Posts tagged zomer

Back 2 School

Ook al duurt de zomer precies nog even voort, de zomervakantie zit er weer op! De 9 weken, waar we in juni altijd al voor beginnen te vrezen, zijn achteraf toch weer voorbij gevlogen. Met af en toe een kamp, regelmatig een vakantie en logeerpartijtje hier en daar zijn we de maanden juli en augustus weer goed doorgekomen.
De kids hebben genoten van de vakantie, ze gingen van Frankrijk, naar Hongarije tot in De Panne en leken zo helemaal klaar om de schoolbanken terug te bezetten. Ze konden niet wachten om hun vriendjes/vriendinnetjes weer terug te zien. Deze morgen was het weer zover. Traditiegetrouw nemen we thuis een foto voor we naar school vertrekken. Deze keer moesten ze in blauw/wit gekleed zijn, iedereen was namelijk een matroos op school vandaag! Onze kinderen vinden zulke initiatieven ge-wel-dig en gaan er dan ook helemaal voor. Zowel de kleding (uiteraard!) als de sokken, schoenen en speldjes worden op zo’n dag op basis van de kleur gekozen. Missie geslaagd!
Daan en Lotte vertrokken nu met juf Veerle op weg naar het tweede leerjaar. Het klaslokaal bevindt zich naast het vertrouwde eerste leerjaar van vorig jaar. De kindjes in de klas blijven dezelfde. Emma blijft daarentegen in hetzelfde klaslokaal van vorig jaar, maar met een andere samenstelling. De vierdejaars-leerlingen van vorig jaar hebben plaatsgemaakt voor de vierdejaars van dit moment – Emma dus! Emma verwelkomde deze morgen dus de ‘nieuwe’ derdejaars-leerlingen én de nieuwe juf. Haar juf van vorig jaar zal deze maand bevallen en geeft het roer van haar klas gedurende een heel jaar over aan Kelly, de nieuwe juf die zich deze morgen heel gezellig kwam voorstellen.
In het kort, ze zijn alle drie deze morgen super goed begonnen aan een nieuw avontuur: tweede en vierde leerjaar… hier komen ze!!!
Lotte, Daan en Emma weer naar school

Advertenties

Comments (2) »

Einde in zicht

Het is augustus, 21 augustus om precies te zijn! Als we ons niet vergissen, zijn er al 7 weken van de schoolvakantie voorbij. Zeven van de negen in totaal. Zoals elk jaar kruipen in juni de rillingen over ons lijf bij de gedachte van zo’n lange vakantie. Elk jaar opnieuw is het dan weer plots augustus en is het einde van de lange zomervakantie in zicht. Volgende week mogen ze dan nog eens op vakantie: oftewel logeren bij opa, oma en tante Klaartje aan zee. Ze kijken ernaar uit en zullen tijdens de zomervakantie van 2013 wel 3x op reis geweest zijn: Frankrijk, Hongarije en dus de Belgische kust. Wat een luxe, wat een leven!
Deze week worden ze op een nog andere manier beziggehouden. Na een tweetal weken thuis vertoefd te hebben, genieten ze momenteel van opnieuw een kamp. Midden juli tekenden ze alle drie present op een projectkamp: Daan en Emma bij een onderwaterkamp en ons Lotteke bij een modekamp. Dit keer is het kamp van meer fysieke aard en doen we alle vooroordelen eer aan: de meisjes droppen we elke ochtend op een danskamp en Daan op een – hoe kan het ook anders – voetbalkamp.
Alhoewel Emma en Lotte niet in dezelfde groep zitten, weten ze blijkbaar perfect wat ze allebei uitspoken. De dansjes worden strak ingeoefend en thuis proberen ze het al eens te tonen. Gelukkig worden ze ook met andere activiteiten geconfronteerd: buiten spelen, tennis etc. Ze vertrekken elke ochtend met veel plezier en komen even vrolijk weer naar huis, alwaar de dansles dus precies wordt verdergezet ;)
Daan bevindt zich in een dorp aan de andere kant buiten Mechelen en blijkt met meerdere bekenden in de groep te zitten. De eerste dag straalde hij al van trots want hij was de enige die de trainer op zijn neus heeft weten te raken met de bal. Nee echt, dit hoorde bij de oefening. Tezelfdertijd denken we alleen dat de trainer er niet op had gerekend dat iemand zo hoog zou geraken. Afijn, Daan was trots en zijn zelfvertrouwen nam gelijk toe met de seconde! Goed voor hem! Voor dit kamp hoeft hij geen boterhammen mee te nemen. Ze krijgen elke middag warm eten. Daan is er verzot op! Nadat hij de eerste dag – zo zei hij zelf – lekkere aardappelpuree had gegeten, werden ze de tweede dag al getrakteerd op frietjes. Alleen vanwege het warme eten al, vindt hij het een topkamp! Het zal wel zijn.
In ieder geval… ze genieten alle drie van hun tweede zomerkampje en wij… tsja, wij werken wat verder he :(

Leave a comment »

Zon, meer en gras

Eigenlijk waren we nog niet zolang terug van Frankrijk. Eigenlijk hadden we de dag vóórdat we naar Frankrijk vertrokken nog iets anders gepland. Eigenlijk hadden we er enorme zin in! Nadat we genoten hebben van een zalige kampeervakantie in onze eigen tent in midden Frankrijk, besloten we een weekje thuis te blijven ;) De kinderen gingen naar een kamp en wij konden nog wat werk verzetten. Even snel tussen de bedrijven door. Of tussen de vakanties door is wellicht beter verwoord. De dag voor vertrek naar Frankrijk boekte Monique namelijk nog snel even een reisje naar… Hongarije. Kwestie van eens iets anders te doen :) Het zag er een fantastische prijs-kwaliteitsverhouding uit en dat vraagt om getest te worden. Zodoende vertrokken we na een weekje Mechelen opnieuw met een bijna volle wagen midden in de nacht richting Nederland, Duitsland, Oostenrijk en uiteindelijk Hongarije. Een rit van wel 1.320 kilometer, maar iedereen heeft zich ontzettend flink in de auto gehouden, zelfs de volwassenen die om de beurt het stuur in handen namen.
We kwamen de 22e juli rond 19.00 uur ’s avonds aan, namen een kijkje in onze kamer, besloten deze snel terug op slot te doen en de buitenkant van het hotel maar te gaan bekijken. Over de kamer kunnen we kort zijn… als je aan oubollig denkt, overdrijf dan een beetje met zout en maal 1.000 en je komt er ongeveer. Mini-eenpersoonsbedjes, uiteraard geen airco, een badkamer van nog geen 2 m2, maar goed… hier zouden we alleen slapen en douchen (zittend douchen dan wel, want staan ging niet).
De ligging van het hotel was fenomenaal: een enorm groot grasveld met bomen en ligstoelen – direct aan het Balatonmeer met een eigen strandje – een beachvolleyterrein, voetbalterreintjes, animatieteam etc. etc. Het eten was heel goed, en dat hadden we dus niet durven hopen in een driesterren familiehotel op basis van All Inclusive! Bovendien lag het hotel op zo’n 500 meter van het centrum van Balatonfüred en daar bleek het vooral ’s avonds zeer aangenaam vertoeven zijn. De terrasjes zitten vol, er is live muziek, er zijn enkele leuke winkeltjes,…
Zoals altijd praten wij mensen graag over het weer, dus ook daar wijden we graag een alineaatje aan. Het weer was… prachtig! Gedurende twee keer een halve dag heeft de zon iets minder goed kunnen schijnen door de voorliggende wolken. Verder was ons vriendinnetje continu van de partij en bracht ze zelfs temperaturen van tussen de 35 en 40 graden met zich mee. Geen nood! We hadden een prima plekje onder de bomen, we namen eens een plons in het meer en dan eens in het binnenzwembad, we dronken wat en namen een ijsje. Klinkt als een serieuze vakantie dus! De temperatuur van het binnenzwembad lag overigens na een paar dagen echt wel een paar graden onder de temperatuur van het meer dan grote Balatonmeer. Wij hadden van te voren schrik dat het meer veel te koud zou zijn om in te zwemmen. Met een lengte van wel zo’n 75 kilometer mag je dit best denken, vinden wij! Niks bleek minder waar. Het meer liep zeer langzaam naar beneden waardoor je meters kon lopen en dan nog altijd tot je middel in het water stond. De bordjes 1.20m gaven de perfecte grens aan. Allemaal ideaal voor de kinderen! Wij verdenken de temperatuur van het water er zelfs van om zeker tot 32 graden gestegen te zijn! Warm gewoon, een bijna heetwaterbad op zich, en daar staat Hongarije toch ook een beetje om bekend.
Op de 2x een halve dag iets minder warm weer kozen we telkens voor een uitstapje. De eerste keer kozen we voor een doe-park: klimmuur, grote speeltuin, springkasteeltje, trampoline, maar vooral een geweldig groot parcours door de bomen, inclusief verschillende death-ride. Emma genoot hier ontzettend van en vervolledigde dit parcours zeer kalm zoals ze is. Daan en Lotte hebben het eerste stuk ook fantastisch goed gedaan, maar vonden de wiebelige touwen en het Tarzan-touw om naar de overkant te slingeren toch net iets te ver gaan en kozen voor een andere invulling van de rest van de dag! De death-ride hebben ze dan uiteindelijk wel nog allebei gedaan. Een pluim voor iedereen!
De tweede halve bijna bewolkte dag kozen we voor een overtocht per ferry inclusief auto om aan de anderen kant van het meer naar een dino-park te gaan. Het weer klaarde toch op en zo reden we terug om het Annagora Aquapark nog even onveilig te maken. Een serieus zwempark met misschien wel 20 glijbanen, van best wel ok tot eigenlijk veel te heftig!
Nu vergeten we eigenlijk alleen nog ons mini-uitstapje naar Tihany, het volgende dorpje dat pittoresk boven op een heuvel gelegen is waardoor het uitzicht op het Balatonmeer nóg mooier is! Wanneer de zon straalt en je het meer en de bijhorende kustlijn ziet, lijkt het net alsof je ergens op een eiland aan de Middellandse Zee zit. Mooie kleuren, prachtige vergezichten en zalig weer!
Meer hadden wij niet nodig en we hebben dan volop genoten van onze luilekkervakantie aan het grootste meer van Europa. Wij hebben voor een zon, zee en strandvakantie een zalig alternatief gevonden in onze zon, meer en grasvakantie!
's Avonds een kijkje op het meer
Ons hotel, kamers helemaal rechtsbovenin
In dino-park

Op de ferry

Elke avond genoten de meisjes van de minidisco

Meisjes naar de disco, jongens voetballen

Waterpret

Eh ja...
Heerlijk in het Balatonmeer

Het Balatonmeer op een warme dag

Samen op de foto in Tihany

Lotte genoot van het boogschieten
Klaar om in de bomen te kruipen
Emma voelt zich goed thuis zo hoog in de bomen
Go Lotte!!

Leave a comment »

Supermodel?

We moeten continu keuzes maken in het leven. Zodra je over één of meerdere koters beschikt, wordt er van je verwacht dat je de soms moeilijke keuzes ook voor hen maakt. Dat doen we uiteraard met volle overgave en immer met de juiste bedoelingen. Maar soms – nadat de keuze gevallen is – slaat de twijfel toe. Hebben we wel de juiste keuze gemaakt? Hadden we niet beter…? Ach, wie herkent dit niet?? Wie nu afwijzend in de rondte durft kijken… die geloven we niet ;)
In ieder geval stonden wij weken, zo niet maanden, geleden voor de keuze van zomerkampen. Welk(e) kind(eren) sturen we naar welk kamp en met wie? De eeuwige vraag die soms al in december relevant blijkt te zijn, ook al hebben we het dan over kampen gedurende de zomervakantie.
Uiteindelijk kozen we voor een ‘Ter zee’ project waar we zowel Daan als Emma konden droppen. Deze week vermaken ze zich daar eigenlijk opperbest. Een trouwens best goed gekozen project vanwege de temperaturen waar we tegenwoordig toch van mogen genieten. Waterspelletjes horen dan ook absoluut bij dit ‘zee’ en ‘onder water’ project. Zalig :)
Lotte werd al maanden geleden ingeschreven voor een kamp van een heel ander kaliber. Tezamen met twee vriendinnetjes zouden zij een andere locatie onveilig gaan maken. Awel… we denken dat dit laatste zinnetje zojuist de hele lading dekt. Er werd namelijk gekozen voor een ‘Supermodel’ kamp. Inhoud ervan? We hebben werkelijk geen idee! Wel weten we intussen dat Lotte vanaf dag 1 volledig beschilderd thuis komt. Inclusief verschillende tinten nagellak op haar vingers, een heel ander soort glitterlak op haar tenen, een arm die met een tattoo-stift bewerkt werd en ogen om ‘u’ tegen te zeggen! Als klap op de vuurpijl weet ze nu ook hoe een model op de catwalk dient te lopen. Met veel plezier en elegante air toont ze dit meerdere keren achter elkaar. Aankomende vrijdag mogen we even gaan kijken naar onze supermodellen op de rode loper. We houden ons hart vast en laten het bad dan maar alvast vol lopen… Denk dat dat de enige juiste keuze is die we kunnen maken…
Veel plezier allemaal :)

Leave a comment »

Vive la France

We zijn weer terug van een weekje weggeweest. Eigenlijk mogen we best over een soort van primeur spreken, want we zijn voor het eerst met ons gezinnetje gaan kamperen. Inderdaad, we hebben al eens eerder op een camping gestaan. Helemaal waar. Meerdere keren zelfs (Dordogne, Vendée, Bretagne). Klopt als een bus. Maar deze keer, jongens en meisjes, vertrokken we met een tent in de auto! Jawel, een tent. Inclusief luchtmatrassen, slaapzakken en de hele reutemeteut!
Emma zag het in eerste instantie niet direct zitten. Zij was namelijk met school (bosklassen) gaan kamperen in een (weliswaar heel grote) tent en toen was het veel te koud voor de tijd van het jaar. Ze had dan ook slecht geslapen van de kou. Een slechte eerste ervaring dus! Lotte vond het idee om ‘buiten’ te slapen eigenlijk wel net iets té spannend en Daan trok het zich allemaal niet echt aan! Hoe dichterbij ons vertrek kwam, des te meer zagen ze het allemaal wel zitten! Al was het maar om midden in de nacht wakker gemaakt te worden om te vertrekken. Ze zagen het zo goed zitten, dat ze de slaap niet direct konden vatten ;)
Nadat we Parijs hadden getrotseerd en na een rit van zo’n kleine 7 uur kwamen we aan op onze bestemming. De boerencamping La Ferme d’Hélice, Sarzay, Frankrijk. Echt midden Frankrijk, als je het ons vraagt. Ook wel gekend als de graanschuur van Frankrijk. Velden zover je kon kijken! De camping was fantastisch! Een kleinschalige camping met enorm grote kampeerplaatsen. Wij stonden uiteindelijk op een weide met onze tent, die van onze vrienden en dan nog 1 ander (Nederlands) koppel. De rest was speelveld voor de kinderen. Er was een zwembadje op de camping, op het volgende veldje was een trampoline en dan hebben we het nog niet over de dieren gehad.
We lieten namelijk al weten dat het over een boerencamping ging. Bram en José zijn de trotse eigenaars (Nederlanders) van deze camping en het zijn boeren. Ze hebben dan ook kippen, ganzen, paarden, schapen, honden, katten, een geit, een hangbuikzwijntje,… De honden en katten liepen er vrij rond en voor diegene die onze kinderen kennen, was dat inderdaad in het begin even schrikken! De beesten waren echter geweldig en sneller dan verwacht wenden de kinderen één voor één aan hun aanwezigheid. ’s Ochtends konden de kinderen meehelpen om al die beesten eten te geven en ’s avonds konden ze een ponyritje maken. Helemaal super dus!
We hebben uitstapjes gemaakt, we hebben lekker gegeten (dank aan onze meereizende kok!), lekker gezwommen (in het zwembad en in een meer), gespeeld, gelezen, een festival bezocht, kastelen gezien… Ach, teveel om op te noemen eigenlijk. We hebben een geweldig leuke vakantie achter de rug. Kleine noot: het weer hielp uiteraard ook reuze mee! Elke dag zo’n 30 graden, 1x 10 druppels regen, een lekker briesje, strakblauwe hemel… zucht, zucht en nog eens zucht. Zo zou vakantie altijd moeten zijn! Wij hebben genoten in ieder geval en wie weet vertrekken we volgend jaar opnieuw wel op vakantie… met de tent :)
Een kleine impressie:
Onze accommodatie
DSC_0631-1

DSC_0585-1

DSC_0537-1

DSC_0464-1

DSC_0384-1

DSC_0358-1

Sarzay, Frankijk

Comments (2) »

Tijdelijke depressie…

Eigenlijk wordt dit berichtje helemaal geen leuk berichtje om te schrijven, ook niet om te lezen. Waarom we er dan toch over willen berichten? Kwestie van er binnenkort om te kunnen lachen. Ook om het vast te leggen, zodat we er wellicht volgend jaar nog eens naar zullen zoeken. Of over twee of meer jaar. Het schijnt niet vaak voor te komen, zo hoorde ik gisteren iemand zeggen. Nu maken we het allemaal mee… Jongens toch!
Als we nog eens terugkijken naar de titel van dit berichtje, kan men eigenlijk van alles verwachten en we kunnen alleen maar gokken waarover jullie nadenken. Wij hebben het hier echter over de tijdelijke (?) depressie van het weer. En bij het afsluiten van dit zinnetje horen we menig mens een diepe zucht slaken… oh, is dat het maar ;)
Voor wie de herinneringen aan vorige week nog niet verbannen heeft: vorige week genoten we van een aantal prachtige lentedagen. Het was overduidelijk: eenieder genoot volop van de langere dagen, van het zonnetje dat mooi door de nog kale bomen scheen, van de aangename lente-achtige temperaturen, van de hier en daar al zichtbare krokusjes en van de iets te vroeg vogeltjes. De lente was in het land! Dat was echt waar! Geen droom, keiharde werkelijkheid!
Nu hebben we te maken met een andere realiteit, namelijk die van een ijzige oostenwind die de anders best mooie sneeuwvlokjes regelrecht in je gezicht smijt. Een mens kan nu niet met opgeheven hoofd door de straten wandelen. Onmogelijk! Daar waar Lotte vorige week nog vroeg wanneer ze haar jurkjes mocht dragen zónder kousenbroek, heeft ze zich deze morgen opnieuw in een lange broek, een dikke trui, een nog dikkere jas inclusief handschoenen, sjaal en muts moeten hijsen. Het is -4 graden Celsius. Vorige week lonkte de 20 graden. Direct vragen we ons dan af of er nog elders op deze wereldbol volkeren zijn die tegen zulke temperatuursverschillen zijn opgewassen. Het is namelijk goed mogelijk dat we volgende week beginnen aan de zomer van dit jaar. Ons lichaam moet zich dan weer weten aan te passen aan de plots stijgende temperatuur. Op dit moment kunnen we daar alleen maar van dromen…
Dus koning winter… we hebben lang genoeg van u mogen genieten. We hebben genoten van de kou, van het ijs op het water, van de sneeuw om in te spelen. U was werkelijk formidabel dit jaar! Maar genoeg is genoeg en u moet weten wanneer te stoppen. Bij dezen verzoeken we u vriendelijk om uw koffer in te pakken en de mensen aan de andere kant van onze planeet te gaan lastigvallen. Zodra wij van een heerlijke lente, zomer en herfst hebben kunnen profiteren, zullen we u weer met open armen ontvangen! Tot ergens in november 2013!

Comments (1) »

Zweden – een ‘kort’ reisverslagje ;)

En toen, toen was het compleet onverwachte bezoek aan Zweden plots voorbij. Zo snel het idee gekomen is, zo snel is het voorbij gevlogen! Maar niet zomaar, er blijven vele waardevolle herinneringen achter en natuurlijk hebben we ook nog de foto’s ;)
Wat als een droomreis moest beginnen, leek eerst een serieuze nachtmerrie. De avond voor vertrek laat Monique haar camera vallen… en het apparaat laat gelijk weten dit niet leuk te vinden. Gelukkig blijkt achteraf de net aangekochte nieuwe lens nog intact te zijn, maar de camera zelf laat niets meer dan een donkere waas zien. Goed, dit nieuws even verwerken en zo snel mogelijk proberen los te laten.
Dan lijkt het tij te keren, want met de gloednieuwe spoorlijn ‘sporen’ we op 11 minuten van Mechelen naar de luchthaven van Zaventem. Geen auto die ons dit zomaar kan nadoen! Voor de echte racers onder ons: we stonden dan ook direct in de terminal J Het was echter gigadruk op Zaventem en overal luidde de alarmbel: er zat een koffer vast op de bagageband en dus moesten veel, heel veel, koffers handmatig naar de juiste plek gebracht worden. Die van ons dus inclusief! Afijn, de mens en het handmatige werk moet af en toe het voordeel van de twijfel krijgen en zo vertrokken we dan ook met een bijna gerust hart via Copenhagen naar Oslo. Kwestie van zo goed als heel Scandinavië op 1 dag gezien te hebben ;)  Eens op Oslo aangekomen… geen koffer! Een mens probeert zo heerlijk naïef lang te wachten op dat ding dat niet komen zal. Je ziet meer en meer mensen vertrekken, behalve de mensen die ook vanuit Brussel zijn vertrokken en dan geeft het bordje de boze boodschap: Last bag on belt! En zo weet je dat er spannende tijden te wachten staan. We konden direct aangifte doen en de koffers zouden dezelfde avond nog op Oslo aankomen. Geen enkele Belg bleef echter in de buurt van Oslo hangen, ook wij niet. Wij hadden nog een autorit van een kleine 5 uur voor de boeg en zo hebben we dit dan ook meegedeeld. Bij het horen van de bestemming ‘Zweden’, slaakte de mevrouw een diepe zucht en zo vertrokken wij richting de huurauto. Ook hier verliep het niet van een leien dakje, maar dit werd met zo’n 15 minuten opgelost. Sofie en Monique kropen in een sportieve Audi A1 met slechts twee kleine rugzakjes, op weg naar het best wel hoge Noorden in Zweden.
Via Hamar, Elverum reden we even later Zweden in waar we in Särna iets hebben gegeten (knoflooksaus met wat kebab op een sponsig broodje!) en nog een beetje verder en vele uurtjes later arriveerden we op onze bestemming: Lofsdalen in de provincie Jämtland-Härjedalen. Een provincie ongeveer net zo groot als Vlaanderen en met zo’n 10.000 inwoners. Plaats genoeg om regelmatig echt helemaal niemand tegen te komen. Niet op de weg en niet op de uitgestippelde wandelpaden. Een oase van rust, een droom van een landschap en zeer zuivere lucht om in te ademen! Het is dé plaats waar twee ecosystemen samenkomen en waar je telkens een andere wandeling kunt beleven: op de rotsachtige bergen, in het moeras, in het bos of soms over een veld. Afwisseling genoeg! Bovendien weet je nooit wat te verwachten: een eland langs de weg, een rendier tijdens je lunch of een bruine beer door een verrekijker. Natuurlijk zijn er nog mogelijkheden (bever, wolf, lynx, adder, roofvogels,…), teveel om op te noemen. Gedurende onze reis verwelkomden wij effectief een groepje rendieren bovenop een berg terwijl we zelf genoten van een snel ineengestoken lunch, we hebben elanden langs de weg gezien, maar tot onze grote spijt kunnen we niet bluffen over een bruine beer. Niet tijdens onze eigen wandelingen (o.a. Hovärken, Sonfjället National Park) en helaas ook niet tijdens de voor ons vastgelegde berensafari onder leiding van de Nederlandse ‘wildernis’ gids Pieter. Zo’n uitstap is trouwens razend aan te bevelen. Vanuit Dalsvallen vertrokken wij met Pieter naar een stukje ongerepte natuur. Er was geen officieel wandelpad, dus normaliter zou je hier niet eens komen! We wandelden door een oud bos en waarschijnlijk nog het enige ‘onaangetaste’ in de wijde omtrek. Al snel vonden we berensporen: serieus bekraste boomstammen vol met klauwsporen, berenpoep en gekraakte mierenhopen. Hoe zo’n geweldig grote beer het in zijn hoofd haalt om daar op zoek te gaan naar miereneitjes, snap ik tot op vandaag nog altijd niet. Hoe krijgt zo’n beest die ieniemini eitjes te pakken? En hoeveel moet hij er van eten om een soort van gevoel van voldoening te krijgen? De vragen die de gids zich nog altijd stelt, zijn er van een ander kaliber: Hoe kan een beer in zijn (afgesloten) hol tijdens zijn winterslaap ademen? Hoe kan het dat zo’n beer nog altijd op zijn poten kan staan terwijl het zojuist zo’n 6 maanden heeft stil gelegen? Ook wij, de toeristische bezoekers, moesten hem het antwoord schuldig blijven. Na een eerste wandeling doorheen vooral moerassig gebied, sprokkelden wij wat hout bij elkaar zodat Pieter een kampvuur kon beginnen. We werden getrakteerd op een kop koffie en daarna op een heuse warme maaltijd, allemaal opgewarmd op het vuurtje. Daarnaast voorzag de gids enkele paaltjes om de intussen nat geworden sokken op te laten drogen. Ervaring leert… dat zal best! De aardappeltjes, groenten en het elandenvlees smaakte verrukkelijk en bovendien genoten we van het aanwezige zonnetje! Na de stevige maaltijd is het tijd voor het echte werk: beren spotten. We reden iets verderop en beklommen daarna een berg om uiteindelijk bovenop de rotsen te eindigen. We vonden allemaal een plekje en tuurden ofwel door een verrekijker ofwel door de telescoop van Pieter naar de bergflank op zoek naar de beruchte bruine beer. Er zijn er zo’n 300-400 in de regio wat maakt dat het hier gaat om een van de dichtstbevolkte berenpopulaties in Zweden en waarschijnlijk ook in Europa. Dit geldt eveneens voor de elanden en ook de bevers zijn in volle aantocht. Jaarlijks wordt er ook op de dieren gejaagd en zo mogen er 80 beren en maar liefst 60.000 elanden per jaar worden neergeschoten. Heel toevallig werd er net begin juli nog een bruine beer doodgeschoten in Linsell (zogezegd het volgende stadje) omdat het waarschijnlijk best aardige beest te dicht bij de mensen kwam. Maar goed, terug naar de berensafari! We zagen binnen 5 minuten een prachtig eland aan de rand van het bos staan, aan het begin van onze wandeling siste er bijna een adder voor ons uit en bovenop ‘onze’ rots vloog er nog een visarend voorbij. Helaas bleef het hier bij en hebben we zelfs geen glimp op kunnen vangen van de door ons zo graag geziene beer. Na 2,5 uur besloten we dat het tijd was om terug te keren en zo dropen we lichtjes teleurgesteld de berg weer af. We stapten terug in de auto en gaven verder onze ogen nog eens goed de kost, want waar je uiteindelijk ook kijkt, elke blik is even prachtig!
De beversafari mag eigenlijk ook niet ontbreken tijdens een verblijf in deze regio. Wij vertrokken met de Duitse Herbert en nog twee Vlaamse gezinnen op een wandeltocht van zo’n 20 minuten totdat we bij een wonderschoon riviertje aankwamen. We sprongen over de kanaaltjes en konden de beverburcht van heel dichtbij bekijken. Wist je trouwens dat de ingang van zo’n burcht altijd onder water te vinden is? De gids Herbert weet smakelijk te vertellen over zijn stukje paradijs op aarde en blijft zeer rustig onder het zoemend geweld van de zeer talrijke muggen en/of knutjes. Godzijdank bestaan deze laatste niet in ons land. Vrees je muggen? Dan ken je overduidelijk de knutjes nog niet. Ze bijten, blijven rond je hoofd slingeren en zijn blijkbaar immuun voor alle leuke anti-insecten sprays, oliën en/of zalfjes. Dus zoals onze wijze gids Herbert liet verstaan: You have to like them. Then you know it’s Swedish summer! We hebben het in ieder geval geprobeerd, maar zijn bij Sododalen, middenin het Sonfjället National Park toch gaan lopen tijdens onze picknick. Zowel tijdens de berensafari als tijdens de beversafari hebben we genoten van het landschap, maar zeker ook van alle leuke anekdotes en interessante weetjes, verteld door de aanwezige gidsen. Over het prachtige Sonfjället National Park kan gerust nog een hele bladzijde geschreven worden, maar uiteindelijk moeten jullie daar gewoon zelf eens een kijkje gaan nemen. Wedden dat je wilt terugkeren?
Wij verbleven overigens in het stadje Lofsdalen in een van de luxueuze blokhutten (Beverhytta) van het prachtige Fjällripan Lodge domein. Hier staan zo’n 8 ecologische lodges voor 2 – 18 personen, allemaal even smaakvol ingericht en voorzien van alle hedendaagse comfort. Vanuit elke lodge geniet je van het uitzicht op het meer van Lofsdalen dat zich over zo’n 20 km uitstrekt. Een genot om ’s ochtends je ontbijt buiten op de picknickbank of op je eigen terras te verorberen terwijl je uitkijkt over het meer naar de achterliggende bergen en het water zachtjes tegen de aangelegde steiger hoort klotsen. Onze reis in het heel kort? Een prachtige regio, vriendelijke mensen, zalige wandelingen, fantastische vergezichten, lichte nachten (in de zomer wordt het niet echt donker!), afwisselend decor in de natuur en meer dan de moeite waard! Tips? Voorzie ademende regenkledij voor de verre wandeltochten, liefst hoge, waterdichte en stevige wandelschoenen en vergeet je anti-muggenspul niet. Verder… geniet van wat deze regio je biedt!

Comments (4) »