rust best van pas eigenlijk. Zelf moeten we nog een beetje wennen aan de rust: we zijn ’s ochtends veel eerder klaar, we zetten steevast teveel eten op tafel, er is veel minder opruimwerk,… Vrijdag komen ze weer terug en we kunnen niet wachten op hun eerste knuffels, op hun verhalen, op hun stralende gezichtjes! Waar we wel op zouden kunnen wachten is de berg was, maar goed… dat hoort er nu eenmaal ook weer bij.

Advertenties

Leave a comment »

Back to … school/work/reality

Alhoewel het zonnetje nog hoog aan de hemel staat, blijkt de lange zomervakantie toch aan een einde gekomen te zijn. Vandaag is het 1 september, traditiegetrouw de dag om terug naar school te vertrekken, terug de werkcomputer op te starten en terug in de echte wereld te stappen.
Vorige week genoten we nog van een overheerlijke en zon overgoten vakantie in La Bresse! Jammer genoeg zonder papa Joos, maar wel met nog een vriendinnetje van mama Monique erbij. Zo vertrokken we met 6 in de party bus richting onze geliefde Vogezen. Met 6? Ja, dit keer mocht Lotte ook een vriendinnetje meenemen en de keuze was lang geleden al gevallen op Ella, en zo geschiedde. We hebben werkelijk genoten, want de hele week hebben we geen enkele wolk kunnen bespeuren. Prachtig weer, leuke uitstapjes, spannende avonturen en heerlijk ontspannen aan het zwembad. Een zalige combinatie van afwisselende bezigheden en mogelijkheden. Meer dan voor herhaling vatbaar.
Bij thuiskomst meldde de kalender ons dat we nu toch wel gevaarlijk richting eind augustus gingen. Daan wilde graag nog wat vakantie, Lotte staat sinds 1 juli al te popelen om naar het vijfde leerjaar te vertrekken en Emma… Emma maakt dé grote stap in haar toch nog jonge leventje: zij vertrekt immers naar het middelbaar! Ze was er meer dan klaar voor (wij als ouders misschien nog niet zo). Als het woord middelbaar maar al viel tijdens de vakantie, kwam er een mooie glimlach op haar gezichtje. Gisterenavond kon ze de slaap bijna niet vatten wegens té zenuwachtig. Ze stond vrolijk op, wenste haar klasgenootjes van vorig jaar veel succes in de groepschat en stond even later met haar nieuwe rugzak klaar om te vertrekken. Eergisteren fietste ze de route nog eens met mama en ze deed er welgeteld 15 minuutjes over. Al bij al valt dat enorm mee! Om 8.20 uur weerklonk de fietsbel van haar vriendinnetje Ida die momenteel bij haar papa verblijft en dus nog geen straat verder woont. Heerlijk, ze kunnen de eerste twee dagen al samen fietsen, denkt mama opgelucht. Papa flipt al helemaal bij het idee van alleen naar school te fietsen. Daarom stelde hij gisterenavond nog voor om nog eens ’s ochtends met haar mee te fietsen. Emma keek naar mama, mama antwoordde haar blik met tegen papa te zeggen dat het super lief is, maar echt niet nodig.
Nog even en ze stormen straks allemaal weer rond in huis… vast en zeker vol met verhalen… we kunnen bijna niet wachten! Kom maar op, we zijn er helemaal klaar voor :)

Ook traditiegetrouw zijn natuurlijk de foto’s… net voordat we allemaal naar school afzakken, halen we de camera boven (of tegenwoordig veel sneller de gsm…) en leggen we dit mooie moment weer even op de gevoelige plaat vast. Emma – Emma en Ida – Lotte en Daan op naar het respectievelijk 1e en 5e! Wat vliegt de tijd!!!

Leave a comment »

Halve zomervakantie

We zitten alweer ruim halfweg, we zijn net over de helft van de 9 weken schoolvakantie. De kinderen hebben al kunnen genieten van afwisselende weken. Van een weekje zee met opa en oma Brussel tot niks doen. En van logeerpartijtjes bij elkaar en met vriendjes/vriendinnetjes tot het bijwonen van een zomerkamp. Er is blijkbaar toch altijd wel van alles te doen, en gelukkig maar :)

Toch wel speciaal was het chirokamp van Lotte. Ook al is ze in het voorjaar een weekend mee op minibivak geweest, toch is een hele week weg van huis toch best spannend. Misschien alleen voor ons, want Lotte had er eigenlijk helemaal niet zoveel last van. Op zondag 24 juli stapte ze vakkundig samen met haar leiding en chirovriendinnetjes op de trein van Mechelen richting Sint-Truiden alwaar ze een week lang geweldig leuke dingen zouden doen. Ze deed mee aan moddergevechten, aan een color run (je moet het ooit zo witte t-shirt eens zien), aan een dropping middenin de nacht, en zo verder. Ze heeft op en top genoten, zoveel was duidelijk toen ze een week later werd opgehaald van de bus. Op een zeer rustige manier vertelde ze met een glimlachend gezichtje over al haar avonturen en over hoeveel plezier ze toch wel had gehad. Daan gaf grif toe… na het horen van al deze verhalen had hij zelfs een beetje spijt dat ie niet mee was gegaan. Tsja…

Daan en Emma hielden zich tijdens de afwezigheid van de jongste zus bezig met een zwemkamp. Elke ochtend volgden ze zwemles en elke namiddag werden er spelletjes gespeeld of andere sporten uitgeprobeerd. De eerste dag is het altijd aftasten en afwachten, maar vanaf de tweede dag waren ook zij enthousiast en vertrokken ze elke ochtend met plezier richting kamp. Op de laatste dag moesten ze een test afleggen voor een zwembrevet… oftewel eens even zien hoever ze nu konden zwemmen binnen een bepaalde tijd. Tot nu toe was Daan al de trotse bezitter van een brevet van 100 meter, en Emma van 500 meter. Thuis vonden we dat ze zich in ieder geval moesten verbeteren ;) en dat deden ze met overtuiging. Daan haalde het brevet van 400 meter en Emma van maar liefst 1,5 km (hoogst haalbare overigens). Dus ook op onze twee oudsten zijn we trots, want het is toch weer een zalige prestatie!

En terwijl de twee meisjes nu een paar nachtjes logeren bij oma Poekie in Nederland geniet Daan van een keertje ‘enig’ kind te zijn. Zo bezochten we al de cinema, hebben we tompouces en koekjes gemaakt en staat er natuurlijk nog pizza of iets dergelijks op het programma vanavond. Heerlijk vooruitzicht… niet?

Fijne vakantie!

Comments (2) »

Vakantie op het water

Nu blijkt dat we de hele zomervakantie nog niets van ons hebben laten horen, moeten we toch eens werk maken van een soort van inhaalbeweging. De komende dagen hopen we dus nog enkele berichtjes te kunnen plaatsen, maar laten we beginnen met waar onze vakantie eigenlijk ook mee begon: een cruise!
Opa en oma Brussel zijn dit jaar 40 jaar getrouwd en om dit te vieren, namen zij hun hele gezin mee op vakantie. Niet zomaar een vakantie, maar een vakantie op het water. Alhoewel we in de lucht begonnen, daarna een bus en een soort tram namen, we de benenwagen ook nog hebben gebruikt… stapten we uiteindelijk op een schip. Het cruiseschip Magnifica van MSC telt wel zo’n 300 meter in lengte en biedt plaats aan 4.000 mensen (waarvan overigens 1.000 personeelsleden!). Dit magnifieke schip liet ons in Venetië instappen en vertrok rond 17.00 uur op zondag 5 juli om de volgende dag ’s ochtends aan te komen in Brindisi. Dit ligt nog altijd in Italië, in de hak van de beruchte laars van dit mooie land. We hebben hier zalig rond gekuierd langs de kustlijn, door het centrum en aten uiteindelijk een overheerlijk Italiaans ijsje.
Tegen het eind van de middag vertrekt het schip meestal opnieuw om dan elke ochtend weer op een andere bestemming aan te komen. De volgende dag was het de beurt aan Griekenland, we meerden aan om precies te zijn in Katakolon. Hier besloten we de bus te nemen naar Olympia, alwaar we de archeologische site bezochten van waar ooit het begin van de Olympische Spelen kon worden opgetekend. Het was intussen bloedjeheet, maar we hebben goed rondgekeken en mama Monique en Emma hebben zelfs gesprint op het Olympisch ‘veld’ waarna we allebei minstens een halve liter water nodig hadden!
De volgende dag was het tijd voor een nieuwe ontdekking, een nieuwe stad… een nieuw land: Turkije. Halte: Izmir. Het bleef bijna onmenselijk warm en de zweetdruppeltjes parelden langzaam bij iedereen van boven naar beneden. Tante Klaartje en Toon besloten om Efeze te bezoeken. Aangezien dit zo’n 80 km verwijderd was van onze stopplaats Izmir besloten wij, inclusief opa en oma, om in Izmir zelf te blijven en om op tijd terug naar het schip te keren zodat we eens rustig konden genieten van het zwembad op het schip. Over het algemeen was het namelijk vreselijk druk eens we allemaal op het schip moesten vertoeven, dus een rustig momentje klonk ons als muziek in de oren en we hebben er dan ook met volle teugen van genoten.
De dag erna bevonden we ons nog altijd in hetzelfde land, maar in de immens grote stad Istanbul. We waren werkelijk onder de indruk van de grootte van de stad. Ook toen we de haven ’s avonds verlieten, bleven we geruime tijd langs deze prachtige stad varen. Er leek werkelijk waar geen einde aan te komen! De Blauwe Moskee met haar zes minaretten was duidelijk te zien vanaf de haven en natuurlijk brachten we deze bezienswaardigheid een bezoek. Na een tijd te hebben staan aanschuiven in de rij, de vrouwen een hoofddoek en/of een compleet gewaad aangemeten kregen, trotseerden we de zweetvoetengeur van iedere toerist die zijn/haar schoenen moest uitdoen. Het is een mooi gebouw, echt waar, maar we waren stiekem opgelucht om de ‘frisse’ stadslucht van Istanbul weer te kunnen inademen. Emma was overigens overdonderd door het aantal straathonden dat we overal tegenkwamen en besloot elke keer opnieuw om te vragen of ze die (of die… of die) mee naar huis mocht nemen. Na een korte adempauze bezochten we het aan de andere kant liggende Hagia Sofia, een voormalige kathedraal en moskee dat nu dienst doet als museum en bekend staat als het mooiste gebouw van de wereld. Wel, dat klopt wel denken wij. Heel mooi en absoluut dus de moeite waard om eens binnen te springen. Na een drankje besloten we de Grand Bazaar te verblijden met een bezoekje. Dit moesten we, en zeker de kinderen, toch hebben meegemaakt. Opvallend was dat je hier helemaal niet zo werd lastiggevallen door opdringerige verkopers. Een pluspunt dus. Dat we ons uiteindelijk toch hebben laten bedonderen kan eventueel als een minpuntje bekeken worden ;) Papa Joos was voor Daan op zoek naar een shirt van Galatasaray met de naam Sneijder op. De aardige man liet er een zien (MET de naam op!) en liet ons dan kiezen uit het ‘uit’ of ‘thuis’ shirt. Natuurlijk hebben we de prijs serieus naar beneden gekregen, dat is nu eenmaal Turkse sport, maar bij terugkomst in onze kajuit bleek er Burak op te staan, en geen Sneijder. Nu moesten we tot thuis wachten om op het internet te kunnen opzoeken wie in hemelsnaam Burak is. Gelukkig kunnen we jullie dus achteraf mededelen dat deze prima jongen wel degelijk een zeer goede voetballer is. Een kleine opluchting!
Toen we die avond terug aan boord stapten, moesten we ons klaarmaken om de volgende dag de hele dag op zee te blijven. Geen uitstap om te plannen, maar gewoon luxueus (maar veel te druk) luieren aan het zwembad, spelletjes spelen, eten, nog eens vers fruit halen, etc. etc.
Intussen zijn we aangekomen op zaterdag 11 juli en stond Dubrovnik, Kroatië, klaar om ons met open armen te ontvangen. Niet alleen ons trouwens, nee… er lagen nog twee andere geweldig grote cruiseschepen in de haven van deze absoluut prachtige stad. We hebben de stadsmuren van het oude gedeelte van de stad beklommen en we kunnen moeilijk onder woorden brengen wat we daar zagen/voelden. Zonder woorden, gewoon- en simpelweg prachtig. Waar je ook keek, vooral bij de kustlijn, leek het op een postkaartje. De helderblauwe zee maakte het uiteraard helemaal af. We besloten hier direct om ooit nog eens terug te komen!
Eenmaal terug in onze kajuiten was het tijd om nagenoeg alles al in te pakken, de koffers moesten namelijk al net na middernacht in de gang worden gezet zodat deze logge dingen gedurende de nacht naar beneden konden worden gebracht. Juist, we waren aan het einde gekomen van onze week op zee. Opnieuw werd het schip mooi geparkeerd aan de kade en konden we uitstappen, dit keer voor de laatste keer. We dropten onze grote koffers ergens om dan nog een dagje van Venetië te genieten. We wandelden rond door de vele steegjes, aten een zalige pizza, keken rond op het San Marco plein, namen een watertaxi en bestelden tot slot nog eens zo’n overheerlijke gelato! Hoe kan het ook anders!
’s Avonds namen we de trein naar Treviso (kwestie van echt alle vervoersmiddelen te hebben gebruikt deze week ;)), aten we met Italiaanse vrienden een overheerlijke pasta, brachten we de nacht door in een hotel om de volgende dag terug naar Zaventem te vliegen. Heerlijk was het! En nu nog een paar fotootjes:

Het San Marco plein in Venetië

Het San Marco plein in Venetië

Zucht... Dubrovnik, we komen nog eens terug hoor!

Zucht… Dubrovnik, we komen nog eens terug hoor!

Zo zag ons schip eruit... de bovenkant dan

Zo zag ons schip eruit… de bovenkant dan

Wij, als gezin, in Istanbul met de Blauwe Moskee op de achtergrond

Wij, als gezin, in Istanbul met de Blauwe Moskee op de achtergrond

Emma en Lotte aan boord van ons schip

Emma en Lotte aan boord van ons schip

Ons schip, de Magnifica

Ons schip, de Magnifica

Pluis en knuffel genieten van het uitzicht terwijl wij genieten van een uitstapje

Pluis en knuffel genieten van het uitzicht terwijl wij genieten van een uitstapje

Opa, oma en de kids in Olympia

Opa, oma en de kids in Olympia

Vader en dochter in Brindisi

Vader en dochter in Brindisi

In deze kajuit met opklapbare bedden hebben we zalig geslapen

In deze kajuit met opklapbare bedden hebben we zalig geslapen

Comments (1) »

Nachtrenners en babbelen

Afgelopen vrijdagavond vond voor de vierde keer de ‘Night Run’ plaats in het Rivierenhof in Antwerpen. Dat is de officiële versie ;) Voor ons was het de tweede keer dat we hieraan meededen en met ons bedoelen we dan: Monique, samen met loopmaatjes Daniëlle en Klaartje. Grote neef Bauke had zich oorspronkelijk ook ingeschreven, maar moest helaas afzeggen. Jammer :( Maar voor we het wisten, werd Bauke Klaartje en zo liep hij toch nog een beetje mee en mocht Klaartje zich toch een keer echt Nederlands noemen en voelen!
Vorig jaar vertrokken we al kleddernat van de neerstromende regen en deze bleek onophoudelijk te zijn. Dit jaar waren we dan ook verheugd met een zwoele zomeravond. Ook al hadden ze wat onweer voorspeld, er ‘leek’ niets van in huis te komen. Totdat we de auto geparkeerd hadden en op de tram waren gesprongen. Niet veel later werd het én donker én begon het niet gewoon te spetteren, maar brak er opnieuw een soort van noodweer los. De al heersende energiedip werd nog iets dieper en bij het uitstappen, schoten we tezamen in het tramhokje om toch nog even te schuilen. Dit inclusief nog zo’n 15 andere lopers… Het werd iets droger en we namen het risico door onze schuilplaats te verlaten en op zoek te gaan naar ons startnummer, t-shirt en hoofdlampje. Dit verliep prachtig en voorspoedig. Nog beter: het werd droog, en het bleef droog! De gezichtjes klaarden tegelijkertijd op. Zwoel bleef het wel, dus kleddernat werden we uiteindelijk dan toch ook nog… weliswaar niet van de regen, maar van de druppels zweet.
We kregen het toch voor elkaar om de start van de eerste wave (om 21.00 uur te missen) en stonden zodoende dus bijna een half uur te schilderen voor het hek van de tweede wave (om 21.40 uur). We stonden vooraan… maar echt vooraan… Niet goed, want dan word je veel te veel ingehaald, toch zeker in het begin. Maar al met al hebben we heerlijk gelopen. Het was gezellig en de randanimatie was de moeite. Zo kom je meerdere vuurspuwers tegen, loop je over een zeer feeëriek verlichte brug, zie je verschillende keren een slinger van hoofdlampjes doorheen het park en geniet je van een live concert in het Openluchttheater.
Onderweg worden er af en toe foto’s genomen, maar dit keer kwamen we onderweg ook een filmploegje tegen bestaande uit wel 2 man. Iemand met een microfoon en iemand met een camera. Dit teampje zag ons geweldig team aankomen en stak prompt de microfoon onder Monique haar neus met de vraag of hij enkele vragen mocht stellen. Natuurlijk mag dat, antwoordde ze vriendelijk, maar ze was zeker niet van plan om te stoppen met lopen ;) Bijgevolg stelde ze voor dat de interviewer maar mee zou lopen, hetgeen hij eigenlijk ook wel braaf deed. Een paar vragen later konden wij verder lopen en een paar dagen later kwamen we erachter dat dit geen lokale zender was, maar bleek dit van het VTM nieuws te zijn… Een nationale zender dus… Ehum…
Dit filmpje deed zijn ronde al op o.a. de site van VTM (uiteraard) en Facebook en zal bij dezen dan toch ook maar op onze eigen blog gedeeld worden (klik hier). Juist ja… Zucht…

Comments (2) »

Bergachtig weekje

Van een welverdiende vakantie gesproken! De kids hebben hard gewerkt op school en dus verdienden ze als geen ander om er eens serieus op uit te trekken. Natuurlijk verdienen wij dat ALTIJD, dus wij mochten mee! Maanden geleden geboekt en plots staat zo’n vakantie dan voor de deur. Opvang voor de poes werd geregeld en we konden met een gerust hart vertrekken richting de bergen! Machtig mooi en zeer indrukwekkend om de – zoals wij ze noemen – de rotsbergen te zien en te ervaren. Jullie snappen het vast, de rotsbergen zijn die bergen die hoog genoeg zijn om er geen bomen meer op te laten groeien. Die bergen zijn echt geweldig fascinerend mooi!
We vertrokken heerlijk ’s nachts rond een uur of 4. Niet alleen omdat we dan heerlijk door kunnen rijden, maar ook gewoon omdat midden in de nacht vertrekken voor de kinderen gewoon zo ontzettend groot avontuur is. Ze kijken er dan al dagen naar uit. Ze staan vrolijk op als we ze dan even wakker maken, tetteren even in de auto en dan vallen ze weer voor een paar uurtjes terug in slaap. Ingeknuffeld op de achterbank met een kussen, met de knuffels en een fleece-dekentje. Zalig! Wat een begin van de vakantie.
Rond een uur of vier in de namiddag had onze auto onze eigen berg beklommen en kwamen we aan bij het Falkensteiner Sonnenalpe hotel in Nassfeld, Oostenrijk. Waarom we dit hotel zo bij naam en toenaam benoemen? Gewoonweg omdat het echt een fantastisch hotel is! Alles is schoon, zeer netjes, ziet er altijd tip top uit, super vriendelijk personeel en zo geweldig leuk kindvriendelijk. Zeker een aanrader voor als je een bergvakantie met kinderen plant in Karinthië. Het is wel een pokkestuk rijden (zo’n 1.100 km), maar dan heb je ook wat. Alhoewel het echt een winterbestemming is (de mini-stadjes zijn redelijk uitgestorven en naast de bergen is er bar weinig te beleven), geniet je hier van een prachtige omgeving, van gratis gebruik van de kabelbanen/skiliften en van kindvriendelijke wandelingen bovenop de verschillende bergtoppen.
Direct om de hoek ligt Italië trouwens! De eerste paar dagen hadden we immers niet al te goed weer en besloten we een uitstapje naar Udine te maken (hierover hebben jullie eerder al wat kunnen lezen). De autorit duurde in totaal zo’n 70 minuten ongeveer, maar de grens met Italië lag dus letterlijk om de (berg)hoek. In Italië was het plots 28 graden en scheen het zonnetje. Joos die nog altijd zijn lange broek aan had, baalde als een stekker ;) We hebben hier heerlijk gekuierd, een ijsje gegeten, op een terrasje geluncht en eigenlijk simpelweg ‘genoten’. Toen we terugreden, zagen we de serieuze bewolking boven de Alpen hangen. Maar eerlijk is eerlijk, die avond klaarde het ook boven de bergen op en sindsdien hebben we alleen maar prachtig weer gehad!
De kinderen genoten in het hotel van de animatie en werden bijna chagrijnig als ze na het ontbijt niet even konden gaan knutselen! Ondertussen lazen papa en mama een boekje. Na het avondeten doken ze samen de (binnen)speeltuin in, al dan niet met vriendjes/vriendinnetjes. Onderwijl babbelden papa en mama, al dan niet met de papa en mama van die vriendjes, gezellig in de bar. Zo was het tegelijkertijd ontspannend voor de ouders en zaligweg zeer entertaining voor de kinderen.
Geregeld stapten we de berg omhoog en namen we de kabelbaan naar boven. We maakten er wandelingen, genoten van het uitzicht en namen wat fotootjes. Lotte houdt, net als mama, van het drukken op de knopjes van de camera. Mama moest haar camera dus af en toe ‘afgeven’ zodat zij ook nog eens wat plaatjes kon schieten.
Trouwens, mochten we ooit als koeien terugkomen op deze aardbol… help ons er dan aan herinneren dat we graag hier in deze omgeving willen staan loeien?!?! Hier lopen die geweldige dieren gewoon rond. Zo vind je ze af en toe ook tussen de geparkeerde auto’s. Bovendien zijn ze allemaal voorzien van zo’n mooie ketting inclusief bel. Hmmm…
Wat eigenlijk ook erg leuk was aan deze vakantie, is het feit dat er voor de allereerste keer adressen werden uitgewisseld! Lotte sloot vriendschap met Elise uit Hoevenen en Emma met Zoë uit Doornik. Nu is het wachten op de eerste brieven! Stiekem kijkt mama hier ook naar uit, want er is toch niets zo spannend als een brief ontvangen van je vakantievriendinnetje. Het wachten zal vast beloond worden :)
Nog zoiets… deze keer stonden de kinderen voor het eerst in de sneeuw… in de zomer welteverstaan. Sneeuw hebben ze al vaak gezien in hun nog jonge leven, maar zomersneeuw. Dat was iets totaal nieuws!
En zo springen we van de hak op de tak. Misschien komt dat omdat de vakantie intussen alweer even geleden is. Misschien omdat er veel te vertellen is. Soms vertellen foto’s meer dan woorden, dus geniet hieronder dan maar van een aantal kiekjes…
Zicht op de bergen

Bovenop de berg

'De Schreeuw'

Wandelen, wandelen, wandelen

Relaxen aan het zwembad

Meisjes in Udine

Mama en Lotte in Italië

Trotse papa van drie

Verwende koeien

Gewoon mooi

Tijdens een wandeling spelen met water

Weerspiegelde berg

Alleen op de wereld

Even uitrusten

In de sneeuw!

Overwinning

Klimmen, klimmen en nog eens klimmen

Leave a comment »

Pre-puber meisjes en Italiaanse jongens

Een algeheel reisverslag van ons weekje naar Oostenrijk moet nog komen, maar als we er een zaak uit mogen lichten en nu alvast toe mogen lichten… dan is het wel de voorbereiding op de Italiaanse jongens…

We schreven iets eerder vandaag al over ons uitstapje naar Italië. Naarmate we de bergen achter ons lieten, ruilden we direct ook van weersomstandigheden. De bewolking hing volledig over de Alpen en wij reden naar de zon. Die zon hoort er ook bij, we gingen immers naar Italië!
Van het moment dat we de stad Udine naderden, draaide mama zich even om en keek naar haar drie kinderen, waarvan twee van het vrouwelijk geslacht. Ze wilde de meisjes iets vertellen en wat eigenlijk bedoeld was als (halve!) grap, ontaardde in iets onverwachts. Mama draaide zich dus om en zei dat ze nu toch eens iets over de Italiaanse jongens wilde vertellen, nu dat we zo dadelijk uit onze veilige auto zouden stappen. Mama liet verstaan dat deze Zuiderse jongens met donkere haren dol op meisjes zijn, zeker met blonde haren. Nu had mama eigenlijk verwacht dat de meisjes ‘Ieuw’ en ‘Bah’ zouden roepen, maar niks bleek minder waar. De ogen van zowel Emma als Lotte waren precies nog nooit zo groot geweest! Ze keken zéér geïnteresseerd naar mama en wat ze nog zou vertellen! Papa keek, bij het uitblijven van de verwachte reacties van de meisjes, een beetje verschrikt op van zijn stuur en tufte dan rustig verder.
Ja, vervolgde mama haar zogenaamde waarschuwing, ze kijken graag naar meisjes en hebben graag vriendinnetjes, dus pas maar op! Afijn, de waarschuwing werd compleet genegeerd. Sterker nog, ze keken nog altijd met grote ogen, gingen mooi rechtop zitten, loerden naar buiten, Lotte smeet haar knuffels naar mama (want die had ze nu plots niet meer nodig!) en konden niet wachten tot we waren uitgestapt. Lotte werd dan ook nog lichtjes onzeker over haar haarsnit. Zou ze haar vlechtje toch niet eruit halen? En een zelfde soort staart als Emma maken?
Eens we te voet de auto achter ons lieten, liep Lotte echter zelfverzekerder dan ooit voorop! Alsof ze nu een handje van papa zou willen vasthouden. Nee, zij liep voorop en prachtig rechtop. Emma bleef haar echte zelve en alhoewel zij ook geen handje hoefde, liep ze naast mama. Ze zal wellicht gemerkt hebben dat papa zijn allesziende ogen gericht waren op alles wat maar enigszins kon bewegen :)
Toen we terug naar de auto liepen, wandelde er een Italiaans tienerkoppel voorbij. Emma zei zachtjes tegen haar jongere zus: ‘Zie je daar, die heeft al een vriendinnetje opgepikt!’.
Uiteindelijk waren er niet veel jonge jongens die we zomaar tegen het lijf konden lopen, maar de oplichtende gezichtjes van de twee meisjes en de verschijnende donderwolk op papa zijn gezicht was gewoonweg fantastisch om te zien… Echt voor herhaling vatbaar ;)

Comments (3) »